Monday, September 17, 2018

ඌරෙක් ඕයි... 97


සැප්තැම්බරයේ මහා රස්නයක් සමග අමදූව වැල්ල ගිනි ගන්නට පටන් ගනී. වැල්ලේ ගිනි රස්නය එක්ක මුහුදේ ලා නිල් පාට එකතුවූ පසු ඇස් අන්ධකාර වන දීප්තිමත් එළිය දෙස බලන්නට බැරිය. එහෙත් හෝටලයේ අනෙක් පැත්තම වැහෙන්න‍ට   තරම් විසාල කොට්ටඹ ගස් වලින් සදාතනික සිහිලසක් ගෙන එන්නේය. ඒ ගස් වල අතු, ගහේ උසටත් වඩා හරස් අතට දිගු වී, විශාල කොල වලින් වැහී සෙවන දෙයි.  ඊට අමතරව නොයේක විධ ගස්කොලන් වලින් අපේ සේවක කාමර වලට සෙවනක් ලැබී ඇත්තේය.

සැප්තැම්බරය මහා පාළු ගතියක් ගෙන එන්නේය. ඒ කාලයේ සුද්දෙක් ඇහකට දකින්නට නැත. පද්දෝ එනවාට අපි කැමතිත් නැත. පද්දන් සුද්දන් මෙන් සමසේ අපට සලකන්නේ නැතිවීම ඊට හේතුවයි. (එහෙත් හොද හිත ඇති පද්දෝද අපට ඉදහිට මුනගැසී තිබේ.) කෙසේ වුව මේ අධික රස්නය කාලසීමාව නිසා සැප්තැම්බරයේ මැද සිට ඔක්තෝබරය අවසන දක්වා යාල වනෝද්‍යානය වසා තැබෙයි. එය මේ අධික ගිනියමට පිළියමක් වශයෙනි.
සතුන් සර්පයන් පවා වතුර සොයාගෙන දියමං කඩිති වලට එන්නේ ඒ නිසාවෙනි. සමහර දිය කඩිති සිදි ගොස් ඇත්තේය. සමහර ඒවායේ පැලපදියම් වෙවී හිටි කිඹුල් රජවරුන් හෝ උන්ගේ අහාර වූ මාළුන්ට කුමක් වූවාදැයි අබිරහසක් මෙන් මේ කලට අතුරුදන් වන්නේය. ඔවුන් යලි දකින්නට වෙන්නේ වැස්ස සමගය.  මේ මාළු ආපහු එන්නේ කොහොමදැයි මම අදටත් දන්නේ නැත.සමහර විට වටේ ඉන්නා කොක්කුන් උන් කොහේ හරි ගිහින් පරෙස්සම් කොට එවනවා ඇතිය.

වෙනදා ධූලි අවුස්සමින් එහා මෙහා යන කොට සෆාරිය හෝ දිග සෆාරිය ජීප් රථද දකින්නට ඇත්තේම නැත. මේ ජීප් රථ තිස්ස, කිරින්ද, යාල ජීවන සංකේත බඳුය. මේ දිෆෙන්ඩර් රථවලට සීමිත අයිතිකරුවන් පිරිසක් සිටියේය. තිස්ස කතරගම පැත්තේ ඔවුන් කිහිප දෙනෙකුට අයිති මේ ඩිෆෙන්ඩර් රථ වල වැඩ කලේ පළපුරුදු රියදුරන් සමූහයකි. ඔවුනට අපේ හෝටලය පිළිබද ආදරයක් තිබුනා යැයි සිතන්නට පුළුවන් අපි ඔවුනට අපේ මෙන් සැලකූ නිසාත්, යාල සෆාරි හෝටලයේ ඔවුනට ලැබුනේ ඩ්‍රයිවර් සැලකිල්ලක් නිසාත් වෙන්නට ඇත. හෝටලයේ අපි නිවාඩුවට ගෙදර ගොස් එනවිට තිස්ස සිට එන්නට මොකක් හෝ වාහනයක් ලැබෙන්නේ ඒක නිසාය. ඔවුන් එක්කෝ අඩුම තරමේ අපව සිතුල්පව්වට හැරෙන තැනින් හෝ බස්සා යන්නට තරම් කාරුණික වෙයි. සමහර දාට යාල හන්දිය දක්වා එන්නට ලැබෙන්නේය. මම නම් කිහිප වාරයක්ම මේ පාර දිගේ පයින්ම හෝටලයට ඇවිත් ඇත්තෙමි. යාල හන්දියේ පොඩි කඩයක් තිබ්බේය. එතැනින් බහින අපි බොහෝවිට එතැන තිබූ පොඩි කඩයෙන් සිගරට් කිහිපයක් ගෙන ඉතිරි ගමන නිමකරන්නෙමු.

මහා ඝන කැලේ මැද පාරවල්  තුනක් එකතුවන තැනක විසාල වයසක කොහොඹ ගහක් යට මේ කඩය කලේ තනි කෙනෙකි. මට දැන් ඔහුගේ නම මතක නැතත් ඉදහිට ඒ කඩයේ ගෑනු කෙනෙකුද හිටියා මතකය. ඔහුගේ තැපැල් නයින්ටිය හෙවනට තිබ්බේ අර කොහොඹ ගහටය. ඒ කඩය කලේ ලේවායේ හා සිතුල්පව්වේ යනෙන අයගේත් සෆාරී ජීප් රියදුරන්ගේත් වුවමනා එපාකම් වලටය. සබන්, දත් බෙහෙත්, බුරුසු, ප්ලාස්ටික් බඩු වලින් හා බිස්කට්, හාල් පරිප්පු වලින් ඒ කඩය පිරී තිබ්බේය. ඊට අමතරව විල්කින්සන් රේසර් සහ ඊට දමන බ්ලේඩ්තලද තිබ්බා බව නම් හොදටම මතකය. ඒ මේ ලියන්නට යන කතාවට අදාල නිසාය.

 ඒ කෙසේ වෙතත්  නිවාඩු ගොස් එන්නට නියමිත විට හිත රිදෙයි. ඒ වාගේම ආපහු ඇවිත් සති කිහිපයක් එක දිගට ඉන්නා විට නිවාඩු යන්නටත් කම්මැලි හිතෙයි. ලියනගේ අයියා නම් අපිව නිවාඩු අරින්නේ කැමැත්තෙනි. ''මුන්ගේ දැන් කුප්පි  පිරිලා, මුන්ව යැව්වේ නැත්තං රස්නෙට පිස්සු හැදෙයි'' කියන්නේය. ඒත් මටනං ඒ දවස්වල කුප්පි වුවමනාවක් තිබ්බේ නැත.
මම කලේ ආ දවසේ හවස ඉදන් හෝමාගම හිල්ටොප් එකේ බොන එකය. තනිවම නොවේ තව දහයක් විතර එක්කය. මේ ලගදිත් මට හමුවූ ඒ කල්ලියේ එකෙකු කීවේ 'උඹ නං මෙහෙන් ගිය එක හොදය' කියාය. ඒ මගේ වාසනාවටද උන්ගේ වාසනාවටදැයි මම ඇහුවේ නැත. සමහරුන් විස්වාස නොකරන තරමට මම බේබදු චරිතයට ඇබ්බැහි වී සිටියෙමි. කොටින්ම මම තාත්තාගේ අච්චුවක් වෙමින් තිබිනි. එහෙත් දෛවය විවිධාකාර මාර්ග ඔස්සේ මා යවා තිබුණේ බව මට දැන් දකින්නට පුළුවන. ලොකු අයියා නිසා මා ඕමානයේ රස්සාවකට ගියේ කටේ තියන්නේ නැති පිරුවටයක් ලෙස රගපාමිනි. පසුකලෙක ඒක වෙනස් වුවත් මා එහෙම කලේ අයියාට බයෙන් වෙන්නට ඇතිය.

කෙසේ හෝ අලි ගිය වෙලාවට දැනෙන ගද ඉව කරමින් කළුවර වැටෙන්නට පෙර හෝටලයට එන විට මග දෙපස අමුතු සිරියාවක් අත් විදින්නට හැකිය.  යාල සෆාරියට හැරෙන තැන තෙක් ධූලි නැගෙන දුඹුරු පාට පස් තට්ටුවකින් වැසුණු පාරය. එනමුත්  යාල සෆාරිය පසුකල ගමන් අපේ හෝටලයට යන පාර වැසී ඇත්තේ වැල්ලෙනි. ඒ මුහුද හා සමාන්තරව පාර ගමන් කරන නිසාවෙනි. එහෙත් අමදූව වාඩිය තෙක් ලොකු වැලි කන්දකින් මුහුද වැසී ගොසිනි. ආයේමත් මුහුද පෙනෙන්නේ වාඩියට හැරෙන තැන සිටය. එතෙක් ඇති කොට පදුරු, මහා ගස් අස්සෙන් ඈත කැලය පෙනෙයි. කැලය ගුප්තය. පුදුමාකාරය. මම සමහර දාට උක්කුටියෙන් ඉද අර කැලෑව අස්සෙන් අලි හොඩවැලක් ඇත්දැයි බලමි. එහෙත් කවරදාමකවත් මට පාර පනින අලියෙක් මුනගැහී නැත. තලගොයින් නම් හිටි අඩියේ කැලෑ බිදගෙන දුවන්නේය. ඒ අපේ හිත කලබල කරන්නටය. අන්තිමේ කලබල හිත සන්සුන් වන්නේ අපේ හෝටලයේ නාමපුවරුව දුටු විටය.

එහෙම නිවාඩු ගොස් ආපහු ආ කාලෙක සැප්තැම්බරය උදා විය. ලියනගේ අයියා, අජිත් අයියා සහ ඔස්ටින් අයියාත් බන්දුත් නිවාඩු ගෙන ගෙවල්වල ගිහින් තිබ්බේය. අපට ඒ කාලේට හැමදාම හිටියේ ප්‍රේමචන්ද්‍රය. එදා හිටියේත් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, වසන්ත. ජගත් සහ මවුලිස් අයියාත් අජන්තත් මමත් විතරය. තව කලින් මට කියන්නට අමතක වූ කුරුණෑගල කොල්ලෙකුද හිටියේය. ඔහු අපට වඩා වැඩිමහල්ය. අලි හොරෙක් ලෙස සම්මත අහින්සකයෙකුය. මට දැන් නම මතක නැත.

 අන්තිමේ අපි කුණු වල ලග සිගරට් උරමින් ඉද්දී මේ කුණු යෝජනාව සම්මත විය. ඒ අපේ කුණු කකා හිටි ඌරෙකු මේ දවස්වල මාළුම කමින් වේලෙන අපේ ශීතකරණයට දමා ගැනීමයි. ඌරන් ජනගහනය අන්තිම උග්‍ර එකක් බවටත්, උන්ගෙන් අපට කරදර බවටත්, දල ඇති එකෙකු ඇන්නොත් මලමිනිය ගෙදර ගෙනියන්නට වෙන බවත් අර මහා රැලෙන් එකෙක් අඩු වුනාට කමක්නැති බවටත් තරම් බොරු කියන්නට මට බැරිය. මේ වුනේම අපේ බඩජහරිකමත්, පඩත්තර කමත් නිසා මිස වෙන කිසිවක් නිසා නොවේ.

 කෙනෙකු වයර් කේබලයකින් උගුල ඇටෙව්වේය. සතෙකු වුව රැවටිම හොද නැති වුවත් අර කුරුනෑගල හාදයා කුනු බාල්දිය උගුලට මෙහායින් තිබ්බේය. තියා ලයිට් නිව්වේය. පැය බාගයක් යන්නට පෙර මුළු ඌරු රැලම පන කඩාගෙන කෑගසාගෙන දුවන හඩ අතරේ එකෙකු කීර්..කීර් ගාමින් මහා හයියෙන් අඩා වැලපෙන සද්දයට අපි උගුලට දීවෙමු. ඌරු තඩියා එක කකුලක්  අර උගුලට පටලවාගෙන අනෙක් කකුල් තුනෙන් දුවන්නට හදයි. එහෙත් ඌට දුවන්නට හැකි අර උගුල බැදි ගහ වටේ පමණකි. (කෑ ගැසීම බුතව වනජීවී බංගලාවටද ඇහුණු බව අප දන්නේ පසුදිනය. මැරෙන සතෙක් කොයි තරම් දුක් විදිනවාද?) අවසානයේ කිසිම ප්ලෑනක් නැති  වැඩසටහන නවත්තන්නට ක්‍රමයක් නොවීය. කම්බිය කපන්නටද විදියක් නැත. ඌරා ලගට යන්නටද බැරිය. කෑගැසීම නවත්තාගත නොහැකි වුවොත් වනජීවියේ දඩුවම් විදින්නට වෙන්නේ අපටය. එදා අප අපේ තරුණ කමෙන් හෝටලයට සිදුවෙන්නාට ගිය විනාසය හා පඩත්තල කම නිසා හිරේ ලගින්නට වීම බේරාගත්තේ වන සතෙක් සිය පන කෙන්ද නැති කරගැනීමෙනි. පසෙක හේත්තු කර තිබූ උදළු මිටක් අපේ වාසනාවද ඌරාගේ අවාසනාවද ගෙන ආවේය.

 මැරුණු ඌරා කොටස්කර ලොකු ගාත දෙක ඇත්තටම කුස්සියේ ශීතකරණයට ඇතුල්විය. එහෙත් ඊට පෙර අර කපාගත් මස් ගාතයේ මවිල් කපන්නට ඕනෑ යැයි මස් වැඩ දන්නා කෙනෙකු කීවේය. අපි ලග තිබූ රේසර කිහිපයක්ම පාවිච්චි කලත් පලක් වුනේ නැත. තව තවත් අර මවිල් වැවෙන්නා වාගේය. අපි තීරණයක් ගත්තෙමු. හෝටලයේ තැපැල් නයින්ටිය පන ගන්වාගෙන යාල හන්දියට යන්නට තීරණය කලෙමු. යාල හන්දිය තෙක් කට්ට කරුවලය. ඊලගට අපේ බයිසිකලයේ ලයිට් නැත. වසන්ත මගේ අතට ටෝච් එක දී 'යමං' කීය. අපි මහ කළුවරේ අර ටෝච් එලියේ පිහිටෙන් යාල හන්දියට ගියෙමු.
ආපහු රේසර් බ්ලේඩ් තලත් රැගෙන පිම්මේ ආවෙමු. විනාඩි දහයක් ගියේ නැත. මේ පාරේ මට කවරදාකවමත් මුහුණට හමුවුනේ නැති දැවැන්ත අලියෙකු පාර මැදය. අපි දෙන්නාත් වැලි කාගෙන පාර මැද පෙරළුනෙමු. ඉදිරියට යන්නට බැරිය. පස්සට ගිහින් ආපහු වුනු දේ කියන්නටත් බැරිය. වසන්තත් මාත් බයිසිකලය පාර මැද්දේ දමා ඊටම මුවා වුනෙමු. කැලෑව පැත්තට යන්නටත් බැරිය. සර්පයන් හෝ වෙන සතුන් පිළිබද බයකුත් තිබේ. අපි දෙන්නා එහෙමම කුටු කුටු ගගා අලියා පාර හරහා යන හිමින් ගමන ගැන සාප කලෙමු. අලියා තව ඩිංගෙන් අපේ බයිසිකලයේ හැපී අපි දෙන්නා අල්ලා පොලොවේ ගහන්නට නියමිතව තිබූ එක නතර කරගත්තේ වසන්තගේ ක්ෂණික නුවන නිසා බිම පෙරළීමෙනි. එහෙත් ක්ෂණික නුවන මගේ දනිස්ස හිල් කරගෙන හම ඇතුලට තිරිවානා ගලක් අල්ලා තිබුණි. වසන්තගේ වම් අත දිගටම සිරී තිබේ. වාසනාවකට අපට බරපතල නැත. අලියා හෙමින් හෙමින් ඉද කැලයට ඇදුනේය.

අපි දෙන්නා ආවාට වඩා වේගයෙන් හෝටලයට ආවෙමු. ප්‍රෙමචන්ද්‍ර කීවේ අපි වනයට අධිපති දෙවියන් තරහා කල නිසා එහෙම වුනු බවය. ඒත් දෙවියන් කරුණාවන්ත නිසා බේරුණු බවය.  අපට දෙවියන් සිහිවුනේ එවිටය. ඌරු මස් කිසිවෙකු කෑවේ නැත. කොටින්ම ශීතකරණය පවා සෝදා පිරිසිදු කලෙමු. අප කල මේ අමන වැඩෙන් වූ  සාපයෙන් ගැලවීමට අපට හැකිවනු ඇතැයි අප එදා කල්පනා කලේ නැත. තරුණකම අපව එදා ශක්තිමත් මිනිසුන් කොට තිබුණේය. අනෙක යාලත් ඊට අමතර ප්‍රදේශවලත් දඩමස් ඒ තරම් පවක් කොට නොසැලකීම අපේ හිත්වලටද දැන්නෙනට ඇත.

ඒ මොකක් වුවත් අද නම් මා මෙහෙම දෙයක් කරන්නට එකතු වෙයි කියා හිතන්නට අමාරුය. එහෙම වුනේ වයසත් එක්ක මොකක්දෝ බයක් වැනි දෙයක් ආ නිසා කියන්නට මම කැමති නැත. එහෙත් එහෙම දෙයක් තිබේ. ඒ බයමත් නොවේ.

එහෙත් එදා අපේ සිදුවීම ගැන අදත් මට සියුම් ආශ්වාදයක් එයි.

ඒ ඌරා නැමති සතා පවුකාරයෙකු වීමය. අලියා දෙවියෙකු වීමය. අලියාගේ දේව බලය නිසා අපේ අතින් ඌරාට වූ සාපයෙන් ගලවා ගැනීමට සිත් පහලවීමට අර පාර මැදට වැඩම කරවීමය. ඒ නිසා අප ඌරා නොකා වල දැමීමය.

පවු පිං වලත් හැටි.!

Sunday, September 9, 2018

අලින්ටයි ළමයින්ටයි මටයි.. 96

වම් පැත්තේ සිට ලියනගේ මස්සිනා, සමන්ත සහ ෂාරුක් කාන්

මම උදේ නැගිටිනකොට වෙනදාට නිදන උන් නැත. වෙනදාට දත් බුරුසුව කටේ ගහගෙන කිලෝමීටර දෙක තුනක් ඇවිදින සමන්තද නැත. කවදාවත් උදේ නැගිටිනවා හෝ මූණ සෝදනවා පෙනෙන්නට නැති ලියනගේ අයියාද නැත. (ලියනගේ අයියා නැගිට්ටේ කීයටදැයි වාගේම නිදාගන්නා වෙලාවක්ද මම දන්නේ නැත. එහෙත් රැළි වැටුනු කොණ්ඩයේ වතුර පිටින් ලානිල් පාට කමිසය සහ කළු කලිසම පිටින් ඔහු තේ බොන හැටි නම් මට තාම මතකය. එකල ඔහුට වෙන්කෙරුණු කෝප්ප පිගන් වගේම අත්පිසනාද තිබ්බේය ඔහු තේ බොන්නට පෙර අර කෝප්පය හත් අට සැරයක් හෙදුවේය. ඊලගට තේ දමාගත් පසු පලමුවෙන්ම තේ කෝප්පය ඇලකර මදක් බිමට හැලුවේය. බොන්නට පටන් ගත්තේ ඊට පස්සේය.) කුස්සිය පිටුපස්සේ ප්ලේන්ටී බාගයක් එක්ක බීඩී බොන ප්‍රේමචන්ද්‍රද නැත. කොටින්ම කිසිම එකෙක් නැත.

මම එළියට බැස මූණත් හෝදාගෙන කුස්සිය පැත්තෙන් ඇතුල් වී එළියට බහින්නට ලැහැස්ති වුනා පමණි. තඩාර අලි රාජයෙක් කුස්සිය ඉදිරිපස කොට්ටන් ගහේ ගෑවි ගෑවී හොඩවවැල අර ජනේල්  කණ්ඩියෙන් කුස්සිය ඇතුළට දමාගෙනය. ඒ අස්සෙ ප්‍රේමචන්ද්‍ර අර හුළං විදින හොඩවැල අතින් තල්ලු කරන්නේය. ''යනව යන්ඩ..හා එළියට ගන්නවා ඕක'' කියමින් දෙස් තබන්නේය.

මම අලි දැක ඇත්තෙමි. ලගටම දැක ඇත්තෙමි. අතගා ඇත්තෙමි. උන්ගේ අලි ගන්දස්සාරය මට මතකය. ඒ දෙහිවල පෙරේරා අංකල්ගේ ගෙදර නතරව සත්තු වත්තට තාප්පෙන් පැන්න කාලයේය. ඒත් ඒ හීලෑ අලි ඇත්තුය. මුන් වල් සත්තුය.  එහෙත් ඉන්පසුව පෙරහරක ඇරෙන්නට අලි දැක්කේ නැත.
මේ යාලදි මම ආශ්‍රය කල පළමු අලියාය. එහෙමත් නැත්නම් මම ''වලිග කොටා'' දැකපු පළමු දවසය. උට ඒ නම වැටුනේ නැට්ට අග කොටස නැති නිසා මුත් ඊට හේතුව නම් අදත් මා දන්නේ නැත.

මම කළින් කවුරුත් දකින්නට නෑ කීවේ කාමර වල සිටි අමුත්තන්   සහ සේවකයන් මෙන්ම මැනේජර් අයියාද ඔහුගේ හුරුබුහුටි දියණියද ඇතුළු සියල්ලෝය. එකල ඇයට ඕනෑ නම් අවුරුදු තුනක් හතරක් වෙන්නට ඇත. එහෙත් ඇය සිටියේ අලියා ලගමය. (ඒ සියල්ලෝ අර කොට්ටං ගහත් අලියාත් අතරය. කවුරුන් හෝ අමුත්තන්ව නැගිට්ටවන්නට ඇත.) මම මේ අලියා ගැන දන්නේ නැත. ඒ නිසා ඈතින් හිටියෙමි.

අජිත් අයියාගේ දියණියට දරුවෙකුට ''ලැබෙන්නට ඕනෑ'' අසිමිත සැප සම්පත් ලැබුණාය. තුන්වේලටම චීස් කෑ නිසා නොව අම්මාගේ සුද නිසා  ලැබී තිබුණු ලස්සන පෙනුමට අමතරව ඇයට සීයලා හා මාමලා දහදොලොස් දෙනෙකුගේ ආදරය හිමිව තිබිනි. ඇය සෙල්ලම් කලේ මුහුදු වෙරලේ වෛවාර්ණ සිප්පි කටු, බෙල්ලන් සහ ගහකොල සමගය. නෙකවිධ සතුන් වූ රංචු ගනනින් මුවන්, දල ඇති වල් ඌරන්, රඟන මොණරුන් සහ දඩුලේනුන් ආදී එකී මෙකී නොකී සියල්ලෝම අතරේ දකිමින් විදිමින් ඇය ඇතිදැඩි වූවාය. කුරුල්ලන් කොට්ටබ ගහේ අත්තක් අත්තක් ගානේ කී ගීත ඇයට තවම මතක ඇති යැයි මම සිතමි. උදේ සිට හවස්වනතුරු කොට්ටබ ගහේ ඉද ඇගේ සියුමැලි අත් දෙකෙන් පලතුරු කෑ මහ විසාල දඩුලේනා මතකය යැයි සිතමි. එවන් පරිසරයක් හිමිවන්නේ කලාතුරකිනි. මේ කතාව ඇය ගැන නොවේ මුත් දරුවන්ට මෙන් නිකම් ඉන්නට බැරි අලින් ගැන නිසා ඇයගේ සුරතල් සිනාව මතකයේ දරාගෙන ඉතිරි ටික ලියමි. (ඇයට දැන් ඒ වයසේම, ඒ අච්චුවේම පුතෙකු ඉන්නා වගත්  කියන්නට ඕනෑය.)

වලිග කොටා අහිංසකයෙකි.  ඌ කිසිවෙකුට හානි කරන්නට ගියේ නැත. සද්දන්ත ශරීරයක් තිබ්බාට එයින් ප්‍රයෝජනයක් ගත්තේම නැති තරම්ය. කොටා සද්දන්ත වුනාට  අපට පොඩි එකෙකු මෙන් විය. කොටා කීකරුම වුනේ අජන්තගේ තාත්තාටය. ඔහු හ්ම් කී සැනින්  හිමින් මාරු වී යන එකෙකු විය. වලිග කොටා බොහෝමයක් අය දන්නේ සෆාරි කොටා යනුවෙනි. මන්ද ඌ අප මෙන් වනවාසී නොවන මිනිස් ජීවිතයක් ගතකලේය. අනෙක හැමදා යන එන එකම මංපෙතක් තිබුණේය. යාල සෆාරි හෝටලයට යන කොටාට එහිදි පළතුරු මල්ලක් ලැබෙන නිසා ඌ එතැන වැඩි කාලයක් ගතකලේය. ඉන්පස්සේ පාර දිගේ විත් අපේ හෝටලයට ආවේ අපෙන් ලැබෙන පොඩි පහේ කෑම වලටය. අපට ඌ වෙනුවෙන් වෙන්කරන්නට ''බජට්' තිබ්බේ නැති බව ඌත් දැනගෙන ඉන්නට ඇත.
 අපෙන් ලැබුණේ එක්කෝ අපේ කාමර පිරී තිබ්බොත් කුස්සියට ගෙනෙන  අන්නාසි බාගයක් කෙසෙල් ගෙඩි තුනහතරක් වැනි කෑමකි. අජිත් අයියා වන මගේ මැනේජර් මහත්තයා අර පංගුව වැඩිකරමින් එක එක කොටාට දිගු කරන විට කොටා හොඩ අගින් ''හිස්'' හඩක් හුළං විදිමින් සතුටෙන් බාරගත්තාට ඔස්ටින් අයියා ඉන්නා දවසට ඔස්ටින් අයියාට එහෙම සතුටක් නැති බව දැනේ . එහි වැරැද්දක් නැත. (අපේ ''ගෙස්ට්ලා'' අලි නොවේය.) අලින්ටත් ,ලමයින්ටත් මෙන් නිකම් ඉන්නට බැරි කොටා පස්ස වන වන ඉද කා හිමින් සැරේ අපේ වතුර ටැංකිය පැත්තෙන් කැලේ වැදුනේය.
ඒ කැලේ කොටා වෙනුවෙන් මොර ගස් වල මොර ගෙඩි තියෙන්නට ඇත. දිවුල් ගස්වල බල්බ දැම්මා මෙන් කිරිපාට දිවුල් තියෙන්නට ඇත. කසන තැන අතුල්ලාගන්නට ඕනෑ තරම් පතාක කටුක ගස් තියෙන්නට ඇත. (මෙහෙම මැදිච්චි ගස්වල අලි කෙදි සෙවූ කාලය මට දැනුත් මතකය.)
ශුෂ්ක කලාපයේ මේ වන බිම් වලට මගේ හිත ඇතුලේ ලොකු ඉඩක් තිබේ. ඒවායේ විසාල බව, ගුප්ත බවට අමතරව හීන් දළු වල කොළපාටට මගේ හිත ඇතුලේ චිත්‍ර ඇදි තිබේ. ඊටත් වඩා ඒ සෙවන කොයිතරම් සනීපද.? පසුකලෙක මම මේ කැලෑ ඔස්සේ ඇවිද ගොස් ඒ අසිරිය වින්දෙමි. ගඩා ගෙඩි කඩාගෙන ලොකු ගස්වල අතුවල ඉදගෙන ඈත මුහුද දෙස බලාගෙන වරු ගනන් ගත කලෙමි. කොයිතරම් විශ්මිතව ආසා කලාද කියනවා නම් අලි බෙටි වල තියෙන මද නැති දිවුල් කටු වල විස්මිත බවට එකල අවුරුදු දහනවයක් විස්සක් වූ මම ප්‍රේම කලෙමි. ඒවා කරක කරකා බලමින් කොහොම මේකේ මදේ කෑවාදැයි කල්පනා කලෙමි. ඇත්තෙන්ම පසු කාලයක සමහර මානව සබදතා මේ දිවුල් ගෙඩි වාගේ වීම නම් එහෙම විස්මිත කාරණයක් නොවීය.

එහෙත් හදිසියේම කොටා එක වකවානුවක ආවේ නැතිව ගියේය. ඊට හේතුව වශයෙන් අපි දැනහිටියේ උගේ මද කිපෙන කාලයට කැලේ 'ගෑණු අලි' සොයා යන එකය. එහෙත් ඒ සෙල්ලම් හමාර වූ නිවුනු කොටා යලි ආවේය. මා එහි සිටි අවුරුදු තුනහාමාරටම එය එසේම විය. එහෙත් අවසාන අවුරුද්දේ කොටා ආවේ නැත. කොටා ගැන ආරංචියක් තිබුණේම නැත. කොටා ඒ දවස්වල මිනිසුන් ගැහැණුන් අතුරුදහන් වනවා වාගේ ආරන්චියක් නැතුවම ගියේය.
දන්නා කියන හැමෝම වාගේ කොටා ගැන ආරංචි හොයන්නට ආවාට කිසි කෙනෙකුගෙන් ඊට උත්තර ලැබුණේද නැත. හැමෝගෙම අදහස වුනේ කොටා ''ඔය ගියා වගේන එයි'' මිස නොයෙනු ඇති බවක් නොවේය.
එහෙත් දිනක ඒ ආරංචිය ආවේ වනජීවීයේ කෙනෙකුගෙනි. ඒ පණිවිඩය කීවේ ප්‍රේමවතී මනම්පේරිගේ බාලම මල්ලී බවට මට යම්තම් මතකය.  ඔහු එකල වනජීවියේ වැඩ කලේය. ඒ අනුව බාල මහළු, ජාති ජන්ම, කුල මල මෙන්ම තාරාතිරම නොතකා අපි සියල්ලන්ගේ   හදවත් කැකෑරෙන කම්පාවකට පෙරලා කොටා කැලේ මැදදි මියගොස් ඇති පුවත දැනගන්නට සැලසුනේය. අපි අපේ සිතිවිළි වලින් කම්පා වුනෙමු, හදවත් වලින් අඩා වැලපුනෙමු. එහෙත් කිසිවෙකු ඇස්වලින් ඒ බව කියන්නට ගියේ නැත.

කොටා මේවර ගොස් තිබුණේ ලේවාය පැත්තෙන් කැලේ ඇතුළටය. එහිදී රැලට එකතු වෙන්නට එන මේ මනුස්ස කොටාව අමුනුස්ස ලෙස අර ඇතුන් එලවා පහරදී තිබුණේය. ඇතුන්ගේ දල පහර නිසා තුවාල වූ කොටා යලි මිනිස් හිතවතුන් සොයා එන ගමන අතරමගදී කෙලවර වී තිබුණේය. අපට ආරංචිය ලැබෙන විට කොටා මියගොස් සති කිහිපයක් ගතවී තිබුණේය.
අපට මේ යාල වනෝද්‍යානය මසකට එකහාමාරකට වසා දමන කාලය නිසා කොටා ගැන ඇතිවෙනතුරු කතා කරන්නට අවස්ථාව උදා විය. ඒ අතරේ අන්තිමෙදී අපි කොටාව අවසන් වතාවට බැලීමේ මෙහෙයුමක් ලැහැස්ති කලෙමු. ඊට මම, සමන්ත, ජගත්, ඒ කාලයේම වැඩට ආ ලියනගේ අයියාගේ මස්සිනා සමග අපේ ජීප් රියදුරා සරත් එකතු විය. අපේ ගමන පයිනි. ගමන් මළු කියා ජතියක් තිබ්බේ නැත. වතුර බෝතලයක් ගෙනිච්චා මතකය. අජිත් අයියා මේ ගමන ආවා හෝ අවසර දුන්නා මට මතක නැත. එහෙත් මම මගේ Yashica FX3කැමරාව නම් ඉස්සර කරගත්තා මතකය.
අපි කටු ඇනෙන වන ලැහැබ මැද්දෙන්, අලි පිටවල් මදින රූස්ස ගස් මැද්දෙන්, කිඹුල් කලපු පහු කරමින් කොටා බලන්නට අනවසර ගමනක් ගියෙමු. පැය දෙකක විතර ගමනකින් පසු අපට කොටා හමුවිය. කොටා මහ අව්වේ තැනිතලාවක ඇටකටු ගොඩක් වී තිබිණ. එය අප බලපොරොත්තු වූ දෙයක් නොවේ. උගේ ඝනකම සම තැනින් තැන ඉරමින් නරින් හා කිඹුලන් අනෙක් අවශේෂ සියල්ල කා දමා තිබිණ. කොටාගේ ඔලුව වනජීවිය විසින් ගෙනගොස් තිබුණේය. අනෙක් කොටස් වලදමන්නට හේතුවක් තිබුණේ යැයි මම නොසිතමි. මේ ඝන කැලෑවේ මොන නිතී රීතිද ?
අපි කොටා ලග තවත් පැයක් පමණ ගතකොට යළි පිටත්වුනෙමු. ඒ එන අතරේ කොටාගේ ඇටකටු දෙකතුනක් රැගෙන ආවෙමු. ඒ අපේ සදාතනික සිහිවටන ලෙසය. ඒවා අර කුණු ගද යනතුරු සෝදා වේලා හෝටලයේ ලස්සනට තැබුවෙමු.
දැන් මට ඒ ගැන වෙනත් සිතිවිලි ඇත්තේය. කොටා බලන්නට යාම. කටු ගෙන ඒම. ඒවා ලස්සනට තැබිමේ සමාජ සංසිද්ධිය ගැන වෙනස්ව හිතන්නේ දැන් වුනාට ඒවා එදා ගලාගෙන යන සොදුරු සමාගමයක මතක විය.
මට දැනුත් හිතෙන්නේ එහෙමම කාලය නතරවුනා නම් කොච්චර හොදද කියා මිස අන් යමක් නොවේ. යාල ඒ තරම් සුන්දර මතක ගොන්නක් මගේ හිතේ පැලපැදියම් කලේය. මම ඔහේ ඇවිදගෙන ආවෙමි. තවම ඇවිදිමින් ඉදිමි. ඒ මතක නැත්නම් මේ ඇවිදීම රසවත් නොවෙනු ඇත.
ඒ නිසා ඒ ඇවිදීමට වඩා නතරවුනු මතක වලට පෙම් බදිමි.



Sunday, September 2, 2018

පරාල ඇන වුනත් හරි අපූරුය... 95



මට එක තැනක ඉදගෙන ලියන්නට මනස සම්පූර්ණයෙන්ම අවුල් සහගත විය යුතු යැයි මම කළින් සිතාගෙන සිටියෙමි. එහෙත් යථාර්තය නම් එහෙම වීත් මගේ අතින් කිසිදෙයක් ලියවුනේ නැත. ඒකත් හරි අපූරු දෙයකි. අපි කාලයක් තිස්සේ ඔළුගෙඩි වල ''හරි'' යැයි කියා හිතා ඉන්නා දේවල් හරිම නැත. සමහර දේවල් හරි නැතත් හරි වෙන්නට තිබුණා යැයි සිතේ. එහෙත් හරි දේවල්ම ජීවීතේ එකදිගට වෙන්නේ නැත. එහෙම වුනා නං මෙහෙම වත් ලියන්නට වෙන්නේත් නැත. එක අතකට මම දැන අමුතුම කෙනෙකු වී ඇති බවක් මටම හිතේ. සමහර අත්දැකීම් වලින් පසු මා අතිශය දරදඩු, හැගීම් රහිත කෙනෙකු බවටත් පත්ව ඇත්දැයි මා නොදනිමි. අනෙක් අයට එහෙම පෙනෙනවාදැයි කියන්නටත් මා දන්නේ නැත. අනෙක වයස එක්කත් මෙහෙම වෙනවාදැයි කියන්නට මා දන්නේ නැත. ඒ කෙසේ වුවත් මා මගේ ජීවිතය ඔහේ ගලා යන්නට ඉඩදී සිටිමි. දැන් අළුත් දේවල් කරන්නට ජිවීතය වෙනස් කරන්නට හෝ අනෙක් අය මා දිහා බලන විදිය වෙනස් කරන්නට කාලය නොවේ. මා මම ලෙසම ඉදින්නට තීරණය කොට ඇත්තෙමි.
එහෙත් මට මගේ ජිවීතයේ එකම ආසාව වූ ''ලියන මහත්තයා'' වෙනුවෙන් වැඩි කාලයක් කැප කරන්නට සිතා ලියන්නට පටන් ගත්තෙමි.
මගේ ලියන විදියේ ''රිදම්'' එක ආපහු ගන්නට කාලයක් යනු ඇත. එතෙක් කමත්වා.

යාල

යාල, මගේ ජීවිතයට තදින්ම බලපෑවේය. එය මගේ ජිවීතයේ දෙල්කද පරිසරය බලපෑ තරමින් අඩකට පමණ බලපෑවේය. (දෙල්කද මගේ ජීවීතය දුෂ්කර බවත් පසක් කරමින්ද, මා ඉන්නේ දුප්පත්කමේ පතුලේම නිසා කරදර, කම්කටොළු, බඩගින්න දුන්නේ ජීවිතය ජයගන්නට අරමුණක් දෙන්නට බවත් මම දැන සිටියෙමි. මම අමාරුකම් ඔස්සේ දුක් කරදර මැද්දේ යම් අරමුණකට ගමන් කලෙමි. ඒ අරමුණ දැවැන්ත එකකි. තවමත් හඹා යන අසීරු කාර්යයකි.  විටෙක මා ඒ කරා යනු ඇතැයි මා තදින් විස්වාස කරමි. )

මම යාල සමග  ආශක්තව එහි කොටසක්ව බැදී උන්නෙමි. ඊට හේතු කාරණා ලෙස මා සමග වැඩකල මේ මිනිසුන්ගේ ආදරයද, තිස්ස ටවුමේ දන්නා හදුනන අයගේ හිතවත්කම්ද, සුදුවැල්ල වාඩියේ අපට වඩා වැඩිමහල් අයගේ මහත්මා ගතිද මෙන්ම හැමදාම ගෙදර යන කතරගම කොළඹ බස් රථයේ මගේ 'සින්දු කැසට් ' බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නා රියදුර කොන්දොස්තරද ඇතුළුව ඝන කැළෑවේ අදුරු ගුප්ත බවද, නිසල සිහිල් සෙවන දෙන දැවැන්ත රුක් සෙවනද, කිසිදාකත් හෙම්බත් නොවන සුදුම සුදු මුහුදු රැළි නගින අමදූව වෙරලේ සුන්දරකමද බලපෑවේය.

මා යාල යනවිට එහි අපටම කියා කුඩා ජීප් රථයක් තිබ්බේය. එහි රියදුරු වුනේ රතනපුරේ ජී.වී. පුංචිනිලමේගේ ගෝලයෙකි. ජීප් රථය 'බාග ඩිෆෙන්ඩර්' එකකි. එහි හය හත්දෙනෙකුට ගමන් පහසුව පිණිස පිටුපස කුෂන් කල බංකු සවිකර තිබුණේය.  අපි ඒ ජීප් රථය පාවිච්චි කලේ තිස්ස සතොසට මෙහා පැත්තේ තොග කඩෙන් හෝටලයේ කළමනා ගෙනෙන්නටත්, බොන වතුර ගෙනෙන්නටත් සහ අපේ සමහර පෞද්ගලික වැඩ වලට කිරින්ද, සිතුල්පව්ව හා යෝධ වැව පැත්තටත් යන්නටය. ජීප් රථයට හෝ එහි රියදුරා ලෙස වැඩකල සරත්ට පඩි ගෙව්වා දැයි මට මතක නැතත්, අපේ හෝටලයේ නවාතැන් ගන්නා අයට යාල වනෝද්‍යානයේ සෆාරි ටුවර් යන්නට පාවිච්චි කලා මතකය. එක සංචාරයක් සදහා ජීප් රථයට අය කලේ රුපියල් 700ක් පමණ මුදලකි. එයින්  ජීප් රථය 'රෙකමන්ඩ් 'කරන අපට රුපියල් සියයක් හෝ එකසිය පනහක් ලැබුනේය. ඒවාද අපේ අනෙක් 'ටිප්' කලෙක්ෂන් එකට එකතු වී අරක්කු පාටි හා මාසෙ අන්තිම බෙදිමකට ලක්විය.  සරත් ඇත්තෙන්ම  ලොකු නිළමේගේ  ගෝලයෙකු වුවත් ඔහු හැම විටම කීවේ ඔහු  ලොකු නිළමේගේ  පුතා වූ ප්‍රසිද්ධ සුසන්ත පුංචිනිලමේගේ ගෝලයෙකු බවය. ඔහු එය ගැම්මෙන් කීම අපට විනෝදයට කාරණාවක් විය. අපි හැම විටම සරත්ව විහිළුවකට ගත්තෙමු. ඔහුට ඉක්මණින් කේන්ති යන ගතියක්ද වූයෙන් අපේ විහිළු හැම විටම සාර්ථක වූයේ නැත. ඔහු ලොකු නිළමේගේ ගැනත් පොඩි නිලමේ ගැනත් කියවන්නට ආසා කලේය. එකල අප විහිළුවට ගත්තත් මේ මනුස්සයාව යාලට එවා තිබුනේ ලොකු නිළමේගේ කරුණාව නිසා වෙන්නට ඕනෑය.
 මම දන්නා හැටියට සරත්  රත්නපුරේ ඉද්දි ලොකු නිළමේගෙත් පොඩි නිලමේ ගේත් හයිය ගෙන  පොඩි පහේ චණ්ඩි උනක් හැදීගෙන එද්දී යාලට එවූ කෙනෙකි. අනෙක සරත්ගේ චණ්ඩි වැඩවලින් නිළමේලාට වුනු යහපතක් නැති බවක් ඔහුගේ කල්කිරියාවෙන්ම පෙනුනේය. ඔහු  නිළමේගේගේ ඩිෆෙන්ඩර් ගැන, ''කට්ටිය ගැන'' හා සිය හාම්පුතුන් ගැන ඉවරයක් නැතිව කතා කලේය.
එහෙත් ඔහු මා සමඟ කුළුපගු විය. ඔහු අජිත් අයියාට ලියනගේ අයියාට සහ මට ගෞරව සම්පන්න විය. අනෙක් අයගේ නොමනා විහිළු නිසා ඔවුන්ට බැන වැදුනේය. එවන් දවසක දුරදිග ගිය විහිළුවකින් පසු ''තොපි මරනවා'' කියා තරහෙන් බැන වැදුනේය. මම ඒ මැද්දට පැන ''උඹලගේ මහ එකා අරහේ පරාල ඇන ගහනවා ,මෙහේ උඹ ටින්ටස් ඇනයක්වත් ගහගන්ඩ බැරි එකේ බයිලා තමයි'' කියමින් අතින් ඇද්දෙමි.

සරත්ට මහා කේන්තියක් ආවේය. මා දිහා බලා සිට හනි හනික ඔහුගේ කාමරය පැත්තට ගියේය. ඔහුට මගේ පරාල ඇන කතාවෙන් රිදෙන්නට ඇත. අනෙක ඔහු මගෙන් එවන් දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නට නැත. ලගින්ම ආශ්‍රය කල අය සුළු හේතු නිසා මහා වෛරක්කාරයන් වෙන හැටි මම අත්දැකීමෙන් දැන සිටියේ නැතත්, මේ වෙලාවේ සරත් මා සමග අමනාප වීම මට හිතට වද දුන් කාරණාවක් නිසා මම ඔහුගේ පස්සෙන් ගොස් සමාව ඉල්ලීමී.  ඔහු කතා කලේ නැත.  එදායින් පසු ඔහුට මා ගැන තිබුණු බැදීම නැති වූවා මෙන් මට දැනෙන්නට විය. සති කිහිපයක්ම ඔහු මා මගහරින්නට උත්සාහ කලේය. වෙනදා මෙන් අපේ අරක්කු පාටි වලට ආවේත් නැත. මම කතා කරන්නට උත්සාහ කල හැම විටම මා මගහරින බවක් පෙනෙනන්ටද විය.
ඔහුට තරහා යන්නට ඇත්තේ මගේ පරාල ඇන කතාවට වෙන්නට ඇත. ඔහුට හිත රිදෙන්නට ඇත්තේ ඒ කතාව මා කියූ නිසා වෙන්නට ඇත. මම වතාවක් දෙකක් ඔහුගේ පස්සෙන් වැටී ''ඕක අමතක කරපං ''කියා  කීවෙමි. එහෙත් ඔහු මගේ කීමට නැවුනේ නැත. අනෙක ඔහු එදායින් පසු අනිත් අයගේ විහිළු වලට තදින් කේන්ති ගත්තේද නැත.

 සති දෙක තුනකට පසු දැවැන්ත පැජරෝ දෙකකින් කණ්ඩායමක් ආවෝය. ඉන් එකක ලොකු නිළමේද, අනෙකේ මුහුණ පුරා කොටට කැපූ රැවුලකින්ද, ඒ හා සමානව කොට කොණ්ඩයකින්ද තරමක උස මහත කෙනෙකු ආවේය. ලොකු නිළමේ කරුණාවන්ත කෙනෙක් බව දකිනකොටම කිව හැකි විය. ඔහු මුළින්ම ආවේ අපේ කුස්සියටය. එහිදී ප්‍රේමචන්ද්‍ර හා ඔස්ටින් අයියා සමග කතාවට වැටුනේය. ඔහු මේ පරිසරයට ආසාකල හා මෙහි පුරුදුකාරයෙකු මෙන්ම අපේ හෝටලයට ආදරය කල කෙනෙකු බවද  දකින්නට තිබ්බේය. ඊළගට ලියනගේ අයියාද ඔහු පස්සෙන් වැටී කතාවකය. අර ජීප් රථවලින් ආවේ පිරිමි කණ්ඩායමක් පමණය. ඒ අතරේ උන් හැමෝටම අර සරත් කීවා මෙන් 'උන හැදී' තිබුණු මුහුණු හොදින්ම දකින්නට පුළුවන් විය.  මම මේ සියල්ල අතරේ මොකක් හෝ වැඩක යෙදී ඉන්නා විට සරත් අර දෙවැනි ජීප් රථයේ ආ තරුණයා සමග මා ළගට ආවේය.
ආ සැනින් ජයග්‍රාහී ලෙස '' මේ තමයි බේබි අර මං කිව්ව ඇනේ කතාව කිව්ව එකා'' කීවේය. මට හීන්දාඩිය දැම්මේය. මේ අර කුප්‍රකට සුසන්ත පුංචිනිලමේය. මම හනි හනික කෙලින් වී '' සර් මම ඒක කිව්වේ විහිළුවට'' කීවෙමි.

මට දැන් ඊලග දර්ශනය මැවී පෙනේ. සුසන්ත පුංචිනිලමේ මගේ බඩට පයින් පාරක් ගහන්නේය. මගේ බඩ කොරවී මම එක තැන වැටෙන්නේය. ඉන් පස්සේ ඔහු සමග ආ අනෙක් අය මා වටැකරගෙන මගේ ඇටසැකිලි  සරීරය පුරා පා පහරවල් දෙන්නේය. ඉළඟට මා කකුල් දෙකෙන් ඇදගෙන ගොස් ජිප් රථයකට දමා රත්නපුරය පැත්තේ එක්කාගෙන ගොස් මගේ කනට පරාල ඇනයක් තබා අනෙක් පැත්තෙන් මතුවෙන තුරු වද දන්නේය. හෙට මගේ පින්තූරයක් පත්තරේ වැටෙනු ඇත. මගේ ෆොටෝ එක නිසා කීප දෙනෙකු ගොඩ යනු ඇත. අම්මා කොයිතරම් දුක් වෙනු ඇත්ද. මේ කුඩා විහිළුවක් දුරදිග ගිය ගමනක් ගැන ඔවුන් දන්නේ නැතිව ඔවුන් මා ගැන ජීවිතය ගෙවන තුරු කම්පා වෙනු ඇත.

 මෙහෙම විනාඩියකට වඩා කාලයක් තිස්සේ මම නොයේක රූප මවාගනිමින් නොයේක සිතිවිලි වල රැදෙමින් මගේ අවසාන ජවනිකාව සිතින් මවා ගත්තෙමි. ඒ විනාඩියෙන් මම සුසන්ත පුංචිනිලමේ දෙස බලනවිට ඔහු උන්නේ හිනා වෙම්දෝ නොවෙම්දෝ හෝ  හිතාගන්නට බැරි මුහුණකිනි. අන්තිමේ ඔහු මට දඩුවම් දෙන්නට කට ඇරියේය.
''හරියට පත්තර බලනවා වගේ නේද..? ඔයින් බාගයක් බොරු කොල්ලො. ඒ වුනාට ඕක ආයෙත් මුට කියන්න එපා හරිද'' කියා සරත් බැලුවේය. සරත් උන්නේ ජයග්‍රාහී හැගීමකිනි. සුසන්ත එතැනින් යන්නට ගියේය. ඒ පස්සෙන් වැටී සරත්ද යන්නට ගියේය.

මගේ හිතිවිළි හැබෑ වුනේ නැත.

එහෙත් එකක් වූයේය. ජීප් දෙකෙන්ම ආ අය දවල් කෑමත් කා යන්නට පිටත් වූයේය. ලොකු නිළමේ යන්නට කලින් හැම කොල්ලෙකුටම රුපියල් පනහක් බැගින් දීගෙන ගියේය. දීගෙන යන ගමන් ''කෝ මේ පරාල ඇන කොල්ලා'' කියා අසා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙන මට සීයක්ම දුන්නේය. (දුන්නේ රුපියල් පනහක් උනාට එදා මීට අවුරුදු විස්සකට කළින් මගේ මාසේ පඩිය රුපියල් නවසිය විස්සකි.  එතකොට ඒ ගාන ගැන හිතාගන්නට පුලුවන. ඒ නිසාම වාඩියේ කළු අක්කාද අපට බෝතල් කිහිපයක්ම වික්කේය. ඒ පිහිටෙන්ම සරත් යළි මා සමඟ මිතුරු විය.) ලොකු නිළමේගේ හිනාව දැනුත් මට මතක් කරගත හැකිය. මගේ ඇන කතාව  සියල්ලෝම දැනගෙන හිටියාට ඔවුන් මගේ කතාව ගනන් ගත්තේ නැතිවා වාගේය.

එහෙත් මම තව දුරටත් පත්තර කියවන්නට පුරුදුව හිටියෙමි. එ අනුව කොයි මොහොතක හෝ මාව කොහේදී හෝ පැහැරගෙන ගොස් වද දී මරාදමනු ඇතැයි බියකින් පසුවීමී. එහෙත් කාලය සමග මට එහෙම වුනේ නැත.
සරත් ටික කලෙකින් පසු යලි රත්නපුරයට ගියේය. ඔහුව මට ආපහු දකින්නට වුනේ නැත. මේ සිදුවීම සිදුවී දැන් අවුරුදු විස්සකටත් වැඩිය. සරත් තවම  නිළමේලාගේ සෙවනේ ඉන්නවා ඇති කියා සිතමි. එහෙත් යන්නට පෙර ඔහු මට රත්නපුරේ එන්නට කීවේය. මට ඔහු කියූ ටික මෙච්චරය.

''ලකී මහත්තයා (මට ගෙදරට කියන්නේ එහෙමය.) රත්නපුරේ ආවොත් මම බලාගන්නවා අම්මපා දෙයියෙක් වගේ. ලස්සන කෙල්ලෙකුත් සෙට් කරලා දෙන්නං ආයේ කොළඹ යන්ඩත් ඕනේ නෑ''

ඒ අවුරුදු විස්සටම රත්නපුරේ යන්නට වුනේ නැත. ඒත් මේ ලගදී ඒ හරහා කොහේදෝ යනවිට මට සරත් මතක් විය. ඔහු සමහර විට රත්නපුරේ ටවුමේදී අපි ඇවිදපු වෙලාවේ මගේ ඉස්සරහින් යන්නටත් ඇත. මූණට මුන ගැහෙන්නටත්  ඇත.

ජීවීතය  අපූරුය.

ඊටත් වඩා අපූරුව මට කිහිප වතාවක්ම සුසන්ත පුංචිනිලමේ මුනගැසීමය. ඊටත් වඩා අපූරුව අපි අදුරන්නේ නැතිවීමය. සමහර දේවල් එහෙම තියෙන එකත් හොදය...

Sunday, July 22, 2018

Hotel- මොටෙල් සහ මම...94

මුහුදට මුහුණලා තිබූ කාමර අටේ ``අපේ හෝටලය'' හෝටලයක් නොව මොටෙල් එකක් බව දැනගත්විට මට හිතුණේම ඒක ප්‍රින්ටිං මිස්ටේක් එකක් වෙන්නට ඇති කියාය. එහෙත් ඒ කාලයේ තිබුණේ ඩික්ෂනරි කියා ජාතියක්ය. ඒවා කඩදාසි වල මුද්‍රණය කල සාමාන්‍ය කෙනෙකුට දරන්නට බැරි ජාතියක් නිසා මොටෙල් තේරුම තනිවම තේරුම් හොයන්නට බැරි කාරණාවක් වූයෙන් මම තේරුම හොයන අදහස අත හැරියෙමි. අද වාගේ ස්මාට් ෆෝන් ක්‍රමයක් හෝ හිතුනු වෙලාවට ඇමතුමක් ගන්නට තරම් දුරකතන සුලබ නොවූ නිසා තේරුම සෙවීම කල් ගියේය. මට නම් ජංගම දුරකතන අල්ලලා බලන්නටවත් දන්න කියන කෙනෙක් හිටියේ නැති නිසා ලිපියක් ලියා තේරුම දැනගන්නටද හිතුනත් ඒ අදහස කොහොම හෝ අර මුහුදු හුළගේම පාවී ගියේය. තේරුම අජිත් අයියාගෙන් වුනත් අහන්නට මට තේරුමක් නැතිවුණේ පණ්ඩිතකම නිසා නොවේය. ඔහුට කෙළින් කතා කිරිමේ  පුරුද්දක් මට තිබුණේ නැති නිසාය.

මේ ලියපු ටිකෙන්ම අද සටහනම පුරවන්නට පුළුවන. එහෙත් ගිය පාර වූ පොරොන්දුවක් තිබේ. ඒ අර කුකුළ් බාගේ කා හැටි ලියන එකය.
 මේ අනුන්ගේ වුනත් මගේ වුනු Yashica FX3 කැමරාවට හසුවූ අපේ හෝටලයයි. වම්පැත්තේ ගල්තලාවට මෙහායින් මාළුවාඩියේ බෝට්ටු පෙලද ඊට මෙහායින් අපේ හෝටලයද තිබ්බේය.

ඉතින් අර මිස් වූ දවල් කෑම එකත් හිතේ තියාගෙනම මම ඊලඟ දැන්වීම වූ ''ලියනගේ ඔයාට ඔයාගේ ක්වාටර්ස් පෙන්නයි..!'' කියූ අජිත් අයියා මඟ යමින් මම විජය කුමාරතුංගගේ මෙන් රැළි කොණ්ඩය ඇති මා දුටු අවුරුදු තුනහාමාරේ එකම ලා නිල් පාට කමිසය ඇදි, (එකම කීවේ එකම පාට එකම විදිය.) කළු කලිසමත් රබර් සෙරෙප්පු දෙකත් පැලද සාන්ත ගමනින් පමණක් නොව සාන්ත හිනාවකින්ද යුතු ලියනගේ අයියා පසුපස ඇදුනෙමි.  ලියනගේ අයියා හෝටලයේ කුමන තනතුරේ හිටියාදැයි මම අදටත් දන්නේ නැත. එහෙත් ඔහු අපට අයියා විය. ඇත්තෙන්ම ඔහු කලේ ලියන මහත්තයකුගේ වැඩ වාගේ දෙයක්ය. ඔහු කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබුණු බව මම අසා තිබේ. ඔහු මා පෙරටු කර යනවිටත් පසුපස හැරී මා කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබේදැයි අසා සිටි විට මම එක පිම්මෙන් නෑ කීමී. ඔහු යලිත් අර සාන්ත හිනාවම දා මා පිටට තට්ටුවක් දා ''අපිට ඉගෙන ගන්න පුළුවන් '' කීවේය. අපි දෙන්නා මා කෑම කෑ මේසය පසුකර එනවිට හමුවෙන හැම තැනක්ම ගැන විස්තර කලේය.

මෙතන තමයි අපේ බාර් එක, කවුන්ටරේම තමයි කැෂියර් එකත්. ඔක්කොම ඔය ෂෝකෙස් එකේ දාල තියන විස්කි බෝතල් වල ඇත්ත ඒවාම නෙමෙයි තියෙන්නේ. අපේ කැෂියර් බන්දු. එයා ඒවත් කියල දෙයි. 

ඊට එහාපැත්තේ වූයේ කුඩා ජනේලයක් සහ දොරක් සහිත කාමරයකි. අඟුටුමිටි දොර සහිත කාමරය ගබඩා කාමරය විය. එහි තිබුණේ බීම බෝතල් සෝඩා සහ වතුර පෙට්ටිය. ඒ කෙළින් පොඩි කොරිඩෝව රවුම් කණු වලින් හා කොල පාට තීන්ත ගාන ලද ඇස්බැස්ටස් වහලයකින් සමන්විත විය. එය වැටී තිබුණේ මුළුතැන්ගේ දොරකඩටය. ඒ දොර පළු දෙකේ දොරකි. ඒ එක පළුවක් හැම තිස්සේම වසා තිබ්බේය. එහෙත් අපේ සූපවේදින් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු වූ ප්‍රේමචන්ද්‍ර වැඩකරන දවසට ඒ දෙකම ඇරී තිබුණේය. පළු දෙක ඇරුණු පසු ඒ මැදින් ආ විට දකුණු පැත්තේ අනෙක් කෑම බීම ගබඩාවද, උයන කෙරන මේස හා ලිප්ද අතරේ වම් පැත්තට වෙන්නට ආදී කාලීන ශීතකරණයක්ද, ඊට මෙහායින් අධිශීතකරණයක්ද තව තට්ටු සහිත කබඩ් රැසක්ද තිබ්බේය. ඒවායේ පිඟන් කෝප්ප හා වීදුරු අසුරා තිබුණා මට මතකය.  ඒ මැදට වන්නට තිබ්බේ සේවකයන්ගේ කෑම  මේසයයි.
එහෙත් ඊට අතුරු කතාවක් තිබේ. සේවකයන් ලෙස ගතහොත් අපි සියල්ලෝම දස දෙනෙකි. මා හැරුණුකොට බන්දු, සමන්ත, ජගත් හා තව කෙනෙක්ද. ජෙනරේටරය හා වවුල් ලිදෙන් වතුර පොම්පකිරීමට අජන්තගේ තාත්තාද, අතුගෑමට සහ පොඩි පොඩි වැඩවලට අවුරුදු දහහතරක් විතර ඇති අජන්තද, ලොන්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල්ද විය. ඊලඟට සුසන්ත පුන්චිනිලමේගේ ගෙදර රියදුරෙකු වූ පසුව සුසන්තගේ තාත්තා ඩික්සන් අප්පෝගේ අනුදනුම මත හෝටලයේ සේව‍යට ආ සේවකයෙක් ද විය. ඒත් අර කී මේසයේ කන්නට ඉඩ තිබුණේ අර මුළින් කී තුන්දෙනාට පමණි. අනෙක් අය තම තමන්ගේ තැන්වලට වී කෑම ගන්නට කුස්සියෙන් බෙදාදෙන ලද්දේය. එහෙත් අජිත් අයියා දිනෙක මහා ඝෝරනාඩුවක් කොට අර ගස් යට ජෙනරේටර් කාමරයේ සහ ඊට මෙහා පරණ කැබින් එකක බත් කකා සිටි සියල්ලෝම කුස්සියේම කන්නට අන කලේය. මට තවමත් හිතට දැනෙන එක දෙයක් ඒ අතරේ වෙයි. ඒ අනෙක් අය සැරෙන් සැරේ අදි මදි කොට හෝ ඔස්ටින් අයියාගේ (කුස්සියේ ප්‍රධානියා) බෑ කියන්නට බැරි මූණ දැක හෝ කුස්සියට ආවාට ලොණ්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල් අර ගහ යට කන්නට කැමැති විය. ඒකට බලපෑවේ කුල ප්‍රශ්නයකුත් වෙන්නට ඇති බව පෙනෙන්නට විය. එහෙත් මා අජිත් අයියාගේ ඒ නීතීය මගේ තරුණ හිතට තදින් කා වැදුණු බවක් නම් මටම දැනෙන්නට විය. අපි මව්ලිස් අන්කල්ව කුස්සියට ගෙනෙන්නට ගෙනා යෝජනා කිසිවක් සාර්ථක වුණේ නැත. ඔහු හැමදාම අර පරණ කැබින් එකේම කෑවේය.  අජිත් අයියාටද අපට වෙනමම කෑම කාමරයක් වෙන්කරන්නට ඉඩක් නැති විය. අපි කලේ අජිත් අයියා නැති දවසට අර ලොන්ඩ්‍රි කැබින් එකේ බිම ඉදගෙන කෑමයි. එය ඔස්ටින් අයියාට ඉවසුම් නොදුන්නද ඔහු මට කිසිත් නොකීය. අන්තිමේ මම අජිත් අයියා ඉන්න විටත් අර කැබින් එකේ හෝ එලියේ ගහක් යට කෑවෙමි. ඔස්ටින් අයියා සියල්ල දිනුවේය. මා මව්ලිස් අයියා දිනුවෙමි. ඒ දිනුම මා එහෙන් අස් වී එනදා ලියුම් කවරයක දා දුන් රුපියල් තුන්සියයක්ද, කදුළු පෙරෙනතුරු මා බදාගෙන ඇඩූ මව්ලිස් නම් මගේ තාත්තාගේ වයස මනුස්සයාගෙන්ද දිටිමි.

මුළුතැන්ගෙයින් එළියට බහින විට ඒ සමාන්තරව එක පැත්තකින් කාර්යාල කාමරයද, අනෙක් පැත්තෙන් කළමණාකාර නිවස්නයද තිබූ ගොඩනැගිල්ල දික් අතට වෙන්කොට කාමර දෙකකට වෙන්කල අපේ සේවක නිවාසය විය. එහි මෙහා කොණේම නාන කරාමයක් සහිත කාමරයක්ද ඊළඟට වැසිකිලියද ඊළඟට ඇදන් තුන තුන දමා තිබූ අපේ කාමර දෙකද විය. ඒ කාමර මුහුණ දා තිබුණේ කැලෑව පැත්තට වන අතර එහි ඉදිරිපිට ලොකු ගහක් යට ලොණ්ඩරි කැබින් එකද විය. මව්ලිස් අයියා රෙදි මැද්දේද, ගබඩා කලේද නිදාගත්තේද එහිමය. එහි තිබුණේම අළුත් සුවදකි. අළුත් රෙදිවලින් හමන සුවදකි. මව්ලිස් අයියාගේ රෙදි අපුල්ලන ගල තිබ්බෙද ඊට දකුණෙනි.
 ඊට මෙහායින් හෝටලයේ නීත්‍යානුක්කුල නොවන කුණු වල තිබ්බේය. එය නිසාම වැඩුණු ගස් නිසා සෙවණ ලැබී අනෙක් අයට නොපෙනෙන්නට වැසී තිබ්බේ ස්වභාවධර්මයේ පිහිටෙනි. ඒ කුණුගොඩේ ප්ලාස්ටික් තිබුණේ නැත. අජන්ත හැමදාම එකල සුළුවෙන් එකතුවෙන ප්ලාස්ටික් පුච්චන වෙනම තැනක් තිබ්බේය. අර කුනු වලේ ඉදුල් කුණු කන්නට වල් ඌරන් උදේ හවා ආවේය.සමහර ඌරන්ගේ දල කැරකී බයන්කාර පෙනුමක්ද ඌරු කැත ඇති මහතක්ද විය.
ඊටත් මෙහායින් තිබ්බේ ජෙනරේටර් කාමරයයි. එය තනිකරම කළුම කළු තෙල් ගංගාවකින් වැසී තිබ්බේය. ඊට අමතරව මුළු වහලයම නොපෙනෙන සේ කළු දුමෙන් වැසී ගොස් තිබිණි. ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කලේ අජන්තගේ තාත්තාය. ඔහු හොද හිත ඇති මිනිහෙක් විය. තමන්ගේ පුතුන් පාසල් නොයන නිසා එක්කාගෙන විත් හෝටලයේ රැකියාව ලබාදුන්නද ඉගෙන නොගැනීම ගැන හැමදා ඇනුම්පද කීවේය. රන්න ප්‍රදේශයේ තිබූ මේ ගෙදරට මම කීප වතාවක්ම ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ කීප වතාවම අජන්ත නිවාඩුවෙන් පසු යළි වැඩට නො එන හේතුව බලන්නටය. රන්න හෝ තිස්ස බැන්කුවක අජිත් අයියා විසින්ම තැන්පත් කල මාසික වැටුපේ එකතුව සහිත පොත දෙන්නට අන්තිම වතාවේ එහි ගියේ අජන්ත යලි එන්නට බැරි බව දැන්වීමෙනි. ඔවුන් දෙවියන් දුන් දුප්පත්කමේ (පොහොසත්කමත් දෙන්නේ දෙවියන් නම්) කර පතුලේ යළි ගොඩ නො එන තැනකට වැටී සිටියේය. කුඩා ඉඩමේ පොල් අතු ගෙදර හැරෙන්නට අන් සියළු ඉඩේ අජනතගේ අම්මා බඬ ඉරිඟු වගා කොට තිබ්බේය. එක වරෙක අජිත් අයියාත් සමග එහි ගිය වෙලාවක අජන්ත වීරයෙකු සේ අර බඩ ඉරිඟු කඩාගෙන කඩාගෙන ගොස් අපේ වාහනයට දාද්දී අර අම්මාගේ ඇස්වල දිලිසෙන ගතිය අඩුවිය. ඒ ලෝබකමකට නොවන වග මට සියයට දෙසීයක් විස්වාසය. ඇය බඬ ඉරිඟු කඩන කාලෙට ඒවා අජන්ත අත හෝ අජන්තගේ තාත්තා අත හැමදාම එව්වේය.
 පසුකලෙක අජන්තගේ තාත්තා ඉවත්ව ගියේය. ඒ හේතුව මට මතක නැත. එහෙත් අජන්ත අර කුණාටු ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කරන හැටි උගත් නිසා අපට කරදරයක් නැති විය.එහෙත් සියළු කරදර තෝරා බේරා එකම වෙලාවට එකෙකුටම දෙන්නා සේ ජෙනරේටරය මහා ගෝසාවක් දිදි වැඩ කලා වාගේම මහා සාන්ත දාන්ත ලෙස එකවනම නතර විය. අප මේ මහ ඝන කැලෑවෙන් වටවූ මුහුද අයිනේ මහ කළුවරේ ටෝච් එළියෙන් වැඩ කලෙමු. අදත් එදත් කවදත් මා අත්දැකීමෙන් දන්නා විදේශිකයෝ වචනයක්වත් නොකියා ඒ අත්දැකීම සොදුරු ලෙස වින්දාට සමහර දාට අපේ අය කොළඹ ගිය ගමන් සුපුරුදු ලෙස අපගේ මව් ආයතනය වූ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් සමාගමට වැඩකරන අපේ වැරැද්දක් ලෙස පැමිණිළි කලේය.. ඒ ''අපේ හැටි'' බව මම දැන ගත්තේ ඊටත් පසුකාලයක දැන් කරන රස්සාව කරද්දීය. ඒ කෙසේ වෙතත් අජිත් අයියාගේ එකපිට එක කරදර දුරකතන ඇමතුම් හෝ අර පෙම්පත් නිසා හෝ මා පැමිණ අවුරුද්දක් ඇතුළත අළුත්ම අළුත් ''මෙලෝ සද්දයක්'' නැති ජෙනරේටරයක් ලැබිණ. පරණ ජේනරේටරය ගැටගසා තිබූ ගෝනි ලණු සිහිවටන සේ තබාගන්නැයි එය සවිකරන්නට ආ අයද අපට කීවේ ජෙනරේටරයේ තරම දැනය. ඒ එක්කම පසුකලෙක අජන්ත වෙනුවට ලසන්ත නම් වූ ''ඇලා'' නමින් අප බෞථීස්ම කල කොල්ලෙකු ඒ වැඩවලට ආවේය.
ජෙනරේටර් කාමරය එහා පැත්තේ ලොකු සිමෙන්ති කණු හතරක් උඩ උසට උසේ වතුර ටැන්කිය තිබ්බේය. ඊට වතුර ගෙනාවේ මීටර් හයසියයක් විතර කැලෑව ඇතුළේ වූ ලොකු ලිදකින් පොම්ප කිරීමෙනි. මේකට කීවේ වවුල් ලිද කියාය. මීටර දෙකකට වඩා පලල මේ ලිද  වසා තිබූ මුත් එක විවරයකින් ඇතුළට ගිය වවුල් පරම්පරාවක් එහි පදින්චිව උන්නේය. පසුකලෙක නහයෙන් පල්ලෙහාට වතුර වක්කරගන්නට බැරි නිසා  ලිද පිරිසුදු කොට අර විවරය වසා දමන ලද්දේය.  යලි ආපස්සට එන විට තවත් විවෘත ගබඩා කාමරයක් තිබ්බේය. එහි නොයෙක විද ආම්පන්න අතරේ මා මෝටර් බයිසිකල් පදින්නට ඉගෙනගත් රතුපාට තැපැල් නයින්ටියද ගබඩා කර තිබ්බේය. ගබඩා කර තිබ්බා කීවේ යතුර තිබුණේ ලියනගේ අයියා අත නිසාය. එහිම වඩු මේසයක ජගත්ගේ ආම්පන්න පරෙස්සමට තිබ්බේය. ඔහු කලාකාමියෙකි. කලාකාරයෙකි. කැලේ ගිය වෙලාවට ඇදගෙන එන කළුවර ලී කැබැලි වලින් කුරුස හැදුවේද ඔහුය. පොල්කටු වලින් ධර්මචක්‍ර හැදුවේද ඔහුය. පිහියා වලට මිට ගැහුවේද වෙන යම් සුකුරුත්තම් වැඩ කලේද ඔහුමය. මම යන එන තැන හා පහසුකම්   සියල්ල බලාගනිමින් තවමත් ඉන්නේ ලියනගේ අයියාගේ පසුපසය. ඔහුට මට තේරුම් කරදෙන්නට බැරි තරම් කාරණා කන්දරාවක් ඇති නිසා කාමරය දක්වා ගෙනගොස් ''ඉතුරු ටික ජගත් කියල දෙයි'' කියා ජගත්ට මා පැවරුවේය. ජගත් එතරම් උස නැති තිස්ස පහුකරන් රන්න පැත්තට යනවිට හමුවෙන මට මතකය අඩු ගමක කොල්ලෙකි. ජගත්ගේ ගෙදර අය රටකජු වැව්වෝය. රටකජු පාත්ති කොයිතරම් ලස්සනදැයි මම දැක්කේ ජගත්ගේ ගෙදර ගිය විටය.
ජගත් මා එක්කාගෙන ''ඔහේ මොකද කියන්නේ යන්ද රූම්ස් බලන්න ..?'' කියා ඇහු විට මට බනින්නට හදන්නේදැයි කල්පනා වුනු අතර ඔහේ කියන්නේ මෙහේ හැටි බව ඔලුවට එන්නට කලක්ම ගතවිය. අපි හෝටලයේ කාමර බලන්නට ගියෙමු.
කාමර වලට ඇතුල්වෙන දොරඇරිය පසු ඇත්තේ වීදුරු වැඩිපුර වීදුරු කවුළු දැමූ එක එල්ලේම මුහුද පෙනෙන දර්ශනයකි. එය පින්තූරයක් වැන්න. දොර ඇරගෙන ඊට වම් පැත්තේම තියෙන නාන කාමරය පහුකරන් ආ විට ඔප දැමූ ලෑලි බිම අර මුහුදේ අව්ව වැටුණු එළියත් එක්කම දිලිසෙන්නට පටන් ගනී. එතැනින් පහලට බහින්නට පඩි තුනක පමණ ලී පෙලකි. ඉන් පසු යලිත් මුළු කොරිඩෝවම කාමර අටම ඒකතු කොට තනි ඒකක් වෙයි. එතැන් පටන් වෙරල තීරය මීටර විස්සක් පමණය.  එය කෙලවර වන්නේ වක් වූ අමදූව දූවෙනි. ඒ දෙපැත්තේම ඝන කැලෑවය.   කළින් දෙපයම ගෙදර තැබූ මට එක පයක් ගෙදර යන්නද අනෙක් පය මෙහි තියන්නටද හිතේ. අන්තිමේ මේ සියල්ල නිමකොට එන ගමනේ අපි ආවේද අර හිස් කාමරයක් මැද්දෙනි. ඒ කාමර දෙකක් අලලා මැද බිත්තියේ තවත් දොරක් තිබේ. එය ''ෆැමිලි එකක් ආවාම ඇර ෆැමිලි රූම් කරදෙන්ට'' යැයි  මට කියා ජගත් එය මැදින් ඇරද පෙන්නුවේය. එහෙත් ඒ දොරේ පෙනෙන නොපෙනෙන තැනක තිබෙන කුඩා සිදුර ගැන ජගත් කීවේ ඊටත් අවුරුද්දකට පමණ පස්සේය. ඒ ''මලත් අජිත් මහත්තයාට නන් කියනවා නෙවී'' කියා පොරොන්දු කරගැනීමෙනි. එහෙත් අවුරුදු දෙකක් විතර පසුවීත් පොරොන්දුව කඩ නොකලත් අජිත් අයියාගේ කනෙන් රින්ගන්නට බැරිවිය.
එහෙත් මම තවමත් ගමත්, ගෙදරත් මේ පරිසරයත් අතර දෝලනය වෙමින් කොහේවත් නැති ලෝකයක සැරිසරමින් ජගත්ගේ වචන වල තේරුම් අහුලා ගන්නට උත්සාහ කරමින් ඔහු පසුපස ඉබේම ඇදෙමින් සිටිමි.
අන්තිමේ ජගත් මගේ දෝමනස්ස හිත ඇදුරගත්තේය.
''ඔහොම තමා....අපිත් මුළින්ම අවුලේ තමා...'' කියා ඒ පළාතේ හුරුවට වචන හා වාක්‍ය දිගට අදිමින් කබඩ් එක ඇර බ්‍රිස්ටල් එකක් දිගු කලේය. ''ගහමු බාගේ බාගේ'' කියා මට එන්නට සන් කොට අර මවුලිස් අයියාගේ කැබින් එක පිටුපස්සට ගොස් පත්තු කලේය. මට ඒ ටික මොහොත හෝ හිත සන්සුන් කරගත හැකි විය.
වමේ සිට පිළිවෙලින් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, මවුලිස්, ජගත්, සමන්ත, මම, ඇලා ,පසුව ගබඩාපාලක වූ සරත් සහ බන්දුද ඊළඟට කළු අක්කාගේ ගල් අරක්කු බෝතලයද...(ඡයාරූපය ගත්තේ වසන්ත නිසා ඔහු නැත.)

ඊළඟට කට පුරා දත් ඇති, නිතර හිනාවෙන සමන්ත මා එක්කගෙන ගොස් නාගන්නට තැන් පෙන්වා ''බොන්ඩ එපා..අඩුම ගානේ දත් මදින්නත් එපා ඔය වවුල් ගූ..'' කියා ලොකු බූලි හත අටක් තිබූ ගබඩා කාමරය පෙන්වා ඉන් පුරවා පෞද්ගලිකව තබාගන්නට හිස් වීදුරු බෝතලයක්ද දුන්නේය. ඒ වතුර ගෙනෙන්නේ තිස්ස මහාරාමයේ අපි තොගබඩු ගන්න කඩේ ලිදෙනි. ඒ වතුර ඉවීම් වලට සහ අපට බීමට ගෙනෙන ලද්දේය. විකිණීම සදහා ලොකු වතුර බෝතල් තොග පිටින් තිබිණි. මගේ මතකය නිවැරදි නම් ''ෆර්න්'' නම් සමාගමක වතුර අපේ හෝටලයට ගෙනවිත්ම දෙන ලද්දේය. සමන්ත ඉතා ක්‍රමාණුකූල ජීවිතයක් ගතකලේය.  ඔහුගේ ඇදුම් පැලදුම් පමනක් නොව හෝටලයේ සියළු වැඩ ඉතාම ක්‍රමවත් විය. ඔහු දෙපැයක් පමණ නෑවේය. සිගරට් අරක්කු කටේ තිබ්බේ නැත. අවන්ක ලෙසත් සේවය කලේය. පසුකලෙක ඔහු පොලීසියේ සේවයට බැදුණේය. ඉන්පස්සේද අර ක්‍රමවත් බව තිබෙන්නට ඇත. අනික්වා වෙනස් වෙන්නට ඇත.

ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරා වන වසන්ත පසුව ඔස්ටින් අයියා නිසා මුළුතැන්ගෙයි වැඩට ආවේය. ඔහු මගේ අතිජාත මිත්‍රයා විය. මේ සියල්ලෝ එක පවුලේ නානායක්කාරලා විය. ක්‍රමවත් හා නිවුණු ගති ඇති සමන්ත හැරුණු කොට අනෙක් දෙන්නා නහයට අහන්නේ නැති හොස්ස ලඟින් මැස්සෙක් යන්නට බැරි නියම ''කුක්'' ලා විය. බෙන්තර පාලම පැන්න පසු අයිඩා ජෙම්ස් එක ලඟින් ගග පැත්තේ පාර කොනෙම ඔවුන්ගේ ගෙවල් තිබ්බේය. මම එහිද ගොස් තිබේ.

සමන්ත මට නාගන්නට කියා වැඩට ගියේය. උදේ වරුවක් හා දවල් වරුවක්ද ආයේමත් හවස් වරුවක්ද හෝටලයේ වැඩ තිබේ. උදේ සෆාරී යන්නට ආ රථ යළි එන්නේ හවස නිසා දවල් වරුවේ වැඩ සීමිතය. පසුව කළුවර වැටුණු පසු කෑමට එක්කගෙන යන්නට ආවේය. අප රෑ කෑම කෑවේ ඔවුන් සියළු දෙනා වැඩ නිමාකොට ආ පසුය. සමන්ත නාගෙන එන්නට ගොස් පරක්කු විය. අනෙක් අය කන්නට පටන් ගත්තේය. එදා නානායක්කාර අයියා හිටියේ නැත. හිටියේ ප්‍රේමචන්ද්‍ර පමණකි.

ප්‍රෙමචන්ද්‍ර කෑගල්ල හෝ කුරුණෑගල පැත්තේ බව මට මතකය. එක්කෝ මාවනැල්ලේ වෙන්නට ඕනෑය. ඔහු පතෝල චරිත ස්වභාවයක් තිබූ අහින්සක මනුස්සයෙක් විය. එහෙත් රැකියාවට සුදුසු කිසිම සුදුසුකමක් නැති තරම් විය. කෑම වල රසක් තිබුණා නම් ඒ ජගත්ගේ සම්බෝලයක් හෝ ලුණු මිරිසේ පිහිටෙනි. බටහිර කෑම වුව මෙලෝ රහක් නැතිවුනත් සුද්දන් ආපසු යනවිට අර කොරොඩොවේ කණු යට සූපවේදින්ගේ ඇදුමද ඇදගෙන කැරකුණේය. අපි කොයිතරම් නම් විහිළු කොට ඇත්ද..ඒත් ඔහු ඒවා ඉවසා වදාලේය. ''ඔය දුන්නේ බොට නාගන්න සබන් ගන්ඩ'' කියා ඈත සිට විහිළු කලෙමු. ඔහු නිකට කස කසා ''පල හු..පුතාලා '' කියා අජිත් අය්යා ඇතිදැයි බල බලා අපට බැන්නේය.  පසුව ඇඟ පුරා කසන රෝගයක් ඇතිවී ගද ගසන කැලමයින් ලෝෂන් ගගා ඉන්නා විට අප ඔහුට විහිලු නතරකලෙමු. එහෙත් අපි සුදුවැල්ලේ මාළු වාඩියේ කළු අක්කාගෙන් ගල් බෝතලය ගන්නට සල්ලි එකතු කරන විට ඔහු අනිවාරයෙන්ම සම්මාදම් විය. අන්තිමේ රෝගය උත්සන්න වී ඔහු යන්නට ගියේය. එකම එක වරක් ඔහුගේ බිරිඳ හෝටලයට ආවා මට මතකය.
අපට බෙදාගන්නට බත් හා හැමදාම හැදෙන අළුත්ම අළුත් මාලු ව්‍යංජනය සමග එක එළවලුවක් සහ පදුරක් පදුරක් ගානේ වැවෙන තුඹකරවිල ඕනෑම වෙලාවක තිබ්බේය. අපි පිඟන් වලට බෙදාගෙන
(මගේ මුල්ම දවස නිසා මට අළුත්සෙරමික් පිඟානක් ලැබිණි.) කුස්සියේම ඇලුමිනියම් මේසය උඩ කන්නට පටන් ගත්තෙමු.ප්‍රෙමචන්ද්‍ර  මා දුටු පළමු දිනයේම මගේ බත්පිඟානට ලොකු චිකන් පළුවක් දැම්මේය. මම හදපත්ලෙන්ම ස්තූති කොට අනෙක් අයට කන්නට කෑලි කැඩුවත් හැමෝම එපා කීය.  මම දවල් ගෑරුප්පුවෙන් කන්නට බැරි කුකුලා අතින් කඩාගෙන තළුමරමින් කෑවෙමි.

ප.ලි
කෑමෙන් පසු දෙවැනි බ්‍රිස්ටල් එක බොන අතරේ ජගත් මහ හයියෙන් ''ඔහේගෙ කුකුලා ඔහේටම කැව්වනේ මූ..ඔස්ටින් අයියා එනකං ඕකා දෙන කිසිම වැඩිපුර කෑමක් කන්ඩ එපා....'' කියා මූණත් කේන්ති කරගෙන කීවේය. ප්‍රෙමචන්ද්‍ර එහෙන් මෙහෙන් කඩා තිබුණු කුකුල් පළුවේ අඩුපාඩු වැහෙන්නට ඝනට සෝස් දමා මටම කවා තිබේ. මූ කැම්මැලියා ඕක සුද්දෙක් ඉල්ලුවත් දෙනවා කීවේ සමන්තය. මම අදටත් එය විස්වාස නොකල ලෙස හිතන්නට කැමැත්තෙමි.

අනෙක Motel වචනයට ශබ්දකෝෂයේ තිබෙන තේරුම් අපේ හෝටලයට ගැලපෙන්නේම නැති බව ඉදුරා කියමි. ඊට පස්සේ FM ඇන්ටෙනා එකක් නිසා වෙච්ච ජන්ජාල ගැන

Wednesday, July 18, 2018

අපේ ජීවිත edge එකේ තමා....93

මා ලියන සුපුරුදු මාතෘකාවෙන් මිදී අද ධම්මික ගැන කුඩා සටහනක් තබන්නට කැමැත්තෙමි. මේ සිදුවීම ගැන හෝ ජීවිතය අනතුරේ හෙලාගැනීම ගැනත් ඕනෑතරම් කතා තියෙන්නට පුළුවන. ඒවා මට අදාල නැත.


ධම්මික කුරුවිට මුළින්ම මම දැක්කේ කැළණියේ සමාජවිද්‍යා පීඨයේ මහජන සම්බන්ධතා දේශන ශාලාවේදීය. ඒ වනවිටත් ධම්මිකලා පළමු වසරේ ඩිප්ලෝමාව නිමා කොට උසස් ඩිප්ලෝමාවට සූදානම් වෙමින් සිටි කාලයයි. මම කළින් ජනමාධ්‍ය විෂයයක් ලෙස ඩිප්ලෝමාව නිමකොට සිටි නිසා උසස් පාඨමාලාවට සුදුසුකමක් වීමෙන් එහි ගියෙමි.
දේශන ආරම්බයේම එහි සිටියේ කිහිපදෙනෙකි. විවිධ රාජ්‍ය ආයතන මඟින් එවා සහභාගී කොට තිබූ පාඨමාලාවට පොලීසියේ විවිධ නිල වල හතරදෙනෙක්, හමුදාවේ ප්‍රධාන  නිලයක් දැරූ නිලධාරියෙක් මෙන්ම තවත් විවිධ අයතන නියෝජනය කරමින් හැත්තෑවකට වඩා නාමලේඛනයේ ලියාපදිංචි වී තිබුණාට සහභාගීත්වය ඉතා සීමීත විය. නමුත් පසුකලෙක එය දිනෙන් දින වර්ධනය වී දේශන ශාලාව පිරෙන්නට පටන් ගත්තේය. අපේ දේශන මුලින්ම තිබුණේ මාධ්‍ය ඒකකයේ ස්ටුඩියෝවේ නිසා එය සාමාන්‍ය පන්ති කාමරයකට අමතරව පිළිවෙල කල නොහැකි ලෙස අප වාඩි වූ නිසා නියමාකාරයෙන් අධ්‍යයනගාරයක් බවට පත්විය.

ධම්මික මේ කණ්ඩායමේ ජනප්‍රියම පුද්ගලයා වූ බව රහසක් නොවේ. ඒ ඔහුගේ වූ කුමක්දෝ සුවිශේෂී හිත ඇද බැදගැනීමේ ස්වභාවය නිසාවෙනි. ධම්මික ඇඟ හදාගන්නටත්, ලස්සනට අදින්නටත්, ලස්සනට කතා කරන්නටත් වැඩිපුර වෙහෙසක් නැතිව පුළුවන් කෙනෙකු විය. ධම්මික කාටත් සුහදව කතා කලේය. හැම ගුරුවරයෙකුගේම හිතේෂී මිත්‍රයෙකු විය. සෑම පොදු කටයුත්තකම ධම්මික මුළින්ම ඉන්නා කෙනෙකු වන අතරේ පෞද්ගලික වැඩ වලටද සිය කැපවීමෙන් උපකාර කලේය. ධම්මික මුළින්ම මා සමඟත් කතා කලේ මා එහි ගිය පළමු දිනයේමය. ඔහුට මා අළුත් කෙනෙකු වීම ගැටළුවක් නොවීය. අනෙක අනෙකුත් අය හිමින් හිමින් ඈතින් සිට හිනාවකින් හෝ 'හලෝ' සටහනකින් ලංවෙන්නට උත්සාහ කරද්දි ධම්මික කෙළින්ම ලඟට ඇවිත් 'අයියේ..අදුරගන්ඩ ලැබීම සන්තෝසයක්' කීය.
ඊට පසු දවසක ධම්මික දේශන ඉවර වී මා සමඟ නුවර බස් එකක නගින්නට කඩවත දක්වා ආවේය. ඒ එන ගමනේ ධම්මික මා සමඟ සමීප වෙමින් සිය පෞද්ගලික ජීවිතය ගැනත් කතා කලේය. එහිදී මා වරදවා කල ප්‍රකාශයක් ගැන ධම්මික මා සමඟ උරණ වූයේ නැත. මා කීවේ ' මම හිතුවේ ධම්මික පොහොසත් පවුලක කෙනෙක් කියලනේ.. ' යනුවෙනි. ඊට හේතුවුණේ ධම්මික වාහනයට නගින විට ආ විලවුන් සුවද සුවද සමග ඇතිවූ කතාබහෙනි. කිසිවෙකුත් බාහිර ස්වරූපයෙන් හැදිනීමට උත්සාහ කිරීම කිසිවෙකුට ප්‍රතිඵල ඇති නොකරන එකක් යැයි ඔහු මා සමඟ කීවේය. මම ඒ වචන පේලිය ඉල්ලා අස් කරගනිමින් සමාව ඉල්ලූ විට ඔහු තමන්ගේ ජීවිතය ගන කියන්නට විය. ඔහු අවංකයෙකු විය. හදිසියේ හදුනාගත් මට හැකි තරම් අවංක වෙමින් ඔහු බලාපොරොත්තු වන්නේ ජීවිතයේ එකතරා සතුටු විය හැකි සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ සරල ලෙස ජීවත්වීම බව කියමින් ඒ සදහා තමන්ට ඇති එකම පිළිතුර අධ්‍යාපනය බව කීවේය.
ධම්මික කඩවතින් බැස ගිය පසු මම දිගින් දිගටම මේ ධෛර්යවන්ත හා ජීවිතය පිළිබද කම්පාවෙන්නේ නැති සරල සුමට හදවත ඇති තරුණයා ගැන කල්පනාවේ ගෙදර ආවෙමි.

එදා හැඟුම්බර වූවාට ඊට පසු හමුවූ ධම්මික මට දේශන වලදි හමුවූ විට අර සතුටු හැඟීමෙන් ඉන්නා යෞවනයාම විය. අප සමාජවිද්‍යා පීඨ බිමේ  කොස්ගහයට ප්ලේන්ටි බී වඩේ කද්දි ධම්මික පොකට්ටුව දිග හැරියේය. ඒ පුළුවන්කාරකමකට නොවන වග මම හොදින් දැන සිටියෙමි. ඊටත් පසු කලෙක ඔහු මට මගේ පොත් එළිදක්වීමකට විත් විනෝදකාමී වෙමින් නොයේකුත් කතා කියමින් මගේ ආතතිය නිමා දැමුවේය. මගේ ආතතියට සිගරට්ටුවක් ඕනෑ වූ විට. ඒකනම් හොද දෙයක් නෙමෙයි කියා ඒත් සිගරට්ටුවක් හා ගිනිපෙට්ටියක් හොයාගෙන ඇවිත් මගේ කනට කර 'බඩු හරි' කීවේය. ඔහු මගේ ඉල්ලීමකට අනුව මගේ හිතවත් කථිකාචාර්යවරයෙකු විසින් සොයාදුන්, පොත එළිදක්වීමේ වැඩසටහන මෙහෙයවීමේ කටයුතු කල තරුණයාගේ වගකීම බාරගත්තේය. ඒ අනුව ධම්මික ඔහුගේ ගාස්තුද ගෙවා තිබුණේ ඒ තරුණයා වැඩසටහන අවසන් වහාම පිටත්ව ගිය හෙයිනි. ඒ ගාස්තුව ලියුම් කවරයක බහා මගේ හිතවත් ගුරුවරයාට ධම්මික ආ විට දෙන්නැයි කීවාට, ධම්මික කිසි දිනෙක ආවේ නැත. ඒ ගැන මතක් කරන හැම වෙලාවකම 'හය්යෝ ඕක ගන්ඩ බැරියැයි' කියමින් මඟ හැරියේය. ඒ ලියුම් කවරය ධම්මික ගත්තා දැයි මම අදටත් දන්නේ නැත. මම උසස් ඩිප්ලෝමාව අතරමඟ නතරකල විටද ධම්මික මට විටෙන් විට කතා කරමින් 'ඉවරයක් කරමු අයියේ' කීවේය.

ඉන්පසුව අප නැවත හමුවූයේ තවත් විෂය සම්බන්ධ වැඩසටහනකදී මාකොල පැත්තේ රජයේ ආයතනයකදීය. එහිදීද බෝතල් කිහිපයක් රැගෙන එන්නට මා සමග හන්දිය පැත්තට ආ ගමනේ ඔහු මට ' අයියේ එහෙනං අපේ ගෙදර එන්නම ඕනෑ' කීවේය. මම හා කීවෙමි.

මට අද යන්නට වෙන්නේ අසුපිණි ඇල්ලේ සිය සහෝදරත්වයත්, ආදරයත්, කැපවීමත් අතැරදමා පෙනෙන්නේ නැති දකින්නේ නැති හිතන්නේ නැති ධම්මිකගේ නිසල සිරුර දකින්නටය.

ධම්මික සම්බන්ධයෙන් මට කිසිදා අමතක නොවන සිදුවීමක් බවට දැන් පත්ව ඇති යමක් වේ. ඒ ඔහුගේ මුහුණු පුටුවේ හා ඉන්ස්ටාග්‍රෑම් ගිණුමේ පලවෙන පින්තූර ගැන මගේ විහිළු කතා නිසා මතුවූ යමකි.
 ඒ හැම වෙලාවකම 'ධම්මික එජ් (edge)එකේ තමයි ඉන්න ආසා නේද? ' ඇසූ විට ධම්මික හැම විටම එක උත්තරයක් දුන්නේය.
'අපේ ජිවිත හැම දාම එජ් එකේ තමයි අයියේ..!' කීවේය.

ධම්මික මම හැමදාම කියන්නා වාගේ මගේ නිවන් ලිස්ට් එකේ උඹේ නමත් නැත.

අපි ආයෙත් හම්බවෙමු .

Thursday, July 12, 2018

බල්ලන්ටත් ඇති නිදහස 92


මෙතැන් පටන් මට ලියන්නට වෙන්නේ, මගේ ජීවීතයේ යම් යම් කාල පරාසයන් මගේ හදවතට සමීපමතම ලෙස ගතහොත් මට යලි යලිත් මතක් කරන්නට ඒ මතක අහුමුළු ඔස්සේ යළිත් එහාමෙහා යන්නට අවස්තාවන් උදාකරන විශේෂතම කාලවකවානු වලින් එකකි. කළින් මගේ ළමා කාලය ගෙවුණු නුගෙගොඩ, ඉරිදාපොල හා දෙල්කද හා සමානව එහෙත් ඊට අඩු කාලයක් මා ජීවත් වූ  මේ කතාකරන හම්බන්තොට, තිස්ස, යාල සහ අමදූව මගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම කාලසීමාවන් ලෙස දකින්නට කැමැත්තෙමි. මෙහිදී  මට හමුවූ ගහකොල, සතා සීපාවා පමණක් නොව මිනිසුන්ද, ඉන්පසු ජීවීත කාල සීමාවේම හමුවූ මා අත්විදි කිසිම යමකට සමකරන්නට නොහැකි ලෙස අව්‍යාජ හා කාරුණික මෙන්ම ප්‍රාමාණික ලෙස අවන්කද  විය.  එය බොහෝවිට කලානුරූපී වන්නට පුලුවන. අප කාලය සමග වැඩෙන්නෝ නිසා අතීතකාමය වෙන්නටද පුලුවන. ඒත් මේ මා දුටු හැටිය....මට හිතෙන හැටිය...


''කොලොන්නාවේ සිට දකුණු පළාතේ තිස්සමහාරාමය දක්වා දිවෙන සුදුපාට දිග මෝටර් රථයේ පසුපස ආසනයේ උන් කොල්ලාට වාහනයේ ඇතුලේ වෙන කතාබහ ඇහෙන්නේ නැත. වාහනයේ පදවන සුදුම සුදු උසම උස හීන්දෑරි තරුණයා සිය අළුත් මනමාලිය සමඟත් වාහනයේ පිටුපස ආසනයේ ඉන්නා තම වැඩිමහල් සහෝදරයා සමඟත් වැඩිමනත් ඉන්ග්‍රීසියෙනුත් ඒ අතරෙන් පතර සින්හලෙනුත් කතාකරමින් ගිය කිසිවක් කනට ඇහෙන්නේ නැත. ඇහුනාට ඒ වචන අර අලි කන් දෙකෙන් ඇතුළට ගිහින් මොලයේ කොහේ හෝ එකිනෙක ගැටී අරුත් නන්වන්නේද නැත. දිග ඩෙනිම් කලිසමකින්ද අත්කොට කමිසයකින්ද අළුත් රස්සාව නිසා අම්මාගෙන් තෑගි ලැබුණු සපත්තු කුට්ටමෙන්ද අවුල්වුණු කොණ්ඩා සැරසිල්ලෙන්ද කෘශ වී සැකිලි ගැහුණු ශරීර කූඩුවෙන්ද නවත්තා ගන්නට බැරි හිත, මේ වේගයෙන් දිවෙන මෝටර් රථයේ සිට හැතැක්ම සියයකට වඩා ඈත ඒ වයසේම කොල්ලන් රැලක් සමඟ නිදහසේ අසිරිය විදින්නට පටන්ගෙන ඇත්තේය. මේ කොල්ලාට ඕනෑ උන් සමඟ උදේ හවා පාරක් පාරක් ගානේ රස්තියාදු ගහන්නටය. ඇලක් අයිනේ බැම්මක් බැද වතුර හරවා මාළු වලක් ඉහින්නටය. කුරුම්බා කඩාගෙන බඩ පුරවාගෙන සතෙන් සතේ එකතු කර තුන් හතර දෙනෙක් එක්කාසු කරගෙන වෙලේ හන්දියේ පරණ ලිද ලඟ සිගරට්ටුවක් උරන්නටය.''

එහෙත් කාගේ හෝ නොවුමනා වුවමනාවක් නිසා දැන් සියල්ල කණපිට හැරී තිබේ. මේ වුවමනාව අම්මාගේ කන්කෙදිරි ගෑමක්ද, ලොකු අයියාගේ ඉල්ලීමක්ද කියා මට මතක නැත. එහෙත් අජිත් අයියා කළමණාකාරු ලෙස වැඩකල යාල පැත්තේ හෝටලයක පුහුණු රස්සාවක් සදහා මා එක්කාගෙන යන්නේය බව පමණක් මම දනිමි. මා හෝටල් ගැන දන්නේද නැත. යාල ගැන දන්නේද නැත. හෝටලයක් ගැන දන්නේ නම් දන්නේ පරණ හන්දියේ `උඹලගේ තාත්තාගේ ' හෝටලය ලෙස කොල්ලන් හැදින්වූ පෙරේරා බේකරි හෝටලය පමණි. අනෙක් පැත්තෙන් මාතරින් එහා අපේ කිසිම සම්බන්දකම්ක් තිබ්බේ නැති නිසා ඉන් එහා ගැනත් දැන හිටියේ නැත.
එහෙත්  මීට කලින් අජිත් අයියා ෆුට්බෝල් ගහන්නට ගිහින් කකුල කඩාගත් `එයාපෝට් ගාඩ්න් හෝටලයට' මා එක්කාගෙන ගොස් තිබේ. ඒ සෝමා ඇන්ටීගේ ඉල්ලීමකටය. එදා අජිත් අයියා යන්නට හිටියේ අලුතෙන්ම විවාහ වූ සිය බිරිඳ සමග එවනිම තවත් උත්සවයකටය. (එකල මම කොලොන්නාවේ නතරව උන් කාලයයි.) එහෙත් සෝමා ඇන්ටි අජිත් අයියාට මා එක්කාගෙන යන ලෙසට බල කලාය. වදයක්ම වූවාය. අන්තිමේ අජිත් අයියාත් මා එක්කාගෙන යන්නට කැමති විය. එදා අපව එක්කාගෙන අජිත් අයියා මුළු හෝටලය පුරාම ඇවිද්දේය. ඔහු එවක එහි මට මතක නැති අන්ශයක කළමණාකාර ධුරයක් දැරීය. නව යුවල හෝටලයට ගිය ප්‍රථම වතාවද එයම වෙන්නට ඕනෑය. ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙනමම කාමරයක්ද වෙන්කොට ඒ  ඇදන් උඩ මල් පෙති වලින් Welcome Back කියා තැබූ අලන්කාර සැරසිල්ලක්ද විය. එහෙත් ඒ සැරසිලි එහෙමම තියෙද්දී අපි දවල් කෑමත් කා ගෙදර ආවෙමු. ඉස්සර අජිත් අයියා දැන් වාගේ හැම දේකටම හිත නරක් කරගත්තේ නැති නිසා ඒ ගමන ගැන මා එක්කාගෙන යාම ගැන කිසිම පසුතැවිල්ලක් තිබ්බේ නැත. ඒ කිසිම දෙයක් නැතත් සෝමා ඇන්ටී නම් මහත් උනන්දුවෙන් සියල්ල ගැන මගෙන් විස්තර අසා සතුටු වූවාය.
මේ හෝටල් ගැන මගේ දැනීමය.

ඊලඟට මම ඉස්කෝලෙන්වත් මාතරින් එහාට ගිහින් තිබුණේ නැත. ඒ නිසා මේ ගමන පුරාවටම මම සිටියේ වීදුරුවෙන් එහා පැත්තේ ලෝකය දකිමින් ආශ්වාදනය කරමිනි. ඒ ගමනේ මගේ මතක කිහිපයක්ද තිබේ. ඒ මතකයේ ලොකු අමතකකමක්ද තිබේ. ඒ නම් මට සමහර තැන්වල නම් ගම් අමතක වී තිබීමයි.

ඉන් එකක් නම් අපි වැව් බැම්මක් දිගේ එකදිගට ඇදුණු තනි කෙළින් පාරක මහා හයියෙන් වාහනය එලවු හැටියි.  ඒ මාර්ඟය කිලෝමීටර දෙක තුනක් එකදිගට කෙළින් තිබුණෙන් රියදුරන් වේග සීමා පනිමින් තම තමන්ගේ පුළුවන්කාරකම් පෙන්නුවේය. ඒ අනුව යමින් අපේ වාහනයද අර ඇතුලේ සිටි ගෑණු අයගේ කීමද, කෑගැසුම්ද නොතකා වාහනයේ වේග සීමා සීනුව නාදවනතුරු මහා වේගයකින් ඉගිල්ලුණේය.  එහෙම ඉගිල්ලුණු එක ගැන නැවත මතක්වෙන්නට දවස් දෙකක්වත් ගියේ නැත. ඊට දින දෙකකට පසු ඒ මගේම නුගේගොඩ හන්දියේ හෝටල හිමිකරුවන්ගේ  මුළු පවුලම ඒ වේගයම ගන්නට ගොස්   වතුරේ නොපෙනී ගොස් හමුවුණේ මලකදන් ලෙසිනි. (ආපසු එන ගමනේ අපි ආ වාහනය වෙනත් පාරකින් ආ බව පසුව දැනගන්නට ලැබිනි. මේ මට මතක හැටිය. ඒත් මගේ නුගේගොඩම ජීවත්වුනු යාළුවාට අනුව එන් රිච් හෝටල් අයිතිකරුවන් නැතිවුනේ සපත්තු පාලමකින් වැහි දවසක වාහනය පදවන්නට ගොසිනි.)

දෙවැන්න නම් ඒ මඟදෙපස අතොරක් නැතිව හමුවූ මිනිස් ශරීරීකූඩු වලට ඉහළින් තිබූ හැඟීම් ඇති නැති මූහුණු පෙළයි. ඒ මුහුණු හා මා අතරේ රූප වලින් ලොකු කතාවක් ගොඩනැගෙන්නට සමගාමීව අපේ ගමනාන්තයට ලන්වන්නටම ලන්වන්නටම මෙතෙක් මා අත්විදිමින් සිටි ලෝකය වෙනස් වන්නට පටන් ගත්තේය.
අර ලොකු ගස්වැවී සෙවන දුන් තෙත් කලාපය වෙනුවට දැන් ඇත්තේ මහා ශුෂ්ක බිම් කඩකි, තැනින් තැන පොකුරු පොකුරු මතුවී වැලි සහිත පස අපේ පලාත්වල මෙන් නොව හැතැක්ම ගනනක් ඈතට දිවෙනු ඇස්මානයටම දකින්නට ඇත්තේය. මිනිසුන්ගේ ඇදුම් පැලදුමේද මහා වෙනස්කමක් ඇත්තේය. කොළඹ අපි මෙන් මහ දවාලේත් කිටි කිටියේ හිරකරගත් ඇදුම් වෙනුවට මේ මිනිසුන් සරල සැහැළ්ලු ඇදුම් අදිමින්, පුස්බයිසිකල් වල නැග ලොකු මහන්සියක් නොදරමින් හිමින් හිමින් යන හැටි මගේ සිතේ ඇතිකලේ චමත්කාරයකි. හැම බයිසිකලයකම පසුපස ලගේජයක් විය. ඒ ලගේජයේ ගැට ගැසූ කුමක් හෝ තිබ්බේය. කෙසෙල්කැනක්, ගෝනියක අසුරාගත් එළවලු හෝ අල වර්ගයක් පරණ බයිසිකල් ටියුබයකින් ගැටගසා ගත් මුත් ඊට මහා මිලක් ලැබෙන බවක් නම් ඒ මූණු වල  දකින්නට නොහැකිවිය.
අප සෙමෙන් සෙමෙන් හම්බන්තොටත් පහුකරමින් තිස්සමහාරාමය පැත්තට එන්න එන්නටම පරිසරය වෙනස්වෙමින් තිබුණේය. විසාල මාරගස් හෙවන යට සැතැපුමෙන් සැතැපුමට කුඩා ලෑලි වේදිකාවක හෝ ගෝනි පඩන්ගුවක තබාගත් කොලමිටියක්, අල බතල ගොඩවල්, නාරන් දොඩම් ගොඩවල් විකුණන්නට තිබුණේය. ඒ වෙළන්දන් මගේ හීනවල හිටි අයට සමාන වූ නිසාම මට මේ දක්වාම මේ මුහුණු වල රළු මතක තිබේ. විටින් විට තැන්වල වෙළෙන්දාට අමතරව තවත් සරම්කාරයෙක් විටෙක හිනාවෙමින් මොන මොනවාදෝ කියවමින් බුලත්විට කමින් හිටියා මිසක අප යන මේ වාහනයටවත් අතදමා වෙළදාමක් කරගන්නට උත්සාහ කලේ නැත.
(මටත් ඕනෑ වුනේම මේ වාගේ නිදහස් ජීවීතයකි. ඔවුන් හැමතිස්සේම හිටියේ සැහැළ්ලුවෙනි.)

දිගින් දිගටම පරිසරය වෙනස් වෙවීද ඒ මිනිසුන්ද අඩුම තරමේ ඒ පාරවල්වල බල්ලන්ද අමුතුම නිදසක් විදින්නේ කොහොමදැයි කල්පනා කරමින්ම අපි තිස්සට ලගාවුනෙමු. මින් මතුව අවුරුදු තුනහමාරකට පසු යලි කොළඹ යද්දී මට මේ සිතිවිල්ලට මේ දැන් ඔබට ඇති උත්තරයද ලැබුණේ නිරායාසයෙනි. ඒ ඔවුන් සමඟ ලඟින් ඇසුරුකිරීමෙනි.

තිස්ස මන්සන්දිය පටු එකකි. එහි එක කොණකින් පටන්ගෙන අනෙක් කොන දක්වාම කුඩා කුඩා කඩවල දොරලෑලි එකතුකොට ලනුපොටකින් බැද කඩයේම පැත්තක කෙලින් අතට සිටවා තිබුණේය. හැම කඩයකම ලාච්චුවක් සහිත මේසයක් තිබ්බේය. මුකුත්ම නැති මහා විසාල වීදුරු බෝතල් නොතිබුණේද කළාතුරකිණි. එකල මේ වීදුරු බෝතල දැන් ට්‍රෙන්ඩ් එකක් බව කවුරුවත්  දැන නොසිටියත් එහෙම වන්නටත් ඇතිය. තිස්ස කඩපොලේ මහ ගහක් මැදිකරවාගත් එවන් කඩපේලියක්ම තිබුනුබව මට මතක එහි පටන්ගන්නා තැනම තිබුණු රෙකෝඩ්බාර් එක නිසාවෙනි. පහුකලෙක මගේ යන එන ගමන්වල ප්‍රධානම නැවතුම්පොල වූයේ මේ රෙකෝඩ්බාරයය. රෙකෝඩ්බාරය කීවාට එහි තිබුණු රෙකෝඩරයක් නැත. අඩි හයක් පලල දහයක් විතර දිග කඩ කෑල්ලේම පුරවා තිබුනේ සින්දු කැසට් පටය.  ලන්කාවේ ඕනෑම ගායක ගායකාවකගේ ගීත කැසට්පට එහි වික්කේය. සෝමසිරි ජයමහ කල පළමු හෝ අවසානම කැසට් පටයත් ශාලිත අබේවික්‍රමගේ පලමු කැසට් පටයත් මා උණු උණුවේම මිලදී ගත්තේ මෙහිදීය. ශාලිත අදටත් මගේ ප්‍රියතම ගායකයෙකි.

මේ සියල්ල පසුකරමින් වැව උඩින් වමට හැරෙන අපි ඊලගට ගමන්ගත්තේ කිරින්ද දෙසටය. කිරින්දට මෙහායින් යලි වමට හැරුණු පසු ඇත්තේ මහ ඝන කැලෑවක් මැදින් කැපූ සිතුල්පව්ව විහාරයට දිවෙන පාරය. එහි දෙපස ඇත්තේද වැස්සට පෙඟී අව්වෙන් බැටකා සුමට වූ ගල්තලා මෙන්ම කාලයේ රුදුරු ඉරණමටත් අසුවී වයොවෘද වුණු එහෙත් ගුප්තවුනු මහා රූස්ස ගස් පෙලකි. අපි පස්දෙනා රැගත් මෝටර් රථය ඒ මගේ ගමන් කලේද අමාරුවෙනි. ඒ මගේ ගමන් ගන්නා අපේ වාහනය දූවිල්ලෙන් නැහැවී දිලිසෙන කුරහන් පාටක් ගෙන ඇත්තේය. ඒ බොදවුණු වීදුරුවෙන් අප වැනිම දූලි වලාවකින් වසාගත් ලොකු කුඩා බේදයක් නැති ගස්වැල් ඔහේ නිසොල්මන්ව ඉන්නේය. ඊලඟට අපි හැරුණේ  අප ආ පාර කෙලින්ම සිතුල්පව්ව විහාරයට යන්නට ඉඩහැර දකුණටය.
එයිනුත් හෙම්බත් වූ අපේ වාහනය තවත් දුරක් ගෙවා යලි යලිත් ඉදිරියටම ඇදෙද්දී අන්තිමේ එක වනම යළිත් මහසාගරය දකින්නට පුලුවන් විය. අපේ දුඹුරුම දුඹුරුවන් ධූලි පාර සමාන්තරව මුහුදු තීරයද අප සමගම ගමන් කලේය. ඒ අතරමග අප ආ පාර බෙදී ලොකු හෝටලයකට වෙන්කොට තිබුණේය.  එයත් පසුකරගෙන ආ කල ඒ මුහුදුතීරය සැබෑම මිනිස් චර්යාවක් මෙන් ඈත සිට ලන්ව සෙනෙහස පා සුළු මොහොතකින්ම යලි අපෙන් ඈතට යන්නට පටන් ගනිද්දී යලි තුන්මන් සන්දියක් දකින්නට පුළුවන් විය. ඒ තුන්මන් සන්දියේ වම් පැත්තට Browns Safari Motel යනුවෙන් කල පුවරුවක්ද, ඊට මෙහායින් වූ පාර මුලම පොල් අතු වාඩි පහ හයක්ද දකින්නට පුළුවන් විය.

පොල් අතු වාඩිය දිවුණේ මාළු වාඩියක පැල්පත් දෙසටය. (එය කුඩාවැල්ලේ හා සුදුවැල්ලේ ධීවරයන්ගේ වාඩි ගමය. ඔවුන් කලේම පොකිරිස්සන් කොටු බැදීමය. ඊට අමතරව පරව් ඇල්ලීමද කලා මට මතකය. ගොලි පරවාගේ ඔලු හොද්ද ඉතාම රසය. එහෙත් මේ විසාල ඔලුවක් තිබූ මාළුවාගේ ඔලු හොද්ද කෑ පසු ඇඟම ගිනි ලෑ මෙන් දන්නට පටන් ගන්නේය. ගොලිපරවාගේ බිත්තර හදිසියේවත් හොද්දට වැටුනොත් බිබිලි දමා හොරිමෙන් කසන්නේය.)
අපි දැන් ඇදෙන පාරේ කෙලවරද ලී පුවරුවක කලාත්මකව ඇදි අකුරුවලින් කියන්නේද අප ගමනාන්තයට පැමිණි බවයි. එහෙත් වාහනය නැවැත්වුවේ  වෙරලට මුහුණලාය. මම ඉන් බහින්නට බැරිව මොහොතක් අර  පාරාදීසයේ වෙරළ තීරයේ තනි වුනෙමි. එහි සුන්දරකම ලියන්නට බැරි තරම් වචන මදිකමක් තිබේ.
මාළුවාඩිය ඉදිරිපිටම මුහුදේ අඩි තිහ හතළිහක් උස කුඩා කදුවැටියකි. ඊට දකුණෙන් ලා නිල් පාට හා තද නිල්පාට රැළි ගවුමක බෝඩරය මෙන් ඇහට නොපෙනී යන තෙක් කුමන රක්ශිතය දක්වා වෙරල තීරයෙන් වැසී ගොසිනි. මා මේ බලාසිටින අමදුව වෙරල නැම්ම තරම් ලස්සන වෙරල තීරයක් මා වෙන කොහේවත් දැක නැත.  මට වාහනයෙන් බැස දුවගෙන දුවගෙන ගොස් අර පාට පාට වෙරලේ පනින්නට හිතෙයි. මේ සියල්ල කොයිතරම් අලන්කාර වුනත් ඒ අතරේම ගෙදරින් ආ පාළුවේ එක පැත්තක්ම වෙලී ගත් පපුව ආපසු ගෙදර යන්නටම කියයි. එදා අවුරුදු දහ අටක් වත් වූ මගේ ඇසෙන් කඳුලක් වැටෙන්නට ඇත. අදද ඒ වයසේ දරුවන්ට කදුළු වැටේ යැයි මම විස්වාස කරමි. (මා මෙහි කුමන දක්වා පයින්ම ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ නිසා ඒ ටික පස්සට තබා ගමු.)

එහෙත් කාරණා කීපයක් නිසා ඒ සුන්දරත්වයේ ගිලී ඉන්නට මට බැරි විය. එකක් නම් බඩගින්නයි. අප කොළඹින් ආවේ උදයේම නිසාත් අතරමඟ නතර නොකලේ නිසාත් හෝටලයේ දවල් කෑම ලැහැස්ති කර ඇති බව දැනගන්නට ලැබී මගේ සිතත් බඩගින්නෙන් මුදවාලන්නට ඇත.

හෝටලයේ කාමර තිබුණේ එකපෙලට අමදූව වෙරළට මුහුණලාය. මූලික කොන්ක්‍රීට් පදනමට උඩින් ලී වලින් කල කුඩා පෝටිකෝවක් හැම කාමරයකටම තිබුණු අතර, මුහුදු වෙරළට ඉන් බැසයන්නට පඩිපෙලක් තිබුණේය. ඒ කාමර හැම එකකම ප්‍රධාන දොර තිබුණේ අවන්හලට මුහුනලා නිසා ඉන් බසින ඕනෑම කෙනෙකුට මේස පුටු සහිත අවන්හල හරහා ගමන් කරමින් ආලින්දයට පිවිසෙන්නට සිදුවන්නේය. පලමු කාමර දෙකට පසු එක එල්ලේ වෙරල දිස්වෙන ලෙස හැදූ පිළිගැනීමේ කවුන්ටරය දකින්නට ඇත්තේය. එහිම හෝටලයේ බාර් එකද වූ අතරේම බියර් වීදුරුවක් තොල ගාමින් ඈත පෙනෙන අමදූව වෙරලේ සුන්දරකම අත් විදින්නට හැකිවන්නේය.
මේ සියල්ල තිබියදී අපට දහවල් කෑම සදහා බතික් සරොම් හා සුදු අත්කොට ඇදගත් කොල්ලන්  විටින් විට ආරාධනය කලෙන් මම පුල පුලා බලා සිටි කෑම මේසය වෙත ඇදුණෙමි.  අලන්කාර ලෙස රටාවකට අසුරණ ලද  විවිධ ප්‍රමාණයේ පිහියා වර්ගද, ගෑරුප්පු වර්ගද මේස හැදි වර්ගද  තිබූ මේසයේ මුළින්ම ආවේ එළවලු සුප් එකකි. එයට අදාල හැන්ද නම් මට කිසි කරදරයක් නැතිව සොයාගත හැකි විය. එහෙත් ප්‍රශ්නය වුනේ ඊළඟ පිඟානය. එහි ආවේ උණු උණුවේ බදින ලද කුකුල් මස් පළුවකි. ඒ කුකුළාගේ අණ්ඩකට ලීක්ස් වලින් සැදූ ඔටුන්නක්ද දා තිබ්බා මට හොදට මතකය. එච්චර මතක ඒ කුකුළ් පළුව කන්නට ඕනෑ කරන ආම්පන්න මම දන්නේ නැතිකමය. ඒ අතරේ හැමදාම වගේ මගේ වාසනාවකොහෙන් හෝ කඩාපාත් වෙන්නා සේ  බැදපු අලපෙති තිබුණු නිසා අර ගෑරප්පුවක් ගෙන ඇන ඇන ඒ ටික ඉවර කලෙමි. එහෙත් අර ලස්සන කුකුල් බාගය මට අතහරින්නට නම් බැරිය. මම එක අතකින් පිහිය තදකරමින් ගෑරුප්පුවෙන් ඇන්නෙමි. ගෑරුප්පුවෙන් තදකරමින් පිහියෙන් ඇන්නෙමි. ඒත් කෑල්ලක් හෝ ගැලවෙන පාටක් නැත. සුප් නිසාත් අලපෙති නිසාත් බඩපිරුනාට අර කුකුළ් පළුව නැතිව හිත පිරෙනවාද...මම ඒ කුකුළා සමඟ පොර බදද්දී අජිත් අයියා මා ගලවාගත්තේය.

''කට්ලරි තිබුණට අතින් කෑවත් ප්‍රශ්නයක් නෑ...'' කීවේය. මම මේ මර උගුලෙන් ගැලවුනෙමි.

ප.ලි
නෑ... පිස්සුද අතින් කෑවේ නෑනේ. මාත් මගේ අහින්සක අන්ඩකමෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන කන්ඩ බෑ.. බඩපිරිලනේ කිව්වනේ. ඊළඟට ආපු අතුරුපසෙ ටිකෙන් යන්තමට ශේප්වුනානේ.

දවල්ට රිදී ගෑරුප්පුවෙන් බාගෙට කෑ එකා හවස කොල්ලන් හත අටක් එක්ක දිග සීතල ඇලුමිනියම් මේසෙක අතින් අනාගෙන අර කුකුළ් බාගෙම කාපු හැටි. ඊළඟට