Thursday, April 27, 2017

මාත් නළුවෙක් තමයි ....



''ජයලත් ලොන්ඩරි'' බෝඩ් එක ලා නිල් පාට අකුරෙන් කලු පසුබිමක සුදු පාටද මිශ්‍රව ඇදතිබුනා මට මතකය. එය එල්ලා තිබූ උලුවස්ස යට වීදුරු අල්මාරි වල නෙක වර්ණයෙන් යුතු කමිස කලිසම් සාරි මෙන්ම මහත්වරුන්ගේ කබායනද එල්ලා තිබුණේය. ඒ අල්මාරි පාස්කර යනවිට එක පිට එක සුදු රෙදි තොගයක්ම දැමූ මේසයක, අඩියක් විතර දිග පලල පිගන් ගඩොලක් මත, බෙලෙක් පියනක් තබා ඒ මත පොල්කටු අගුරු ඉස්ත්‍රික්ක රාජයෙක් වැඩ උන්නේය. අපේ ගෙදරත් පොල්කටු ඉස්ත්‍රික්කයක් තිබ්බාට මේ රාජ ඉස්ත්‍රික්කේත් එක්ක බලන විට එය හුංජං බිජ්ජෙකි. අනෙක අපේ ඉස්ත්‍රික්කෙන් කමිසයක අතක් මදින්නට වරුවක් ගතවන විට දුමින්දගේ තාත්තා කිසිම කලබලයක් නැතිව අර ඉස්ත්‍රික්ක රාජයා එක පාරක් කමිස පලුවක් මැද්දේය. ඒ මදින කලාව මමද ඉගෙන ගත්තෙමි. කළු අගුරු රතු පාටෙන් දිලිසි දිලිසි අර ඉස්ත්‍රික්කයාගේ පස්ස පැත්තේ ඇරෙන වැහෙන රවුම අස්සෙන් හිනාවෙන විට යන්තම් තෙත්කල ඇදුම් උඩින් තැබූ විගස ''චිරිස්.. සොස්...සාස්..''  ගාගෙන සුදු මීදුමක් මෙන් ජල වාෂ්ප නගින්නේය. ඉස්තිරික්කයේ රස්නය අඩුකරගන්නට නම් අර වතුර බේසමට අත දමා වතුර බේරෙන ඇගිල්ලෙන් ගෑවෙන නොගෑවෙන තරමට තට්ටුවක් දමා අර රවුම පහලට දමා කුහරය වසන්නට ඕනාය.  රස්නය වැඩිකරගන්නට අර රවුම අරින්නේ නම්  ඉස්ත්‍රික්කේ නහය ටිකක් මේසයෙන් එලියට තියන්නට ඕනෑය. නැතිනම් හීන් දැලි කුඩු අර නහයෙන් උඩට පාවී එන්නේය.  මොන ඇදුම මැද්දත් කමිසයක් නම් කොලරය පිටුපසද, කලිසමක් නම් ඉනපටිය පිටුපසද එකවරක් මැද බලන්නට ඕනෑය. සමහර වර්ණ මෙන්ම බාල රෙදි නැත්නම් පිච්චෙන්නේය. දුමින්දගේ තාත්තා ප්ලීට්ස් තබා නැති කලිසම් වල නීට් එකට ඉර තබා මැද්දේ නැත. දැන් අවුරුදු තිහකටත් පසුව මගේ කලිසම් වල මම ප්ලීට්ස් නැති නිසා ඉර තියන්නේ නැත. එහෙත් ලංකාවේ පමනක් නොව කොයි ලෝකයේත් මගේ කලිසම් ලොන්ඩරියෙන් එන විට අර ඉර ''තිතට'' මැද එවන්නේය.
ඒ කලාවට මං ආසා කලේ ඒ නිසාවෙනි. එහෙත් දුමින්දගේ තාත්තා අර ඉස්ත්‍රික්ක රාජයා නිවුනු පසු ඇදුම් මදින කලාව කියා දුන්නේ හිනාවෙමිනි. ඒ මට අර ඉස්ත්‍රික්කේ උස්සා එහා මෙහා කරන්නට බැරි නිසාවෙනි. හාල්මැස්සෙකු මෙන් පරඩැල් මා පරදවා අර ඉස්ත්‍රික්කේ ජයගත්තේය.

මම මේ මැදිල්ල යන්තම් ඉගෙනගෙන එදා අතහැරියාට   පසු කලෙක ලොකු ප්‍රයෝජනයක් ගත්තෙමි. අදද   මගේ ඇදුම් මදින්නේ  මම පමණකි. අනෙක් සියලුම මැදිලි මගේ බිරිද කලත්, ගමනක් යන්නට ඕනෑ වූ විට ඇයත් කොල්ලන් තුන් දෙනාත් මගේ පස්සෙන් එන්නේ ඇදුම මැදගන්නටය. ඒ ඉරි.. ඒ වතුර ඉහිලි... ඒ නැවිලි... අදත් මම ප්‍රයෝජනයට ගනිමි. ඒ නිසාම වරෙක මා එංගලන්තයට රැගෙන යන්නට ලොකු වෙහෙසක් දැරූ සුදු යුවලගේ නම මතක නැතත් චාල්ස් කුමාරයාගේ ඇදුම් මැද්දා මතකය.

(චාල්ස් කුමාරයා මට මතක තිබෙන තැන් තුනක් තිබේ.  එකක් ඔහුගේ ඇද අයිනේ පැති මේසය උඩ ඔහුගේ අම්මා වූ මහ රැජිනගේත් තාත්තා වූ පිලිප් කුමාරයාගේත් පින්තූර රාමුවයි. අප බලාපොරොත්තු වූ පරිදි ඩයනාගේ හෝ කැමිලා පාකර්ගේ පින්තූර වෙනුවට ඔහු ඇදෙන් නැගිට්ටේ මහරැජිනගේ රූපය දකිමිනි. අපේ සිරිපාලටත් එංගලන්තේ චාල්ස් කුමාරයාටත් අම්මා මහාරැජිනක් බව මම එදා දැනගතිමි.  දෙවනුව 'කුමාරයා මඩ නෑ' ආකාරයයි. එය වෙනමම ලියන්නට තරම් ලොකු කතාවක් වුවත් ලංකාවේ නම් දෙකයි පනහේ දේසපාලකයන්ගේ පවා ඔලුව පීරන පනාවත් දෝතට ගන්නට තරම් නීච ඇම්බැට්ටයන් දැක ඇති මම එදා වෘත්තීය ගරුත්වය රැකෙන්නටත්, අනිකාගේ අපහසුතාව දකින්නට තරම් සමබර මනසක් ඇතිවත් රාජකාරි කල නිලධාරී මහත්වරුන් ගැන සිතා නොලියමි. තෙවැනුව, පරිවාර රථ දාසයක් පිරිවරා ගුවන්තොටුපලට යන්නට පිටත්වූ චාල්ස් කුමාරයා අපට ස්තූති කරන්නට බැරිවූ  බව මතක් වී රථපෙල යලි හරවාගෙන, මැදපෙරදිග රටක අගමැති කෙනෙකු ඇතුළු කුමාර කුමාරිකාවන් විස්සකට පමණ කන්නට දී පාන් කියාගන්නට බැරිව මේසයක් උඩ කකුල්වන වනා උන් ලංකාවේ උන් හතරදෙනෙකුටත්, විනෝද සාගරයක් බදු කේරලකාරයෙකුටත් අතට අත දී කුඩා සිහිවටනයක්ද දී ලොකු අය්යාට ''උඹ නං ඔමාර් ශෙරීෆ්' වාගේමැයි කියා විහිලුවක්ද කර පිටට තට්ටුවක්ද දමා යාමයි. )

එහෙත් එදා ජයලත් ලොන්ඩරි රගහලේ කුමාරයා වූයේ මමය. මන්ද ඒ ලොන්ඩරි කාමරය පසුකර ඊලගට තිබෙන නිදන කාමරය සෑම ඉරිදාම අපේ රගහල වන නිසාවෙනි. එහි එක ඇදක් පරණ වියන් ඇදක් විය. මේ වියන් ඇද වටා දුමින්දගේ අම්මාගේ සාරි එල්ලා රගහල තනන්නට එදාට දුමින්දගේ අක්කලා දෙන්නාද එකතු වෙති. එදාට අපට නිදහස වැඩිය. ඒ කාමරය පසුකර කුස්සියද පසුකර ගිය විට ඉරිදාපොලට මුහුණලාගෙන වැටෙන තහඩු වහලය සහිත කුඩා මඩුවේ දුමින්දලාගේ අම්මා තාත්තා හාල් විකිණීමේ අමතර ව්‍යාපාරයක් ඉරිදාට පමණක් කලේය. ඒ නිසා අම්මා තාත්තා හවස්වනතුරු ගෙට එන්නේ නැත. දුමින්දගේ අම්මා දවල් බත් කා කකුල් කෙඩෙත්තුව නිසා අපේ රගහල ඉදිරිපිට බිම වාඩිවී 'එහෙනන් පෙන්නපල්ලකො මටත් උඹලගේ නාට්ටිය '' කියන සැනින් ගොරවමින් නින්දකට වැටෙයි. ගෙරවිල්ලට හිනාවෙමින් නාට්‍ය රගපාන්නෙමු. ඒ විනාඩි දහයකටය. ඉන්පස්සේ හදිසියේ අවදිවන ඇය. ''අර මනුස්සයා තනියෙන් ..බොලා මාව නැගිට්ටුවේ නැත්තේ ඇයි'' කියා දුවන්නේය. පිටපතක් නැතත් නාට්‍ය එකදිගට ගලා යයි. ඒ ඇද උඩ රගහලේ වෙන ඕනෑම දෙයක් අපේ නාට්‍යයයේ කොටසක් වන්නේ නිතැතිනි. දුමින්දගේ නහය හෑරිල්ලද..මගේ සදාතනික බඩගින්නද..දුමින්දගේ ලොකු අක්කාගේ ඉක්මන් කේන්තියද අපේ නාට්‍යයයේ කොටස් වෙති. කුමාරයා ලී කඩු වනමින් කොට කලිසමේ කිනිසි හිරකරගනිමින් රගති.  දුෂ්ටයා දුමින්දගේ අය්යාය. ඒ දුෂ්ටයා 'තොපේ මලකරදරේ මට නිදාගන්ඩත් නෑ..' කියමින් හාල් කන්ද සමග හැප්පෙන අම්මාට කේලම් කියති. දුමින්දගේ අම්මා හාල් සේරුවක් මැන ගණුදෙනුකාරයාගේ මල්ලට  හලන ගමන් එහා කොනේ අපට කෑ ගසති. ''ඔන්න ඔය කොල්ලට ගෙදර යන්ද කියපන් ..දැන් ඇති ඔය මගුල..''

මට හිත රිදෙන බව දන්නා නිසා ලොකු අක්කා සහ දෙවැනියා නාට්‍ය පිටපත වෙනස් කරති.  ඒ අනුව එය ගොළු රගහලකි. කටින් කියන්නට ඕනෑ දේ අතින් පයින් කියන්නට වීම එක අතකට ලොකු අභ්‍යාසයකි.  සමහර දාට දුමින්දගේ අම්මා පැමිණ මා එලවා දමන්නේය. මම අඩ අඩා දුවන්නේ හිතේ අමාරුවටය. එහෙත් දවල් වන විට දුමින්ද මා සොයා එන්නේය. ' අම්මා උඹව බත් කන්න එක්ක එන්න කිව්වා..'

කෑමත් ලැජ්ජාවත් අතර මගේ සම්බන්ධයක් නැත.

ඉතින් මම දුමින්දයාගේ පස්සේ වැටී රතු හාල් සමග අලි බත් පිගානක් ගිල හාල් වෙලදාම ඉවර වන තුරු සිට ගෙදර එන්නෙමි. ඒ මතකයන් කොයිතරම් සුන්දරද..අදත් මට ඒ ගේදොර සිතෙන් මවාගත හැක. ඒ වටපිටාවේ ජීවත්විය හැකිය. ඒ බැනුම් ඇසිය හැකිය. අර බෙලෙක් බත්පිගානේ රතුහාල් බත්ගෙඩිය ගිලින්නට හැකිය. එහෙත් ඒ සියල්ල පසුකොට මා සෑහෙන දුරක් පැමිණ ඇත. එදා මට හමුවූ  මේ අහිංසක මිනිසුන් සමග සසදන විට අද හමුවෙන කපටින් දුෂ්ටයන් සහ මුල අමතක වුන් අහසට පොලොව මෙනි.

එහෙත් ජීවීතය එයමය. නතර නොවී ගලා යන්නට දිය යුතුය. මමද නතර නොවෙන්නෙක්මි. ඉදහිට අපූර්ව වෙස්මුහුණු පළදාගත් කපටින් සමග නතරවුවද නතර නොවෙන්නෙක්මි.

ඒ නතර නොවීමෙන් මට රගපෑමේ උණක් හැදුනේය. ඒ උණ හොදකරගන්නට ඉස්කෝලේ යන ගමන් සෙනසුරාදා දවස්වල බෞද්ධාලෝක මාවතේ සරණ පාරේ ෆිලීක්ස් ප්‍රෙමවර්ධනගේ ජාතික කතෝලික මණ්ඩලයේ නාට්‍ය හා රංගකලා පාඨමාලාවක් හැදෑරුවෙමි. එය නොමිලයේමය. එකල ෆිලීක්ස්ට කොහෙන් හෝ මුදල් ලැබෙමින් තිබුණේය. අපට එකල මාධ්‍ය ලෝකයේ රංග කලාවේ පතාකයෝ පැමිණ ඉගැන්වූයේය. නිහාල් සිල්වා සමග පාලිත ආවේ පොඩි ගැට කොල්ලෙකු ලෙසය. සුනිල් අය්යා  (සුනිල් මාධව ) කල දේශන වලට අපි කුඩු ගැහුවා සේ ආශක්තව සිටියෙමු. සුනිල් අය්යා සම්ප්‍රදායක ලෙස මේසය පිටුපස පුටුවේ ඉදගන්නේ නැතිව මේසය උඩ ඉදගෙන අපට වරෙක හිමින් මුමුණමින්ද වරෙක කේන්තියෙන් කාටදෝ බනිමින්ද ලෝකය ගෙන අප පාමුළ දිග හැරියේය. සෑම පත්තරයකම වගේ කතෘවරුන් පැමිණ දේශන කලේය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් සිංහ රත්නතුංග සමග වූ දේශනය විවාදයකට ගොස් කාලගෝට්ටියක් විය. පසුකලෙක සිංහ මට තැන් දෙක තුනකදීම හමුවිය. ඔහුව හිරේ දැමූ දවසේ මගේ ලොකු පුතා උපන්නේය. මතක අලුත් වන්නට ඒ ඉපදීම අඩිතාලමක් විය.
එක දවසක අප වැඩමුළුවට යන විට විදුලිය තිබ්බේ නැත. ජෙනරේටරයක් ගෙන්වාගත් ෆිලීක්ස් සර් ''අද හොදම දවස'' කියා වීඩියෝ කැසට් යන්ත්‍රයක් හා ප්‍රොජෙක්ටරයක් ආධාරයෙන් 'කළුවරේ ජරමරේ ' පෙන්නුවේය. පහුවෙනිදා අපි යනවිට කොල්ලන් රහස එලිකරගෙන සිටියෝය. ෆිලීක්ස් සර් පහුගිය අවුරුදු කීපයේම ලයිට් යවා ඇත්තේ හරියටම 'කළුවරේ ජරමරේ ' පෙන්නන්නටය. ඒ අපි නාට්‍ය පටන් ගන්නට පෙර ලයිට් නැතිවීමේ ජරමරය ගැන හිත හදාගන්නා නිසාය.

ඒ කාලයේ මාත් සමග ගිය එවුන් පවා මට මතක නැතත්, ගියා කියා මතක එකෙකුගෙන් ඇසූ විට '' ඇයි බං අපි ගියේ බිස්කට් කාලා තේ බීලා එන්ඩනේ..'' කීය. දේශකයනට සිගරට් සමග තේ ලැබෙන විට අපට ඕනෑතරම් බිස්කට් සමග තේ දුන්නා මට මතක් වුනේ එවිටය.

කෙසේ වෙතත් මේ රගපෑමේ හැකියාව නිසා මම මා ලගින්ම ඇසුරු කරන අයටත්, මට ආදරය කරන අයටත්, මා ආදරය කරන අයටත් මගේ බැනුම්- කේන්තිය සහ වුවමනාවෙන් කරන මගහැරීම් ''මගේ සැබෑ හැටි'' කියා සිතාගන්නා ලෙස කියා ඇත්තෙමි. මම රගන්නට දක්ෂයෙකු නිසා ''සුකුමාර- සීතල- ඉතා හොද..'' මගේ සැබෑ සැටි ලෙස නොගන්නා ලෙස අවවාද කර ඇත්තෙමි. ''උඹලාට ඕනෑ නම් මට උඹලාට ඕනෑ විදියටම රගන්නට ලොකු හැකියාවක් ඇති බව''  මම කියා ඇත්තෙමි.

ඒ නිසා මට ආදරේ නම් මට ''රඟන්නට ඉඩ නොදෙන ලෙස'' මා අදද කියමි.

Tuesday, April 11, 2017

මමත් ජනපති කෙනෙකි...


අපි ඉරිදාපොලේ සෙල්ලම් කරන විටත් ගස් නගින විටත් පොලේ වැට අයිනේම ගෙදර ගෑණු ළමයින් දෙන්නා බලා සිටියේය. අක්කා නගෝ දෙන්නා අප කරන කියන හැම වැඩක් දෙසම බලා හිනාවී හෝ තරහා වී හෝ බලා සිටියා මිස වචනයකදු දෙඩුවේ නැත. එහෙත් ඒ දෙන්නා අප එකිනෙකා පෙන්වමින් මොන මොනවදෝ කුටු කුටු ගෑවේය. එහෙත් ඒ එකක්වත් අපට තෙරුණේ නැත..

හේතුව සරලය...

ඒදෙන්නා කතා කලේඉංග්‍රීසියෙනි.

ඉතින් අපි නොතේරෙන මංගල්ලෙට ගොස් වරිගේ නහගන්නා ජාතියේ වැඩ  කොට ඒගොල්ලන්ගේ හිනා වී කියන කතා වලට පෙරළා හිනා වුනෙමු. එවිට ඔවුන් දෙන්නා අත් අල්ලාගෙන බක බක ගා හිනාවුනු තැන් ඕනෑ තරම් විය. මම පහුකලෙක මගේ හොදම මිතුරිය බවට පත්වුණු ඒ දෙන්නාගෙන් බාලයාගෙන් උත්තරය ලදිමි.
''අක්කා හිනාවෙන්ඩ තමයි ඔයාලට එක එක ඒවා කියන්නේ...ඒත් ඔයලත් ඒකට ඔව් කියනවා වගේ හිනාවෙනකොට අපිට ඉතින් හිනාකාලා මැරෙනෙවා.''.

 ඒ ගෙදර ගෑනු ලමයින් දෙන්නා ඉස්කෝලේ ගියේ කොළඹ කන්‍යාරමයකටය. ඒ ගෙදර අය නුවර පැත්තේ බවත්, තාත්තා හදිසියේ මියගිය පසු කොළඹ ආ බවත් අප වැඩිහිටියන්ගේ කතා වළින් දැන සිටියෙමු.  මා පසුකලෙක  ඒ ගෙදර යාවජීව සාමාජිකයෙකු වූ කල, ඒ තාත්තාගේ කළුසුදු ඡායාරූපයක් දිටිමි. මැද සාලයේ රූපවාහිනිය තිබූ තැනට ඉහලින් එල්ලා තිබූ රාමු කල පින්තූරයට උඩින් සුදු ප්ලාස්ටික් මල් මාලයක් දමා තිබ්බාද මට මතකය. කුඩා කාලයේ නොවුනත් පියෙකු අහිමිවීම දරුවන් කෙරෙහි බලපා තිබූ අසරණකම කෙතරම්දැයි මට අද දැනේ.
එදා මම අපේ තාත්තාගේ බීමත්කම ගැන වචනයක් හෝ පිට කල සැනින් ඒ ළමයින් දෙන්නාම කීවේ . ''ඔයාට අඩුම තරමේ කෑගහන්න හරි, බයින්න හරි  තාත්තා කෙනෙකු ඉන්නවානේ..'' කියාය. ඒ ස්වරයේ දුක සහිත හැගීම මට එදා තේරුණේ නැතත් අද දැනෙයි. විශේෂයෙන් ගැහැණු දරුවෙකුට පියෙකුගේ අඩුපාඩුව දැනීමේ ලොකු වේදනාත්මක පැත්තක් ඇතැයි මම අත්දැකීමෙන් දන්නා අය සිටිති. ඔවුන් වේදනාව පිටකරගන්නට විදින දහසකුත් දුක්බර හැගීම් මම අද දනිමි. එහෙත් එදා කාලය ඒ මාතෘකාව පිටමං කරමින් අමතක කරමින් ඇදී ගියේ මා ඒ ගෙදර පිරිමි දරුවෙකුගේ අඩුවවත් පුරවමිනි.

මුළින් වැටෙන් බලා සිටියාට අප හා කතාබහට නොආ ඔවුන් දෙදෙනා අම්මාගේ එක කෑගැසීමකින් ගෙදර දිව්වේ ඉතා හදිසියෙනි. පොලේ සෙල්ලම් කරන අපට නම් අම්මලා දහ දොලොස් වතාවක් කතා කරන තුරු ගෙදර යාමක් නොවුණු ඒ කාලයේ මේ ලමයින් දෙදෙනා එක වචනයෙන් ගෙදර දුවන හැටි අපට පුදුමයක් විය. 
කෙසේ හෝ ටිකෙන් ටික මුලින් ගොළු බාෂාවෙන්ද පසුව හිනාවෙන් හා අත වැනීමෙන්ද අවසානයේ හත් අට වතාවක් ට්‍රයිකොට බෝලය ඒළමයින්ගේ වත්තට යැවීමෙන්ද ඒ ලමයින් දෙන්න අපේ බෝලයට අහුවී යාළු විය. එහෙත් යාළු කම හොද මිත්‍රකමක් වී අපි දෙල්කදින් එනතුරු පැවැතුනේ මගේ පමණි. හේතුව මගේ ඉවසීම මෙන්ම රස්තියාදුවද, දන්නා නොදන්නා හොද නරකසැම සමග ආශ්‍රයද මෙන්ම තොරතෝංචියක් නැතිව අහුවෙන හැම කඩදාසි කැබල්ලක්ම කියවීමද විය. ඒ අනුව මගේ ජීවීතයේ කොහේ හෝ තැනක වැදගත් වන යමක් තිබිණි. කියවීමෙන් ලද දැනුම තිබිණි. චිත්‍ර අදින්නට කවි ලියන්නට පුලුවන් පොඩි පහේ හැකියාවක් තිබිණි. මම ඒ දැනීම ඔවුනට බෙදා දුන්නෙමි. ඔවුන් මට ඉතා ඕනෑකමින් මට අඩුව තිබූ ඉන්ග්‍රීසිය බෙදා දුන්නෝය. මම ඒ ඉන්ග්‍රීසිය පුදුම ලෝබ කමකින් බෙදා ගත්තෙමි. විටෙක ඔවුනට මගේ 'මොට කඩුව' එපා වී හිනාවෙන්නටත් බැරිව කටවල් අතින් වසාගෙන සිනාසෙන විටත් මම කඩුව අත නොහැරියෙමි. ඒ බෙදිල්ල මට පසු කලෙක බොහෝ ප්‍රයෝජනවත් විය. ටික දවසක් ගතවන විට ඒ දෙන්නාට මාවද මට ඒ දෙන්නාවද නැතිව බැරිවිය. එහෙත් එකම පන්තිවල උගෙනමින් සිටි බාලයා හා මා අතර මිතුදම සමීප එකක් විය.
මම දවසෙන් වැඩි කාලයක් මේ ගෙදර ගත කලෙමි. ඔවුන්ගේ අම්මා නුවර කෙනෙකු නිසා පෙනුමෙන් ආඩම්බර ගතියක් තිබුණත් මගේ යාලුවන් නපුරු කුඩම්මා ලෙස නම් පට බැද තිබුණත් ඉතා ඉක්මනින් තෙත්වන හදවතක් තිබුනේය. වරෙක වාර විභාගයකදී මගේ මිතුරිය අඩුවෙන් ලකුණු ගත් විට මා ගේට්ටුව ලගදීම එලවා දැමූ ඒ අම්මා නැවැත එහි නො එන ලෙස කීවාය. තදින් බිදුණු හිතක් ඇතිව  හයිලෙවල් පාරත් පැන අපේ ගෙට ඇතුල්වන කොන්ක්‍රීට් ලෑලි පාලම පනිද්දී කවුදෝ මගේ අතින් අල්ලාගත්තේය. මම කදුළු වැටෙන මූණ හරවා බලද්දී ඒ ඇගේ අම්මාය. ඈ කිසිත් නොකියා මා අල්ලාගෙන ආපසු එක්කාගෙන ගියාය. ඒ ගමනේදී කිසිත් නොකී ඇය ඒ ගෙදරදී ''මට කෙන්ති ගියා පුතේ ..''කීවේය. ඒ කේන්තිය සාධාරණය. විභාග වල ලකුණු අඩු වෙද්දී දෙමාපියනට කේන්ති යාම මා ඕනැතරම් දැක ඇත්තෙමි. එය අම්මලා මහන්සිවෙන තරම දන්නා මට නම් ලොකු දෙයක් නොවේ. 

කෙසේ වුව එදත් කවදත් මට ඒ ගෙදරින් සැලකිලි තිබ්බේ මගේ අසරණ කමට නම් නොවේ. මගේ දැනීමේ තරමට බව මම සිතමි. ඒ දැනීම ආවේ රස්තියාදුවෙනි, පාරවල් ගානේ ඇවිදිමෙනි, පොඩි එවුන් හට අකැප දේ දැකීමෙනි, කුණු බරට විසී කරන පොත් පත්තර කියවීමෙනි. ලොකු අම්මාගේ දියණියගේ මිහිර කියවීමෙනි. අටේ කණුවේ මහප්පාගේ ඉංග්‍රීසී පත්තරය කියවීමෙනි. ඒ නිසා මා කටපුරා ලොකු අක්කේ කී මගේ මිතුරියගේ අක්කාගේත් මගේ මිතුරියගේත් දහසක් ප්‍රශ්ණ හා විචිකිච්චා වලට උත්තර ලැබුණේ මගෙනි. ඒ නිසා මා ආශ්‍රයකල යුතු හොද ලමයෙකු සේ ඔවුන් මට සැලකුවේය.

 වරෙක ඇගේ පාසලේ යම්කිසි උවමනාවක් සදහා එක ප්‍රමාණයට කපන ලද කඩදාසි තොගයක් වුවමනා වී ඇගේ අම්මාත් පුන්චි අම්මාත් එකතු වී දහ අතේ කල්පනා කල බව මට ඈ කීවාය. ඒ වෙලාවේ මට කීවානම් මොකක් හෝ පිළිතුරක් ලැබෙයි කියා ඈ ඇගේ අම්මාට කිවූ විට මා පොඩි කොල්ලෙකු නිසා මොනවා දන්නවාදැයි අම්මා කිවූ බව ඈ මට දුකෙන් කීවාය. මම ඒ කොල කැබැල්ලත් තිබේ නම් අම්මාගෙන් යම් මුදලකුත් රැගෙන එන ලෙස කියා යැව්වෙමි. අම්මා ඈ විස්වාස නොකලත්..මා කෙරෙහි වූ ඇගේ දඩබ්බර විස්වාසය නිසා එවා තිබුනාය. මම ඇයත් සමග හනි හනික පොල පිටුපස්සේ පරන පාරෙන් දෙල්කදට විත් හරස් පාරෙන් පැන ඇල උඩ පාලම පසුකොට ''වික්‍රමාරච්චි ඇස් කණ්නාඩිය'' පසු කොට මුද්‍රණාල වලින් ඉවත දමන කොල එකතුකරන දෙමළ මනුස්සයාගේ කඩයට ගියෙමි.

ඒ යනවිටත් එකල දැන තරම් ජනාකීර්ණ නැති වාහනත් අඩු තැන්වල පවා පාර පනිද්දී ඇගේ අත අල්ලාගෙන සිටියෙමි. මා අත අල්ලාගන්නට ලැජ්ජාවුනු තැන්හී ඈ මගේ අත අල්ලාගත්තාය.  අපි මේ අත් ඇල්ලීමේ ප්‍රීතියෙන් කොල කඩේට වැද ඕනෑකරන ප්‍රමාණයෙන් කොල තොගයක්ම මිලදී ගත්තෙමු. ඒ සදහා ගිය වියදම ඇගේ අම්මා පසුව 'අදහාගන්නටත් බැරි' තරම් බව කීවාය. ඒ තොගයම ඒ කොල කඩේ කොල්ලා අර ගිලටිනයේ තබා 'සයිස්' කර දුන්නේ හිනාවෙමිනි. අපේ හිනාව ඔහුගේ ගාස්තුව විය. ඒ අතරේත් මා වීරයා සේ අර කොල ලොකු හතරැස් යකඩ පෙට්ටියකට බහා යකඩ මෝලකින් කොටන අයුරු ඇයට පෙන්වා විස්තර කලෙමි. කොල හොණ්ඩරයක්වත් පමණ  ඒ අඩි දෙකයි දෙකේ කොටුවේ නොපෙනී යන හැටි,  ඈ කෙසේ වෙතත් මම නම් සියවන වතාවටත් බලා සිටියෙමි. අප දෙන්නා එන අතරේ ඉතුරු මුදල් වලින් ටොෆි වර්ගයක් කෑවා මට මතකය. ඒ සමග කුඩා එකතු කරන   වීරයන්, ක්‍රීඩකයන් හා විවිධ ස්ථාන වල කාඩ්බෝඩ් පින්තූර ලැබුණාද මට මතකය. එදා කොල තොගයම මටත් නොදී දෑතින්ම බදාගෙන ආ ඇයව මට තාම මතකය. ඊටත් වඩා ඇගේ අම්මා ඉදිරිපිට මා වීරයෙකු කිරීම සදහා ' අම්මලා කොල ගෙනල්ල කප කප හිටියනම් මට ලබන අවුරුද්දේ තමා...' කියූ හැටි මතකය.

නවවන ශ්‍රේණියට එන්නට කලින් එකල මම උදේ වරුව ඉස්කෝලේද, හවස්වරුව පොල පිට්ටනියේද, රෑ වනතුරු ඒ ගෙදරද  කාලය කෑවෙමි. ඒ රෑ ගතවුනේ ටී වී බලන්නටය. ඇගේ අම්මා අපට රූපවාහිනිය බලන්නට කාලයක් වෙන්කර තිබුණාය. ඒ වෙලාවේ 'නයිට් රයිඩර්' ටෙලි මාලාවද, පොලිස් යතුරුපැදි තිබුණු Supercop හෝ එවැනි නමක් තිබුණු ටෙලි මාලාවක් නැරඹුවෙමි. විබාග දාට අක්කාට සහ ඇයට හිමි නොවුණු නයිට් රයිඩර් බලන්නට මට අවස්ථාව හිමිව තිබිණි. ඒ මම ඉස්කෝලේ ඇරී අවුත් පාඩම් කලෙමි.. කියන පතාක නාගරාජයා ඒ අම්මා ලග අතහැරීමෙනි. මා නයිට් රයිඩර් ඔය තරම් ආසාවෙන් බැලුවේ මට ඕනෑ නිසා නොවේ. ඒ පහුවෙනිදා  ඈ මගෙන් ඒ සතියේ කතාව සම්පූර්‍ණයෙන් අහන නිසාවෙනි. මගේ කතාවට සංගීතය තිබේ..ඇක්ෂන් තිබේ...ඒ අස්සේ තේරුම් ගැනීමට බැරිවූ තැන්වලට මගේම කොටස් බද්ද කර තිබේ. ඒ ගෙදර ලොකු පෝටිකෝවේ වේවැල් පුටු මත ඉදගෙන පොඩි මල්ගවුමේ වාටිය අල්ලාගෙන මගේ ඇක්ෂන් සහ සංගීතය පිරුණු කතා ඈ අසා සිටියා මට තාම මතකය. නයිට් ර‍යිඩර් එනවිට ඇහෙන සංගීතය මගේ කටෙන් පිටවන්නේ ඒ හුරුවෙනි. මයිකල් දුෂ්ටයාගේ මූණ පුරා ගහන පාරක් ගානේ ඩිම්..ඩිෂුම් ටෑංං ගාන්නේ කතාව සජීවී වෙන්නටය. අවසානයේ කතාව ඉවරයක් වීගෙන එන විට මගේ රසිකයා නැගිටින්නට සූදානම් වන විට මට දුක හිතෙයි. ඊලග සතියේත් ඇගේ අම්මාට කේන්ති ගොස් ටී වී බලන්නට නොදෙන්නේ නම් කියා කුපාඩි පහේ කල්පනාවක් එයි. එහෙත් ඒ සැමදා සැබෑවන හීන නොවේ.

 ඒ හීන වුව.. ඒ මතකයන් නැවැත එන්නේ නැත. මා ඈට පමණක් ලියා දුන් කෙටිකතාවක් සම්පූර්ණයෙන්ම දුප්පත් දරුවෙකු ලොකු වී රටේ ජනපතිවරයා වී කුඩා කල මේ ජනපතිවරයාට උදව් කල අයට ඇමැතිකම් දෙන හැටි පිළිබද විය. ඒ කතාව කියවූ ඇය ඇයට අගමැතිකම ඉල්ලුවාය. ''එතකොට මට ඔයාගේ ලගම ඉදන් වැඩ ඔක්කොම කරලා දෙන්නට පුළුවන් '' කීවාය. මේ කතාපොත ඇගේ අක්කාද දැක තව ලියන්නට කියා ඇයට අධ්‍යාපන ඇමතිකම දෙන ලෙස ඉල්ලුවාය. ඇගේ ඉස්කෝලේ ගුරුවරු දෙදෙනෙක් ලංකාවෙන්ම පිට ඉස්කෝලෙකට පලවාහරින්නට ඕනෑ බව කීවාය. ඉන්පසු ඒ කතාව කවුරුන් හෝ දැක්කේ නැත.

මේ වන් විකාර කතා සැබෑ වී ඇති බව දැන් ලංකාවේ හෝ වෙන කොහේ හෝ හොද ජීවිත ගත කරන ඔවුන් දකිනවා ඇත. ඔවුනට මා මතක් වෙනවා ඇතැයි මම නිතර සිතමි. ඔවුන් මට දෙල්කදින් ගොස් වැඩිකාලයක් යන්නට පෙර අහිමි විය. ඒ ගෙදර ඔවුන්ගේ කුලී ගෙයක් වීමෙනි. ඔවුන් අප දෙල්කදින් ගිය පසු වෙන කොහේ හෝ කුලී ගෙයකට පදිංචියට යන්නට ගොස් ඇත. 
ඈ මට බෙහෙවින් හිතෛශී වූවාය. මගේ පොත්වල අඩුපාඩු පිරවූවාය. මා සාමාන්‍යපෙල විභාගයට කලින් දෙල්කදින් යන්නට පෙර ඇගේ පිහිටෙන් හොද ලකුණු ගනිමින් සිටියෙමි. මට බැරිම විෂයයන් වූ ගණිතය හා විද්‍යාව ඈ මට කියාදුන්නාය. ඇගේ අම්මා අප තුන්දෙනාටම කුඩා මේස තුනක් සාදවා ඒ ගෙයි වටේටම තිබුණු කොරිඩොවේ පහසුකම් සැලසුවාය. පාඩම් කරන වෙලාවට තේ සදා බිස්කට් සමග ගෙනවිත් දුන්නාය. මගේ මිතුරිය අක්කාට හොරෙන් මගේ කවකටු පෙට්ටියේ අර බිස්කට් සැගවූවාය.  මගේ ජීවීතයේ මට එසේ ආදරය කල අය හමුව ඇත්තේ අල්පයක් පමණය. එහෙත් කිසිදිනෙක මට ඒ ආදරයන් මට සමීප ලෙස හමුවුනේ නැත. කොහේදෝ සිට ආ සුලං රොදක් සේ ඒවා මා සිහිල් කොට හමා ගොස් අතුරුදන් වූයේය. මා දෙලකදින්යන බව පැවසූ දා ඈ මා තදින් බදාගෙන කදුළු පෙරමින් ඇඩුවාය.වැඩි වෙලාවක් එසේ ඉන්නට බැරි බව දැන මගේ කනට කොට 'ඉක්මනින් ජනාධිපති වෙනවා නේදැයි...' ඇසුවාය. මම ඔලුව වැනුවෙමි.
ඈ හිනාවී ' නැත්නම් මට වෙන ජනාධිපති කෙනෙක් හම්බවෙයි ..'කීවාය.

ඒ ඉන් දශක කිහිපයකට පසු මා අත්විදි ආදරය හෝ ප්‍රේමය නම් සරුව පිත්තල බොරුව නොවේ.. එය අපගේ මිතුරුදමේ බැදීමයි. අවංකව ලෙන්ගතු වීමේ හැගීමයි.

මගේ ජීවීතයට සමීප කිසිවෙකු.. කිසිදෙයක්...සිදුවීමක් අමතකව යන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. ඒවා මගේ හිතේ පුදුමාකාර බැදිමකින් තැන්පත්ව ඇත්තේය. සමහර දේ ඉතාම නොවටිනා ඉතාම කෙටි සරල සිදුවීමක් වන්නට පුළුවන එහෙත් ඒවා මගේ මතක ගබඩාවේ තැන්පත්ව තිබේ. එහෙත් ඒ සමහර සිදුවීම් අසාමාන්‍ය ලෙස වේදනාකාරීය. මතකයට නැගෙන නැගෙන වාරයක් පාසා මා ඒ මොහොත ගත නොකලානම් කියා සිතෙන්නේය.

මගේ ජීවීතයේ මා තේරුම් ගත් එක දෙයක් නම් මේ කිසිවක් මට බලෙන් අමතක කරන්නට බැරි බවයි. ඒ නිසා මා දැන් අමතක කරන්නට උත්සාහ කරන බොහෝ දේ ..අමිහිරි මතක..අමිහිරි මිනිසුන් හා ගැහැනු පිළිබද මතක් කරමින් සිටිමි. ඔවුනට මා මතක් වේ යැයි සිතමින් සිටිමි. අය අපූර්ව අභ්‍යාසයකි. මා මතක් කරමින් එකේන් එක පැටලුම් සහිත මිනිසුන් ගැහැණුන් ලෙහා දමමි. එවිට මට ඉතිරිවන මගේ මතකයේ තබාගත යුතු දේ තවත් ගුලිකොට හදවත සමීපයේ තබමි. (එසේ ගුලිකොට තබාගන්නා චරිතයක් බවට  කන්‍යාරාමයේ යෙහෙළිය පත්ව ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. )

එය අමතක කරන්නට උත්සාහ කරමින් දුක්විදිනවාට වඩා ලෙහෙසිය...සරලය...
ජනපති කෙනෙක් වනවාට වඩානම් අමාරුය...

Wednesday, April 5, 2017

තට්ට බාගයාගේ පොල් ලොවි සහ මගේ අහින්සක සියඹලාව 73


ගියවර ලියැවිල්ලේ කමෙන්ටුවක dmg podi විසින් දෙල්කද පහුකරන් යන විට, මම අර කී මාර ගස දැන් නැද්දැයි අසා  තිබුනෙන්,  මටද මම ''මං'' ගැන නොදන්නා කම ගැන දුක් වුනෙමි. ඔය මාර ගසත් අනික් ගස් ටිකත් ජීවීතයේ අතරමග හමුවූ තවත් ලොකු පොඩි ගසුත් ''මම'' ය. ඉතින් මට අමතක නොවූ එහෙත් කාලයක් දකින්නට නොලැබුණ ගස් සොයා මගේ අතීත මම සොයා දෙල්කද බලා ඉගිල ගියෙමි. එදා අපි දෙපැත්ත බලන්නේ නැතිව පැනපු මහපාරත්, බයිසිකල් රිම් හා ටයර් පැදි තාරපාරත් අද නැත. වාහන.. මිනිස්සු හා ඒ දෙකේ සම්බන්ධයක් නැති,  මලඉලව් රියදුරු නළා නැතහොත් සින්හලෙන් කියන ''හෝර්න්''  හයි කරගත් නළා කාරයන්ගේ  මහා කාලගෝට්ටියක් මැද...  මම 'මගේ ගස්' සොයා ගියෙමි.

මාර ගස එසේම හයිලෙවල් පාරට මූණ හරවාගෙන තද නින්දක වැනිව වයසට ගොස් ඇත්තේය. සියඹලා ගස එදා තිබූ තරුණ ජවයෙන් නැතිව,  පොලමැද්දේම තිබූ කොස් ගස දිහා බලාගෙන කල්පනාවකය. ඒ සියල්ලන් මැදි කරගෙන කුඩා කැලෑවක් නිර්මාණය වෙමින් තිබෙන්නේ අලුත් දළු ලමිනි. මම යලි අර කලබලයෙන් මිදෙන්නටත් ..තනිවෙන්නටත්.. නිස්කලංක වෙන්නටත්..   වාහනයේ රේඩියොවේ හඩ වැඩි කලෙමි. මට යලි මෙහි එන්නට ඕනෑය. මෙහි මතක සමග වරුවක් ගත කරන්නට ඕනෑය. තට්ට බාගයා නිසා මා 'අහින්සක සියඹලා' ගහෙන් වැටුණු හැටිත්, ජර්මනියේ සිට වැඩම කල සුදු හාමුදුරුවන් කොස් ගහ යට බාවනා කල හැටිත්, යලි දකින්නට ඕනෑය. (ඒ සියල්ල දීර්ඝ වැඩි නිසා කඩින් කඩ ලියමි. )

සියඹලා ගහේ නාකී කාලයක් තිබ්බා මට මතකය. එවිට ගහේ එක කොළයවත් නැතිව දඩු රිකිලි පමණක් වේලී පරඩල් වී ඔහේ සුළගේ වැනෙන්නේය. එහෙත් ටික කලක් ගිය තැන ඒ නාකි දඩු අගින් ලා කොල පාට දළු නගින්නට පටන් ගනී. ඒ දඩු අන්තිමේ හීන් කොල වලින් වැහී, තද කොල- ලාකොල පාට අහුරා මහා විසල් රුකක් තනන්නේය. අදත් පාට කෙරෙහි ඇති විස්මිතය මෙය බව මා දනිමි. මේ ගස් කොලන් ..ගල් බොරළු වල පාට, මා දන්නා ගෑණු මිනුසුන්ගේ කපටි පාටවල් මෙන් කවදාවත් වෙනස්වුනේ නැත. එදා මගේ හිතේ ඇදි කොල පාට අදත් ඒ කොල පාටමය. කළු ගලේ පාට ඒ පාටමය.

එකල මට කැමරාවක් තියා ඒ මොකක්දැයිවත් නොදැන හිටියාට මගේ හිතේ ඇදි චිත්‍රයට අමතරව පැස්ටල් කූරු දෙකකින් මේ ගහ ඇන්දෙමි. ඒ ජයසින්හයේ ඉද්දීය. ඒ චිත්‍රය නිසා ජයසින්හයේ මැද බිල්ඩිම නොහොත් වේදිකාගාරය තිබූ තැන පිට බිත්තිවල ''අපේ පාසල හොදම පාසල'' ලෙස ලොකුවට අදිමින් අර සියඹලා ගස තීන්තෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කලෙමි. බිත්ති චිත්‍රයක් ඇන්දෙමි. ඒ ඇන්දේ හතර පන්තියේදීය. මට එය මතක  සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසින්හ අධ්‍යකෂණය කල චිත්‍රපටයක කඩේ මුදළාලිගේ චරිතය රගපෑ හොද මනුස්සයෙකු වූ අපේ ප්‍රන්සිබල් සර්  මාව උදා රැස්වීමේ කොඩිකණුව ලග පකිස්පෙට්ටි වේදිකාවේ නංවාගෙන ඔලුව අතගගා මා වර්ණනා කල නිසාය.

එහෙත් සියඹලා ගහ ප්‍රසිද්ධ වුනේ වෙන හේතුවකටය. ලොකු අය්යාට මතක ඇති වෙන්නට ඕනෑ පොල පිටුපස්ස වැටේ උඩහමුල්ල පාරට මුහුණලා තිබූ ගෙදර මාමා නැන්දා හා එකම පිරිමි දරුවාගේ නම් මට මතක නැත. එහෙත් ඒ ගෙට අයිනේ වහලය ලගටම හැදුණු ලොකු ලොවි ගහ හැමදාම  රතු ටීක් බෝල වැස්සක් සේ පොල් සයිස් ගෙඩි හැදෙමින් අපව බඩගිනිකාරයන් කලා නම් මතකය.   ඒ මාමාට අප නලලත් හිස මුදුනත් කෙස් නැති නිසා ''තට්ට බාගයා'' කිව් වග නම් නිට්ටාවට මතකය. එහෙත් ඒ මාමා අපට වැටුණු ගෙඩියක්වත් අල්ලන්නට දුන්නේ නැත. අප එකතු වී සාප කරමින් හූල්ලමින් කෙල හලමින් ඔය ගහ මහ හුළගක් ඇවිත්වත් කඩා වැටියන් කියා  ගහ දිහා පෙරේත බැල්ම හෙලුවෙමු. එහෙත් අපේ සාපයන් ආශිර්වාදයන් වීදෝ අවුරුදු පතා ගසත් ලොකුවී ගෙඩිත් ලොකුවී බැබලුනේය. එහෙත් කොකා තිත්තයා මෙන්  අපටද වාරයක් ආවේය. ඒ වෙනදා ගහ පරෙස්සන් කරන නැන්දා,  මාමා සමග අමනාප වී වෙන කොහේදෝ පදිංචියටම ගිය නිසා බව මට මතකය.  එක දවසක මේ තට්ට බාගේ මාමා අප සෙල්ලම් කර කර හුන් තැනට විත් අලුත් යෝජනාවක් කලේය. එනම් ලොවි ගහේ ගෙඩි කඩන ඕනෑම කොල්ලෙකුට ඉන් අඩක් දෙන බවයි. අපේ සෙල්ලම නැවතී කටවල් ඇරී එකග වූවද ගහට නගින්නට එකෙකුවත් කමැති වූයේ නැත. අන්තිමේ හැමදාම මෙන් මම නැමැති පණ්ඩිතයා දුකට කරගැසුවෙමි. කොල්ලන් ගහ යට ඉද්දී මම අත්තෙන් අත්ත නැග ගෙඩි අතු පිටින් කඩා පහල කොල්ලන් දෙපැත්තෙන් අල්ලන් සිටි තට්ට බාගයාගේ සරමකට අතහැරියෙමි. තට්ට බාගයා ඒවා එකතුකොට කූඩයකට පිරවූයේය. එහෙත් හොදම ගෙඩි ඇති පොකුරක් හමුවූ විට මගේ සාක්කුවේ ඔබාගතිමි. දැන් ගහේ හොදම ගෙඩි කඩා අවසන් මුත් මට නගින්නට අමාරු අත්තක තව තද කුණු ලේ පාට පොකුරක්ම දැක තට්ට බාගයා මා දිරිගැන්වූයේය.''ඕං කොල්ලො ඔය අත්ත  උඩම වල්ලත් බිමට දාලා බැහැපන්..කීවේය.

මම දන්නේ එපමණකි. සිහිය එනවිට මම අර සියඹලා ගහ යට පොල පැත්තේ නොව කන්‍යාරාමයේ ලමයාගේ වත්ත පැත්තේ බිම දිගා වී සිටියෙමි. මා වටකරගෙන තට්ට බාගයා ජයලත් ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ අම්මා ඇතුළු වැඩිහිටි කිහිපදෙනෙකු සිටියත් මා සමග ලොවි කැඩූ කිසිවෙකු සිටියේ නැත. මා ඇස්පිය හෙලූ සැනින් තට්ට බාගයා බේත්තෙල් වෙදෙක් මෙන් කියවනවා මට ඇහුණත් මට ඊට උත්තර තිබ්බේ නැත.

''මං මේ ලොවි ටිකක් කඩන්ඩ කෙක්ක ගත්තා විතරයි දඩස් ගාලා සද්දයක් ආවා බැලින්නං ...මේං මේ කොල්ලා සියඹලා ගහෙන් වැටිලා..හොද වෙලාවට මං හිටියේ නැත්නං කොල්ලා මෙතන කවුරුත් දන්නේ නෑ... ''

මම ඇස් ඇර කවුරුත් අහන ප්‍රශ්න ඔක්කොටම උත්තර දී ගස් නැග්ගාට බැනුම් අසා ගෙදර ඇවිද්දේද හරි අමාරුවෙනි. එදාම තට්ට බාගයා ලොකු ලොවි මල්ලක් අරන් මා බලන්නට ඇවිත් අම්මාට මා රස්තියාදුවේ යන එක පාලනය කරන ලෙස උපදෙස්ද දුන්නේය. මම තට්ට බාගයාත් තට්ට බාගයාගේ හත්මුතු පරම්පරාවත් එකසැනෙන් කුඩුපට්ටම් කර දැමුවෙමි. (ඒ හිතෙනි.) ඒ හිතම කටක් ඇර කිසිත් නොකියන ලෙස මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එහෙත් හිත එහෙම තිබුණාට පහුවෙනිදා නැගිටගන්නට බැරිව මම එකතැන් වුනෙමි. අම්මා මා රැගෙන සිල්වා මහත්තයා ලගට ගියෙන්, කොන්දේ ගාන්නට ඉටිකොලයක එතූ යමක් සහ පෙති කිහිපයක් දුන්නා මට මතකය. එහෙත් එන ගමනේ අම්මාට මා එක්කාගෙන සිංහල බෙහෙතක් කරන ලෙස සිල්වා මහත්තයා උපදෙස් දුන්නද අම්මා පුරුදු පරිද ඉංග්‍රීසි බෙහෙත විස්වාස කලාය. මට දින දෙක තුනකින් සුව විය. (අම්මා අදද විස්වාස කරන්නේ ඉන්ග්‍රීසි බෙහෙත්මය. සමහර ලෙඩරෝග දොස්තර මහත්වරු බෙහෙත් මෙන්ම ඒ ඒ ලෙඩ වලට යායුතු දොස්තරලා ගැන අම්මාගේ තිබූ දැනුම එකල  බොහෝදෙනා පුදුම කලේය. )

ලෙඩ සුවවූ විගස අම්මා මා මුදාහැරියාය. ඒ එක කොන්දේසියක් සමගිනි. ''එක එකාගේ ගස් නැගලා ආයෙත් වැටියං පුලුවන්නං...ඊට පස්සේ උන්ගේ බොරු අහන් ඉන්ඩත් වෙන්නේ මට.....''

මම අම්මා දෙස කට ඇරගෙන බලා සිට,  ප්‍රශ්න කෝට්යක්ද ඊට උත්තරද සොයා එදා ලොවි කැඩූ කොල්ලන් සොයා ගියෙමි. අඩුම තරමේ මගේ සාක්කුවේ ඔබාගත් ලොකු ලොවි ගෙඩි වලට කුමක්වීදැයි අහන්නට මට උවමනා වී තිබුනේය. ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ කට වටා තුවාල ඇවිත්ය. අනෙකාගේ කිහිල්ලේ ලොකු ගෙඩියකි. තුවාලේ කැක්කුමට අතත් උස්සාගෙන උන්දෙන්නා මට රහසින් කීවේ..

''උඹ එනකං තට්ට බාගයා අපිට ඕනතරං ලොවි කඩාගන්න කිව්වා බං ..''කියාය.

කටවල් වන වෙනකං කිහිලි වන වෙනකං උන් ලොවි කා ඇත. මම අමුතුම සතුටක් වින්දෙමි. අර ලොවි ගහ දෙස නොබැලුවෙමි. එහෙත් මම නිසා අර සියඹලා ගහ වටකොට ලොකු කටුකම්බි වටයක්ම ගසා තිබුනේය. ඒ ජයලත් ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ අම්මා විසිනි. ඒ අපව රැකගැනීමටය. ඒ අම්මලාගේ හැටිය. ...

ඒ අම්මලා මෙන්ම සියඹලා ගසද අහින්සකය.

Wednesday, March 29, 2017

ජීවිතේ රවුං රවුං එකකි....72


ඉරිදාපොලට ඇතුළුවන්නට කටවල් දෙකක් තිබිණි. ඒ හයිලෙවල් පාරට මුහුණලාය. ඒ ඉස්සරහින් සිටගත්විට දකුණු පැත්තේ උඩහමුල්ල පැත්තටත්, පරන පාරටත්, යන හරස් පාර මායිම්ව ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමද.. ඊට මායිම්ව සිසිර අය්යලාගේ ඉඩමද පසුකල විටම එකල ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයේ සේවය කල  මද්දුමබණ්ඩාර සර්ගේ තට්ටු දෙකේ ගේද ... කොස්ගහ යට සිල්ලර කඩේ ගාමිණි අය්යාටද ඊට අල්ලපු හොදිමාළු හෝටලය රත්නසිරි ශීලා යුවලටද අයිතිව තිබුනේය.

(එහිම පිටුපස්සේ රත්නසිරි හා චන්ද්‍රා අක්කාගේ තාත්තා අසනීප තත්වයකින් පෙලෙමින් ලේන්සුවකින් මූණ වසාගෙන පොඩි කාමර කෑල්ලක සිටියා මට මතකය. අප ඉරිදාපොලේ ඉරිදා හැර ක්‍රිකට් ගහන සැම වෙලාවකම අර කොට තාප්පේ උඩින් බලා සිටි ඇඩ්ඩිං මාමා මියගිය වකවානුව හෝ මලගේ මට මතක නැතත් ඒ මූණ මට හොදහැටි මතකය. )

ඊලගට හෝටලයත් කඩපේලියත් වෙන්වන සේ ඉරිදාපොල බිමට ඇතුල්වන කොටසට මෙහා පැත්තේ පටන් ගත් තැනම කඩය කාගේදැයි මට මතක නැතත් කාලයක් තිස්සේ වසා තිබ්බා නම්  මතකය.(ඒ වහපු කඩේ බුළත් පුවක් දුංකොල තිබ්බා වාගේ යන්තම් මතකයක් තිබේ.) ඊලග කඩයේ ඩයස් බඩාගේ හෝටලයද ඊටත් එහායින් ටයර් කඩේද ටයර් කඩයට අල්ලපු කඩේ ජයලත් ලොන්ඩරියද තිබ්බේය. මේ කඩ පෙලිය  ඉස්සරහා මුහුණත හයිලෙවල් පාරටද, පසුපසු ඉරිදාපොලේ වෙළදාම පිණිස තහඩු වහලයක් සහිතවද සාදා තිබිණ. ඉන්පස්සේ පතාක මාර ගසත් මගේ කන්‍යාරාමයේ මිතුරිය සිටි ගෙදර ගේට්ටුවත් අතරේ ඊලග ඉරිදාපොල පිවිසුම තිබුණේය. මේ ඉරිදාපොළ පිවිසුම අසලින්ම පටන්ගෙන ඉරිදාපොල මායිම දිගේම අඩි හතරක් පහක් පලල  තහඩු මඩුව එකින් එක පුරුද්දා පරණ පාර මායිම දක්වා දිග බද පටියක් මෙන් සාදා තිබුණේය. ඒ  පෙලිය අවසානයේ පරණ පාරත්, පොළ බූමියත් වෙන්කර කම්බි වැටක් ගසා තිබුණු අතර ඉන්පස්සේ පොලේ අඩක් හිමිව තිබූ රාලහාමිගේ නිවසද.. ඊලග මායිම ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමක කොටසක්ද... අන්තිමට සිසිර අය්යාගේ ඉඩමේ කොටසක්ද... මද්දුම බණ්ඩාරසර්ගේ තට්ටු දෙකෙ ගෙයත් යලිත් දකින්නට හැකි විය. ඒ ගේ මායිම් වුනේ අර රවුමේ අන්තිම කොටස වූ ගාමිණි අය්යාගේ කඩේ ලගිනි.

පොළ ඉස්සරහින් හිටගෙන අනෙක් පැත්ත බැලූ විට, වනාත පාරද ඊට අල්ලා ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේද.. ඊට අල්ලපු වත්ත පුරා ලී මඩුවද... ලී මඩුවේ වැටෙන් මෙහා අපේ ගේද.. ඊට අල්ලපු ඉඩමේ රත්නසිරි අය්යාගේ ගේද.. ඊටත් එහා මෝටර් රංජි අය්යාගේ මෝටර් ඔතන චන්ද්‍රා මෝටර්ස්ද ඊට අල්ලපු ඉඩමේ නැවෙන් එහා මෙහා ගිය සරත් අය්යාගේ ගේද.. ඊට අලලා හැදූ,  මම ඉස්කෝල නිවාඩුවක් හාල්- සීනී -තේකොළ- බූමිතෙල් කිරූ කඩ කෑල්ලද.. ඊටත් අල්ලපු වත්තේ ආනන්දසිරි අය්යලාගේ කොට තාප්පය සහිත ඉඩමද එක පෙළට තිබූ අතර, ඊලග වත්තේ තිබ්බේ මැනිං මාකට්ටුවේ ජයවර්ධන අය්යලාගේ තට්ටු දෙකේ ගෙදරය. ඊට එහා පැත්තේ පල්ලමට ඇති පාරේ නම මට දැන් මතක නැතත් ඊලගට ආයෙත් කඩ පේලියක් තිබ්බා මතකය. එහි තුවාල වලට බෙහෙත් දැමූ මොන්ටි පදිංචිව සිටියේය.

මේ රවුම මට මගේ ජීවීතයේ දුෂ්කරම එහෙත් සුන්දරම සිදුවීම් වටා බැදී තිබුණේය. ඒ නිසාවෙන් මගේ ලියමනේ තව දුර යන්නට පෙර මට මේ රවුම යළි මතක් කරගන්නට සිත් විය. මා මේ රවුමේම කරක් ගැසීම ගැන ඔබෙන් සමාව ඉල්ලන්නේ ඉන්පස්සේ මගේ ජීවීතය වෙනම රවුමකට වැටෙන නිසාවෙන් හා මේ තරම් සුන්දර  යලි යලි මතක් කිරීමට තරම් සොදුරු දේවල් නොලැබෙන නිසාවෙනි.

කීවා මෙන්ම මේ රවුම මගේ ජීවීතයේ බාගයකටත් වඩා වසාගෙන ඇත්තේය. අදත් මට මේ ප්‍රදේශය පසුකරගෙන යන විට විවිධාකාර මතක මැවෙයි. ඒ අතරේ ජෝරිස් මහින්ද අය්යා අඩි දහයකටත් වඩා උස, අඩුම තරමේ මීටර් දෙතුන් සීයක් දිග 'නයා සරුන්ගලයක්' සාදා හයිලෙවල් පාරේ එක කොනක සිට, නූල් පන්දුව පාර හරහා ඇද තිබුනු වයර් කම්බි උඩි විසිකර කර  ලී මඩුව තිබුණු තැන සිට මොන්ටිගේ තුවාල සාප්පුව ලගට නූල හදාගෙන, අර පත සරුන්ගලය උඩ යවන්නට දිවූ හැටි මතක් වෙයි. ඒ සරුංගලය අපට එකල අල්ලන්නටවත් දෙන්නේ නැත්තේ එහි බරට අපවත් පෙරළාගෙන වැටෙන නිසාය.
සරුංගලය උඩ යන්නේ අර රෝල්කර තිබූ නයි නැට්ට දිග හැරෙන ගමනේය. එය බලන්නට ලස්සන දර්ශනයකි. අන්තිමේ මේ අලි පත නයා අහසේ උඩින් උඩටම ගොස් තිතක් නැතහොත් අපේ බාසාවෙන් ඩොටේ වෙන්නේ අපේ ඇස් ගෙඩි බෙල්ල රිදෙන තුරු අර අහස දෙස බලා ඉද්දීය.  සමහර දාට මහ රෑ වනතුරුත් අර සරුන්ගලය බිමට බහින්නේ නැත. වරෙක දෙවරක ඉටිපන්දම් එල්ලූ බකට් අර නූල දිගේ යැව්වා මට මතකය. මේ ලඟදීද අපේ ගෙවල් ලග LED බල්බ එල්ලූ සරුන්ගලයක් දැක මම එක පිම්මේ දෙල්කද දිව්වෙමි. ඒ හිතෙනි. එහෙත් අද එහෙම කරන්නට කළබලයක් නැතුව තියා පාර පැනගන්නටවත් ඉඩක් නැත.මේ සරුන්ගල් කතාවේ මට ඉඩක් නැතත් එක සරුන්ගලය බාන වෙලාවට නූල් ඔතන්නට මහින්ද අය්යා මට අඩගසන්නේය. ඒ මගේ සකසුරුවම් වැඩ නිසාවෙනි. ඒ හැම පාරකම මගේ 'පුක්මූණ' දැක 'හරි බං ඊලග පාර උඹට දෙන්නං නග්ගන්ඩ..' කීවාට එහෙම දෙයක් උනේ නැති එක හොදය. එහෙම වුනා නන් අර කෙසග මම  අර පත නයා සමග තාම අහස උඩය.

 එහෙත් හැමදෙයකටම අවසානයක් තිබේ. මහින්ද අය්යා දැන් අපි මෙන් හැම මංගල්ලේකම එල්ලී.. 'අපේ' කරගන්නට දුක් විදින්නේ නැතිව අන්තිම දවසේ අර නයාගේ නූල කඩා නිදහස් කලේය. නයා පාවී පාවී ගොස් අතුරුදහන් වුනේය. මහින්ද අය්යා සියල්ල අතහැර කිසි දුකක් නැතිව ඊලග අවුරුද්දේ හුලං එනතුරු සිටියේය. එහෙත් පසුගිය අවුරුද්දක දෙකකට කලින් මට හමුවූ මහින්ද අය්යා ජෝරිස් පරම්පරාවේ ඔලුව හෙලවිල්ල වැඩිකරගෙන තිබ්බේය. ඒ පරම්පරාවේ හැමෝම 'දෙකක් දා ගත් විට' වැඩිපුර ඔලුව හොල්ලන්නේය. මෙවන් දක්ෂයෙකු එසේ හොල්ලන්නට පටන් ගැනීම දුකකි. එහෙත් එය සාපයක් මෙන් ඒ පවුලේ ඒ පරම්පරාවේ පිරිමි දරුවන් අතරේ බෝවුනේ ඇයිදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඔවුන්ගේ  දහසක් හොද ගතිගුණ අතරේ ''බීවද- නොබීවද ''වෙනස් නොවනා මනුස්ස ගතිගුණ තිබ්බේය.

එහෙත් සරුන්ගල් කලාවේ රජා සිටියේ පොල පිටුපස්සේ පරණ පාරේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කූඩු කැටයං චිත්‍ර කලාවේ මම දුටු රජ්ජුරුවන් විය. ඔහුගේ අතිශය කදිම නිමාව නැතහොත් සින්හලෙන් මාර නීට් ගතිය මම කවදාවත් කොහේවත් දැක තිබුනේ නැත. ඉන්ග්‍රීසී කොඩිය මොණර සරුන්ගලේ ඇලවූ පසු පිල් රැළ්ල තනිකරම නිල් රතු සුදු පාටෙන් කෙස් කැරැල්ලක් මෙන් සැලෙන්නේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කාලයට සරුන්ගල්ද වෙසක් පොසොන් කාලයට කූඩුද හදා කීයක් හරි හොයාගත්තේය.

එහෙම පුළුවන් තව කෙනෙක් අපේ ගෙදරත් සිටියේය. ඒ අපේ තාත්තාය. අපේ තාත්තා අපට නැතත් පසු කලෙක මගේ දරුවන්ට නම් අනර්ඝ සරුන්ගල් සදා... අලවා.. ගෙනවිත් දුන්නේය. තාත්තාට ඒ කාලයේ අපව අමතක වෙන්නට ඇත්තේ දේශපාලනයත්, මිතුරු හවුලත්, මෙණ්ඩිස් මහත්තයාත් නිසා වෙන්නට ඇත. තාත්තාගේ අකුරු- වෙසක් කූඩු- සරුන්ගල් හා ලියවිලි තරම් තාත්තාගේ ජීවීතයත් 'නීට්' උනා නම් වැඩි සතුට අපට නොව අපේ දරුවන්ට බව මගේ සිතිවිල්ලක්ව මගේ සිත ඇතුලේම මිය යන්නේය. ඒ ගැන තර්ක කිරීමෙන් පලක් නැත.

අඩුම තරමේ අපේ තාත්තාගේ අර නීට් කමවත් මට ලබුණු එක ගැන මම සතුටු වෙමි.

ජීවීතයේ බොහෝ දේවලට වඩා සතුට වටින්නේය.

Wednesday, March 22, 2017

හොරකම් කොට තැනූ ශිෂ්ටාචාරය71



මා සොරකම් කර ඇති සමහර දේ බලන විට මට ලොකු දුකක් දැනෙන්නේය. ඒ දුක ඒ සමහර සොරකම් කිසිවෙකු ''අල්ලාගත්තේ '' නැති එකය. මා අල්ලාගත්තේ නෑ කීවේ මගේ සොරකම් දැක මා අල්ලා ගස්බැද ගුටිදී මා හොරෙකු කිරීම ගැන නොවේ. මගේ සොරකම් වලින් මගේ මග සොයාදෙන්නට කිසිවෙකු සමත් නොවූ නිසාවෙනි. එක අතකට එහෙම හිතීම අභව්‍ය කාරනයක් වන්නටත් පුලුවන. කෙසේ වුව මගේ සොරකම් මගේ ළමා කාලයේ මගේ සිහින ලෝකයේ එසේත් නැත්නම් මගේ  මනෝමන්දිරවලම ඉපද බිහිවෙමින් යලි සදාතනිකව නැතිවී ගියේය. එහෙම මනෝමන්දිර සැබෑවටම තැනූ තැනක් වූයේ අපේ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි මිදුලය.

මෝටර් රංජි නොහොත් රංජි අය්යාගේ මල්ලී වූ විල්සන් කරුගේ මල්ලිගේ පෙනුම කෙනෙක් මෙන් පෙනුම තිබූ රත්නසිරි අය්යාට අයිතිවූ නිවස ලොකු අම්මාගේ  ගෙට අල්ලා තනි බිත්තියකින් වෙන්කර තිබූ අතර ඉදිරිපස මිදුල වෙන්ව තිබුනේ ජම්ඹු ගහකින් හා ලොකු බෝගන්විලා පදුරු කිහිපයකිනි. අපේ වත්තේ එක පැත්තක තිබූ දැවැන්ත යාපනේ බට් අඹ ගස මුළු මිදුලම වසා සෙවන දුන්නේ අපේ හිතවත් නෑ කෙනෙකු මෙනි.
රැයද දවාලද පායන කාලේද මහ ධාරානිපාත වැස්සේද මේ ''නෑ අඹගහ''  මල් පිපි එක පොකුරක ගෙඩි විස්සක් තිහක් හැදී ගැට අඹ වල නැට්ට පැත්ත රෝස පාට වී දිලෙන විට ඉදුණු අඹ වලින් ආ සුවද මා පමණක් නොව බාප්පාවද ගහේ කරටියටම නැග්ගුවේය. මා නැග්ගේ ගහේ ඉහල අත්තක සිට රස අඹයක් කා අතද ලෙවකා බහින්නට වුව බාප්පා නැන්ගේ අඹ වලු අල්ලා පෝරමළු බදින්නටය. එවිට ලේනුන්, වවුලන්ගෙන් බේරාගතහැකි මෙන්ම ඇස්වහ කටවහ වලින්ද බේරෙන්නේ යැයි මාත් සමගම උනන්දු වී ගස් නැග පෝර මළු එල්ලන බාප්පා කීවේය. එහෙත් බාප්පා දැන නොසිටි කාරනය නම් බාප්පා නැතිවෙලාවට අවේලාවේ ගස් නගින කොල්ලෙකු අර පෝර මළු ලෙහා හොදම ගෙඩි කඩාගන්නා බවයි.  එහෙත් කොල්ලා දැන සිටි කාරනය නම් ගෙඩි කඩන දවසට පැත්ත පලාතක නොසිටින්නට වග බලාගත යුතු බවයි. කෙසේ වුව ගහ බාල වී,  හැදෙන ගෙඩි පොඩිවීමටත්, ගෙඩි දහයක් පහොලවක් එකතුකොට බැද දමන පෝර බෑගයේ ගෙඩි අටක් දහයක් ඉතිරිවන්නේත්, වෙනදාට දහයක් හැදෙන පොකුරේ පහ හයක් තියෙන්නේ ඇයිදැයිවත් බාප්පා කොල්ලාටගෙන් ඇහුවේවත්, කොල්ලා බාප්පාට කීවේවත් නැත. කොල්ලා නොකීමට හේතුව බාප්පා කට අරින්නේ කුණුහරුපයක් සමග නිසාවෙනි.

එහෙත් බාප්පා දිනක මගෙන් එක ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය. ඒ ''ගෙයි මිදුලේ සොහොන් වලවල් හාරන්න උඹට මොලේ අමාරුවක්දැයි..'' කියාය. එයට හේතුව එකල අපට ඉගැන්වූ   පැරණි ජනාවාස හා ශිෂ්ටාචාර පිළිබද පාඩමයි. ඉතිහාසය කියවීමට මගේ තිබූ තදබල ආසාව මතින් නැගුනු නව ශිෂ්ටාචාරයක නටඹුන් සහිත 'මොඩල් ශිෂ්ටාචාරයක්' මමත් අපේ මිදුලේ හදා තිබීමයි. අපේ ඉඩම ලොකු බෑවුමක් මෙන් පිහිටා තිබීම නිසා සෝදාගෙන ආ වැල්ලෙන් මිදුලම පිරී තිබුනෙන් පස් හා වැලි මිශ්‍ර බිමේ හැරීම, කැනීම, තැනීම ඉතා පහසු විය. ඊටත් අමතරව බෝගන්විලා පදුරු මගේ ශිෂ්ටාචාරය අනුන්ගේ ඇස්වලින් හංගාගත්තේය. මම ඒ අස්සේ බිම දිගාවී මට හැරෙන්නට පෙරෙලෙන්නට ඉඩ හදාගෙන මේස හැදි,මේසන් හැදි කියත්පටි ලී පටි යොදාගෙන නව ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැංගුවෙමි.

(ඒ අතරේ ''පෝතක බාලදක්ෂ ගෙවතු වගා පදක්කම'' සදහා අපට තම තමන්ගේ ගෙවතුවල කුඩා පැල තවානක් සාදා පෙන්වන්නට තිබිණ. මම ශිෂ්ටාචාරයට තබන ලද උනන්දුවෙන් දශමයක්වත් නොතියා පස් කන්දක් ගසා මිරිස් ඇට අහුරක් විසි කලෙමි. එහෙත් ඒ ඇට , පැල වී දළු ලන විට වතුර දමා රැකගතිමි.)

මගේ ශිෂ්ටාචාරය කොයිතරම් සූක්ෂමද කිවහොත් උඩින් බලන්නෙකුට හොදින් පෙනෙන පරිද වීදුරු කැබැලි යොදා තිබුණු අතර ජම්ඹු ගසට මුලට වතුර බල්දියක් හැලූ විට ගලා ආ ගංගාව මගේ ශිෂ්ටාචාරයේ කානු අස්සෙන් ගලා ගොස් දියපිරුණු පොකුණු පිරවූයේය.  ගලා එන ජලය අඩුම තරමේ පැයක්වත් රැදෙන්නට කැඩුණු පිගන් කබැලි ඇලවීම ඉතා පහසු වුවත්, ජෝරිස් අයියලාගේ ජනෙල් හදන්නට ගෙනා වීදුරු 'අතුරුදහන්' කරවීමට නම් පහසු නොවීය.
එක වරෙක ජනේලයට ගෙනා වීදුරු අඩුවී විජේරාමේ වීදුරු කඩයකට මාවත් නංගාගෙන බයිසිකල් පැද්ද ජෝරිස් ආනන්ද මට අදත් මතක් කල හැක. එදා ඒ වීදුරු කැබල්ල මට මගේ ශිෂ්ටාචාරයට ලොකු උදව්වක් වූවත් ජෝරිස් ආනන්ද අය්යාට මා කලේ 'මහ කැත වැඩක්' බව මට දැන් හිතේ. එහෙත් එකල මං දැන් තරම් හිත අමාරුකරගන්නේ නැති කෙනෙකු නිසා මට ඒ වගක් දැනුනේ නැත.

(අද නම් මම මගේ ගෙදර හදන කාලේ ඇවිත් ''ඕං මාත් උදව් වුනා ජනේලයක් හදන්න..'' කියා වීදුරු කෑල්ලක් අර හදන ජනෙල් පට්ටමට තියා හිනාවුනු මගේ යාලුවෙකුගේ වියෝවෙන් මම අදද තැවෙමි. අදත් මගේ ගෙදර ජනේලයක ඇති ඒ වීදුරුවේ මතක සටහනක් ලෙස එදා තැබූ අකුරු බොදවී නැතත් මගේ යාලුවා මගෙන් සදහටම බොදවී ගොස් ඇත්තේය. ඉතිරිව ඇත්තේ මේ වන් මතක පමණි.)

 මගේ ශිෂ්ටාචාරය ඉතා පැහැදිලි එකක් විය. එය නැරැඹූ එකම ප්‍රෙක්ෂකයා වූ ලොකු අම්මාගේ දුව මගේ පැහැදිළි කිරීම් පුදුමයෙන් බලා සිටියා මට අදද මතකය. ඇතුල් ගේට්ටු.. පිට ගේට්ටු.. වහලවල් නැති නිවෙස්වල කාමර.. කුස්සි පමණක් නොව කක්කුස්සි පවා මැටි හා වැලි බිත්ති වලින් වෙන්කොට පාරවල් දිගේ ලයිට් කනු පවා ඇද තිබුනෙය. ආනන්දසිරි අය්යාගේ අය්යා වූ ඉස්කෝල මහත්තයාගේ නොයෙකුත් වැඩ සදහා ගෙනවිත් තිබූ සර්කිට් බෝඩ් වල LED බල්බ කඩා සොරාගත් මම ඒ ලයිට් කණුවල සවිකර කුඩා බැටරි මගින් එළිය කලෙමි.
එහෙත් ඒ අතරමග දවසක  ඒ අය්යා පැමිණ මගේ සුළු සොරකම් ලොකු වන්නට පෙර හදාගන්නැයි අම්මාට කියා ගියේය. (පහුවෙනිදා ආනන්දසිරි අය්යා මට පාට තුන හතරකින් ...බල්බ්ද පෑස්සීමට ගන්නා ඊයම්ද..වයර් අඩි දෙක තුනක්ද ගෙනවිත් දුන්නේ මේ කතාව කොහෙන් ආරංචි වීදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඒ ''මනුස්සයා..'' මගෙන් කිසිත් ඇසුවේ නැත. අඩුම තරමේ සොරකම් කල බල්බ තබා ඒවායින් කුමක් කලේදැයිවත් ඇසුවේ නැත.)
 කොටින්ම එදා සුලබ නොවූ බීම බට වලින් කක්කුස්සියේ වතුර පිරවූ පසු ඒ බට දිගේ ගලා ගොස් එකතුවන වලක්ද මගේ නිර්මාණයට අයිතිවිය. වැල්ලෙන් සැදූ චෛත්‍යයයේ අසල බෝගස වෙනුවට සිටවූ මල්පැලය ලොකු වී වීදුරුවේ වදින විට ගලවා ඉවත්කිරීම ලෙහෙසිපහසු නොවේ. අනෙක ඒ පරිමාණ වලින් ගස් වෙනස්වූ විට සංකීර්ණය ඉතා කැතට පෙනේ. වීදුරුවලට අතපය කපාගෙන ඒවාකලේ මගේ තනි මහන්සියෙනි. ඒ මහන්සියේ ප්‍රතිපල ලැබුනේ කළුවර වැටුණ පසු ඇවිත් බැටරියට සම්බන්ධ කොට ලයිට් දැමූ පසුය.
 එදා බිම දිගා වී මේ ''මිනි සිටි කම්ප්ලෙක්ස් '' නතහොත් නගර සංකීර්නය වෙන කෙනෙකු බලා සිටියානම් මා අද මෙතැන ඉන්නේ නැත.  එහි වැරද්ද එදත් අදත් මාගේය. (මගේත් නොව මගේ ගල්බ්බාගේය.)

  ඒ වැරැද්දෙන් මා පාසල් ගිය දිනක ඉඩම බෙදාවෙන්කරන්නට ආ පිරිස අර බෝගන්විලා ගාල කපාදමා මිරිස් පාත්තියද පාගාදමා මගේ ශිෂ්ටාචාරය වනසා දමා ඒ හරහා කණු සිටවා කම්බි ගසා ගොස් තිබුනේය. මා ගෙදර ගොස් දෙවනත් වන තුරු කෑගසා ඇඩුවෙමි. එහෙත් සියල්ලන් සිතා තිබුනේ මගේ ගෙවතු වගා පදක්කම සදහා මා සිටවා තිබූ මිරිස් පාත්තිය විනාස වූ නිසා කියාවෙනි. ලොකු අම්මාද සිටියේ ඇඩූ කඳුලෙනි. ඇගේ නිදන කාමරයේ අඩක්ම කම්බි වැටේ මායිමට අසුව තිබුනේය.
මේ සියල්ල වූ පසු වැඩ ඇරී පැමිණි බාප්පා  මිදුලට බැස අල්ලපු ගෙදර දිහා බලා කුණුහරුප වැලක් කියා මා හමුවට පැමිණ ''මම හිටියනන් උඹේ සොහොන් ගෙවල්  ටික කඩන්න දෙන්නේ නෑ බං..'' කීය.

පසුදාම මම මගේ පාත්තිය යලි 'අටවා' ගත්තෙමි. පෝතක බාලදක්ෂයන් බාරව සිටි ගුරුවරිය පැමිණ පිරික්සද්දී අම්මා සිදුවීම විස්තර කලාය. මගේ පදක්කම අලුපාට බාලදක්ෂ කමිසයේ පසුවෙනිදාම විරාජමාන විය.

ශිෂ්ටාචාරය වදවී බොදවී ගියේය.

Thursday, March 16, 2017

මං නොදන්න ක්‍රිකට්........70


කාලයක්ම අපේ නවාතැන වූ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි බෙදා වෙන්කොට පාවිච්චි කල කොටස එදා අපට ලොකු 'අපේ' කමක් නොතිබ්බාට අද මට ඒ ගැන ලොකු දුකක් තිබේ.

මගේ මතකය නිවැරදි නම් අපි හන්වැල්ල පොලීසීය ලග තේ කඩේ සුදු අක්කලාගේ කුලී ගෙයි අදුරු මුල්ලේ සිට කොළඹ එන්නට මග පෑදුවේ ලොකු අම්මාය. ඒ වෙලාවේ ඇයට අප දුන් - නොදුන් රුපියල් සියයක කුලී මුදලට වඩා දසදහස් ගුණයක් විශාල උපකාරයක් ඇය අපට ඒ ගෙය දීමෙන් ඉටුකලාය. මට අදත් මගේ ජීවීතයේ සුන්දරම - කටුක මතක ඇත්තේ එහිය. 1989 අපට (ප්‍රථම වරට මම.) කුලී ගෙදරකින් අපේම කියා තැනකට යන්නට පිහිට වූ දෙදෙනෙකු සිටියේය. ඒ තම තරුණ ජීවීතය පිටරටටම කැප කල ලොකු අය්යාත් ඒ එවන ලද මුදල් වලින් සත පහක්වත් තම ප්‍රයෝජනයට නොගෙන ලොකු පොතක ලියා, හැකි සෑම මොහොතකම තම ශ්‍රමයෙන් දාඩියෙන් අපට ඉන්නට ගෙයක් හදාදුන් දෙවැනි අය්යාත්ය. ඒ කතාව අතිශය දීර්ඝය.

ඒ කතාවට අතුරුදහන් වූ ආනන්දසිරි අය්යාත්, තමන් ගැන නොහිතා බීමත්කමෙන්ම මියගිය ජෝරිස් පවුලේ රංජි අය්යා ඇතුළු කොල්ලන්ටත් ආරාධනය කල යුතුය. ඔවුන් ඉන්නේ මගේ ලෝකයේ සදාතනිකවමය. අදත් මහගෙය දකින විටෙක, කොල්ලන් රංචුවක් පරණ හන්දියේ තෙක් බස් රථයක විත් එතැන් පටන් හරි‍යටම කිලෝමීටර දෙකක් විතර පයින්ම විත්, අපේ පාරේ අන්තිම කොනේ කැලෑඉඩම එළිපෙහෙළි කල හැටි , අත්තිවාරම් කපපු හැටි මට තාම අද වගේ මතකය. අපේ වත්තේ පොල්ගස්වල කපන ලද කුරුම්බා පමණක්ම නොව පොල්ගොබද කා අම්මා උයාගෙන එන බත් බෙදාගෙන අර පස්කණ්ඩි උඩ වාඩිවී හිනාවෙන ආනන්ද අය්යා ජෝරිස් ආනන්ද ජෝරිස් රන්ජි, මහින්ද සිසිර අය්යා මගේ ඇස් අදද බොද කරවන්නේය.

කුඩා පස් වලක් හිමින් හිමින් මහා ලොකු වලක් වී හතරැස් වී බඹයක් දෙකක් ගැඹුරට යන හැටි මා මින් පෙර අත්දැක තිබුනේ නැත. පස් කූඩයක් තබා අල්ලක්වත් නොහෑරූ මම අර මිනිස්ගති තිබූ එවුනට පිහිට වන්නට 'කළු බාසුන්නැහේ ' හැදූ කක්කුස්සියේ හරි බරි ගැහී අලුත් පෝච්චියේ ශරීරකෘත්‍ය කලෙමි.

ගෙයි වැඩ පටන්ගත් කාලයේ මා එක්කාගෙන එන්නට බැරි බව අය්යලා කීවේ උන්ගේ කොළු වැඩ හා විහිළු වලට මා බාල වැඩි නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මෙවන් ගමන් මගේ ආසාව පමනක්ම නොවේ. අපේ ඉඩමේ..අපේ වත්තේ..අපේ ගේ හැදුන හැටි බලන්නට මට අයිතියක් තිබේ කියා අම්මා සමග රණ්ඩු සරුවල් ඇල්ලීමෙන් අය්යලාට බෑ කියන්නට වැඩ සිද්ද කරගනිමින් 'අපෙ ගේ' හදන තැනට ආවෙමි.  අපේ අය්යලා ගජරාමෙට වැඩකලේ අපේ ඉඩම අයිතිව තිබූ කෙනාගේ ලස්සන දූවරුන් එකල තරුණ නිසා මෙන්ම කිචි බිචි ගගා ඒ ගෙදර අක්කලා බලං හිටපු නිසා බව මම කියන්නේ නැත.

එහෙත් පසුකලෙක අපේ අය්යලා සියලු දෙනාගේත් මගේත් ජීවීත වෙනස් කල පරිසරයක ජීවත් වෙන්නට සිදුවීම පිළිබද මගේ සතුටක් නැත. මා හිතන්නේ කාලය අප සියලු දෙනාවම පරීක්ෂාවකට ලක්කොට ඒ ඒ තීන්දු තීරණ අනුව වෙනස් මගවල් ඔස්සේ යැවූ බවයි.

එහෙත් මා කියන්නට ආවේ එය නොවේ. (ලියන්නට පටන් ගත් විට මතක පටුමං වලින් හැරී කොහේ හෝ ගොස් අතරමං වෙන එක මගේ ගතිය නිසා මෙහෙම වන්නට ඇත,.) මම ලියන්නට පටන් ගත්තේ මගේ ක්‍රිකට් ජීවීතය ගැනය. එහෙම අදහසක් ආවේ අපේ ගෙයි අලුත්වැඩියාවක් සදහා ආ බාසුන්නැහේ කෙනෙකු අටුවේ දූවිළි කකා තිබුනු පොඩි පුතාගේ ක්‍රිකට් බෑගය දැක ' මහත්තයාත් ක්‍රිකට් ගැහුවාදැයි'  ඇසීමෙන් පසුවය. ගෙවල් හදන එක ගැන හිත හිතා සිටි මට අපේ මහගේ හැදූ මතක පාරේ ටිකක් ඇවිදීම  සාධාරණ බව සිතමි. 

මම ක්‍රිකට් ගහන්නට පටන් ගත්තේ ඉරිදාපොලේ සතියේ දවස්වලය. 'සතියේ දවස්වල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට' ලොන්ඩරියේ ගෙදර ජයලත්, වනාත පාරේ නිමල්, ගෙඩි ඇඩ්ඩිං අය්යාගේ නෑදෑයකුගේ පුතෙක් සහ 'චොපර්' බයිසිකලයක් තිබූ කොල්ලෙකුද, හෙන්රි අය්යාගේ ගෙවල් පේලියෙන් පල්ලෙහා පටුමගේ කොල්ලන් හතරපස් දෙනෙකුද ඇතුලත් හය ගානේ බෙදී ගහන්නට පුලුවන් කණ්ඩායමක්ම හිටියේය.  ඒ කණ්ඩායමේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ දක්ෂයා මම වුවත්, හැමදා නායකයා මම වුවත්, කණ්ඩායම් බෙදා වෙන්කරන අයිතිය මට තිබුනත් මේ කොල්ලන්  තනිකරම මගේ අනසකට යටත්ව හිටියේ සතියේ දිනවල පමණි. හේතුව සති අන්තයේ සෙනසුරාදා හා පෝය නිවාඩුවල අපට වැඩිමල් අය්යලා සෙල්ලං කරන්නට ආ විට අප විසික් වෙන නිසාය. එදාට කණ්ඩායමට එකතු නොවී මගහරින්නටද අප කුඩා එවුන් පුරුදු වී සිටියේ අපව කණ්ඩායමට ගත්තද බැට් කරන්නට ආ විට ලොකු එවුන් එක බෝලෙන් අපව අවුට් කරන නිසාවෙනි. අපට තැනක් ලැබෙන්නේ නැතිම නිසාවෙනි. අපෙන් වැඩක් උනේ බෝල අහුලන්නට පමනක් වීම අපේ හිත් රිදෙන කාරනාවක් විය. ඒ නිසා අපි විශේෂයක් ලෙස නිවාඩු දවස්වල ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ ප්‍රෙක්ෂකයෝ වීමු. (ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගහන්නට ගොස් පීචං වී මගේ 'ලොකු සීන් කැප්ටන් කම' නැතිකරගන්නට බයෙන් නිසාද වෙන්නට ඇත.)

මේ අතරේ ජයලත් ලොන්ඩරියට අල්ලපු ටයර්කඩේ අයිති අය්යාගේ පුතා කොළඹ ඉස්කෝලෙක 'ලෙදර් ටීම්' එකක සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. අපේ වයසේම මේ කොල්ලාගේ නම මට මතක නැතත් උඩහමුල්ල පාරේ ලොකු ගෙයක් තිබ්බා මට මතකය. ටයර් කඩේට ආ වෙලාවක අපි මිතුරු වී ඔහු මට අර 'ලෙදර් බැට්, පෑඩ්, ග්ලවුස් ..' ගැන කියව කියවා සිට මගේ කුතුහලය අවුස්සා මටද ලෙදර් බෝල් ක්‍රිකට් ගහන්නට ආසාවක් ඇති කලේය. එහෙත් ඉස්කෝලේ ක්‍රිකට් ගහන්නට මට ආසාවක් නැතිවිය. හේතුව ඒ සදහා මුල සිටම ඇදුම්, සපත්තු, අදාල බඩුබාණ්ඩ ගැනීමේ වත්කමක් අපට නොතිබූ නිසා බව මම සිතමි. එහෙම හිතන්නේ මම ඒ ගැන අම්මාට කියන්නට පවා උනන්දුවක් නොගත් නිසාවෙනි. එහෙත් ටයර් කඩේ මිතුරා මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් අර බඩු භාණ්ඩ බෑගය පෙන්වා එකින් එක මට අදුන්වාදුන්නේය. ඒ අතරේ අර 'බෝල් ගාඩ්' එක මගේ සිත් ගත් නිසා ලන්කට් දෙකක් ඇද මැදට 'සෙට්' කරගන්නා හැටිද කියාදී , ග්ලවුස් දෙකක්ද මට දුන්නේ ඒවා පරන ඒවා බව කියමිනි.  මම ගෙදර විත් කලිසම අස්සේ අර බෝල්ගාඩ් එක රදවාගෙන ග්ලවුස් එකත් දාගෙන ලී මඩුවේ ජෝරිස් ආනන්ද හදා දුන්  බැට් එකෙන් ඉස්තෝප්පුවේ ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. එහෙත් රූපවාහිනියේ දැක ඇති ලෙස පෑඩ් දෙකක් නැතිවීම ගැන වදවෙවී ඉද්දී ටයර් කඩේ යාලුවා මට පරණ පෑඩ් දෙකකුත් දුන්නෙන් මම එකල වීරයන් වූ රෝයි ඩයස් බන්දුල වර්ණපුර  දුලිප් මෙන්ඩිස් ආදී ක්‍රීඩකයන් පරදවමින් සෙරෙප්පුවක්වත් නැතිව අර කෝටු කකුල් දෙකේ පෑඩ් බැදගෙන අතට ලොකු ග්ලවුස් කුට්ටමත් දාගෙන දැන් වැටෙයිදැන් වැටෙයි කියා  දෙපරැන්දේ හිරකරන් උන් බෝල්ගාඩ් එකත් අල්ල අල්ලා තනියෙන්ම ක්‍රිකට් ගැසුවෙමි.

ඒ ගහන අතරේ පාලිත පෙරේරා මෙන් විස්තර විචාරයක්ද දුන්නෙමි. අද මට ඒ සිදුවීම ඉස්තෝප්පුවේ තාප්ප කෑල්ලේ වාඩි වී බලන්නට ආසාය. මට මාව දකින්නට ආසාය.

එහෙත් මගේ ක්‍රිකට් උන්මාදයට වැඩි ආයුෂ තිබ්බේ නැත. ටික දිනකට පසු ටයර් කඩේ යාලුවා පැමිණ 'අම්මා බයිනවා බං..'  කියා අර අඩුම කුඩුම ටික රැගෙන ගියේය. ඉන්පස්සේ යලිත් රබර් බෝල සෙල්ලමට එකතු වූ මම  යමක් කමක් දැනගෙන ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. අන්තිමේ නුගේගොඩ, රත්තනපිටිය, පැගිරිවත්ත,විජේරාම, මහරගම පමණක් නොව බස් දෙකක නැගී විත් ඈත ඔරුවල වානේ සංස්ථා පිට්ටනියේද ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ අතරිනුත් 'ගල්පිට්ටනියේ ක්‍රිකට් ටීම් එකේ' නැතිවම බැරි එකෙක් වීමී. මේ කොල්ලන්ව මට දැන් මතක් කරගන්නට ඕනෑය. එහෙත් මේ ලියන මොහොතේ 'ගෙවල් පේලියේ මහින්දයා' ඇරෙන්නට මට මතක් වෙන කවුරුත් නැත.

අන්තිමේ මගේ ජීවන මග සහමුලින් වෙනස් කල යාල වනෝද්‍යානයේ හෝටලයේ සේවය කරද්දී අමදූව මුහුද අයිනේ මගේ ජීවීතයේ ඉමහත් ගරුකරන චරිතයක් මෙන්ම මගේ ගොන්කං- ගොන්පාට් කපා කොටා දැන් ජීවන මගේ එළියවැටී සිටින මගෙන් බාගයක් විතර ගොඩ දැමූ මගේ හෝටලයේ කළමණාකාරවරයා වූ එහෙත් මට කටක් ඇර 'සර්' කියන්නට බැරිවූ ''අජිත් අය්යා'' සමග එකතු වී ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ චරිතය ගැනත් අමදූව ගැනත් සුදුවැල්ලේ හා කුඩාවැල්ලේ මාළුවාඩිය ගැනත් කියන්නට මතක පිරුණු කලයක් මගේ හිස මත ඇතත් ඒ ගැන ලියන කාලය එනතුරු ඉදිමි.

ඊලගට තව ටිකක් මට්ටං කොට සුද්ද කරවා එළිපෙහෙලි කරගන්නට හැකිවූ මගෙ ශරීරය, මා කොතෙක් ලොව වටා ගොස් ඇතත් තවම එවන් නිහතමානී මනුස්ස කොට්ටාසයක් හමු නොවූ ඕමානයට රැගෙන ගියෙමි. ඒ ලොකු අය්යාට පිං සිද්ද වෙන්නටය. ඕමානයේ මගේ ජීවිතයේ සුන්දරම තැන් තිබේ ..එයටත්,  මෙහි ලියන්නට තව කල් තිබේ.

එහිදී ඕමාන ජාතික මැනුම් සහ සමීක්ෂණ අධිකාරියේ වැඩකල ජයකොඩි අය්යා හරහා එහි ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බැදුනෙමි. ජයකොඩි අය්යා දක්ෂ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වනවිට, ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික  ග්‍රැහැම් කණ්ඩායමේ නායකයා විය. එදා National Survey Authority  කණ්ඩායමට සෙල්ලම් කල අයගෙන් මට මතක ඉන්දියාවේ වෙන්කට්  සහ පුෂ්පකර් මට ඉතා ලැබැදිව උන්නේය. වරෙක ඔවුන් මට ඉන්දියාවෙන් අනර්ඝ ක්‍රිකට් පිත්තක් තෑගි කලේය. ජයකොඩි අය්යා පාවිච්චි කල පෑඩ් ග්ලවුස් ඇතුළු බොහෝදේ මට ලැබුනේ කණ්ඩායමට අධිකාරියෙන් ලැබුණු ඒවාට අමතරවය. එ අතරේ ග්‍රැහැම් නිවාඩු ගොස් එනහැමවිටම මට ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් ලෙදර් බෝලයක් ගෙන ආවේය. ඔහු මගේ පන්දුයැවීම කෙරෙහි අතිශයෙන් පැහැදී සිටියේය. සැමදාම පුහුණුවීම් සදහා සවස්වරුවේ  කදවුරේ සිට ක්‍රීඩාංගනයට අප රැගෙන යාමට බස් රථයක් තිබුනේය. වේදිකාවේද රූපවාහිනියේද දැන් හඩකැවීම් ශිල්පයේ දක්ෂයෙකු වන නිමල් ජයසිංහ අය්යා යන ගමනේ සිංහල සින්දු කීවා පමණක් නොව ග්‍රැහැම් ඇතුළු සිංහල නොදන්නා අයට තේරුමද කියා දුන්නා මට අද වගේ මතකය.

අප  ඉන්දියානු පාසල් කණ්ඩායම් සමග තරග කල සෑම තරගයක්ම වාගේ ජයගත්තද පකිස්තානු ළදරු කණ්ඩායම් වලට පවා  පරාජය වුනෙමු. ඔවුන් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂයෝ වූහ. ඊට අමතරව ඕමාන රාජකීය හමුදාවේ සෑම කණ්ඩායමක්ම සමග වාගේ තරග කලෙමු. බොහෝ තරග ජයගත්තෙමු. එකල ඕමානයේ ක්‍රිකට් පතාකයන් වූ 'ලයන්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට' ක්‍රීඩා කරන්නට මගේ තදබල ආසාවක් තිබුණාට අපි ඉතා පහල මට්ටමේ ක්‍රීඩකයෝ වීම නිසා අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැත. එහෙත් විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහතික ලත් ලොකු අය්යාගේ යාළුවෙක් වූ එරල් අය්යා මට අවස්ථාවක් දෙන්නට සැරසෙන විටම මම ඉතා හදිසි විවාහයක් කරගත්තෙමි.

 එහෙත් මම නව විවාහ ජීවිතයද ක්‍රිකට්ද අතනොහැරියෙමි

මගේ ඕමාන ක්‍රිකට් දිවිය එළිපෙහෙළි වෙමින් එද්දී පුහුණුවීම් සදහා ගොස් ගෙදර එන්නට හවස් වීම සාමාන්‍ය දෙයක් වූවත් එක දිනෙක ජනෙලයෙන් මා එනතුරු බලාසිටින මගේ බිරිදට අසභ්‍ය බැල්මක් දැමූ එකෙකු නිසා මට පුහුණුවීම් වලට නොගොස් ගෙදර නවතින්නට සිදුවිය. එහෙත් පුහුණුවීම් නොමැතිව කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කිරීමට ග්‍රැහැම් මට ඉඩානොදුන්නේ නරක පූර්වාදර්ශයක් වෙන්නට ඇති බව කියමිනි. ඒ කතාව කියන්නටත් මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් සිය බිරිදට කියා රසවත් කෑම වේලක්ද සාදා මට තේරුම් කරදුන්නේ මගේ කලකිරීම පිළිබද දැනගෙන වන්නට ඕනෑය.

 එවර මම ක්‍රිකට් ජීවීතය අතහැරියෙමි.

ග්‍රැහැම් අද මෙල්බර්න් හී සිය සැදෑසමය ගෙවන්නේය. ඔහු ඇත්තෙන්ම මහත්මයෙකි. ඔහුට මේවා මතක් කරන්නට යන්නට මට ආසාවක් තිබේ. එය ළගදීම ඉටුවෙනවා ඇතැයි යන්න බලාපොරොත්තුවකි. මගේ බොහෝ බලාපොරොත්තු ඉටු වී තිබේ .

මා බලා ඉදිමි.