Saturday, February 25, 2017

මගේ අමතක වීම මට මතකය...66



අමතක වීම මගේ ජන්ම ගතියකි. එහෙත් මා ලෙහෙසියෙන්   අමතක කරන්නෙකු නොවේ. මගේ ජීවීතයේ ඉතා කුඩා සිදුවීමක් පවා මගේ මතකයේ රැදී ඇත්තේය. එහෙත් ඒ බව බොහෝ දෙනා දන්නේ නැත. ඒ මා ඒ ගැන කතා නොකරන නිසාවෙනි. දැනටමත් මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේවල් මගේ බිරිද පවා දැනගන්නේ මේ ලියැවිල්ලෙනි. මට අමතක වීමේ රෝගය හැදෙන්නටත් මෙන්ම මතකයේ සදාතනිකව රදවා ගන්නටත් හේතුව මගේ සිතිවිළි ලෝකයයි. මා සමහර විටෙක කිහිපදෙනෙකු අතරේ ආගිය තොරතුරු කතා කරන විටත් මේ නිමක් නැති සිතිවිළි අතර සරිසරන්නෙමි. ඒ ඒ තැන්වල දුක සතුට විදින්නෙමි. එහෙත් තවමත් අර සංවාදයේද නිරතව ඉන්නෙමි. ඒ තරමට මට මගේ සිතිවිලි ලෝකය වටින්නේය.

එහෙම ඉන්නා තැන්වල මට වැරදුන තැන්ද අප්‍රමාණය. සමහර තැන්වල මා කට අරින විට පෙරහර ගොස් අවසානය. සමහර තැන්හී මගේ අදහස මතුවන්නේම නැතිව අන් අය තීරණ ගෙන හමාරය. බොහෝ දෙනා සිතන්නේ මට ඒ පිළිබද අදහසක් නැති ලෙසය.

එහෙම දේ බොහෝ සිදුවී ඇතත් ඉස්කෝලේ ඉංග්‍රීසී දිනයේ ඇතිවූ සිද්ධිය මට තාම මතකය.

ඇන්ටන් සර් ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වූයේ අමුතුම ආකාරයකටය. ඒ ඉන්ග්‍රීසිය මගේ ආසාවට හේතු විය. ඒ නිසා ඒ කාලයේ අපේ නෑදෑයන් අතරේ ඉංග්‍රීසි පත්තරයක් මිලදි ගෙන කියවූ විජේරාමේ මහප්පා අයින් කරන ඩේලි නිව්ස් මිටි පිටින් ගෙනවිත් කියවූයේ මමය. පත්තර ඉල්ලාගන්නට ගියවිට මහප්පා එක බණ්ඩලයක් දී ' ඕකේ කිලෝ පහ හයක් තියනවා..' කීවේය. ඒ කීවේ මම කෙලින්ම ඒකත් අරන් දෙල්කද බෝතල් කඩේට දී කීයක් හරි ගතැයි ඔහුගේ තිබූ අදහස නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මම පත්තර කියවූවෙමි. ඩේලි නිව්ස් බාසාව සැරවැඩි නිසා පින්තූර කියවන්නට පටන් ගත්තෙමි. එහෙම එකතු කරගත් පත්තර වලින් පින්තූර කපා වෙනමම අඩුක් කලෙමි. අනෙක්වා ගොඩ ගසා වේයන්ට දුන්නෙමි. එහෙත් පත්තර කොල කෑලි වලට ආසා වුනේ අපේ ගෙදර වේයන් පමණක්ම නොවේ. අපේ ගෙදර නවාතැන් ගෙන සිටි රණසින්හ අංකල්ද මේ පත්තර උදේ සිට හවස් වනතුරු කියෙව්වේය.
(එක අතකින් මහප්පා කී කතාවත් අර්ධයක් නිවැරදිය. මගේ කොටස් කපාගැනීමෙන් පසු කවුරුත් කියවා අවසන් වූ වහාම මම මේ පත්තර අනිවාරයෙන් දෙල්කද බෝතල් කඩේ තැන්පත් කලෙමි. එහෙත් බෝතල් කඩේ දෙමළා මට හැමදාම නෝක්කාඩු කීය. මගේ පත්තරේ තැනින් තැන හිල් හැදී තිබෙන නිසා හැමදාම 'බඩු' ගන්නා අය දොස් කියනා බව කියමින් ඔහු මැසිවිලි නැගුවේය. එහෙත් මම අර අහින්සක මූන හදාගෙන ඉන්නා විට ඔහු 'ශරි ශරි..ඊලග පේර බලමු..' කියා මා අත අර කාසි දෙක තුන තැබීය. මේ මිනිහා තාමත් මට මතකය. ඔහු පරණ පත්තර අතරේ තිබී හමුවන මැදපු කොලයේ පින්තූර එකතු කොට මට දෙන්නේය. එකල මැදපු කොලයේ මුද්‍රණය කල පින්තූර සුලඹ නොවීය. ඒ අතරේ වරෙක 'පිටරට අක්කා කෙනෙකු නූල්පටක්වත් නැතිව නාන' මැදපු කොලයේ මුද්‍රිත පින්තූරයක් හමුවී මම ඉස්කෝලේ ගෙනවිත් ක්ෂණකින් 'වීරයෙකු ' වීමී.

ඇන්ටන් සර් නිසා මම ලස්සනට අකුරු ලියන්නට පුරුදු වුනෙමි. ඉන්ග්‍රීසියේ i සහ j අකුරු උඩින් ලොකු බෝල ඇද ලස්සන කලෙමි. g j q අකුරු වල අග,  නැට්ටක් මෙන් දිගු කලෙමි. මාතෘකාව නිල් කලු පාට දෙකෙන්ම ලීවෙමි. ඇන්ටන් සර්ගේ ප්‍රතිචාරය මගේ අනාගතයට බලපෑවේය. ඔහුගේ අතින් උඩින් විසික් වී ආ මගේ පොත මගේ මූනේ වැදුනේය. ' මේ මොන කෙහෙල්මලක්ද...යකෝ මල් පාත්තියක් වගේ..' කියා අර හැමදාම කලවා පැත්තට ගහන අඩිරූලෙන් දෙකක් ගහුවේය. 'අකුරු ලස්සන කරන්ඩ කලින් වචන ඉගෙන ගෙන හිටපිය..' කීවේය. මම පොත දිහා බැලුවෙමි. අර මල් පාත්තියේ එක වචනයක්වත් නිවැරදි නැත. මගේ මල් පැල සියල්ල රතු පෑනෙන් දිගට හරහට කැපී ඇත්තේය. එදා සිට මම අර මල් හිටවිල්ල අමතක කොට හරියට ලියන්නට ඉගෙනගත්තෙමි. ඒ ඉගෙනගැනිල්ලේ ප්‍රතිපලය ලෙස මට සාමාන්‍යපෙල විභාගයේ ඉංග්‍රීසි වලට පමණක් විශිෂ්ඨ සමාර්ථයක් හිමිවිය.  (ඊලග අවුරුද්දේ මගේ හෝමාගම අතිජාතයා  මෙන්ම මගේ 'කනබොන පාට්නරයාද' වූ මිත්‍රයා වෙනුවෙන් සහයට දෙවනි වරටත් විභාගයට පෙනී සිට තව විශිෂ්ඨ සමාර්ථයක් ගත්තෙමි. )

ඒ තරමට ඇන්ටන් සර් හරියට බාසාව ඉගැන්වූයේය. ඉනුත් වසර කිහිපයකට පසු නාවික හමුදාවට ඇතුල්වීම සදහා පාසල් සහතිකයක් ගන්නට ගියවෙලේ ඇන්ටන් සර් උගන්වමින් සිටි පන්තියේ පොඩි කොල්ලන්ට මා පෙන්වා  'මේං බලාපල්ලා හරියට ඉගෙනගත්ත එවුන්..මගේ ගෝලයෙක්...තොපි වගේ හරක් නෙවෙයි කියා' සතුටු විය.

එහෙත් ඇන්ටන් සර් මා නිසා අපහසුතාවයට පත්වූ අවස්තාද නැත්තේ නොවේ.

 එක්තරා අවස්ථාවක මා පාසලේ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය දින උත්සවයේ එක්තරා අංගයක් සදහා ඇන්ටන් සර්ගේ මෙහෙයවීමෙන් ඉදිරිපත් වුනෙමි. ඒ  Where are my glasses? පැදි පෙලයි.

Where are my glasses? where, oh where?
On the table, or under the chair?
Near the window, or near the door?
In my pocket, or on the floor?
I´m looking here!
I´m looking there!
Where are my glasses? where, oh where?

Oh, here they are! on my head!

 
එහි මට තම කන්නාඩි දෙක ඔලුවේ රදවාගෙන සොයන අමතක කෙනෙකුගේ චරිතයක් තිබිණි. එය එකල පාඩම් පොතේ තිබුනාද මට මතකය. කෙසේ හෝ මම ඒ අංගය සදහා අර දෙතුන් සීයක් සෙනග මැදට බටු විටම මට වෙන මොනවාදෝ මැවී පෙනෙන්නට විය. මගේ සිතිවිලි යෝධයා මා පෙරලාගෙන අර වේදිකාවෙන් පහල බලා උන්නේය. කවදාක හෝ මේ වන් සෙනගක මැද අර ආරාධිත අමුත්තා මෙන් වාඩිවී ඉන්නෙමියැයි සිතුවෙමි. ඉන්පස්සෙ ආරාධනා කල විට පවත්වන දේසනය ගැන කල්පනා කලෙමි. වේදිකාවේ පහල සිටියේ අපේ ආදී ශිෂ්‍යයෙකු වූ සිරිල් හේරත් පොලිස්පතිතුමා බව මට මතකය. එදා ඔහු වටකරගත් අපේ විදුහල්පතිතුමා ඇතුළු පිරිස ඔහුට දැක්වූ ගෞරවය මා සිත්ගත්තේය. අපේ සර්, පොලිස්පතිතුමාට සර් කීවේද නැත්නම් පොලිස්පතිතුමා අපේ සර්ට සර් කීවේදැයි දැනගැනීමේ ආසාවක් තිබුනෙන් එය දැනගන්නා හැටි කල්පනා කලෙමි.  ඒ අව් අස්සේ හීන් කසු කුසුවක් මතුවී හූවකට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී මම පියවි ලොවට ආවෙමි. මා මගේ චරිතාංගය පටන් ගත යුතුය. එහෙත් මට මතක නැත. where, oh where? කියමින් දෙතුන් පාරක් තටමෙවුවත් සිහියට එන්නේ නැත. ඇන්ටන් සර් අර වේදිකාවේ සිට හනි හනික පැමිඇන අර තිර රෙද්දට මුවා වී මට ඉතිරි පෙල මතක් කර දුන්නේය.

 උත්සවයෙන් පසුව ඇන්ටන් සර්  මට පුරුදු ලෙස බැනවැදුනද, පොලිස්පතිතුමා මගේ රංගනය හිතාමතා කල එකක් ලෙස සිතා ප්‍රේක්ෂකයන් උද්වීපනය කල බව කියා ම පැසසූ බව කියමින් මහා හයියෙන් හිනා විය.
  (2003 හෝ හතර අවුරුද්දේ මගේ ලොකුපුතාගේ පුරවැසි සහතිකය සදහා වූ ගැටළුවක් සමතයකට පත්කරගන්නට ගිය වෙලේ මගේ අයදුම්පත උඩින් කෙටි සටහනක් දැමූ මේ ප්‍රතාපවත් මිනිසා දෙස එදත් මගේ සිතිවිළි යෝධයා මා පෙරලාගෙන බලා සිටියත් මා 'බොහොම ස්තූතියි..!'  කියා හැරුණෙමි. ඔහු එකල ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ස්ථීර ලේකම් කෙනෙකු විය.)

එහෙත් මට එදායින් පසු කැන්ටිමේද..පිට්ටනියෙද  වෙන පන්තිවල උන් කෙසේ වෙතත්,  අපේම අතිජාත මිත්‍රයෝද අර පෙල මතක් කරන්නට විය. උන් කීවේ ''where, oh where?  where are you අනේ ඔයා..'' කියා ය.  මගේ මාරයා ආවේශ වී කුණුහරුපෙන්ද බැරිම තැන අතින් පයින්ද උත්තර දෙන විට මටත් නොදැනීම මා ඒ නමින් රෙජිස්තර විය.

කලක් යනතෙක්ම උන් හට මේ පෙල අමතක වූයේ නැත.

ජීවිතයේ බොහෝ දේ මෙන්ම, ''අමතක වෙලා'' වාගේ හිටියාට මට අදද අමතක නැත.

Monday, February 20, 2017

මා ගල් ඉබ්බෙකි 65



දැරණියගල සර් සින්හල උගන්නන්නට ඇවිත් ඉස්සෙල්ලාම කලේ ගණං පාඩමකි. අපි  වෙනත් පාසල් කීපයකින්ම ඇවිත් සිටි නිසා විවිධ ආකාරයේ අය සිටීමත්, ඒ ඒ ඉස්කෝලවලට ආවේනික ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කිරීමට යාමත් දැරණියගල සර්ට ඇල්ලුවේ නැත. ඒ නොඇල්ලීම අන්තිමට ගියේ කෝකිලගේ පිටිනි. කෝකිල දදුවම් ලැබිය යුතු වරදක් නොකලත් දැරනියගල සර් හුණු කොට්ටෙන් කෝකිලට දමා ගැසුවේය. ඒ සැනින් කෝකිලගේ කලිසමෙන් අතදමා ඇදගෙන විත් කම්මුල හරහා දෙකක් දුන්නේය..ඒ මදිවාට කලුලෑල්ලේ හේත්තු කරගෙන හොදවායින් දෙකක් කියා කදුළු පෙර පෙර අඩන කෝකිලයාව පන්තියෙන් පිට දනගැස්සුවේය. ඒ ගැහිල්ල වැදුනේ කෝකිලට පමනක් නොවේ. අපි තිස් ගනනම මීක් නැතිව හිටියෙමු. අන්තිමේ දැරැණියගල සර් සිංහල උගන්නන්නට පටන් ගත්තේය. දැරණියගල සර්ගේ සිංහල කසාය මෙන් තිත්ත වුව අපි බයටම පාඩම් කලෙමු, ගෙදර වැඩ කලෙමු. එහෙත් මේ මුල් දවසේ 'ගණන් පාඩම' සර් අනුගමනය කල උපක්‍රමයක් බව අප දැන සිටියේ නැත.

එහෙත් සිංහල ඇතුළු සියලුම විෂයයන් මට එපා වී තිබුණද ටික දවසකින් මගේ කලදවස හොද විය. ඒ අපේ සිංහල පොතේ පාඩමක් වූ 'ඔව් නෑ බෑ කියන්න බෑ' නිසාය. එකල මගේ මතකයේ හැටියට ගුවන්විදුලියේ ජනප්‍රිය වූ මෙය සීලරත්න සෙනරත්ගේ වැඩසටහනක් විය. දැරණියගල සර්ද අපට මේ වැඩසටහන ගැන කියාදී එය ප්‍රායෝගිකව අත් හදා බලන්නට නියම කලේ එකිනෙකා ඉදිරියට ගෙනවිත් 'සීලරත්න සෙනරත් ' කිරීමෙනි. පලමු වාරයේදීම මෙහෙයවන්නාට කිසිවෙකුත් පරාද කිරීමට හැකිවූයේ නැත. සැවොම වාගේ ජයගත්තේය. දැන් දැන් එකම සීරුවට ඇදෙන වැඩසටහන දියාරු වී යන්නේය. අහන ප්‍රශ්නද ලැබෙන උත්තරද එකම නිසා කොල්ලන් කියන්නං වාලේ කියා දැමුවේය. අන්තිමේ මම ඉදිරිපත් වන විට පන්තියම නිදියාගන්නට ඔන්න මෙන්න සිටියේය.

මා එකලද නිහඩ චරිතයකි. ඒ නිහඩ කම මගේ උවමනාවක් මිස උප්පත්තියෙන් ආ එකක් නොවේ. මා නිහඩව ඉන්නට ආසා මගේ සිතිවිලි ලෝකයේ සැරිසරන්නටය. ඒ වෙනුවෙන්ම මා ඉදිකරගත් ඉබි කටුවක් මා සන්තකව තිබේ. එහෙත් එදා මම 'නිහඩ මිතුරා' මග දමා පන්තියේ ඉදිරිපිටට ආවෙමි. ආ සැණින් වෙන අය මෙන් අවසර ගැනීම් ස්තූතී කිරීම් නොකර සින්හල ලියන පොත රෝලක් මෙන් අඹරා මයික්‍රෆෝනයක් කරගත්තෙමි. මගේ ලැජ්ජා බය කොහෙන් පාවී ගියාදැයි මා දන්නේ නැත. සුදු අත්කොට කමිසය සුදු කලිසම හැදි දැරැණියගල සර් ඔලුවේ අත තබාගෙන දැන් මේ මංගල්ලේ ඉවරයි කියන ලීලාවෙන් අඩ නින්දක උන්නේය.

'සුබ උදෑසනක් මගේ ප්‍රිය මිතුරනි..මේ ලැබී තිබෙන සීමීත කාල සීමාවේ මා කැමැතියි මිලග තරගකරුවා මේ වේදිකාවට ගෙන්වාගැන්මට...නිකාඩෝ පපඩම් සමාගමේ අනුග්‍රහයෙන් ඔබ සැමගේ රසවින්දනය වාගේම නුවනැස පුළුල් කිරීම සදහා අදත් ඔබ වෙත මේ ගෙන එන්නේ 'ඔව්ද ..නෑද..බෑද..' නොව ඔබටත් හැකි නිකාඩෝ ඔව් නෑ බෑ තරගයයි...!!
අද අප මෙහි පැමිණ සිටින නිකාඩෝ පපඩම් සමාගමේ ගරු සබාපති දැරැණියගල මහත්මා සාදරයෙන් පිළිගන්නා ගමන් මාලුපාන් සහ බනිස් විශේසඤයෙකු වන අත්තිඩියේ ඉනෝක පෙරෙරා මහතා මෙහි කැදවීමට මා සූදානම්..!!

කියනා විට දැරැණියගල සර්ගේ අත බිම වැටී කට ඇරුණේය. අත්තිඩියේ බේකරියක් හිමි තාත්තා කෙනෙකුගේ පුතෙකු වූ ඉනෝක මට රවමින් ඉදිරියට ආවේය. (මේ ඉනෝක ගෙදර බේකරියක් තිබ්බාට අපේ කැන්ටිමේ කුඩා කවුළුවෙන් පොරකකා මාලුපාන් බනිස් ගැනීමට එකතු වුනේය. සමහර දාට අර පුන්චි කවුලුවෙන් දිග ඇරෙන අත් සීයකගේ කෑගැසීම ඉවසා ඉන්නට බැරිම තැන කැන්ටිමේ අංකල් මිට මොලවා අර අත්වලට ගැහුවේය. ඒ අස්සේ වෙන එකෙක් ගෙවූ සල්ලි වලට දෙන මාලුපාන් ඩැහැගෙන දුවන කොල්ලෝද විය.) ඉනෝකගෙන් පසුව පන්තියේ හැම එකාම වාගේ ඉදිරියට නෑවිත් බැරිකමට පැමිණ, එක පාරෙන් ඔව් හෝ නෑ කියා විසික්වෙන්නට විය. එකෙකුටවත් දිගින් දිගටම රැදීමේ වුවමනාවක් තිබ්බේ නැත. දැන් වැඩසටහන නැගලා යන අතරේ සිනුව නාද විය. කොල්ලන් කැන්ටිම පැත්ත බලාගෙන දුවන්නට ලැහැස්ති වන විට දැරැණියගල සර් මා නැවැත්වීය..

කොහෙද බං මෙච්චර කල් හිටියේ...

කියා ලොකු දේසනාවක් දුන්නේය. එහෙත් ලොකුම ජයග්‍රහණය පැරැද්වීම නොව ටික වෙලාවක් රදවාගැනීම බව කීවේය. ඊලග වාරයේදී එ ගැන සලකා බලන ලෙස උපදේසයක්ද දුන්නේය. එහෙත් දරැණියගල සර්ගෙන් මිදී කැන්ටිම පැත්තට යන විට කුණුහරුප පෝලිමකි.

'තොට පිස්සුද යකෝ අපි මේ සින්හල පීරියඩ් එක ඉවරවෙනකන් ඉන්නවා උඹ ප@#යා වෙන්න හදනවා.හෙට ආයෙත් ඕකම තමා ....'

කියා දන්න නොදන්න හැම සින්හලකින්ම බැනුම් අහන්නට සිද්ද විය. දැන් මා වැටුනේ අමුතු වලකටය. ඒ වලේ උඩ දැරැණියගල සර්ය. යට මගේ අතිජාතයෝය. කොහෙන් ගොඩ එම්දැයි නොදැන මං අතරමං වුනෙමි.
පසුදා කුමක් කරන්නදැයි මා නිදිවරා කල්පනා කලෙමි. එහෙත් උත්තරය ලැබෙන පාටක් නැත. සර්ගේ කැමැත්තට ලක්වී මිත්‍රයන්ගේ උදහසට ලක්වන්නටද බැරිය. සර්ගේ වුවමනාව අහක දමන්නටත් බැරිය. මං ඕනෑම @#$% වෙන්ඩ කියා පහුදා ගියෙමි. ගොස් සින්හල පාඩමට කලින් පන්තියේ වුන් නතු කරගත්තෙමි. ඒ මම මේ 'නෑ බෑ කතන්දරේ ' කරගෙන යන විට සර්ට තව සුමානයක් දෙකක් සින්හල පාඩම අමතක වන බවට කරුණු කියාදීමෙනි. ඒ අනුව ලියන්නට කියවන්නට දෙයක් නැතිව අඩුම තරමේ සුමානයක්වත් ගොඩදාගත හැකිය.

එදා මම පන්තිය ඉදිරිපිට ඔව් නෑ බෑ මෙහෙයවන විට එක සැනෙන් ඔව් කියා යන්නට හදන කොල්ලන් දමනය කලෙමි. ඒ ඔව් කියන්නටත් බෑ කියන්නටත් බැරිවෙන විදියට විනාඩි බාගයක් විතර කතා කිරීමට අල්ලා ගැනීමෙනි. අන්තිමේ ඒ අතරමග විහිලුවක් දෙකක්ද කලෙන් සර්ගේ මුහුණේ ලොකු එළියක් දකින්නට පුලුවන් විය. කොල්ලන්ද වෙනදා නැති සැහැල්ලුවෙන් කාලය ගතකලේය.  එහෙත් අබාග්‍ය වූයේ මටය. එකල දැරැණියගල සර් හයේ පන්තියේ A අකුරේ සිට F දක්වා වූ පන්ති හයටම සින්හල උගැන්වූ පීරියඩ් වල අර ඔව් නෑ බෑ මෙහෙයවන්නට මට සිදුවිය. ඒ පන්තිවල කොල්ලන්ද මේ වැඩසටහනට කැමැති විය. අන්තිමේ මම ඔව් නෑ බෑ පකීර් කෙනෙකු වීමී.

දැරැණියගල සර් මේ හැම තැනකදීම  මා දිනක රටේ ජනප්‍රිය වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නෙකු බවට පත්කරන බව කීය. සමන් අතාවුදහෙට්ටිගේ සින්හල ගුරුවරයාද තමන් බව කී සර්, මා සමන් අතාවුදහෙට්ටි වෙත එක්කාගෙන යන බවට පොරොන්දු විය. එකල සමන් ගුවන්විදුලියේ ජනප්‍රිය නිවේදකයෙකු විය. දැරනියගල සර් මා ඔහු වෙත එක්කාගෙන යාමට වෙලාවක් වෙන්කරවාගෙන මට දැන්වූ පසු මම පුරුදු ලෙස අර ඉබිකටුවේ හැංගුනෙමි.

ඒ මගෙ හැටිය.

 අදටත් මට යමක් ලබාගත හැකි අය සමග මා සම්බන්දකම් පවත්වන්නේ නැත. ඒ හීනමාන ගතිය මගෙන් ඇරෙන එකක් නැත. මේ බ්ලොගය කියවූ මට මගේ ආයතනයේ ඉහලම නිලධාරියෙකු එවූ ඊමේල් පණිවිඩ‍යට පවා මා තවම උත්තර යවා නැත. එහෙත් මා වෙනත් අයගේ වුව්මනා සදහා ආයතනයේ ලොක්කන් හමුවී උපකාර ලබාගෙන තිබේ. ඒ අයට ඒවා මතක නැතැයි මම දනිමි. ඒ වුනත් මා මගේ ඉබිකටුවට මේ තරම් ආදරේ ඇයිදැයි මා දන්නේ නැත.

එහෙත් පසුගිය අවුරුද්දේ නේපාලයේ සිදුවූ භූමිකම්පා සිද්ධියේදී සහන සෙවා සදහා එහි ගිය මට ගුවන් යානයේදී සමන් අතාවුදහෙට්ටි හමුවිය. සමන්, දයා ගමගේ,  අනෝමා ගමගේ සහ තව පිරිසක් අග්‍රමාත්‍යතුමා නියෝජනය කරමින් පැමිණ සිටියේය. අප රටතොට හා මේ සිදුවී ඇති විනාසය ගැන කතා කලෙමු. පොතක් එලිදැක්වීමකදී ඔහු කල කතාවක් මා සිත්ගත් බව කියා ඒ ගැන කතා කලෙමු. ඔහු සමග ටික වෙලාවක් කතාකලමුත්, ඔහු මට සිය දුරකතන අංකය දුන් නමුදු ඔව් නෑ බෑ සිදුවීම මම ඔහුට නොකීවෙමි. අර ඉබ්බා ගල් ඉබ්බෙකු වී මා සගවා ගත්තේය.

ඒ ඉබ්බා මා හැර නොයනු ඇත. මා මියෙනදා පවා මා සමග ''සතුටෙන්'' ඒ ඉබ්බා ඉන්නවා නිසැකය.

Thursday, February 16, 2017

විජේ ශාරුක්ට වඩා ලස්සනය....64




සමණලයාට වෙඩි තබා අවුරුදු 29ක් ඉවර වුනේ ඊයේය. ඒ සමණලයා පිළිබද මතකයත් අද ඊයේ වගේ මගේ මතක පොතේ තිබේ. ඒ මතකය සමනලයා පිළිබද කිසිදු කතිකාවකට විවේචනයකට නොවේ. අතුරුගිරියේ ජගත් සිනමා ශාලාවේ (කලින් කළ්‍යාණී ) ගණං පන්තිය කට් කර හතර වතාවක් බැලූ සංගීතා චිත්‍රපටයේ 'ඇඩෙන සයිස් එකේ ' චරිතයක් රගපෑ, ශාරුක් කාන් ඇරෙන්නට සමණල චරිත වල මම වඩාත්ම කැමැති,  විජය කුමාරතුංග ගැන මගේ මතකය කොනිත්තාගන්නටය.

1982 දී මම හතරෙ පන්තියේ ජයසින්හයේ බව ගනං හදන්නට ඕනෑ නැත. එදා ගෙදර යනවිට ගෙයි මිදුලේ පොල්කොටන් විසිපහක් තිහක් ගොඩගසා තිබ්බේ කුමකටදැයි මා ඇසූ විට අම්මා ලොකු රහසක් කියන්නා මෙන් 'අපේ වත්තේ විජේගේ මීටිම තියෙන දවසෙම මීටීමක්..' කීය. (අපේ ගෙදර වත්තේ තිබුනේ  කොමිනියුස්ට් පක්ෂ රැස්වීමක් බව මට මතක් කරදුන්නේ ලොකු අම්මාය.) මීටීම 'සිංහල' වචනයක් නිසා මට තේරුනද විජේ කියන්නේ කවුදැයි මට තේරුනේ නැත. එහෙත් මං අහන්නට ගියෙත් නැත. එහෙම පෙරල පෙරලා අහන 'පෙරේරා' කෙනෙකු නොවන මං හැමදාම මෙන් හොයන්නට වීමී. හොයන විට හම්බවුනේය. හම්බවුනේ මදුරාවතී නැන්දලාගේ ගෙදර අක්කලාගෙනි. ඒ අක්කලා එකලත් කසාද බැද හිටියත් ඒ අය්යලාට වඩා අර විජේට හෙන ලෙන්ගතුකමක් තිබ්බේය. ඒ අනුව ලංකාවේ ගෑණු ආසාම- පිරිමි කැමැතිම නළුවා ගැන මම දැන සිට නැත. අනෙක මං ඒ වෙනකොට ඔය ෆිල්ම් බලලා නැත. අන්තිමේ මගේ කුතුහලය මදුරාවතී නැන්දලාගේ අක්කලාට පින්තූර පත්තර කෑලිවල උන් කඩවසම් නළුවාගෙන් මකන්නට නොහැකි විය. මට කවදත් ආදරේ ලොකු අම්මා වහා ඉදිරිපත් විය. 'එහෙනං යන් මෙට්‍රෝ එකේ විජේගේ ෆිල්ම් එකක් තියනවා බලන්න...' කීයේය.

(මේ කතාව මට මතක එහෙමය, එහෙත් චන්ද කාලසීමාවේ විජේගේ චිත්‍රපටයක් තිරගත කලේ කෙසේදැයි මම දන්නේ නැත.)

මම ජීවිතයේ දෙවැනි වතාවට ෆිල්ම් හෝල් එකක චිත්‍රපටයක් බැලුවේ එහිය. (පළමු වතාව අපේ ගෙදර සිට එඩේරමුල්ලේ රේල්පාර අයිනේම අය්යා කෙනෙකු විවා ගිය ගිය ඉන්ද්‍රා අක්කාගේ ගෙට උඩින් ගෙදර අය්යා කෙනෙකු වැඩ කල මරදානේ සිනමා ශාලාවක ඉන්ග්‍රීසී චිත්‍රපටයකි.) අපි එදා නුගේගොඩ මා එන්නට හිතා නොහිටි අපෙ ඉස්කෝලේ ප්‍රයිමරිය  තාප්පෙන් වෙන්කල මෙට්‍රෝවේ මට දැන් නම මතක නැති විජයගේ චිත්‍රපටය බැලුවෙමු. විජයගේ අසීමිත කඩවසම්කම හා කටහඩ හා විශේෂයෙන්ම අතපය හසුරුවන අමුතු ස්ටයිල් එක මගේ ලදරු නහර ඇතුලේ සදාතනිකව තැන්පත් විය. අදත් මා ආසා  විජයටය. විජයගේ සින්දුවලටය. එහෙත් (හින්දි සිනමාවේ නම්) ශාරුක්ට ආසා බව කවුරුත් දන්නේ නැත. ශාරුක්ට ආසා වීම ලැජ්ජාවකට කාරණයක් බව මගේ හිතේ පොඩි නොදන්නා අවුලක් තිබේ. එහෙත් මම ආසාම ශාරුක් කාන්ටය.

( මගේ රස්සාවේ ප්‍රතිලාබ කියා දෙයක් තිබේ නම් මේ වාගේ අය මුනගැසී දොඩමළුවන්නට ඇති හැකියාවය. ඒක සල්ලිවලතත් ගන්නට අමාරු දෙයක් කියා ලොකුකමට මම හිතා සිටිමි. ශාරුක් මට හමුවූ දවසේ මම වැඩි ලොකුකමට කොකා කෝලා බෝතලයකින් වීදුරුවක් වක්කර අනෙක අර බන්දේසියේම තබාගෙන ඔහු සිගරට්ටුවක් අදිමින් ඉන්නා තැනට යන්නට ගියා පමණි.  අඩි හත අටක් උස එකෙක් ඇවිදින් ' බය්යා යේ ක්යා කර්තාහේ..' කියා මා නැවැත්වීය.නවත්වා බෝතලය ගෙන වීදුරුව පමණක් ගෙනයන්නට දුන්නේය. ශාරුක් එකල පෙප්සිකෝලා දැන්වීම් වල උන්නේය. අර කොකාකෝලා බෝතලය බොනවා දැක්කානං එදා ශාරුක් මේ තරං පෝසත් වෙන්නේ නැත. ශාරුක් මා සමග කතාකල විනාඩි දෙකට සිගරට් දෙකක් ඇද්දේය. මේ කොටම කොට වයසක මූන ඇති  නළුවා ශාරුක් නොවන වග මම හිතෙන් හිතා ගත්තේ මගේ ශාරුක් උන්මාදය අවුල් නොවෙන්නටය.)

අන්තිමේ විජය කොයිතරම් අල්ලලා ගියේද කියතොත් මම අර මීටිම සොයා ගියෙමි. ඒ මීටිම මගේ මතකයේ හැටියට තිබුනේ අටේකනුවේ බලුබෙටි පාරේය, (නෙකෝ ශබ්දාගාරයට පසෙකින් දිවෙන මේ පාරට දැන් නමක් ඇතැයි සිතමි.) එහෙත් ලොකු අම්මා කියන්නේ එය තිබ්බේ මීගහවත්තේ බවයි. ලොකුඅය්යාට මතක ඇති බව සිතමි. ඒ තැන පිළිබද මගේ මතකය දුර්වල මුත් අර අපේ ගෙදර වාගේම ලොකු පොල් කොටන් තොගයක් ගොඩගසා තිබ්බා මතකය.

ඉස්කෝලේ ඇරී කෙලින්ම මා දුවන්නේ මේ වේදිකාව හදන තැනටය.  ඒ වනවිට අර පොල්කොටන් බදාගෙන පිරිමි දහදොලොස් දෙනෙක් වැඩය.  ඇතුල්වන්නට තිබූ පාරද අහුරා මේ වේදිකාව තනන්නේ ඔවුන්ය. ලොකු බණ්ඩි කියත්, පොල්පරාල , ලෑලි ගෙනවිත් මේ හදන්නේ ජීවිත කාලයට තියාගන්නට පුළුවන් ජාතියේ වේදිකාවකි. එහෙත් වේදිකාව නොව අරුමය වේදිකාව යට ලෑලි ඇසිරූ පසු තට්ටුව යට කොටසය. අර වේදිකාව හදන්නට ආ කණ්ඩායමෙන් දෙදෙනෙක් ලොකු බන්ඩි කියතෙන් පොල් කොට කැබැලි හත අටක් කපා වලවල් හාරා රවුමක් වන්නට හිටවූයේය. හිටවා ඒ මැද තව කොට කෑල්ලක් තබා ලෑලී දෙකක් ගසා ටීපෝවක් තැබුයේය. මේ අනුව මෙය වටමේසයකි. එහෙත් වටමේසය හවස් වන විට බාර් එකක් විය. අර මේස ලෑල්ලට බෝතල් හා බයිට් ආවේය. කොටන්වල වාඩි වූ අර වේදිකා හදපු අයට අමතරව තව හොදට ඇදගත් අය   ලග ගෙදරකින් ඇදගත් වයර් එකකින් පත්තු කරගත් බල්බයක ආධාරයෙන් අර බෝතල් හිස් කරනා ගමන් කතා කලේම විජය ගැනය. එහෙත් මා ඒ වන විට දැන සිටියේ චන්දේ ඉල්ලන්නේ කොබ්බෑකඩුව කියා කෙනෙක් බවය. එහෙත් කොබ්බෑකඩුව මහත්තයා ගැන කතා කලේ නැති තරම්ය. එක වෙලාවක එහි ආ ලොක්කෙක් වැනි අයෙක්ට තව කෙනෙක් මේ බොන පාටියේ අය අදුන්වාදුන්නේ 'විජේගේ බොක්කේ කස්ටිය' කියාය. ඒ නිසා මේ කට්ටිය වැඩ කරන්නට ඇත්තේ සල්ලිවලට නොව බොක්කේ හේතුවකට බව මම හිතා ගතිමි.

අන්තිමේ මගේ අවස්ථාව උදා විය. එදා මහසෙනගක්  වේදිකාව පාමුළ පොරකකා බලා සිටියේය. එහෙම සෙනගක් මා මෙතෙක් දැක තිබුනේද නැත. එකින් එක කතා පවත්වන අයද ඇවිත් වේදිකාවේ ඉදගත්තේය. කොබ්බෑකඩුව මහත්තයාද ආවේය..ඒහෙත් අර බලන් ඉන් අය නිකන් ආවාට ගියාට අත්පුඩි ගැහුවා මිසක ලොකු ගතියක් තිබ්බේ නැත. එහෙත් එකවරම මහා ඝෝසාවක් ඇතිවිය.  වටේ ඉන්නා වුන් කෑ ගහන්නටත් විසිල් ගහන්නටත් රතිඤ්ඤා පත්තු කරන්නටත් විය.  ඒ එක්කම සෙනග මැද්දෙන් උස්සාගෙන මෙන් ආවේ මගේ සමණලයාය. වේදිකාවට නගින තැන මම අර පුදුමය බලාගෙන සිටියෙමි. මා අර මෙට්‍රෝවේ දුටු විජයමය. ඒ පතාක නළුවාය. කිසි වෙනසක් නැත. ඉන් අවුරුදු විස්සකට පසු දුටු ශාරුක් මෙන් මට එපා වූයේ නැත. මම ඇස් නොපියාම බලන් සිටියෙමි. නළුවා උස්සාගෙන විත් වේදිකාවට නගින තැන තියා කෙලින් වූ පසු විජය කුමාරතුංග මදෙස බලා සිනාසීය. ඒ හිනාව..ඒ හමේ පාට... ඒ උසමහත.... සියල්ල පුදුමාකාරය. කොටින්ම රත්තරං පාටය. ඒ ක්ෂණකයෙන් විජය පඩිපෙල නැග්ගේය. නගින ගමන් අර මහා කෑගැසීම ඝෝසාව මැද්දේ මගේ ඔලුව අතගාගෙන  ගියේය. ඒ අතගෑම තත්පර දෙකකට සීමාවන්නට ඇත.

 එහෙත් මගේ ජීවිතයේත් අවුරුදු හතලිස් තුනක් ගතවීත් අදත් ඒ තත්පර දෙක මාගේ හදපතුලේ ඇදී ඇත්තේය.

(එහෙත් දුක විජේ ඝාතනය කලා යැයි කියන ටාසන්ගේ සගයෙකු වූ රන්ජි මල්ලි අපේ ගෙදර ආවා ගියා කියා මගේ අය්යලා දෙන්නෙකුගේ ජීවිත කුඩුපට්ටම් කර දැමීමය. එකෙක් කකුලේ නියපොතු එකක්වත් නැතිව කෙසේ හෝ ජීවිතය ගොඩදාගත්තද අනෙකා තවමත් නියපොතු හප හපා ගොඩ නොවෙන තැනක ඉදීමය. ජීවිතය නිමක් නැති කතා පෙලක් මෙන් දුවන්නේය. එහි එක් කොනක් සුන්දර වන විට අනෙක් කොන අසුන්දරය. එයම ජීවිතයය.)

Tuesday, February 14, 2017

මම බාල යක්ෂයෙක් මි...63


මා බාලදක්ෂයෙක්මි.

 බාලදක්ෂයෙකු වීමට මගේ හිතේ කොනකවත් ආසාවක් තිබ්බේ නැත.. එහෙත් හවස් වරුවේ ඉස්කෝලේ නැවැතී කොල්ලන් සමග විනෝදයෙන් ගත කිරීම මගේ හිතට අල්ලා තිබිනි. එහෙත් හේතුවක් නැතිව නතර වීම  ජයසින්හයේ මෙන්, මෙහි ලෙහෙසි කාරනයක් නොවේ.

 ජයසින්හයේ නම් ගේට්ටු තිබුනේ නැත. 'කකුල් හතරේත් හරක් එන නිසා'  වහන බව කියමින් ප්‍රින්සිපල් සර් උනබම්බු ගේට්ටු දැම්මේය. පරක්කු වී ආවාට ගුටි මුරයක් වැදුනද ඉස්කෝලෙන් යන වෙලාවක් තීරනය කිරීම අප සතුව තිබුනේය. එහෙත් කලුවර වැටෙන විට කිසිවෙකු රැදුනේ නැත. එදා බැනුම් ඇසීම- ගුටිකෑම මෙන්ම බැනීමද-ගුටිදීමද අප දෙගොල්ලන්ටම ජීරණය වී තිබුනේය. අද මෙන් ඒ බැනුම් ගුටි අංගොඩ යවන තරම් ලොකු දෙයක් නොවී අපව යහමගටම යැව්වේය. අද නම් එහි අනෙක් පැත්තය.

අනෙක මට පොත් බෑගයද කරේ පටවාගෙන මහ දවාලේ බස්වල හිරවී ගෙදර යන එකද එපා වී තිබුනේය. ජයසිනහයේ නම් මගේ පොත් දවස් දෙක තුනක් මේසේ යට ලාච්චුව වැනි කොටසේ දමා එන්නේය. ඒ ගස් නැග හදිසියේවත් දුවන්නට උනොත් බෑග් ගන්නට වෙලාවක් නැති නිසාය. අනෙක අර පංති මේ පන්ති, අර ප්‍රැක්ටිස් මේ ප්‍රැක්ටිස් කියා නතරවන කොල්ලන් ගෙදරින් ඔතාගෙන එන බත්මුල් වල සුවදය. උන් සියල්ලෝ අප 'රෝමනු ජේසු' කියා ගාථාව කියද්දී අර බත්මුල් මේසේ උඩ තබා ලකලෑස්ති වෙති. මේ බත් මුල් මගේ සිතේ කොනක තිබ්බ හීනයකි. ජීවිතේ කොයිතරම් දුර ගමන් කරන්නේද..එදා මට තිබුනේ බත්මුල් හීනයකි, ක්‍රීම්සෝඩා හීනයකි. කෙසෙල් කොලේක සුවද හමමින් අත හතරවටේ ඉදුල් ගාගෙන අලි බත්මුලක් කා කැන්ටිමෙන් ක්‍රීම්සෝඩා එකක් බී සෙනග මැද්දේ මහ හය්යෙන් 'ගුඩුස්' එකක් යවන්නට තිබූ ආසාව අද වෙනම ලෝකයක හැදි ගෑරුප්පු සමග නතර වී ඇත්තේය.  මා ආසා සුන්දර දේ  අද නම් නැත්තේය. මතක පොත්වල පමණක් ඔහේ පාවී පාවී ඇත්තේය.

තවත් වැදගත්ම දෙයක් වුනේ එකල ගෙදර වටපිටාවෙන් ඉවත්වෙන්නට තිබූ කැමැත්තයි. එය ආත්මාර්ථකාමී හැගීමක් බව මට අද සිතෙයි. එහෙත් එදා නොයේකුත් හේතු නිසා මට වැඩිකලක් ගෙදරින් පිටව සිටීමේ කැමැත්තක් ඇතිවී තිබුනේය. මේ සියල්ලම අතරේ ඉස්කෝලේ නැවතීමේ මුල්ම උත්සාහය ලෙස මම කැඩෙට් කණ්ඩායමට බැදීමට තීරනය කලෙමි. ඒ තීරනය ඉතා ලෙහෙසි එකක් විය. අම්මා කැමැත්තෙන් පෝරමය පුරවා දුන්නාය.

එහෙත් මා ඉගෙනගත්තේ නැතිනම් ආමි එකටවත් යතැයි වැනි  බලාපොරොත්තුවක් අම්මාගේ තිබුනේම නැත. එක දවසක වීරරත්න ඇන්ටී 'දයා මූ ඉගෙනගන්න පාටක් නැං නෑ ..ඔය ආමි එකටවත් දාපං ..' කියද්දී අම්මා මා නොසිතූ ලෙස පරල වූවාය. මා සිතුවේ අම්මා වීරරත්න ඇන්ටීගේ අනෙක් කට කැඩිච්චි කතා මෙන් මේකත් හිනාවෙන් අතහරී කියා වුව  ' ඔයාගේ ලමයි ඉගෙනගන්ඩයි ලොකු රස්සාවල් කරන්ඩයි..අපේ කොල්ලෝ ආමි එකට යන්ඩයි තිබ්බාම හරිද..' කියා ඇගට කඩා පැන්නාය. වීරරත්න ඇන්ටී අපේ අම්මාගේ ගජ යාලුවාය. ඒ වාගේම අම්මා ඇයගේ කතා වලට සද්ද නොකර හූ මිටි තිබීම සාමාන්‍ය දෙයක් විය.

එහෙත් අපේ අම්මා අපේය. අපි අම්මාගේය.

එහෙයින් වීරරත්න ඇන්ටී  අම්මාට පෙරලා කිසිත් නොකීය. ඇයගේ දරුවන් එකල ඇයව අතහැරියාක් මෙන් නිසා ඇයට දුකට සැපට සිටියේ අප විතරක් වෙන්නට ඇත. මුදල් තිබුනාට තනිකම දැනුනවිට මෙතෙක් කල් ලග හිටි අය නැතිව ගිය විට දැනෙන හැගීම සල්ලි  වලින් ගන්නට බැරිය.

පළමුදවසේ පාන්දර පහට ඉස්කෝලේ පිට්ටනියට එන  ලෙස දුන් හැදින්වීම සමග මම ඇතුළු අලුතෙන් ආ කොල්ලන් තිහක් පමණ ඝන අදුරේ මහ පාන්දර සීතලේ පෝලිමේ සිටියෙමු. මුලින්ම කලේ අපට කලු සපත්තු ගලවන්නට කීමය. ඉන්පස්සේ 'දුවන සපත්තු' දාගන්නටය කීවෙන් මම වටපිටාව බැලීම. බාගයක් කොල්ලන්ගේ කකුල් හෙලුවෙනි. අපට එහෙම සපත්තු ගෙනෙන්නටැයි කලින් කියා තිබුනේ නැත. සපත්තු ප්‍රශ්නේ තිබුනේ අපටය. මෙතෙක් කැඩෙට් පුහුණු වූ අය්යලා ජේෂ්ඨයෝ නිසා අපට ප්‍රශ්න කරන්නටද බැරිය. ඒ අතරේ සියල්ලන්ටම රවුමකට හැදී ව්‍යායාම දුන්නේ ලොකු පන්තියක අය්යා කෙනෙකි.  ඊලගට කමිස ගලවා මේස් බැනියම පිටින් පිට්ටනිය වටේ දුවන්නැයි නියෝගයකි. ලොකු අය්යා කෙනෙකු පැමිණ සපත්තු නොදා දුවන්ඩ බැරි අය පැත්තකට වෙන්ඩ කීය. මම එහෙත් ධෛර්ය ගතිමි.  එක වටයක් නොව වට පහක් දිව්වෙමි. කිසිම මහන්සියක් නැත. එහෙත් පලමු වටයෙන් දෙවැනි වටයෙන් ආදී වශයෙන් එක එක කොල්ලන් හැලී යන්නේය..අන්තිමේ ඉතුරු වුනේ විස්සක් විතරය. එහෙත් කැඩෙට් බාර සර්ගේ මූනේ කිසි එළියක් නැත. සර් අපව ගනන් කලේය. ' දහනමය.. විස්ස.. විසි එක...'  කී සර්..' බණ්ඩාර තව පහක්වත්..' කීවෙන් මම පුදුම උනෙමි. මාත් එක්ක වට පහ දුවාගන්නට බැරි එවුන් පස්දෙනෙක් ආයේ ගන්නේ මොකටද...මම කල්පනාවේම ඉන්නා අතරේ ආයෙත් අර ගනන් කල විසි එක්දෙනාට වට දෙකක් දුවන ලෙස අන ලැබිණ. අප ආයේ හැල්මේ දිව්වෙමු. එවර නම් ඉතා ඉකමනින් පහ හයක් හැළුනේය. සර්ගේ මූන එලිය වැටුනේය. අන්තිමේ හය හයාමාර වන විට එලිය වැටී අප මූන සෝදාගෙන පන්තිවලට ගියෙමු. ඒ යනවිට අපේ කණ්ඩායම දහයකට හෝ දොලහකට අඩු වී තිබිණ. අප ' යන්නං සර් ..' කියන විට කැඩෙට් සර් බණ්ඩාර අය්යාට ' හෙට තුන්හතර දෙනෙක් අඩුවෙයි එතකොට අපේ ගාන හරි බණ්ඩාර... ' කීවද මට තේරුනේ නැත.

එහෙත් එහි තේරුම පසුදා මට පසක් විය. අම්මා මා නැගිට්ටුවාගන්නට දැරූ සෑම උත්සාහයක්ම වතුරේ ගියාය. මගේ ඇග රිදෙන්නේ කවුරුන් හෝ පොල්ලකින් ගැහුවා හා සමානවමය. හිටගන්නට තියා කෙලින් වන්නටවත් බැරි තරමේ හන්දියක් හන්දියක් ඇටයක් ඇටයක් ගානේ රිදුම් දෙන්නේය. අඩුම තරමේ වැසිකිළියට ගොස් ඉදගන්නටවත් බැරි කැක්කුමකි. මෙවර් නම් මම අම්මාට ඇත්තම කීමී. අම්මා මා සැනසුවාය.
'කැඩෙටිං හරියන්නේ නෑ ඔයාට ..ඔන්න ඔහේ ගෙදර ඉන්නැයි'  කීය.

සර්ගේ ගාන හරිගියේය. ඒ අතරේ මගේ ගජයෙකුත් උන්නේය.  ගජයා පහුදාක හමුවූ විට මම ඇත්තම කීමී. 'අම්මා බයයි බං මම ආමි එකට යයි කියල ..' ගජයා හිනා වී ' එහෙනන් වරෙන් ස්කවුටිං කරන්ඩ..' කීය.

 මා බාලදක්ෂයෙකු වූයේ එහෙමය.

මගේ මේ යාලුවා අද හමුදාවේ උසස් නිලයක් දරමින් පෙරදා මෙන්ම අදත් සැහැල්ලුවෙන් ජීවිතය ගතකරයි. උගේ වාහනයේ දොර අරින තරුණ හමුද සෙබලා දිහා බලා මම සැනසෙමි.

බාලදක්ෂයෙකු වී  ජීවිතයට ඕනෑම කරනා දක්ෂකම් උගත්තෙමි. ඕනෑ නොකරන පරකම් ජඩකම් හා කපටිකම් ඒ ඇසුරෙන් ඉගෙන ගෙන ඇත්තෙමි. සමහරුන් ඒ දේවල් 'පාවිච්චි'  කරද්දී උපේක්ෂාවෙන් බලන්නට හැකි ඒ නිසාය.




Sunday, February 5, 2017

කනේ වැලි... 62


මා විශ්වාස කරන ආකාරයට මගේ පෙර ආත්මයේ කර ඇති පවු වලින් එකක් නිසා වන්නට මගේ රාත්‍රී කාලය එහෙන් පිටින්ම වවුලෙකුගේ තත්වයට වැටී තිබේ. ලොව බොහෝ දෙනෙකු සුව නින්දේ ගෙවෙන කල මම වැඩිපුර නිදි වරන්නෙමි. ඒ නිදි වැරීමෙන් සාක්කුවට පාඩුවක් නැති වුවද ඕනෑකරන බොහෝ තැන්වල මම ඇත්තේ නැත. ඊටත් අමතරව මා දවල්ටත් නැත. ඒ දහවල සිදුවන මිතුරු සමාගම් සහ පවුලේ කටයුතු වලදීය. එහෙම වෙලාවට මා ඉහින් කනින් පෙරවාගෙන සැප නින්දෙමි.

ලොවක හැටි...

තවත් එකක් නම් පොතක් පතක් කියවන්නට පටන්ගෙන ටික වෙලවක් ගියවිට හෝ චිත්‍රපටයක් නරඹන්නට පටන් ගත් විට හිත අයාලේ යන එකය. පොතක පතක් සුන්දර අසුන්දර කියා බේදයක් නැතිව, වෙන කොහේදෝ ලෝකයක මගේ හිත වෙන කොහේදෝ යයි. ඒත් මම ඒ පොතේම් අකුරු කියවමින් සිටී. ටික වෙලාවකින් මා අර ඉන්නා තැනින් යලි මතක් වී එන විට පිටු තුන හතරක අකුරු කියවා හමාරය. එහෙත් ඒවා වචන නොවෙන නිසා යලි කියවන්නට වෙයි..
මේ දැනුත් රසවත් පොතක් පෙරලාගෙන ඉද්දී මගේ හිත අතීතයට ගියේ මටත් හොරාය..ඒ නිසා පරිගනකය පනගන්වාගෙන මෙය ලියන්නට පටන් ගත්තෙමි.

ඒ අර ලොකු අය්යා මතක් කරදුන් කනේ වැලි කතාවයි....

කනේ වැලි කතාව ම දැන් ලියමින් ඉන්නා අතීතයෙන් මදක් ඉදිරියට යන්නට සිදුවෙයි. මේ කාලයේ අප හෝමාගම නිවසේ පදින්චිව සිටියෙමු. එකල ලොකු අය්යා පිටරටක රැකියාව කරමින් උන්නේය. මම සාමාන්‍යපෙළ විභාගයට පෙර අවුරුද්දේ නිසා මගේ හෝමාගම යාලුවන් සමග අතිශය බැරෑරුම් ලෙස වගකිමක් ගනිමින් ' රස්තියාදුකාරයෙක්' වී සිටියෙමි. හෝමාගම.. මගේ ජීවිතය ඉහලට ගෙනාවේ නැත. එයට හේතුව මා ආශ්‍රය කල අයගේ වැරැද්ද නොව මගේ වැරද්දයි. මට මෙහි ආශ්‍රය කරන්නට හමුවූ අය නුගේගොඩ අයට වඩා සමාජයේ බොහෝ තැන්හී පහලින් සිටියේ මුත් මගේ ආශ්‍රය, ඔවුන්ව මා දැනසිටි ඒ වෙනස්කම පහදා ඔවුන්ව ඉහලට ගෙන යනවාට වඩා, ඔවුන් සමගම 'වලටම' ඇදී යන තැනකට ගෙනාවේය. පසුකලෙක මගේ නුගේගොඩ යාලුවන් නිසා හා තව මගේ ජීවිතයේ අතිසය වැදගත් කිහිපදෙනෙකු නිසා මා ගොඩ ගියද අර යාලුවන් ඇදගෙන යන්නට දෛවය ඉඩ දුන්නේ නැත. ඒ හෝමාගම මගේ කාලයේ මගේ පලාතේ පරිසරයේ දුෂ්ටකම බව වාගේම මගේ ජීවිතයේද අඩුවක් බව මා සිතා සිටිමි.

මේ මගේ ප්‍රිය මිතුරු සමාජ ගැන්සියේ උන් කඩවසම් කොල්ලා මගේ 'බොක්කේ' යාලුවෙක් විය. මේ යාලුවා ඉගෙනීමටද අතිදක්ෂයෙකු විය. එහෙත් ඔහුගේ ජීවිතය වැඩි ඉගෙනීමක් නැතිව ගුවන් හමුදාවේ රාජකාරියටද, ඉන්පස්සේ බීමත්කමටද සින්න විය. එහෙම බීගත් කල ඔහුව පාලනය කල හැකිව තිබුනු එකම එකා වූ මට ඔහු  මා ඉතා පරිනත යාලුවෙකු ලෙස හන්වඩු ගසා තිබුනේ, මා මේ රස්තියාදු කල්ලියේ එකම එක පොත් කියවන්නා වීම නිසාවෙනි. ඒ නිසාම බීගත් කල 'රාජකාරී' කරන්නට යන හැම විටම මා ඔහු ඉන් ගලවා ගත්තෙමි. එහෙත් එක දිනක නහයෙනුත් උඩට බීගෙන තව 'කාලක්' ගන්නට පැදි මෝටර් සයිකලය ඔහුව කෙලින්ම මාරයා වෙත රැගෙන ගියේය. එවිට ඔහුට වයස තිස් ගනනකි.

මරණින් මතු ලෝකයක් ඇත්නම් ඔහුද එදා මෙන් මා ලොකු මිනිහෙකු ලෙස සලකා මේ ලියමන කියවනු ඇත. ඒ බව සහතිකය.

ඉතින් මගේ මේ යාලුවා මට වඩා අවුරුද්දක් බාලය. ඒ බාලයා මට එකදිනෙක මරු යෝජනාවක් කලේය.
'යන්ද මූදේ නාන්ඩ...'
මම බෑ නොකියන නිසා ඔහු මූදූ නෑම කළමණාකරණය කලේය. එහි මුල්ම අංගය මුදල් සොයාගැනීමයි. අපට එකල රුපියල් දහ පහලොවක් තිබ්බාට  අරක්කු බාගයකටත්, සිගරට් දෙක තුනකටත් බයිට් පැකට් එකකටත් සල්ලි තිබ්බේ නැත.
(ඔව්..නවය පන්තියේ වුව අපි ඉදහිට කාලකට සෙට් වී.. සිගරට්ටුවක් උරන්නට පුරුදු වී සිටියෙමු.) ඉතින් මුදල් සොයාගැනීම ඇරඹුනේ මගේ බාලදක්ෂ 'වැඩ සතියේ' කාඩ් එකෙනි. බාලදක්ෂයන් සදහා සමූහ වශයෙන් සුළු සුළු වැඩවල නිරතවී මුදල් එකතු කර බාලදක්ෂ සංගමයට යැවීම සදහා අවුරුද්දකට එක සතියක් වෙන්කර තිබුනේය. මෙහි කාඩ්පත් ලැබෙන්නේ සතිය ඇරඹෙන්නට කලිනි. ඒ කාඩ්පත් මා නායක බාලදක්ෂයෙකු වූ නිසා මගෙ බාරයේ තිබුනෙන් අප දෙන්නා බාලදකෂ නිලඇදුම නැතිව කර පළදනාව පමනක් දමාගෙන ගෙයින් ගෙට ගියෙමු. නිල ඇදුම් තිබුනේ එකක් නිසා අප දෙන්නා පාසල් නිල ඇදුමෙන් මගේ කර පළදනාවත් දමාගෙන ගිය හැටි මතක් වන විටත් අද එදා නැති බයක් දැනෙන්නේය. ලැජ්ජාවක් හිතෙන්නේය. ඒත් එදා එහෙම නැත. අප ගෙන්ගෙට ගොස් වැඩ ඇත්දැයි අහද්දී වැඩක් පලක් කරවාගෙන ලොකු ගානක් දෙනවාට වඩා 'ආ මේක තියාගන්න...' කීම බොහෝ දෙනෙකුට වාසියක් විය. එදා අප දෙන්නා ගියේ එක දවසක් එක හවසක් පමණක් වීත් හිතුවාටත් වඩා එකතු වීම අප දෙන්නාට ඊටත් වඩා ජොලි කාරණයක් විය.

දිනය සතියේ දවසකය..

අපි දෙන්නා අමතර පන්ති යන මුවාවෙන් වැල්ලවත්ත මුහුදු තීරයට යන විට මාරු කරගන්නට ඇදුමක්, පිහදාගන්නට තුවා කෑල්ලක්, ගල් අරක්කු බාගයක්, සිගරට් තුන හතරක්, ගිනිපෙට්ටියක්, වීදුරු දෙකක්, බයිට් එකට කඩල ආදී ඕනෑකරන හැම දේම පොත් බෑග් දෙකෙ තිබ්බේය. අපි දෙන්නාගේ සතුට නිමක් නැත. අපි දෙන්නා ඒ සතුටෙන්ම වෙරල තීරය වසා සිටි වැටකෙය්යා පදුරු අස්සෙන් ' අක්කලා අය්යලා' ප්‍රේම නොකරනා තැනක් සොයාගත්තේද අමාරුවෙනි. ඒ සැනින් ඇදුම් මාරු කරගත් අප කොට කලිසම් වලට බැස්සෙමු. මේ කොට කලිසම අදත් මට මතකය. ඒක ගෙනාවේ ලොකු අය්යා ඕමානයේ සිට එන විටය. දෙපැත්තෙන් සාක්කු දෙකක් තිබූ අතර ඒ දෙපැත්තේම පෙප්සිකෝලා කියා නිල් රතු පාට දෙකෙන් ලොකුවට මුද්‍රණය කර තිබුනේය.  ඉතින් මේ පෙප්සි කලිසමට බැස. අරක්කු බාගේ බෝතලය මූඩිය කඩා වීදුරු දෙකට හීනී අඩියක් දමා සෝඩා සමග කලවම් කර කඩල ඇටයක් අතට ගත්තා පමණි...මා කුණුහරුප දනිතත් මෙතෙක් නොඇසූ තඩි කුණුහරුප වැලක් ඇදබාමින් කොහේදෝ සිට මහා මරුමුස් පෙනුමක් ඇති මිනිහෙක් කඩා පාත්විය.

'තොපි දෙන්නා ඇටෙන් පොත්තෙන් පයින්ඩ ඉස්සෙල්ලා, මෙතැන අරක්කුත් අරගෙන ....හිටපිය වේ පුතාලා පොලීසියට අල්ලල දෙන්ඩ..'

කියන විටම අපි දෙන්නා හිටගෙනම වැන්දෙමු. නොවදිනා වැදුම් වැන්දෙමු. අන්තිමේ චණ්ඩියා කූල් විය. එහෙත් අපේ අරක්කු බාගයත් සිගරට් තුනත් බයිට් එකත් අර මිනිහා සතු කරගත්තේය. එහෙත් අපේ පෙනුම නිසාදෝ ඔහු ..

'හරි ගිහින් නාපල්ලා මං ඇදුං ටික බලාගන්නං..'

 කියා අර පදුරේ ගලක් උඩ වාඩි විය. එහෙත් අප නොවේ හෙල්ලුනේවත්..අන්තිමේ ඔහු අපට බැනවැදුනේය..
'
නාන්ඩනේ ආවේ..නාපල්ලා ඉතින් ..නැත්නන් අරිනවා හෙලුවෙන් ගෙදර..'

කියා ලොකු තගරියක් දැම්මේය. අපි දෙන්නා බයටම කරක් ගිලී ඔලුව උඩ තබාගෙන අර මිනිහා අපේ ඇදුම් ටිකත් අරන් පැනයන හැටි බලන් සිටියෙමු. එහෙත් ඔහු පැන යන පාටක් නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු රැල්ල වදින මායිමට වරින් වර අපේ බෝතලයෙන් බී ඇවිත්

'නාපල්ලා..නාපල්ලා ..මම හොරෙක් නොවෙයි'

 කීවෙන් ඕන කෙන්ගෙඩියක් වෙන්නට කියා අපි වෙරල සීමාවේ නෑවෙමු. වැඩි ඈතකට නොගිහින් අර මිනිහා දිව්වොත් පස්සෙන් දුවන්නට හිතාගෙන අර වැලි සියලුම 'කපාට' අස්සේ යන තෙක් වතුර නොව වැලි නැවෙමු. අන්තිමේ අප ගොඩ එන විට අර මිනිහා අපේ බෝතලය ඉවර කොට බයිට් එකත් කා එකම එක සිගරට් එකක් ඉතුරුකොට තිබිනි. ඒ සීතලේ එන අප දෙන්නාට බව කියා ඉක්මනින් ගෙදර යන ලෙසද කියා ඔහු වැනී වැනී අර අපේ ආතල් එකෙන් නොපෙනී ගියේය.

අප දෙන්නා කතා කලේත් මහරගමත් පසුවී ටික දුරක් ආ විටය. (අප දෙන්නා ගිවිස ගත්තේ මේ කතාව කිසිවෙකුට නොකියා ඉන්නටය. එහෙත් රස්තියාදු කල්ලියේ සැම ඉතා ඉක්මනින් මේ කතාව දැනගත්තේ අපෙන්මය. අපි පසුව එය ජොලි කතාවක් කරගත්තෙමු. එය අප දෙන්නා උස්මහත් වී දරුමල්ලන් ඉන්නා වැඩිහිටියන්ද වූ පසු සියලුම හමුවීම් වල මතුව ආයේ සතුටු මතකයක් ලෙසය. )

එහෙත් එදා මා ගෙදර ආ පසු තත්වය වෙනස් එකක් විය. එදා ලොකු අය්යා නිවාඩුවට ගෙදර විත් තිබූ කාලයකි. අම්මා මගේ පෙප්සි කලිසමේ වැලි ඇති බව අය්යාගේ කනේ තබා තිබුණේය. අම්මා සාමාන්‍යයෙන් එහෙම කරන්නේ නැත. වෙනදාට අම්මා 'හිටපං අය්යාට කියා යවන්නන් ' කීවා මිසක කිසිදා මා ගැන කීවේ නැත. මම එදා ගෙදර විත් බත් කා ගැට අඹයක් පොතු ගහමින් උන් වෙලාවේ අය්යා මට සැරෙන් කතා කලේය. ගියේ කොහේදැයි ඇසුවේය. මම හැම එකකටම කොහේවත් නැත..පන්ති ගියා මිසක කීවෙමි. එහෙත් 'මට කලින් වැල්ලවත්තේ නාන්නට ඇති'  ලොකු අය්යා මා ලගට කැදවා කන අස්සට ඇගිල්ලක් දා හීන් වැලි රොදක් පෙන්වා..'තෝ මරණවා..'  කීය. ලොකු අය්යාගේ අක්කා පැන මා හැමදාම මෙන් බේරාගත්තාය. එහෙත් ඒ විනාඩි දෙක තුනක කතාබහ අතර මම අර අඹ ගෙඩිය සහමුලින් කා තිබුනේය. මටවත් ඒක ගැන නිච්චියක් නැත.

අය්යා මට බැනවැදී මුහුණත් රතු කරගෙන ගොස් කෙන්තිය නිවෙන්නට සිගරට්ටුවක් පත්තු කරගත්තේය. හොද වෙලාවට ඒ පැකට්ටුවේ සිගරට් අඩු වුනේ කොහොමදැයි   අය්යාට තේරුනේ නැත. එහෙම වුනා නං අද මම මීට වඩා හොද තැනක, මීට කලින් ඉන්නට තිබුනේය...

Friday, February 3, 2017

මට පෙනෙන හැටි..

මගේ පොඩි කාලේ ෆොටො නැත්තෙ ඇයි කියල මම දන්නෙ නෑ වගේ හිටියට පවුලෙ අනෙක් හැමෝගෙම ෆොටෝ තියෙද්දි මාතර අක්කගෙයි මගෙයි ෆොටෝ නැති හේතුව මට තේරෙනවා...ඒ නිසා මට ෆොටෝ පිස්සුවක් තිබුණා. ඒත් හිමිජ්ජා වගේ හිටියට මං ලේසියෙන් අත අරින කෙනෙක් නොවන නිසා, ඉල්ලගත්ත..ඉල්ලගෙන නොදීපු, ඉල්ලනකම්ම හිටපු, කැඩිලා බැනුම් අහපු හා අනේකවිධ ක්‍රම වලින් කාලයක් තිස්සෙ ගත්ත, තාමත් ගන්න ෆොටෝ තුන්හාරදාහක් සීඩී තැටිවලයි, කම්පියුටරෙයි තිබිලා ගොඩ අරන්  Instagram එකේ දාමින් ඉන්නවා...

වෙලාවක් තියෙන වෙලාවක බලන්න කියල ආරාධනා කරනවා. මම පකීර් කෙනෙක් නෙවෙයි. ඉස්සෙ ඉස්සෙල්ලාම කැමරාවක් ලෝස් නැතුව දීලා මම ඒක නොදී තියාගත්තම වචනයක්වත් නොකීව ලොකු අක්ක බැදපු අය්යගෙ සිට මේ ලගකදි හොද කැමරාවක් ගන්න උදව් කරපු මගේ යාලුවාවත් අමතක කරන්නේ කොහොමද....

මට පෙනෙන හැටි..


Thursday, February 2, 2017

හෙලුබැල්ලෙන් නෑම ප්‍රීතිජනකය (61)


'ඉතින් නාන්ට ගියේ නැද්දැයි...'  අසා මහේෂ් රත්නායකගෙන් කමෙන්ටුවක් තිබුනෙන් මගේ මතක පොත යලි පෙරළුවෙමි. එහෙත් මා නාන්නට ගිය අවස්තා විසි තිස් ගානක් අතරේ 'ඇදගෙන නෑ ' අවස්තා හැරෙන්නට මේත් එක නෑමකි.
මගේ පන්තියේ මට සෙට් වෙන ජාතියේ එවුන් තිස් ගානක්ම සිටියේය. (පන්තියේ සිටියේත් තිස් ගානකි.) මෙයින් බාගයක් බාලදක්ෂයෝ නිසා අප තවත් ලගින් ආශ්‍රය කලෙමු.  එයිනුත් අපේ ගෙවල් පාස් කරගෙන මහරගම- හෝමාගම- පාදුක්ක- කලුඅග්ගල පැත්තට ගිය එවුන් මගේ ලග මිත්‍රයෝ ලෙස මට දැනී තිබුනේය. එහෙත් පසු කලෙක මගෙ මහරගම මිත්‍රයෙකුත් විජෙරරාමේ මිත්‍රයෙකුහ් කට්ටිය හන්දියේ මිත්‍රයෙකුත්  ජීවිතයේ හොද මිතුරන් බවට පත්වීය. එයිනුත් මහරගම එකා දැන් දිනපතා මුහුණු පොතේ අරක්කු බෝතලයක පින්තූරයක් දාන්නේ 'අපි බොනවා; කියන්නට වෙන්නට ඇතිය. ඌ මට සෙට් වුනොත් දිනක බෝතලයක් බී බිම පෙරලාගෙන ගුටි ඇන පස්සේ බෙලි බදාගෙන ආගිය කතා කරන්නට ආසය. ඒ තරං 'මිස් වූ ' දේවල් අපේ ජීවිත වල තිබේ.

මේ ජිවිතයේ මට මිස් වූ තවත් කෙනෙකු නම් මගේ පාදුක්කේ යාලුවාය. ඔහු පාදුක්කත් පහුකරගෙන ඉන්ගිරිය පාරේ ඉතාමත් ලස්සන පෙදෙසක ලස්සන අක්කා කෙනෙකු සමග සිටියා මට මතකය. මේ අක්කාව පරෙස්සම් කරන්නට ඈ සමග යනෙන හැමතැන ගියේ මගේ යාලුවාය. ඉතින් ඒ නිසා අක්කාගේ වුවමනාවන් වෙනුවෙන් 'වෙන්ඩ මස්සිනාලා' අපේ එකාට හොදට ගෙවීම් කලේය. ඒ නිසා මගේ යාලුවා ලග
 'අපේ හිත් '  පිරෙන්නට සල්ලි තිබ්බේය. ඒ සල්ලි වලින් ඉස්කෝලේ කැන්ටිමේ මාළු පාන් රෝල්ස් වලට වග කීවේ අපය. මගේ යාලුවාට නැති වෙලාවට අප කලෙක්ෂන් දා අර ගල්ගෙඩි වාගේ ගල්බනිස් දෙකතුනක් ගෙන කා බඩවල් පිම්බෙන තුරු  වතුර බීවෙමු.
මේ කෙටි කතා අතරේ මගේ යාලුවා හැමදාම ඔහුගේ ගම් පලාතේ ලස්සන ගැනත්, නාන්නට තියෙන සීතල දිය පාරවල් ගැනත් වර්නනා කලෙන් දිනක අප බාලයක්ෂයන් කිහිපදෙනෙකු 'නෑමකට'  සැරසෙසුනෙමු.

මේ නෑම සදහා සති අග දිනක මමත් දැන් හමුදාවේ ලොකු නිලයක් දරන කෙනෙකුත්. මහරගම යාලුවාත්, මට මතක නැති තව කෙනෙකුත් ගියා මතකය. අප  උදෙන්ම නුගේගොඩදී හමුවී,  ආපිට අපේ ගෙවලුත් පහු කරගෙන ඉංගිරිය බස් එකක ගියා මතකය. යාලුවා කී කතාව ඇත්තය. පාදුක්කෙන් පසු ඒ පලාත වෙනමම ලෝකයකි. ඒ ලෝකයේ මගේ සිත හතරවටේ ඇවිද්දේය. එදා දැනුනු සැහැල්ලුව අදත් මට සිතෙන් විදිය හැකිය.ඒ තරම් සුන්දර දේවල් මගේ ජීවිතයට තවමත් අලුත් හීන මෙනි. අද මා දකින විදින කුහක හීන වලට වඩා ඒ හීනවල මිනිසුන්- ගැහැණුන්- ගම්දොර- සතා සරපයා පවා සුන්දරය.

එහෙම සුන්දරකමකින් ඒ ගෙදර අම්මා රතු හාලේ බත්ද මැල්ලුමක් සහ මිරිස් මාලුවක්ද උයා උදේවේල හදා දී නෙක විනෝද කතා කියමින් ගිලදමන හැටි ඒ අම්මා බලාඉදින්නට ඇති කියා මා සිතමි. අවාසනාවකට මට ඇයව මතකයට එන්නේ නැත.

කෑමෙන් පසු අප යාලුවාගේ වත්තේ තිබූ පේර හා අඹ ගස්වල පලදාව ගැට පිටින් කෑවෙමු. එය තනිකරම ' වතු-සුද්දයකි'. ගැට පෙර වල පොත්ත දත්වලින් විකා ඉවත දමා මැද ඇට සහිත කොටස කිරි රහට  කෑ අපි, අඹ යන්තම් පැහීගෙන එන ගැට පවා කිසි හිරිකිතයක් නැතුව ගිල දැම්මෙමු. ඉන්පස්සේ අපේ නෑමේ සැලසුම ක්‍රියාත්මක විය. අප කම්බි වැටක් පැන පෙරදා වැස්සට හේදී ගොස් තිබුණ අඩිපාර දිගේ කූඩැල්ලන් ගලවමින්  රබර් යායක් දිගේ හතැම්මයකට වඩාඇවිදගෙන ගොස් ගල් තලාවක් සමග කුඩා පොකුණක් වැනි තැනකට ආවෙමු. ඒපොකුණ ගැඹුරු බව කියන්නට එහි වතුර ගුප්ත අදුරු පාටක් ගෙන තිබ්බේය. 'නාමු නාමු'  අපේ ඒකමතික තීරනය විය. එහෙත් අපි නාන්නේ හොරෙනි. මෙච්චර දුර ආවේත් ඒ නිසාමය.ඉතින් නාන්නට අදින්නට ඒවා නැත. එදා එයින් නොසැලී නිර්වස්ත්‍ර වී රබර් කොල වලින් 'ගැජෙට්ටුව' වසා ගත් අප එකිනෙකාගේ දිහා බලමින් බඩවල් අල්ලාගෙන සිනාසුනෙමු.

සිනාසීම මගේ යාලුවා අර වතුරට පැන්නේය. ජබුස් ගා වතුරට පැන යට ගිය යාලුවා ආවේ තත්පර ගානකට පසුය. ' ටිකක් ජඹුරයි ..පීනන්න බැරිනන් පයින්නට එපා'  කියා ඔහු යලි යට ගියේය. මගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන තිබේ වතුර ටික රත්තරන් මෙන් උදා අව්වෙන් දිලිසෙයි, මගේ යාලුවන් එකිනෙකා පනිමින් ජබු ගහයි, පීනයි, උඩබැලි අතට පාවෙයි. දිය යටි ගොස් අනෙකාගේ ගැජට් අතගා වතුරේම හූ තලති. එහෙත් කරුමය මට පීනන්නට බැරි බව උන් නොදැනීමය. අනෙක මේ තරම් වෙලා හෙලුවැල්ලෙන් ගොඩ ඉන්නට බැරි කමය. අන්තිමේ මම බැරියාව කීවෙමි. එහෙත් මගේ යාලුවෝ හොද එවුන්ය. 'උඹ පැනපන් අපි බලාගන්නං' කීය. එලෙසම යටට ගිලෙන විට කලබල නොවී උඩ ආ විගස අප අල්ලාගන්නා තෙක් කලබල නොවී ඉන්නා ලෙසද අවවාදයක්ද කෙරිණි. මම අද  නම් කිසිදා නොපනින පිම්ම පැන්නෙමි. ඇස් පියාගත්තෙමි.  සීතල වතුරක් සමහ මට සුසුමක් පැන නැන්ගේය. ඒ එක්කම අර කළු පාට ගුප්ත අදුරේ ගිලෙන්නට විය. එහෙත් එකවරම මගේ දනිස් අර පොකුණ පතුලේ ඇනී යලි මා උඩට තල්ලු කලේ රබර් බෝලයක් මෙනි. මා උඩ එන විට මගේ යාලුවෝ නැත.එහෙත් කවුරුන්දෝ මා අල්ලා එකසැරෙන් උඩට ඇද්දේය.  මා කුමක් වීදෝ කුමක් වන්නේදෝ නොදැන වට පිට බැලුවෙමි. කාකි කොට කලිසමක් හා බඩ දක්වා ඇරුණු කාකි කමිසයක් ඇදි වයසක කෙනෙකු හනි හනික කලිසන් ඇදගන්නා අපේ එවුන්ට ගජරාමෙට බනින්නේය.

 'තොපි මැරෙන්ඩද පැන්නේ නැත්නන් පොට්ට වෙන්ඩද පැන්නේ..යකෝ මේ දවස් ටිකේම රබර් එකේ බෙහෙත් ගහලා හෝදගෙන ඇවිත් මේ වලේ තමයි එකතු වුනේ. තොපි ගිලිලා නොමැරුනත් කුණුවෙලා මැරෙයි..දුවපිය වේ..පුතාලා ගිහින් ලිදකින් නාපියව්..' කියා යන්නට අවසර දීමම අපේ කකුල්වලට පන එන්නට හේතුවක් විය.අපි දිව්වා නොව ඉගිල්ලෙනෙමු. ඉගිල්ලී ගොස් ආයෙත් නාන්නට බැරි නිසා යාලුවාගේ ගෙදරින් මූන කට සෝදාගෙන දවල් බතද කා අර කාකි ඇදුම ඇදන් ආ වත්තේ මුරකරුගේ අම්මා මුත්තා ඇතුළු සකලවිධ ඥාතීන් මතක් කරමින් ගෙදර ආවෙමු.

ගෙදර විත් නෑවා මට මතකය. රෑ නින්දට යද්දී කකුල් කසන්නට පටන් ගත්තද ඒ තරම් ගනන් නොගත්තත් එළිවන විට රතු පාට කුඩා බිබිලි ඇග හැම තැනම විත්, නින්දේදී කසා වනවී, දැවිල්ලක් අල්ලා තිබුනේය. අම්මා කලබල විය. මදුරාවතී නැන්දා පැමිණ මේ 'දෙය්යන්ගේ ලෙඩේ' කීය. මට එදා දෙය්යන් නිසා සතියකට වඩා ඉස්කෝලේ අහිමි විය. ඊටත් වඩා 'ලැක්ටකැලමයින්'  ගද නිසා දෙවියන් තවත් එපා විය. ඊටත් වඩා සතියක් තිස්සේ අම්මාට කියූ බොරුවක රගපාන්නට වීම නිසා ලැජ්ජාවක්ද ඇතිවිය. ඇත්ත කීවානම් අම්මා 'පුදුම වදයක් දෙන්නේ ඔයාලා..' කියා මා රැගෙන නර්සින් හෝම් යනු ඇත. එහෙත් මම ඒ බොරුවේම සිටියේ ලැජ්ජාව නිසා වන්නට ඕනෑය. අන්තිමේ දෙය්යන්ටම එපා වී මා හොදකර ඉස්කෝලේ යැවූ පසු නාන්නට ගිය හැම එකාටම දෙය්යන් පිහිට වී ඇති වග දැන ගැනීමෙන් බාලදක්ෂ කාමරය හෙල්ලෙන්නට අප සිනාසුනෙමු. 

මගේ යාලුවා පසුකලෙක යහපත් වේශයකින් ආ අයපත් මිනිසුන් නිසා මතට ඇබ්බැහි විය.. කිහිප වරක්ම පුනුරුත්තාපනය වී ආවත් නැවැත අර නොමිනිසුන් අතරටම එක්විය.ඔහු එහෙම වෙද්දී මම යහපත් මිනිස් කොට්ටාසයක් මැද ඈත වනෝද්‍යානයක වෙරළබඩ හෝටලයක ජීවිතයක් ගත කලෙමි.

මට ඔහුව මිස් වෙන්නට එක හේතුවක් එයම විය.