Wednesday, April 11, 2018

නැව් ටෝක්... 91




නැව් කතාව පටන් ගන්නට වෙන්නේම මේක නැවක් නොව ඊට පොඩි යාත්‍රාවක් කියා ලියා තැබීමෙනි. පොඩිය කීවාට සංචාරකයන් ගෙනයන අධි සුඛෝපබෝගී යාත්‍රාවකි. ඒකට නිධාන කතාවත් මගේ ජීවීතයේ විවිධ යහපත් මාර්ග වලට "කැක්කුමක්" ඇතුව වැඩකල සෝමා හෙට්ටිආරච්චි නැත්නම් සෝමා ඇන්ටි සම්බන්ධය.
අපට "සෝමා ආ..න්ටි" කියන්නට බැරිවුනේ ඇය අපට ඉතා සමීප කෙනෙකු වූ නිසා බව කියන්නටත් ඕනෑය. ඇය අපේ අඩුපාඩුකම් දුෂ්කරතා වගේම අඩුලුහුඬුකම් හොදින් දැන සිටියාය. ඒවාට පෞද්ගලිකවම ප්‍රතිකාර කලාය. ඒ සදහා තමන්ගේ කාලය ශ්‍රමය මෙන්ම ඉතුරුම්ද වැය කලාය. අපට පමණක් නොව මා ඒ ගෙදර නැවතී ඉන්නා කාලයේ උදේ වරුවේ කවුරුත් නැති වෙලාවට ආ ගෑණු ගනන සලකා බැලුවහොත් ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ හා අනෙක් රැකියා කල දරුවන්ගේ ආදායමට වඩා වියදම් කලාය.
ඊට සෑහෙන අවස්ථාවල ස්ටැන්ලි අංකල් මුණු මුණු ගගා කංකෙදිරි ගෑවත් අරපරෙස්සම් හා අනාගතය ගැන කල්පනා කල ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ ලඟින්වත් තියන්නට බැරි කෙනෙකු වූ සෝමා ඇන්ටි අර සියල්ල ටිකෙන් ටික අනුන්ගේ යහපතට බෙදා දුන්නාය. 
මම ඒ ගෙදර නැවතී සිටි කාලයේ "වැලිකල ස්ටෝර්ස්" එකට සෝමා ඇන්ටීත් එක්ක ගියා මතකය. මාසිකව අවශ්‍ය වන සියළුම බඩු බාහිරාදිය ගන්නට වෙනම නය පොතක් විවෘත කොට තිබුණේ පවුලේ පහසුවටය. බොහෝ විට සෙනසුරාදා හවසට ස්ටැන්ලි අංකල් වැලිකල ස්ටෝර්ස් වෙත ගොස්  කලමනා ගෙනවුත් දුන්නද සතියේ දවස්වලත් මා සමඟ එහි යන්නට සෝමා ඇන්ටි පුරුද්දක් වශයෙන් කලාය. ඒ අර අංකල්ගෙ ලැයිස්තුවෙන් කැපී තිබුණු "අමතර" සබන් කැට, දත්බෙහෙත්, සැමන් ටින් වගේ කල් තබා ගත හැකි දේ ගෙනෙන්ටය.
ඒ කළමනා සියල්ල කුඩා බෑග්වල හෝ රෙදිවල ඔතා තැන තැන හංඟා තබන්නේ අර දිනපතා එන විවිධ විවිධ තාරාතිරමේ අයට දෙන්නටය. අවාසනාවකට මේ චරිතය ඇරෙන්නට එවන් චරිතයක් තවමත් මට  මුනගැසි නැත්තේය. එහෙම කරන්නට "හිතන්නට" බැරිය. එහෙම කරන්නට කොහෙන් හෝ ආ ජන්ම ගතියක් තිබෙන්නට ඕනෑය. ඒ අතින් මා ඇතුළු මා දන්නා අය ඉන්නේ හැතැක්ම ගනනක් එහායින් බව කියන්නට ඕනෑය.
සෝමා ඇන්ටී අපටත් කොලොන්නාවේ එන්නට කියා එක එක දේ ඔතා දුන්නේය. එහෙම ගිය වෙලාවක මට ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ ඩේලී නිව්ස් පත්තර කැබැල්ලක් කපා අතේ තබා "මේකට ඇප්ලිකේෂන් එකක් දාන්නැයි" කීවේය.
ඒ නැවක වැඩට කට්ටිය ඉල්ලන දැන්වීමකි. එයට අනුව ඉංග්‍රීසියට සම්මාන සහතිකයක් අවශ්‍ය විය. වාසනාවකට මට ඊට විශිෂ්ට සමාර්ථයක් තිබිණ. අනෙක් සුදුසුකම් වලට තිබුණේ වයස 18-22 අතර වීම පමණකි. එහෙත් මම දන්නා නැවක් නැත. මම දන්නා ඇප්ලිකේෂන් පිරවිල්ලක් නැත. මේ මම සාමාන්‍යපෙල විභාගයෙන් පසු ගෙදර ඉන්නා කාලයය. රස්තියාදුවේ රාජසභාවක නම්, මට හිමිවන්නේ යුවරජකම තරම් අපූර්ව රස්තියාදුවක උන් මේ කාලයේ රස්සාවල් ගැන කුමට කතාවක්ද..?
මම "හා' කියා ගත්තාට ගෙදර එනවිට කොලේ වත් සාක්කුවේ ඉතුරුව තිබුණේ නැත. බස් එකේ එන ගමන් කියව කියවා ඇවිත් නොදන්නා මංගල්ල වලට වඩා ගල්වලේ මාළු ඇල්ලීම හොදය කියන මතය තදින් අල්ලාගෙන අර කොලය විසික් කලා වෙන්නට ඕනෑය.
එහෙත් මට හැරෙන තැපෑලෙන් නැවත කැදවීමක් ලැබිණ. ඒ සෝමා ඇන්ටීගෙනි. අර දැන්වීමද රැගෙන කොලොන්නාවේ එන ලෙසත් ස්ටැන්ලි අංකල්ට කියා අයදුම් පත්‍රයක් පිරවීමටත් ඇය කතිකා කරගෙන තිබිණ. එය කතිකාවක් නොවන වග මම හොදින් දනිමි. එය වෙන්නේ මෙහෙමය.
සෝමා ඇන්ටි, අංකල් නිදහසේ පත්තරයක් බලන වෙලාවට "අර ළමයගේ ඇප්ලිකේෂන් එක ලියල දෙන්ඩ" කියයි. අංකල් සතියේ දවස් පහමාරක් පමණ වැඩකොට ගෙදර විත් පත්තරය අතට ගත්තා පමණි. අංකල් පත්තරය දෙස බලාගෙනම "හා" කියයි. ඊළඟට දවල් බත් කන වෙලාවට ආයෙමත් අර ඇප්ලිකේෂන් කතාවමය. නැවත හවස තේ එකටත් ඒ කතාවමය. හවස අංකල් හීන් අඩියක් දාගත් වෙලාවට ආයේමත් අර කතාවය. රෑ බත් කන විටත් අර කතාවය. අන්තිමේ අංකල් හෙම්බත් වී "හා හා එන්ඩ කියන්න" කියයි. අංකල් කියන්නේ බැරි ය කියන අදහසින් නොව මේ සීමීත නිවාඩුවේ නිදහස වෙනුවෙනි. එහෙත් සෝමා ඇන්ටීට එහෙම නිදහසක් අවශ්‍ය නැත.
(ඒ පණිවිඩය නිසා මට අර පත්තරය සොයාගෙන ගෙවල් දෙකතුනකටම යන්නට විය. අන්තිමේ අම්මාගේ යාළුවෙක් වූ "ටීචර් ඇන්ටිලාගේ"ගෙදරින් පත්තරය හමුවිය.)
අන්තිමේ එක සෙනසුරාදාවක කොලොන්නාවෙදී දවල් බතුත් කා හවස තේත් බී අම්මාට දෙන්නට ඔතාදුන් පාර්සලයක්ද රැගෙන අර අයදුම්පතත් සකසාගෙන මම ගෙදර ආවෙමි.
අයදුම්පත පසුව තැපෑලට වැටුනාට මට නිදහසක් නැත. සති කිහිපයක් යනතුරු පිළිතුරු නැද්දැයි අසමින් සෝමා ඇන්ටී පණිවිඩ පිට පණිවිඩ එවන්නේය. ඒක හරියන්නේ නැත්නම් තව එකක් තිබේ කියා කොලොන්නාවේ එන්නට කියන්නේය. මම ඒ ගැන මඟහැර ඉන්නට තීරනය කලෙමි.
ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව අපේ මිතුරු සමාජයට රස්තියාදුවට අමතරව අරක්කු ආ නිසාවෙනි. අපට අරක්කු බොන්නට මුදල් නැති නිසා "පිංලිද ලඟ මහතුන්ගේ සුදුවා බාග" වලට වහවැටී සිටියෙමු. පස් හයදෙනක් එකතු වී ගන්නා බාගේ බෝතලය බෙදූ විට ලැබෙන සුදුවා උගුරු දෙකක්විතර බඩට ගියපසු කැරකි කැරකී ඉන්නට පුළුවන. 

එහෙත් මට අයිතිව තිබෙන දෛවය එය නොවන බව සපථ කරමින් සෝමා ඇන්ටීගේ අදහස සඵල විය. බෙල්ජියමේ සිට මට තැපෑලෙන් ලිපියක් ලැබිණි. එහි වූයේ ටයිප් කරන ලද ලිපියකි. ඒ එක්කම ඉතාම ලස්සන මගීන් ගෙනයන යාත්‍රාවක ජයාරූපයක්ද විය. ලිපියේ තිබුණේ මගේ අයදුම්පත ලබුණු බවත් දැනට බෙල්ජියමේ නවත්වා ඇති යාත්‍රාව යුරෝපය වටා යාත්‍රා කරන බවත් එහි සේවය කරන්නේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් පමණක් බවත් ඉන් එක් අයෙක් විවාහ විමට සූදානම්ව සිටින නිසා අළුතෙන් කෙනෙකු බදවාගැනීමේ "ඉදිරි පරීක්ෂණ" සදහා මා ඇතුළුව විසිහතර දෙනෙකුගේ අයදුම්පත් සලකා බලන බවත්ය.
මම පහුවෙනිදාම කොලොන්නාවේ ගියෙමි. එහිදී ලිපිය කියවා බැලූ ස්ටැන්ලි අංකල් මෙහි "රාජකාරීමය" ගතියක් නැති බවත් එහෙත් පිළිතුරු ලිපියක් ලියන ලෙසත් කීවේ විස්වාසයක් නැති ලෙසිනි. ඒත් සෝමා ඇන්ටීට එයින් පලක් නැත. ලිපිය ලිවීම අයියාගේ නෝනාට හෝ ඇගේ මල්ලීට පැවරුණ අතර, ඉල්ලා තිබූ ජායාරූපය ගැනීමට දෙමටගොඩ කොලොන්නාව පාරේ ස්ටුඩියෝවට ගියෙමු. ඒ ගියේ අක්කා සමග හෝ සෝමා ඇන්ටී සමග බව  මතක ඒ ස්ටුඩියෝවේ අයිතිකරුවන් සමඟ ඔවුන්ට දැනහැදුනුම් කමක් තිබූ බවට මතක නිසාවෙනි.



ඡායාරූපය සමග යැවූ පිළිතුරු ලිපියට නැවතත් දීර්ඝ ලිපියක් ලැබිණි. ඊට පිළිතුරු ලිවීම පසෙක තබා මම කොලොන්නාවේ නතරවිය යුතු බවත්, තට්ටුකඩේ පල්ලෙහා පාරේ සෝමා ඇන්ටීගේ මිතුරියක වූ ගෙදර ඉංග්‍රීසී පන්තියට යා යුතු බවත් සෝමා ඇන්ටිගේ උපදෙස විය. ඒ අනුව මම එහි නතර වී නැව් රස්සාවට ඉංග්‍රීසි උගත්තෙමි. පන්තියේ ගුරුවරිය බර්ගර් ජාතික කාන්තාවක බව මට මතකය. ඇය මට ඉතා ආදරයෙන් ඉගැන්වූවාය. ඊට මුදළ් ගත්තේ ඉතා සුළුවෙනි. ඒ සුළු මුදලද දුන්නේ සෝමා ඇන්ටීය. ඇය එයත් ස්ටැන්ලි අංකල්ගෙන් ගත්තා වෙන්නට පුළුවන. ඊළගට අර අධික කළබල රස්සාවල් කරන නිවාඩු නැති දරුවන්ට මට ඉංග්‍රීසි උගන්වන ලෙස සෝමා ඇන්ටීගෙන් බේරුමක් නැතිවිය. ඒ අයද හැකි විට කතාකරන ඉංග්‍රීසි උගන්වන්නට මහන්සි ගත්තේය. එහෙත් මාළු වලවල්, මහතුන්ගේ සුදුවා හා කුරුදු ගාල්වල කාලයක් ගතකල මට ඉංග්‍රීසි උකහා ගැනීම මාරු වැඩක් විනි. එහෙත් මම හැකි තරම් උත්සාහ කලෙමි. මා මීට කලින් ලියා ඇති පරිදි සෝමා ඇන්ටී මා සමහ ඉංග්‍රීසියෙන් කතාකලේ මේ කාලසීමාවේය. ඊට අමතරව කොලොන්නාවේ ගෙදර සිංහල පත්තර තිබ්බේද නැත. ටිං ටිං කතා මාලාවම තිබුණේය. නවකතා, රීඩර්ස් ඩයිජස්ට් තිබ්බේය. නවකතා තිබ්බේද ඉංග්‍රීසියෙනි. මට ටිකෙන් ටික ඉංග්‍රීසිය කාවදින්නට පටන් ගත්තේය.
එහෙත් මා ලියූ පිළිතුරු ලිපි තැපැල් කරන මට්ටමේ නොතිබූ බව සැබෑ නිසා අයියාගේ නෝනා සමග මරදානේ ඇගේ යෙහෙළියකගේ ගෙදර ගියා මට තවම මතකය. ඇගේ නම ගම මතක නැතත් ලොකු කළු පාට ගේට්ටුවකඉන් ඇතුළ් වී ලියන කාමරයක් වැනි එකක ඉද මගේ ලියුම කපා කොටා වෙනස් කල මතකය.
අප එලෙස පිළිතුරු ලිපි කිහිපයක්ම ලීවෙමු. ඒවාට පෞද්ගලිකව ලියූ උත්තරද ලැබිණි. ඒවා ලියා තිබුණේ අයිතිකරු වෙන්නට ඕනෑ බව සැමගේ අදහස විය. මන්ද ඔහුගේ අත්සන යටින් නමක් තිබුනේ නැති නිසාවෙනි. ඔවුන් මට එවූ එක් ලිපියක් මා ළඟ සුරැකිව තිබේ. ඒ අනුව Cannes, July 13th ,1990 සදහන් කොට තිබූ ලිපියේ වූයේ නොවැම්බරයේ නිවාඩු සදහා එන සේවකයන් කිහිප දෙනෙකු විසින් මා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට ලක්කරන බවයි. මම ඊට ලකලැහැස්ති වුනෙමි.

කීවා වාගේම නොවැම්බරයේ ගල්කිස්ස මහ හෝටලයේ කාමර අංකයක් සදහන් කොට මට සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට එන්නැයි කියා සදහනක් විය. මේ ගමන ගියේ කා සමගදැයි මට මතක නැත. එහෙත් හෝටලයේ පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය විසින් කාමර අංකයක් සදහන් කොට මා කැදවාගෙන යන ලෙසට හෝටල් සේවකයෙකුට සදහන් කරන ලද්දෙන් මම ඔහු පසුපස ඇදුනෙමි. සේවකයා කාමරය ඇතුලට නොගත් මුත් මට කැදවීමක් ලැබිණි. මම ඒ කාමරයට ඇතුළ්  වුනෙමි. එය කාමරයක් නොව සුවිසල් බංගලාවක් මෙන් පෙනෙන්නට තිබුණේය. ඇතුළ් වන තැනම වූ සෝපාවේ වාඩි වී සිටි තරුණයා මා ඇමතුවේ සිංහලෙනි. ඔහු සමග තවත් දෙදෙනෙකු පසුව ඇතුළ් කාමරයක සිට විත් අර සොපාවේ ඉදගත්තේය. මම මගේ ලියුම් කියුම්, සහතික දෙකතුනක් සහිත ෆයිල් කවරය දිගු කලෙමි. ඔවුන් එය ගත්තේද නැත. මගෙන් සිංහලෙන්ම විස්තර ඇසු අතර මා ලකලෑස්ති වී ආ "කඩුවෙන්" ප්‍රයෝජනයක් ගන්නට වුනේ නැත. ඔවුන්ට අනුව මා සුදුස්සෙකු බවත් "බොසා" එන්නේ ලබන මාසේ බවත් කියා මට ඊට සැරසෙන ලෙස කීවේය. මම ස්තූති කොට නැගිට්ටෙමි. එවිට එක් අයෙක් "මල්ලි මොනවා හරි බොනවානම් ඔය කාමරෙන් බීල යන්න කීවේය"  මම 'එපා" කීවෙමි. එහෙත් ඔවුන්ගෙන් බේරිල්ලක් නැත මම කාමරය දෙසට  අඩියක්  තිබ්බා පමණි දෙකක් පස්සට ගත්තෙමි. ඒ කාමරයේ ඇදක් උඩ පන පිටින් බෝනික්කන් දෙදෙනෙකු ඇදුම් අන්දන තුරු බලා ඉදී. මම "බොහෝම ස්තූතියි" කියා කාමරයෙන් එළියට පැන්නෙමි.

එදා මම කෙළින්ම ගෙදර ගියේ නැත. අර තරුණයන් මට සිනාසෙනු කන් ඇතුළේ දෝංකාර දෙමින් මම කෙලින්ම ගියේ කොළඹ මහ රෝහලටය. ඒ වෙන එකක් නිසා නොව එකල එයාර්පෝට් ගාඩ්න් හෝටලයේ වැඩකල අජිත් අයියාගේ කකුළ කැඩී ප්‍රතිකාර ලබමින් ඉන්නා නිසාය. ඔහු ළඟ නැවතී සිටියේ මාය. මම යනවිට කවුදෝ ඇඳ ලග ඉන්නා බව දුටු මුත් අර සිදුවීම කියාගෙන කියාගෙන ගියෙමි. බෝනික්කන් ගැනද කීවෙමි. එවිට අජිත්අයියාද බක බක ගා හිනාවිය.
කෙසේ හෝ අපි නැව් රස්සාව ගැන අදහස අතහැරියෙමු. ඒක නරක රස්සාවක් බව අර බෝනික්කන්ගේ කතාවෙන් පසු සැමගේ අදහස විය. එහෙත් පසුව අර කී 'බොසා" ලංකාවට එන බව කියා තව ලිපියක් ලැබුණෙන් අවසාන අවස්ථාව ලෙස ඊට සහබාගීවෙන්නට තීරණය කලෙමු.

අර කලින් කී විසිහතර දෙනා මෙවර හයදෙනක් දක්වා අඩු වී තිබුණේය. 
(මට කියන්නට අමතක වූ දෙයක් තිබේ. ඒ මේ 1990 කාල වකවානුවේ ඔවුන් පුහුණු සේවකයෙකුට ලබදෙන්නට පොරොන්දු වැටුප රුපියල් හතලිස්දහසක් පමණ බවය. දැන්නම් එය ලක්ෂ පහක් පමණ වෙන්නට ඕනෑය.)
මේ ගමන ගියේ අම්මා එක්ක බව මට මතකය. බොසා නම්වූ සුද්දෙකු නතර වී සිටි ගල්කිස්ස ටෙම්ප්ලර්ස් පාරේ සුවිසල් නිවසකට එන්නට කියා අපට ලිපියක් එවා තිබුණේය. අප එහි යන විටත් තව කොල්ලෙකු හා තාත්තා කෙනෙකු ඇවිත් තිබුණේය. පසුව මා පමණක් ඇතුළට කැදවන ලද්දේය. මම උස මහත ඉතා පියකරු සුද්දෙකු ඉස්සරහා පිට ජීවිතයේ පළමු වතාවට ඉදගත්තෙමි. සුද්දා කතා කලේ ඉංග්‍රීසියෙනි. මම කතා කලේ මොනවායින්දැයි මට මතක නැත. එහෙත් ඔහු ඉතා සෙමෙන් කරුණාවන්තව කතාකලේය.
ලොකු පින්තූර පොතකින් එක එක පින්තූර පෙන්වා යාත්‍රාවත් එහි ගමන් ගන්නා අයත් ගැන හැදින්විමක් කලේය. එකල මම දැන සිටියේ නැති, අද මම දැනගන්නා ලෝකයේ ප්‍රසිද්ධ පුදගලයන් කිහිපදෙනෙකු ඔහුගේ ගණුදෙනුකරුවන් විය. ඔහු මට මතක සටහනක් ලෙස තබාගන්නට තවත් ඡායාරූප කිහිපයක්ද දුන්නේය. සීතල බීම වීදුරුවක්ද දුන්නේය.

මම, මට ලැබෙන්නට යන වැටුප ගැන හා ඉන් කරන්නට යන දේවල් ගැන සිහින මවමින් ගෙදර ආවෙමි.
උදව් කරන්නට ඕනෑ අය ගැනද, පාට් එකක් දමන්නට ඕන අය ගැනද, පුස්පාට් එකක් දමන්නට ඕනැ අය ගැනද ලැයිස්තුවක් හදමින් ගෙදර ආවෙමි. (එදත් අදත් මම පෘතග්ජනයෙකු නිසා මෙහෙම හිතෙන එක වලක්වන්නට බැරිවීම ගැන කණගාටු වුනත් ඊට කරන්නට දෙයක් නැත.)

ප.ලි.
හොද වෙලාවට ඒ රැකියාව ලැබුණේ නැත. ඊළග වාරයට සූදානම් වන ලෙස කියා මට ලිපියක් ලැබිණ. "ඒක හොදට ගියා" කියා හැමෝම කීවාට මගේ හිතේ ඒ ගැන දුකක් ඇතිවිය.
ඒ ගැන සෝමා ඇන්ටි දුක්වූවාදැයි නොවූවාදැයි අහන්නට මට අවස්ථාවක් ලැබුනේම නැත. එහෙත් මට වෙන රස්සාවක් ලැබී කොට්ටාවේ පදිංචියට ගිය කාලයේ සෝමා ඇන්ටි අපේ ගෙදර කාලයක් නතර වී උන්නාය. ඒ කාලයෙම ඇය "ඔයා හරි වාසනාවන්තයා" කියා පරණ කතා මතක් කලාය. එක දවසක නැව් කතාව කරළියට විත් මගේ නෝනාට "ඔයාගේ වාසනාව මෙයා ඒ රස්සාවට නොගිය එක" කීවාය. කියා අප දෙදෙනාම අතගගා සිනාසුනාය.

ඇත්තම කතාවත් ඒකය.

ඇත්තම කතාව නම් මා එදා අර දැන්වීම් කැබැල්ලෙන් කොලොන්නාවට  නොයෙන්නට අද මම පිංලිද ලඟ මහතුන්ගේ හෝ කාගේ හෝ ගෝලයෙකු වන්නට තිබීමය. 
කොලොන්නාවේ සිට ආ මම වෙනස්ම කෙනෙකු බවට පත්වී ජීවිතය ජයගන්නා හැටි සිතුවෙමි. 
මා ජයගන්නා හැම තැනකදීම වාගේ කොහේ හෝ සිට සෝමා ඇන්ටී බලා ඉන්නවා ඇත කියා සිතමි. ඇය සතුටෙන් බවද සිතමි.

Sunday, March 18, 2018

"අතේ" සහ හිතේ තියෙන දේ... 90


ජීවිතයේ සමහර දේ ගැන හැරී බලන විට අපූර්වමය. සමහර දේ නැවත නැවතත් සිදුවන්නේය. සමහර සිදුවීම් එකිනෙකට බද්ධව එහෙත් සර්වාකාරයෙන්ම වෙනස් තැන්වල සිදුවන්නේ ඇයිදැයි මා දන්නේ නැත. එහෙමත් නැතිනම් එහෙම දකින්නේ මා පමණක් බවදැයි ද මා දන්නේ නැත.
එහෙම හිතුනු තැනකදී කුරුණෑගල මාවතගම "අතේ" ද, හලාවත මහවැව අතුල අධිකාරීද වෙනස් වෙනස් තැන්වල වෙන වෙන ආකාරයට මතක රැගෙන ආවේය.

"අතේ " අපේ ලෝකයට ආවේ 1990 දී විතරය. එකල මම සාමාන්‍යපෙළ විභාගයට පෙර රට ගිනිගත් නිසා 89 විභාග අහෝසි වී 90 අප්‍රේල් මාසයේ ලැහැස්ති වෙමින් සිටි කාලයේය. (ලැහැස්ති විල්ල ගැන දන්න අය හිනා නොවී ඉන්නවා ඇත.)
අතේ කියා කීවේ අදටත් අතපත්තු යන වාසගම ඇරෙන්නට මොන වාගේ නමක් තිබ්බාදැයි මා නොදන්නා නිසාය. මා මේ ගැන මගේ පරණ යාළුවන්ගෙනුත් ඇසූ මුත් කිසිවෙකු දැන සිටියේ නැත. ඒ හැමෝගේම එකම පිළිතුර වූයේ "ඒක තමයි බං.." යන ප්‍රශ්නාර්ථය පමණි.

මා කළින් කී පරිදි අතපත්තු පවුලේ පොඩිම පිරිමි ළමයා වූ අපේ "අතේ" අතුල අධිකාරීගේ කපාපු පළුවක් විය. පාටද පෙනුමද කොණ්ඩයද ඒ හා ගැලපෙන පරිදි ලොකු උත්සාහයක් නැතිවම අතේට ලැබී තිබුණේය. අතේ ඒ ගැන කීවේ "දෙය්යො බං" කියාය. ඒ අපේ වදෙන් බේරෙන්නට වෙන්නට ඕනෑය. එහෙත් අපට මේ විහිළුව ටික කලක් යනතුරු එදිනෙදා දැවෙන ප්‍රශ්නයක් විය. ඊට හේතුව දවසක් ඇර දවසක් සංගීත සංදර්ශණ වල ගැවසී හවස් වරුවල පස්කණ්ඩි උඩ, නියරවල් උඩ කුරුදු ගාල් අස්සේ ඒ ගැනම් විවේචන කරමින් ඉන්නා විට තරුණ අතුලව අමතක කරන්නට නොහැකිවීමයි.  ඒ කාලයේ සංගීත සංදර්ශණ වලට යාමේ පුරුද්ද වැඩි දියුණු කලේද අතේ මය.
 අතපත්තු පවුල අපේ ගෙවල් තිබූ ප්‍රදේශයට ආවේ අනුරාධපුරයේ සිටය. ඒ ඔවුන් අනුරාධපුරයේ හමුදා කඳවුර සමීපව මැහුම් සාප්පුවක ඇදුම් මැහීමේ කොන්ත්‍රාන්තුවකින් පසුවය. අතේගේ සම්පූර්ණ පවුළම ඇදුම් මැසීමේ විශේෂඤයන් විය. ඊටත් වඩා හමුදා නිල ඇදුම් මැසීමේ පුරුදුකාරයන් විය. අතේගේ තාත්තාත් අම්මාත් කුරුණෑගල  මාවතගම පැත්තේ අය වූ අතර හමුදා ඇදුම් පිළිබද පළපුරුද්ද නිසා අනුරාධපුර පැත්තේ ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ මැදිහත් වීමෙන් එහි හමුදා නිල ඇදුම් මැසීමට ගොස් පසුව ඇතිවූ කළබල නිසා අපේ ගෙවල් පැත්තේ අපේ පාරට හැරෙන තැනම කඩ කෑල්ලක පදිංචි වූ නිසා අතේගේ ඇසුර අපට හිමිවිය.

අපි එකල අතේට නොසෑහෙන ලෙස විහිළු කළෙමු. උඹලා අතුල අධිකාරීගේ ගෙවල් පැත්තේ හිටියාදැයි අසා අතේව ඇවිස්සුවෙමු. එහෙත් අතේ අර අතුල අධිකාරී ජාතියේ හිනාවක් දා අපේ ව්‍යායාමය බංග කලේය. අතේට කේන්ති යන්නේම නැති කෙනෙකු විය. වැඩිපුරම කේන්ති ගියොත් අපි ළඟට ඇවිත් හෙමින් කොදුරන්නේය. " මම උඹේ ඔළුව ලොකුයි කිව්වොත් කේන්ති යනවද..නැත්තං උඹට දුක හිතෙනවද..?" කියා අසන්නේය. ඊට කොහෙන් උත්තර දෙන්නද. ඊට පසු අපි කට උත්තර නැති උගුඩුවන් මෙන් සිටිද්දී බෙල්ලට අතක් දා "වරෙන් වරෙන් වලේ කඩෙන් සිගරට් එකක් ගමු" කියන්නේද අතේමය.

දිනක් මගේ තව මිත්‍රයෙකු වූ ටික්කාගේ  නහය ගැන එලෙස අහද්දීම ටික්කා "නැහැ..මට එහෙම කේන්තියක් දුකක් නැහැ " කීවේය. එවර අතේ මහ හයියෙන් " බලපිය  පොල් නහය තොගේ...තොගේ තාත්තටත් නෑනේ එච්චර ලොකු නහයක් " කියද්දි ලොකු පොල් නහයක් තිබූ ටික්කා ගෙදර දිව්වේය. ඊළඟට ආවේ ටික්කාගේ  අම්මාය. අම්මා පැමිණ පොල්වත්තේ පොල්ගස් යට කාලේ කමින් සිටි අපට නොසෑහෙන ලෙස බැන්නේය. ටික්කා අම්මාගේ හෙවනැල්ලෙන් වැසී ගෙදර දිව්වේය. එදායින් එදා අප අතුල ගැන අතේට කීවේ නැත. කීවත් නොකීවත් ඔහු අප සමග වාදයට ආවේත් නැත. ඔහු එ තරම් සාමකාමී එකෙකු විය. එකල අපට තිබු පුහු දැඟළිලි අතේට තිබුනේ නැත.
(අතේට විහිළු කල හැටි මට ඕමානයට පය තබා කුමාරදාස අංකල් හමුවූ මුල් දවසේම මතක් විය. ඒ දෙන්නාගේ සරීර "කොට " මිස වෙන සමානකමක් තිබ්බේද නැත.)
එදා සිද්ධියෙන් පසු යළි ටිරෝන්ව අපේ සමාගමයට ගන්නට වැඩිපුරම වලිකෑවේද අතේය. අන්තිමට අපි සමඟි වුනෙමු. එහෙත් පොඩි පහේ අඩුපාඩුවක් වූ විගස අර සිද්ධිය කියා  ටික්කාව ලැජ්ජා කළෙමු. එහෙත්                එවන් කිසිතැනක අතේ හිටි වගක් මට මතක නැත.

අතේ අම්මා තාත්තාගෙන් මැහුම් කලාවද හොදින් ඉගෙනගෙන උදේ සිට සවස් වනතුරු මැසිමේ පිටුපස්සෙන් වාඩිවි ඉදිමින් කැලෑ කොල පාට රෙදි කැබැලි, නූල් බෝල සහ ලොකු බර කතුරක් එක්ක ඔට්ටු වෙනවා වගේම  පරාලයක එල්ල තිබූ කුඩා රේඩියෝවෙන් සින්දු අහනවා මට මතකය. ඊට එහා පැත්තේ මැසිමක අතේගේ තාත්තා එක දිගට වැඩකලේය. අතේ මෙන් විටින් විට නැගිට තේ බිබී විස්කිරිඤ්ඤා කකා නොව අතේගේ අම්මා දෙන කහට බිබි එකදිගට වැඩ කලේය.

(අතේලාගේ ටේලරිං එකට එහා කඩ කෑල්ලේ අයිතිකාර රාජපක්ෂ අංකල් තේ කඩයක් කලේය. අපේ ගෙවල් වලට හැරෙන තැන පනාගොඩ හමුදා රාජධානියට ඇතුල්වෙන "පොඩි ගේට්ටුව " නම් කුඩා මුරපොලින් එන හමුදා සෙබළුන්ට තේ හා කුඩා කෑම වර්ග විකුණු රාජපක්ෂ අංකල්ද විශ්‍රාමික හමුදා සාජන්වරයෙකු විය. ඒ සියළ්ලට වඩා සතේට ගනං හදන පොඩි දේටත් කඩා පනින මුදළාලි කෙනෙක් විය.)

අතේ පවුලේ අනික් සමාජිකයන් කලේ එක එක වැඩය. ලොකු අක්කා අතේගේ අම්මා ඇද දෙන ඉරි දිගේ කාකි රෙදි කපා කපා බණ්ඩල් කලේය. එක කලිසමක්, කමිසයක් සියළුම කෑලිවලින් සමන්විතව රෝලක් මෙන් ඔතා අංකයක් ලියා තිබිණි. මේ අංක ලියන ත්‍රිකෝණාකාර චෝක් කැබැල්ල අපේ ඉස්කෝල චෝක් මෙන් හැම තැනැ ගෑවෙන්නේද නැත. ලියන්නටද පහසුය.
ඊළග අක්කා කලේ තාත්තාත් අයියාත්  මසා දෙන උරපටි, කමිස කොලර් අනික් පැත්ත හැරවීමය. ඒක  ලෙහෙසිත් නැත.

ලෙහෙසි නැති බව දන්නේ මාත් කාලයක් එහෙම මහන්නට පුරුදු වූ නිසාවෙනි. මට මහන්නට වරෙන් කියා කීවේ අතේය. අතේ සිය තාත්තාගෙන් අවසර ගෙන මාවද අර පොඩි පොඩි වැඩවලට යොමු කලේය. මට ඊට ලැබුණේ කෑම බීම පමණකි. එහෙත් අතේගේ තාත්තා කහට බොනවිට මට මාළුපාන් සමග කිරිතේ ලැබීම ලොතරැයියක් වගේ උනත් මට විතරක් ලැබීම ප්‍රසිද්ධියේ කන්නට ලැජ්ජාව ඇති කලෙන් රාජපක්ෂ ඇන්ටිට කියා හවසට ගන්නට අරන් තබා ගත්තෙමි.
(රාජපක්ෂ ඇන්ටීව චිත්‍රයට නගාගන්නට ලෙහෙසිය. ගිරය ටෙලිවෘතාන්තයේ ට්‍රිලිෂියා ගුණවර්ධන රඟපෑ "ලුසි හාමි " මතක් කරගන්නට හැකිනම් ඊට වෙනස් වන්නේ නැති රූපයක් ඇයට තිබිණි.)
මට මුළින් ලැබුණේ බොත්තං කාස වල ඉතුරු නූල් කැපීම, කලිසම හෝ කමිසය ඉවර වූ පසු එල්ලෙන ඉතුරු නූල් කැපීම, බොබින්වලට නූල් එතීම වැනි සුළු වැඩය. ඒයිනුත් බොබින් වලට නූල් එතීම මම එක දවසෙන් ඉගෙනගත්තෙමි. එහි රටාවක් තිබේ. ඊටම වෙන්වුණු පරණ මැසිමක් තිබිණි. මැසිමේ රවුම්  බැලන්ස් වීල් එකෙන් බොබින් වයින්ඩරයට  හිර කරගත් ස්පූල් එකට නූල් පිරවීම කරන්නට ආස හිතෙන වැඩකි. දකුණතින් නූල අල්ලාගෙන කකුළෙන් පාගන මැසිමෙන් බොබින් වයින්ඩරය කරකවන විට නූල පැද්දි පැද්දී අර රවුම වටා එතෙන හැටි සියුම් සංගීතයක් මෙන් රසවිදින්නට පුළුවන. ඊට කකුළෙන් පාගන මැසිම තවත් උපකාරයකි. කිසිවෙකුත් මෙහෙම බොබින් ආතල් එකක් අරගෙන නැතැයි මම තවමත් කල්පනා කරමි. ඒක පිස්සුවක් වෙන්නට ඕනෑය. එහෙත් ඒ පිස්සුවට මම ආදරය කලෙමි.
නොවැදගත් සිදුවීම් වලට ආදරය කිරීම පිස්සුවක්දැයි මා දන්නේ නැත. මම තවත් බොහෝ පිස්සු වලට ආදරය කර ඇත්තෙමි. තවමත් ආදරය කරමි. සමහර පිස්සන් සහ පිස්සු වැඩ අතිශය රහසිගතය. හරියටම මේ බොබින් එක වගේය.

අර කළින් කී කොලර් කනපිට හරවන එක ලේසි නැත.එය කල යුත්තේ කතුරේ තුඩඟිනි. එහෙත් පුරුදු නැති මම අර කතුරෙන් ඇන දෙක තුනක් හිල් කලෙමි. කොලරයේ කොන් ඉතා තීව්‍ර ලෙස තිබෙන්නට ඕනෑය. එහෙම හැරවූ පසු මේ කොලරයට ඇතුළෙන් ඝනකම රෙදිවලින් හා ගම් මිශ්‍රිත යමක් තබා  පිටත සිට මිලිමීටර දෙකක් පමණ තියා මැස්මක් නැවත මසන්නේය. කොලරයේ ලස්සන එන්නේ එවිටය. මා මේ කොලර් දෙක තුනක් නාස්ති කල පසු අතේගේ අක්කා මට සුමට වූ පැත්තක දැති කැඩූ ප්ලාස්ටික් පනාවක්  දුන්නාය. ඉන් මම කොලර් වැඩේ හරියටම ඉගෙනගත් පසු නැවත කතුර ලැබිණ.

මාසයක් පමණ ගිය පසු මට මහා කම්මැලි කමක් උදා විය. මේ වෙන්නේ එකම දෙයකි. එකම සිදුවීම් වැලක් උදේ සිට හවස් වනතුරු එකම වේගයකින් සිදුවන්නේය. රේඩියොවේ ගීත වාදනය වන්නේද එකම වේගයකින් මෙනි. ඉලෙක්ට්‍රික් පාගන මැෂිමේ වේගයද එකම වේගයෙන් ගමන් කර එකම වේලාවල් වලදී නතර වෙනවා මෙනි. අතේගේ තාත්තා එකම දේ මැහුවේය. අක්කා එකම දේ කප කපා බණ්ඩල් කලේය. අම්මා තේ හදනවා ඇරෙන්නට අර ලොකු සී ආර් පොතේ ලියා තියෙන මැහුම් මිනුම් දිහා බල බල කාකි රෙදි වල චිත්‍ර ඇන්දේය. නිදහසක් නැතිව වැඩ කලේය. පෝයට හා අර සී ආර් පොත රැගෙන මිනුම් ගන්නට කඳවුරට ගිය දවසක ඇරෙන්නට විවේකයක් නොගත්තේය.

මම ඊට අකමැතිව ගෙදර නැවතුනෙමි.

අතේට එහෙම කල නොහැකි නිසා නොව එය අතේගේ ජීවිතය බැදීතිබෙන නිසා අතේ දිගින් දිගටම වැඩ කලේය. මම ඒ පාරෙන් අපේ ගෙදරට යන්නේ නැතුව පොල්වත්ත පැත්තෙන් කාලයක් තිස්සේ ගෙදර ගියෙමි. දෙවනි අයියා මට "තෝ මුකුත් ඉගෙනගන්නේ නැති අපතයෙක් වෙනවා" කියා බැන වැදුනාට මගේ ඔලුවට ඒක ගියේ නැත.

ආපසු හැරී බලනකොට ජීවිතය එහෙමය. මේ දැන් විනිශ්චය කොට නිසැක නියමයන් දෙන්නට නොහැක. ඒ මොහොතේ සිදුවන මොකක් හෝ රාසායනික  ප්‍රතික්‍රියාවක් නිසා වෙන්නට ඕනෑ හේතුවක්  මත තීරණ ගන්නෙමු. ඒවා ගැන ඒ දවස්වල නම් දෙපාරක් හිතුවේම නැත.

අතේ අපට එකතු වූයේ හවස් වරුවේ වැඩ නිමවීමෙනි. ඔහුට වැඩකරන "කෑලි" ගනනට ගෙවීමක් තිබූ නිසා අපට සිගරට් අරක්කු වලින් අඩුවක් තිබ්බේද නැත. මෙහෙම කිව්වාට සිගරට් එකක් බොන්නට මුදළිහාමි නැන්දාගේ කුරුදුවත්තට හෝ වෙන්දේසි වත්තේ අතහැර දැමුණු ගල්වලට යන්නට විය. අරක්කු බීවේ උදේ වරුවේය. බීවා කීවාට එක බෝතලයක් අට දෙනෙකුවත් බීවේය. එහෙම උදේ බීවේ හවස ගෙදර යන්නට බලාගෙනය. ඒකටත් අර අතේගේ දෙමාපියන් සී.ආර් පොතත් රැගෙන පනාගොඩ කඳවුරට යන දවස එනතුරු මඟබලා ඉන්නට සිදුවිය.
අතේ අපට "අත" දිග හැර වියදම් කලේය. කවදාවත් සල්ලි නැති එවුන් එන්නට එපා කීවේ නැත. එහෙම වුනානම් එකෙක්වත් එන්නේ නැති බව සමහර විට අතේ දැනෙගෙන ඉන්නට නොමැත. අතේ මිත්‍ර සමාගම ප්‍රිය කලේය. ඒ අතරේත් ඕනෑම වෙලාවක අතුලගේ ජාතියේ හිනාවක් දාගෙන රඟපපා සින්දු කීවේය.
අතේ මගේ හොදම මිත්‍රයා වීමට වැඩි කළක් නොගියේය. අනෙක් මිතුරන් මා අතේගේ පොකට්ටුවට වැටී ඇතැයි මූනටම කීය. එහෙත් මම අතේ අත නොහැරියෙමි. අන්තිමට අප දෙන්නා එක්ව වෙසක් කූඩුවක් පොසොන් එකට ප්‍රතිනිර්මාණය කළෙමු. වෙසක් එකට හන්දියේ සව්කොල අලවා 'මෙලෝ රහක් නැති " ව පෙන්වූ කූඩුව අපි එක්ව අපේ පාරට හැරෙන තැන ඉඩමේ විශිෂ්ට ලෙස කැටයම් කපා ප්‍රතිනිර්මාණය කලෙමු.
ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන හැමදාම රාජපක්ෂ අංකල් තේ සහ ලොකු ඇම්බුං කෙසෙල් කූඩුව සෑදු මඩුවටම ගෙනත් දුන්නේය. අප මෙතෙක් රාජපක්ෂ අංකල් ගැන තිබූ තරහා අමතක කොට ඔහුගේ හොද කීවෙමු. ඒ වෙලාවට කළින් නරක කී එකෙවත් සොයාගන්නට නොහැකි විය.
අන්තිමේ කූඩුව නිමාවී හාමුදුරු කෙනෙක් වඩම්මාගෙන බනක්ද කීමට තරම් මුදල් අපේ අතේ තිබ්බේ සම්මාදම් එකතු කල නිසාය. අන්තිම දවසේ "ගුලි" කීපයක පදම වැඩිවී ඔලුබක්කෙක්  ඔලුවේ දමාගෙන පුස් බයිසිකල් පැද්දේද මේ සම්මාදම නිසාය. එහෙත් අන්තිමේ රාජපක්ෂ අංකල් පොඩි පොතක් ගෙනවිත් 'ළම්යි මේං ගාන, මං අඩුවෙන් දැම්මේ" කියා කියන විට අපට සම්මාදමෙන් සත පහක්වත් තිබුණේ නැත.
ඇම්බුං ගෙඩියක් ගෙඩියක් ගානේ රුපියල දෙක පොතේ ලියැවී තිබුනේ ප්ලේන්ටී වලටද එකතු කරමිනි. මම වීරයා සේ "අපිට සල්ලි ගන්නව කිව්වනං කන්නේ නෑනේ හලෝ " කියන විටම අතේ 'ඒකෙන් කමක් නෑ අංකල්මං දෙන්නං ' කියා පොත අතට ගත්තේය.
අතේ ඒ ගාන ගෙවන්නට ඇත. ඒත් මා අදටත් අතේගෙන් ඉගෙනගත් පාඩම අමතක නොකර අනුගමනය කරමි. 
කොයි තරම් සුළි කුණාටු ආවත් අහම්බ මොහොතවල් වල දුෂ්කර කම් වලට මුහුණ පෑවත් අර " අතේ තියරිය" මට ඉබේම පහල වෙයි.
අතේ අපෙන්, දුරස් විය. ඔවුන් වෙන පළාතක අදුම් මැහීම සදහා පිටත්ව ගිය පසු කිහිප වරක් හමුවුනද අප අතරේ දිගින් දිගටම සම්බන්දකම් ඇතිවුනේ නැත.
ඔහු අද මගේ වයසේ තලත්තෑනි මනුස්සයෙකු වෙන්නට ඕනෑය. ඒ වගේම නිවිච්ච එකෙක් වෙන්නට ඕනෑය.

තවමත් පෙනුමෙන් අතුල අධිකාරී වගේම වෙන්නට ඕනෑය. 

Saturday, March 10, 2018

අමතක මතක

පහුගිය "සංගීතේ" පෝස්ටුව ගැන නිවැරදි කිරීමක් කරන්නට තිබේ.

ඒ අතුලගේ තාත්තාගේ නම විමලදාස නොව කුමාරදාස ලෙසිනි. ඒ වැරද්ද නිවැරදි කලේ අපේ ලොකු අයියා විසිනි. ඔහු කුමාරදාස අංකල්ගේ ගජයෙක් බව මතකය. එක එක කාරණා වලට ඒ දෙන්නා වාදකරගත්තාද මතකය. අර කොට කෙට්ටු කුමාරදාස අංකල් ඊට පස්සේ උස මහත අපේ ලොකු අයියා බදාගෙන වාද ඉවරකරගන්නවාද මතකය.

ඊළගට අපේ කලා කවයේ තුන්කට්ටුවෙන් එකක් වූ විශ්වවිද්‍යාල මිත්‍රයාගේ එකතු කිරීමකි.

එදා පවත්වන්නට තිබූ සංගීත සංදර්ශනය පැවත්වූයේ නැති බවත් ඊට හේතුව රජිව් ගාන්ධිගේ අවමඟුල නිසා ප්‍රේමදාස ජනපතිතුමා ශෝක කාලයක් ප්‍රකාශ කිරිම බවත් ඔහු කියා සිටියේය. මට මතක නැති මේ සිද්ධිය නිසා දින දෙකකට කල්දැමුණු සංගීත සංග්‍රාමය ගැන ඔහුටත් අනෙක් මිත්‍රයාටත් උපුල් අයියාගේ වහලයක් නැති ජීප් රථයේ නැගී ගොඩගම සිට නුගේගොඩ දක්වා අස්සක් මුල්ලක් නෑර යකඩ කටකින් නිවේදන කටයුත්තක් කරන්නට වූ බවත්, මට යන්නට බැරිවුණේ සිසිර අයියාගේ කඩේ බලාගන්නට කවුරුත් නැති නිසා බවත්, එහෙම ගම වටේ ගිය වෙලාවේ එකල " අනූවේ පරපුරේ " සඟයෙකු වූ මගේ මිත්‍රයාට මෙහෙව් සංගීත වලට එකතු වීම ගැන රෝහිත භාෂණගෙන් දොස් අහන්නට සිදුවූ බවත් ඊයේ රෑ මට කීවේය. ඊයේ රෑ අපි හෘද්‍යාංගම "කතාබහක" යෙදී සමුගන්නා විට මහරෑ වී තිබුණි.

මතක තව කොච්චර අමතක වෙලා ඇත්ද..? එහෙම බලනකොට මෙහෙම හරි මතක් කරන එවුන් ඉන්න එක කොච්චර වාසනාවක්ද..

Tuesday, February 20, 2018

සංගීතේ.....


හන්වැල්ලේ පදිංචිව ඉද්දී තාත්තා රඟපෑ වේදිකා නාට්ටියක් හෝ තාත්තා සංවිධානය කල සංගීත සංදර්ශනයක් පිලිබද ඉතා සියුම් මතකයක් මගේ ඔලුවේ කොහේ හරි ඇත්තේය. ඒත් ඒ කොතනදැයි,  කවරදාදැයි මට මතක නැත. 
මගේ චිත්‍රපොතේ ඇත්තේ රබර් සෙරෙප්පු දෙකක්  පැලදගත් නිල්පාට කොට කලිසමක් හා ඉරි ඉරි අත්කොට කමිසයක් ඇදගත් ඔලුව ටිකක් ලොකු ඇඟ පරාල ඇනයක් තරම් වූ කොල්ලෙකුගේ තනි චිත්‍රයක් පමණි. නිල්පාට කලිසම් මතක ඊට වඩා පාටක් මගේ ඇහේ නැති නිසා වෙන්නට ඕනෑය. අදත් නිල්පාට ඇරෙන්නට වෙන පාටවල් මට පෙනෙන්නේ නැත. ඒ නිසා මගේ ඇදුම්වල යන්තමට හෝ නිලක් ගෑවි  ඇත්තේය.

කෙසේ හෝ මේ කියන්නට යන්නේ නිල ගැන නොවේ. මේ මගේ ජීවිතයේ හන්වැල්ලේ හෝ නුගේගොඩ නොතිබුණු   "සංගීත"  උන ගැනය. එහෙත් හෝමාගමදී ඇතිවුනු උනක් ගැනය. සංගීත කියා කීවේ "සංගීතේ" ටය. නැතහොත් සංගීත සංදර්ශණ වලටය. මේ එළිමහන් රාත්‍රී සංගීත සංදර්ශණ කාලයක්ම මගේ ජීවීතය වෙලාගෙන තිබුණේය. ඒ මම පෞද්ගලිකව සංගීතය ගැන දන්නා හෝ උනන්දුවක් ඇති නිසාවත්, මට තාලයකට සිංදුවක් කියන්නටවත් පුළුවන් නිසාවත් නොවේ. ඒ මම මේ එළිමහන් සංගීත සංදර්ශන වල නිත්‍ය සමාජිකයෙක් බවට පත්වී තිබුණු නිසාවෙනි.

(මට නම් සින්දුවක්වත් තාලයට කියන්නට බැරිය. එකම එක දවසක් මා මේ ජීවිතයේ දශක හතර ඇතුලේ තවමත් ආසා කරන නාරද දිසාසේකරගේ ගීතයක් වන "මේ භවයේදි මුළු දිය දායේ.." එක දිගට ගායනය කලා නොව කියවා දැමූ බව, අපේ ජීවිත වල  චිත්‍රපට පසුතලයක් බදු වූ  ඕමානයේ "හරාමල් " ගෙදර එදා සිටි ලොකු අයියා, සොයිසා, අජිත්, සිඩ්නි, හපූ,  ජයකොඩි ඇතුළු අයට මතක ඇත්දැයි මම දන්නේ නැත.  මගේ සින්දුවෙන් පසු අත්පුඩියක්වත් ගහගන්නට බැරිව අන්දමන්ද වී සිටි අය එදා කවුරුත් ඊළග අඩිය දාගන්නට ටික වෙලාවක් ගත්තේය.  ඊට පසු දවසක අපි දෙතුන් දෙනෙක් අපේ ලොකු අයියාගේ ඉල්ලීමකට කන්නොදී මගේ සංගීත මිස්ගේ මහත්තයා වූ ප්‍රියා සූරියසේන ගයන "අද රෑට..අදරෑට.." කියන්නට ගොස් ලොකු අයියා අපව කාමරයෙන් එලවාදමා ගෙදර අගුල් දා ගත්තා කියා මතක ඇති බවට මට සහතිකය. ඒ මගේ ගායක ජීවිතයේ වාසනාවන්ත අවසානය විය.  
හරාමල්  එංගලන්තයෙ බොහෝ කුමාරවරුන් අතරේ චාල්ස් කුමාරයාගේ සිට ඔමානයේ කාබුස් රජ පරම්පරාවේ විනෝදජනක කුමාරයන් හා ඔවුන්ගේ බ්‍රිතාන්‍ය බිරින්දෑවරුන්ගේද අපේ  ලකී ඩයස් මාලනී ෆොන්සේකා දක්වාද මුණගැහී ඇති අමුතුම තැනකි.)

එළිමහන් සංගීත සංදර්ශණ වල සර්වරාත්‍රික සාමාජිකයෙකු වීමට ආසන්නම හේතුව වුනේ මා දන්නා 
මැණිකේ කෙනෙකි. ඇගේ කෙටිකාලින පෙම්වතෙකු වූ එකල සුප්‍රසිද්ධ වාදක කණ්ඩායමක ගිටාර් වාදකයෙකු ඔහු නිරතුරු යන එන සංගීත සංදර්ශණ වලට ඇයටත් ආරාධනා කිරීම ඊට හේතු විය. මුළින්ම පවුලේ අය මේ ගැන කැමැත්තෙන් සිටි නිසා ඇය රැගෙන යන්නට ආ  වෑන් රථයේ ඇගේ මල්ලීවත්, මල්ලීගේ කන්කෙදිරි ගෑමට මල්ලීගේ සඟයා වූ මාවත් එක්කාගෙන ගියේය. සංගීත සංදර්ශණ පැවත්වෙන්නේ රාත්‍රී කාලයට නිසා අපට අක්කාව පරෙස්සම් කරන්නට සිදුවිය. එහෙත් අක්කා අපට වඩා සූක්ෂම වෙමින් සංගීතයේ රසතැන්  රසවින්දා බව අප දෙදෙනාම දැන සිටියෙමු. එහෙත් අප දෙදෙනාම ඒ ගැන වද වෙන්නට ගියේ නැත. 
ඒ අපව එක්කාගෙන ගිය තැන්වලින් අපට ලැබුණු සංග්‍රහ නිසාවෙනි.සංග්‍රහ වලට අමතරව අපට නිසි රිසි සේ සංදර්ශණ බූමියේ සැරිසරන්නට තිබූ අවස්ථාවත් එසේ මෙසේ නොවේ. අප "මේ අපේ එකක්" මෙන් එහි හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම රස්තියාදු ගැසුවෙමු.

(සංදර්ශණ කියනවාට වඩා අපේ බාෂාවෙන්ම "සංගීතේ" කියමින් ලියන්නට කැමැත්තෙමි. එහෙත් ඉන් ලියන භාෂාවේ රසයට  හානිවේ යැයි සිතා නොලියමි. . ඒ ගැන කමත්වා.)

සංගීත සංදර්ශණය සංවිධානය කල අය ඊට ගී ගයන්නට එන අයට, වාදක මණ්ඩලයට, සහ නිවේදකයනට හොදින් සලකන්නට වෙනම තැන්සලසා තිබිණි. කන්නට හොදම කෑම මේස පිරෙන්නට තිබිණි. බොන අයට වෙනම බයිට් මේස, වීදුරු පෙරෙහර පෙරටු කරගත් අරක්කු බෝතල් තිබිණි. එහෙත් අපට මේ කාලයේ ඒ ගැන වදවීමක් තිබුණේම නැති තරම්ය. අපට තිබුණේ සංගීත සංදර්ශණය පුරා කරක් ගසමින් විනෝද වීමේ, අළුත් අළුත් දෑ දැකීමේ අරමුණු පමණකි. ඒ අතරේ ලස්සන කෙල්ලන් සෙවිමේ රහස් තරඟද තිබ්බා මට මතකය. ඒවා අප අතරේ ඉපද අප අතරේම මියගොස් පහුවෙනිදාට කෙල පෙරාගෙන බස්වල ගෙදර එන අතරේ සිඳී දියවී ගොස් තිබුණේය.

මා මෙලෙස මිත්‍රයාගේ අක්කා පරෙස්සම් කරන්නට ගියේ සංගීත තුන හතරකට පමණකි. අපට යන්නට ප්‍රවාහන පහසුකම්  තිබ්බාට එන්නට පාන්දර එන බස් හෝ වෙනත් ප්‍රවාහන ක්‍රමයක් සොයාගන්නට සිදුවීම වැනි පටු,  "වැඩේ කෙරෙනකන් " ජාතියේ ආදරයක් නිසා පසුකලෙක මේ සම්බන්ධයට තිත තියන්නට සිදුවිය. අන්තිමේ අපි අර "ඉන්විටේෂන් නැති" නිකංම නිකං රසිකයෝ බවට පත්වුණෙමු. සාමාන්‍යයෙන් වෙන්නාක් මෙන් ඇගේ ආදර කතාව මුළින් ඇස් පුරා ගලන කදුළු ගංගාවකින්ද, පසුව මරාගෙන මැරෙන වෛරයකින්ද අන්තිමටම "එකත් එහෙම වුණු එක හොද" ජාතියේ සිත් සැනසිල්ලකින්ද නිමා විය.

එහෙත් ඒ ආදර කතාව මෙන් අපේ සංගීත උන නතරවුණේ නැත.
එය බෝවන උනක් විය,.

බෝවීම කෙසේද යත් හවස්වරුවේ බස්වලට ගාන හොයාගන්නා අප කලුවර වැටෙන විටම සංගීත සංදර්ශණය සොයා යන්නෙමු. සංගීත සංදර්ශණය තියන තැන් බොහෝ විට ඉස්කෝල පිට්ටනි, රජයේ ක්‍රීඩා පිට්ටනි හෝ පන්සල් වලට අයිති හිස් ඉඩම් විය. සමහර තැන්වල පෞද්ගලික ඉඩම්වලද සංගීත තිබ්බා මට මතකය. අපි හබරකඩ, පනාගොඩ, කඩුවෙල හා බියගම දක්වාද අනෙක් පැත්තෙන් මහරගම,පිලියන්දල, බොරැල්ස්ගමුව දක්වාද ගොඩගම, මීපේ, පාදුක්ක දක්වාද වූ පාරවල් වල සංගීත වෙනුවෙන් කකුල් දියවෙනතුරු ඇවිද ඇත්තෙමු. 
(ආපසු එන්නට තඹ සතයක්වත් නැති නිසා ලස්සන මල් වවා ඇති ගෙවල්වලින් අතුරිකිළිද, පළතුරු ගස්වලින් ඵලද අපේම කියා හිතාගෙන කඩාගෙන බල්ලන්ගේ උඩුබිරුම්, පස්සෙන් එළවිලි ඔස්සේ එළිය වැටෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී ගෙදර ආවෙමු.)

ඒ ඒ කාලසීමාවල සංගීත සංදර්ශණවල අතිශයෙන් ජනප්‍රිය සංගීත කණ්ඩායම් එළිවෙනතුරු වාදනයේ යෙදුනා මට මතකය. ජිප්සීස් කණ්ඩායම ආවේ තෝරා බේරාගෙනය. සන්ෆ්ලවර්ස් හැමදාම ලංකාව පුරාම දකින්නට පුළුවන් විය. ඒ අතරෙනුත් අපට සමීප වූ සන්ෆ්ලවර්ස් කණ්ඩායමේ වාදක මණ්ඩලය තරුණ කෙල්ලන් අතරේ ලොකු ඉඩක් හිමිකරගත්තා නිසැකය. 

සුපර්ස්ටාර්ස් කණ්ඩායම වාදනය කල සංගීත සන්දර්ශණ මට ඒ තරම් මතක නැත.  ඔවුන් සංගීතය සැපයූ සංදර්ශණ ගැනවත් මට ඒ තරම් මතකයක් නැත. එහෙත් තවමත්සුපර්ස්ටාර්ස් කණ්ඩායමේ මූණු මතක තිබේ. ඒ අතරෙන් ඉදහිට හිනාවක් දාන අර්නස්ට් ගේ මූණ, ඩ්‍රම්ස් වාදනය කල මහින්ද සිල්වා උඩ පැන පැන ඩ්‍රම්ස් වලට පලුයන්නට ගහන හැටි නම් මතකය. 

එහෙත් සන්ෆ්ලවර්ස් මතක හිටින මුහුණු වලින් මතක සිටින ලෙස වාදනය කල ඉතාම ඉක්මණින් ජනප්‍රිය වූවා මට මතකය. එයිනුත් ළපටි පෙනුමක් තිබූ අතුල අධිකාරි රසිකාවියන්ගේ සන්ෆ්ලවර්ස් සිහින කුමාරයා විය. (එහෙත් එකල සීමාවක් නැතිව සියල්ලන්ගේ සිහින කුමාරයා වී සිටියේ නාමල් උඩුගමය.) අතුලගේ තාත්තා  කුමාරදාස අංකල් මට ඕමානයේ මන්ජුල මුණසින්හ නම් හැඩිදැඩි ගතිගුණද, සෞම්‍ය හදවතක්ද තිබූ  සහෝදර මිත්‍රයකුගේ නෑදෑයෙක් නිසා ඔමානයේ නිතර හමුවූ කෙනෙකි. ඔහු අතුල තරම් කඩවසම් කෙනෙකු විය. ඉතා පිළිවෙලට හැදපැළදි  "ටොක් ටොක්" සපත්තු දා, අව් කණ්නාඩි පැලදි ඕනෑම තැනක නටන්නට එක පයින් කැමැති විනෝදබර කෙනෙකු විය.  සමහර නිවාඩු දිනවල එකම කාලසටහනේ කම්මැලිව උන් වෙලාවට මා එක්කාගෙන  මැදපෙරදිගට ආවේනික "සිකුරාදා පාටි" වලට සහබාගී වුනේය. (කුමාරදාස අංකල් හරහා අදුරාගත් කෙනෙකු පසුව මට තිස්සමහරාමයේදී ලොකු අකරතැබ්බයක් වී උදව් කල අදත් මට මතකය.) එකල මම සංගීත සංදර්ශණ ගානේ ගොස් අතුල දිහා බලන් සිටි හැටි කුමාරදාස අංකල්ට කී විට ඔහු සිනාසුනේ ඇස්වලිනි. දරුවන් ගැන ඕනෑම අම්මා තාත්තා කෙනෙකුට දැනෙන සතුටක් ඇත්තේය. අද අපට දැනෙන සතුටද එදා ඔහුට දැනෙන්නට ඇත.

මේ අතරතුරේ මගේ ඔත්තුවක් උඩ අපේ කලා කවයට අරමුදලක් පිහිටුවාගන්නට කදිම අදහසක් මතුවිය. ඊට හේතු වුනේ දෙල්කද සිසිර අයියලාගේ ගෙදර ඇතිවූ සංවාදයකි. දෙල්කද සිසිර අයියලාගේ මස්සිනා කෙනෙකු වූ ගුවන් හමුදාවේ උපුල් අයියා, ඔහුගේ ගුවන් හමුදා සඟයෙකු වූ තවත් උපුල් කෙනෙකු සමග සංගීත සංදර්ශණක් කරන්නට අදහස් කරගෙන සිටියේය. මේ උපුල් ජෝඩුව ගුවන් හමුදාවේ සේවයෙන් ඉවත්ව ලැබුනු මුදළින් යම් ව්‍යාපාරයක් කරන්නට අදහස් කරගෙන සිට පසුව කාගේ හෝ වුවමනාවකට ඒ මුදළ් මේ සංගීත සංදර්ශණ සදහා ‍යොදන්නට කැමැත්ත පලකලේ වෙන කෙනෙකුගේ වුවමනාවටය. සංගීත සංදර්ශණ අදහස ගෙනා කෙනා "අයියෝ ගේමක් නෑ" කියා උපුල් ජෝඩුව කැමති කරවාගත් හැටි මට අදත් මතකය. එහෙත් ගේම ටික ටික බරපතල විය, පළවෙනුව ජිප්සීස් සමග සන්ෆ්ලවර්ස් ගෙන්වන්නට තීන්දු කෙරිණ. තීන්දුව ක්‍රියාත්මක වූ පසු දෙගොල්ලෝම කැමැති වුව ටික දිනකින් දෙපාර්ශවයම කතා කොට එක වේදිකාවේ වැඩකරන්නට බැහැ කීවේය. එක වේදිකාවේ වියදම දෙගුණ වී, ලංකාවේ ප්‍රථම වරට වෙන්නට ඕනෑ සංගීතය පැවැත්වූ නාවින්න කුණු කන්දට මෙහා පැත්තේ ඉඩමේ වේදිකා දෙකක් සෑදිණි. එය අවාසියක් වාගේම වාසියක්ද විය. සංගීතය ප්‍රචාරණය කෙරුණේ "ජිප්සීස් සන්ෆ්ලවර්ස් මුහුණට මුහුණලා කරන සටන් භූමියක්" ලෙසය. එහෙත් මුළින්ම ජිප්සීස් කණ්ඩායම ද පසුව සන්ෆ්ලවර්ස් කණ්ඩායමද වේදිකා දෙකේ වාදනය කලා මිස කල සටනක් නැත. සටන බලන්නට ආ අයට එහාපැත්තේ ඉවර වූ විට මෙහා පැත්තට එන්නට සිදුවිය. මේ කණ්ඩායම් දෙකේ සටනට හේතුව ශබ්ද පරිපාලකගේ නොමනා ක්‍රියාවක් බව කතාබහෙන් තේරුණද මා ඒ ගැන ලොකු විසතරයක් දන්නේ නැත.

ඊළග ගැටළුව ආවේ ටිකට් මුද්‍රණයයි. එයත් ලංකාවේ වාර්තාවක්දැයි කියන්නට මා දන්නේ නැත. එහෙත් ඕෆ්සෙට් මුද්‍රණයෙන් එක පැත්තක ජිප්සීස් කණ්ඩායමද අනෙක් පැත්තෙන් සන්ෆ්ලවර්ස් කණ්ඩායමද පෙනී සිටි වෛවර්ණ අවසර පත්‍රයක් මුද්‍රණය විය. එයටද ලොකු මුදළක් වියදම් වුවත් එහි උඩින්ම අපේ කලා කවයට අධාර පිණිස යැයි කල සටහනක් විය.
කලා කවය උඩට ආවේ නිතීමය හා අර්ථික ගැටළුවක් නිසාවෙනි. අපට ආධාර පිණිස (අප කොළඹ මහනගර සභාවේ ලියාපදිංචි, කෙටුම්පත්කල ව්‍යස්ථාවක් සහිත කලා කවයක් වීමු. ) නම් මහරගම නගර සබාවට විනෝද බද්දෙන් ගෙවිය යුතු වූයේ සුළු මුදළකි. පෞද්ගලිකව පැවත්වූවා නම් ඊට සෑහෙන මුදළක් වෙන්කරන්නට සිදුවෙන්නට තිබිණි. ඒ අනුව අපගේ මහරගම ලංකා බැංකුවේ ගිනුමට බැරවෙන ලෙස ගනනක් දෙන්නට පොරොන්දු වූ පරිදිම ටිකට්පතේ උඩ කොටසේ අපේ නම ලොකුවට ලියවිණි.
ටිකට් මුද්‍රණය කලාට ඒ පිටුපස නගර සබාවේ අදාල නිල මුද්‍රාව තැබිය යුතු විය. ඒ කටයුත්තට ගියේ එක උපුල් කෙනෙකු සහ මාය. අප ඉදිරිපිට ගනන් කල ටිකට් තොගයට වැදගත් මූණක් තිබූ අදාල නිලධාරියා නොවැදගත් ලෙස මුද්‍රාව තිබ්බේය. ඉන්පස්සේ ඊට අදාල පෙර ගෙවුම් ගාස්තුවක් ගෙවිනි. එහෙත් මට ගැටළුවක් පැන නැග තිබ්බේය. ඒ අර ගෙදර තිබෙන ඒ හා සමානම ටිකට් තොගයට මුද්‍රා තබන්නේ කවුද යන්නයි.  
ඒ ගැටළුවටත් නොපමාව විසදුම් ලැබිණ. අප ගෙදර යන විටත් අර මහත්තයා ගෙදර මිදුලේ බයිසිකලය නවත්වා තේ බොමින් සිටියේය. තේ බී ඉවර වී සාක්කුවෙන් ගත් අර මුද්‍රාව හොර වැඩක් කරන්නා සේ අර ගෙදර තිබූ ටිකට් පත්වලට තබාගෙන තබාගෙන ගියේය. මහන්සියට වෙන්නට ඕනෑ, දුන් ලියුම් කවරයද රැගෙන හොර වැඩක් කලා මෙන් බයිසිකලය දුම් පිටකරමින් මහරගම පැත්තට ධාවනය කලේය. මම හොර වැඩේ ගැන දෙවරක් අහන්නට ගියේ නැත.

සංගීත සංදර්ශණය ගැන දැන්වූ වෛවර්ණ පෝස්ටරයක්ද ඒ හා සමගාමීව නුගේගොඩ සිට අවිස්සාවේල්ල දක්වා  අලවන ලද්දේ ලොරි බාගයක යමිනි. මමද ඒ ලොරි බාගයේ නැග  රෑ එළිවෙනතුරු පාර පුරා ඇවිදිමින්, නතරවෙමින්, ප්ලේන්ටී බොමින් ලොරියේම පෝස්ටර් උඩ නිදාගමින්  රැය පහන් කලෙමි. ඊටත් අමතරව අපේ කලා කවයට ලැබුණු කොන්ත්‍රාත්තුවක් වූ නාවින්න දැන්වීම පූවරුවේ අඩි විස්සයි විස්සේ දැවැන්ත දැන්වීමක් අතින් ඇන්දෙමු.  එකල නාවින්න ආර්පිකෝ එක ඉදිරිපිට තිබූ මේ දැවැන්ත බෝඩ් රාජයාට දන්වීම් ඇලවූයේ කිහිපදෙනෙකු පමණි. එහෙම ලොකු පෝස්ටර් බෝඩ් එකක් පෑලියගොඩද තිබ්බා මට මතකය. ඒත් ඒවා වෙන්වුණු අය සිටි නිසා අපට තිබුණේ නාවින්න පමණකි. ඒ සදහා වෙන සාමාන්‍ය වියදමෙන් දහයෙන් පංගුවක වියදමට වැඩේ බාරගත්තේ අපේ කලාකාර මිත්‍රයා වූ දැන් රාජ්‍ය මාධ්‍ය ආයතනයක කළමනාකාර තනතුරක දේශපාලන පත්වීමක් දරන සගයෙකි. අඩි විස්සයි විස්ස පෝස්ටර් ප්‍රමාණයේ කොල වලින් මැන කෑල්ලෙන් කෑල්ල ඇන්දේ ඔහුය. පොඩි පොඩි අත්වැඩ දී දවස් දෙකක් විතර නිදිමරාගෙන මාත් ඔහුත් ඔහුගේ මල්ලීත් "හෙන පරිප්පුවක්" කෑවා ඔහුට මතක ඇතැයි නිකමට සිතමි. (අමතක වුනත් - මතක් වුනත් උගෙන් වචනයක් ගන්නට බැරිය. මම ජනපති වුනා නම් ඕකාව  පත්කරන්නේ "රත්මලානේ" ඉස්කෝලෙටය. ) අඩුම තරමේ පෝස්ටරය ඇලෙව්වේ මගේ මිත්‍ර තාත්තාගේ ලොරියේ වහල උඩ නැගී බවවත් මතක ඇත්නම් ඇතිය.

කෙසේ හෝ මහත් වෙහෙස මහන්සියකින් පසුව හොරෙන් රිංගවීම්, ටිකට් නැතිවීම්,  සිගරට් අරක්කු වියදම්, බත් පැකට් අස්සේ සංගීතේ ජයටම පැවත්විණි. ඉන් ලාබයක් වුව ඒ හැටි ලොකු ලාබයක් වුවේ නැතත් අපේ ගානට චෙක් පතක් ලැබුණු බව මතකය. ඉන් අප චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණය පැවත්වූවාද නැත්නම් "ප්ළැටූන්" වේදිකා නාට්‍ය පෙන්වූවාදැයි මට මතක නැත. එහෙත් ලුම්බිණි රඟහලට ඒ සදහා මුදල් බැන්දේ ඒ හරහා බව නම් යන්තමට මතකය.
සංගීත සංදර්ශණ වල සතුටුදායක දේ වාගේම අසතුටුදායක දේ ඇතිවීම ස්ව්භාවිකය.
වරෙක අතුරුගිරියේදී සංගීතයක් බලන්නට ගොස් අපේ අක්කා කෙනෙකුට නොමනා විහිළුවක් කල කොල්ලන් කණ්ඩායමක් සමග ලොකු අයියා ඇතුළු අපේ අයියලා දීර්ඝ ගෝරියක් දාගත්තා මට යන්තම මතකය. ඒ වගේම එකක් අපේ තුන්වෙනි අයියා සමග හබරකඩදීද වී පහු පහු වී වැඩේ දීර්ඝ වීමක්ද වුණා මට මතකය. ඒ කොල්ලෝ මටද දිනෙක මග රැක සිට  "අයියාට ගිහින් කියපන්" කියා කනේ පාරක් දුන්නේ මුත් මම අයියාට නොකියුවෙමි.

සංගීත වලට යන අයට කිවේ "අපේ සෙට් එක " කියා බව මතකය. අපේ සෙට් එකේ කෙල්ලන් සිටියේ අපට සංගීතේ තැනක් ලැබෙන්නටය. එතැනදී විසේට නටන කොල්ලන් නිකං නැටුවේය. බොන එවුන් බමන මතින් නැටුවේය. සින්දු අහන අය ඔහේ බලාගත් වනම බලාගෙන සින්දු ඇහුවේය. "බලන අය" බලමින්ද සමහරුන් සතුටු වුනේය.  
අයිස්ක්‍රීම් වෑන් නැවැත්වුයේ පිට්ටනියෙන් පිටය. ඊට හේතු කිහිපයක්ම විය. එකක් සෙනග පාලනය කරන්නට බැරිකමයි. සමහර අයිස්ක්‍රීම් වෑන් හතරවටෙන් වටකරන් කොල්ලන් විසින් සොලවන නිසා තාප්ප , ගස් අයිනට වෙන්නට නතර කරන්නට රියදුරන් වග බලා ගතහ. ඉළගට මේ අයිස්ක්‍රීම් ලොරි බාග වලින් නැගෙන දුමත් ශබ්දයත් ඉවසන්නට හැකි තරමේ නොවීය.
(මටද අයිස්ක්‍රීම් මතකයක් තිබේ. අප කවදාවත් එක් කෙනෙකු අයිස් ක්‍රීම් තොගයම මිළදී ගත්තේ නැත. අපි කතා වී අයිස්ක්‍රීම් ලොරිය වටකරගෙන මහ කලබලයක් ඇති කලෙමු. ඒ අස්සේ කාසි, කොල දික් කරමින් හැකිතාක් අයිස්ක්‍රීම් ලොරියේ නිදිමරගාතේ උන් වෙලෙන්දාව  අන්දමන්ද කලෙමු. බැරිම තැන "මගේ සල්ලිත් ගත්තා කෝ මගේ එක" කියා වද දුන්නෙමු. බොහෝ විට වැඩේ සාර්ථක විය. අඩුම තරමේ අයිස්ක්‍රීම් දෙකක්වත් නොමිලේම කෑවෙමු.)

මේ සියළු රස මතකයන් අතරේ අමුතු සිදුවීම්ද වුණේය. 
මත්තෙගොඩ පැවති එවන් සංගීත රාත්‍රියකදී  අදටත් මට  සතුට දනවන සිදුවීමක්  සිදුවිය.  එදා මහ සෙනගක් සිටි වෙලාවක අතරමග පොඩි විවේකයක් ගන්නටය කියා පටිගත කල සංගීත ණ්ඩයක් වාදනය වෙන්නට දී වාදක කණ්ඩායම වේදිකාවෙන් බැසගිය අතරේ අබාධිත තරුණයෙකු විත් මයික්‍රෆෝනය ගෙන යමක් කියන්නට උත්සාහ කලත් ඉන් හඩක් පිටවුණේ නැත. එහෙත් වේදිකාව උඩ සිටි පුදගලයන් අර අබාධිතයාට ඉන් පිටවෙන්නට අන කරන අයුරු නම් ඇහෙන්නට විය. කෙසේ හෝ අර අබාධිතයා ඉල්ලා තිබුණේ සින්දුවක් කියන්නට අවසර දෙන ලෙසය. ඔහුට සංගීතයද වුව්මනා බවත් ඔහු වේදිකාවෙන් බහින්නට කැමැත්තක් නැති බවත්  තේරුම් ගත හැකිවිය. අවසානයේ එතැනට කළබලයෙන් දිව ආ කෙනෙකු  මේ තමන්ගේ පුතා බවත් ඔහු දක්ෂයෙකු බවත් එක ගීතයකට අවස්ථාවක් දෙන ලෙසත් ඒ වෙන විට වේදිකාවට එමින් සිටි වාදක මණ්ඩලයට ආයාචනා කරන අප දුටුවෙමු. දැන් වැඩි අවධානය මේ සිදුවීම දෙසට යොමුවෙමින් තිබෙන නිසා ඔහුට අවස්ථාවක් දෙන්න‍ට  අකමැත්තෙන් වුව වාදක කණ්ඩායම තීරණය කලෙන් ඔහු පුන්සිරි සොයිසාගේ ගීතයක් ආරම් කලත් වාදකයන් අතරේ කිසි උනන්දුවක් නැති වාදනයක් ආරම් කෙරිණි. එහෙත් සියල්ල කනපිට හැරුණේ ඔහුගේ කටහඩිණි. ඔහු වාදකයන් පරදවා කටහඩෙන් මුළු ක්‍රීඩාංගණයම ජයගත්තේය. නිදිමරගාතේ වෙහෙස වෙමින් සිටි සියල්ලෝ වේදිකාව පාමුළ ගල් පිලිම මෙන් ඔහුට වශීවිය. 

මේ අවස්ථාව අදත් මට මැවී පෙනේ...වාදකයන් කිසි උනන්දුවක් නැතිව එකිනෙකා සමග සිනාවෙමින්, කතාබහ කරමින්  "අපට තව වැඩ තියෙනවා" වර්ගයේ පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන බවක් හොදින්ම දැනෙන්නට විය.  එක අතකට එහෙම වෙන එකත් සාධාරනය. ඊලගට සින්දු කියන්නට ඇවිත් ඉන්නා ගායක ගායකාවන්ට බලන් ඉන්නට බැරිය. ඔවුන් ඊළග සන්දර්ශණයට දුවන්නට ඕනෑය. 

එහෙත් මේ සිදුවීම නොබලා ඉන්නට බැරි යම් සංවේදී යමක් ඊළගට සිදුවිය.
අබාධිත තරුණයා ඇත්තෙන්ම වාරු වී සිටියේ මයික්‍රෆෝන රැදවුමටය. එහෙත් ඔහු විකෘති වී ගිය එක් අතකින් මයික්‍රෆෝනය අල්ලාගෙන මුවට ලංකොට පුන්සිරි සොයිසාට වඩා හොදින් ගයන්නට විය.  එහෙත් ඔහුගේ අබාධිත තත්වය නිසාදෝ මුව අගින් කෙල බේරෙන්නට පටන් ගත්තද අසරණයාට කල හැක්කක් නොමැති විය. එහෙත් මෙතෙක් වෙලා තම පුතු වෙනුවෙන් අරගල කල, ආයාචනා කල තාත්තා වේදිකාවට නගිනු දකින්නට පුළුවන් විය.
 ඔහු පැමිණ වරෙන් වර ඔහුගෙ මුවින් වැටෙන කෙල පිසදමන්න්ට වීමත්, තම පුතුගේ ගීතයට නොනවත්වා අත්පුඩි ගසන්නට වීමත් කිසිවෙකුට දරාගත හැකිවූයේ නැත. බොහෝ දෙනෙකු අත්පුඩි ගසන්නට පටන් ගත්තේය. අප කිහිපදෙනෙකු ඇස්වලින් කදුළු බේරමින් අත්පුඩි ගැසුවෙමු. කිසි සහයක් නොදැක්වූ වාදකයන් එකා දෙන්නා අවසානයේ ඔහුට එකතු විය. මේ තරුණයා ගීත පහකට වඩා ගායනය කලේය. ඒ හැම වාරයකම අත්පුඩි වැදුනේය. ඒ හැම වාරයක්ම වාගේ අර තාත්තා පැමිණ අර මූණ පිස දැම්මේය. 
එය මගේ ජීවිතයේත් අතිශය සංවේදී අව්ස්ථාවකි.අන්තිමේ යහපත් දෙයක් විය. ඔහු වේදිකාවෙන් බැස යද්දී කෙනෙකු පැමිණ තාත්තාවත් පුතාවත් ගෙදර එක්කාගෙන යන්නට වාහනයක්දෙන්නට පොරොන්දු විය. 

ඒ අතරේ තවත් යහපත් දෙයක් විය. වාදක කණ්ඩායම තුෂ්ණිම්බූතබාවයෙන් මිදී වාදනය පටන් ගන්නවාත් සමග පිට්ටනිය දෙදෙරමින් හූ හඩක් නැගෙන්නට විය. එය අප වේදිකාව දෙසින් මෑත්වී මත්තෙගොඩ පාරෙන් එනතෙක් නතර වුනේ නැත. මා හිතන්නේ ඔවුනට නැවත අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැත. එදා සංගීත රාත්‍රිය අවුල් සහගත වෙන්නට ඇත. සංවිධායකයන් අමාරුවේ වැටෙන්නටත් ඇත. ඒ පිළිබද අවුලක් ඇතත් මා ඒ ගැන සිතන්නට බරක් ගන්නේ නැත.
එහෙත් ...
ඒ තාත්තා මට අදද මේ මොහොතේද මතක් කරගත හැක්කේය. ඔහු තාත්තා කෙනෙකි.
එය සිතට සැහැළ්ලුව ගෙන දෙන්නේය...

Thursday, February 8, 2018

අබ්දුල් අමීන්..88



නාවල සෝලීස් ශාලාවේ සිට ගාලු මුවදොර දක්වා ඇදෙන වෑන් රථය පැදවුයේ අජිත් අයියා වන්නට ඕනෑය. ඒ වහල පාත "රෝසාවේ" නැගුන අය අතර අපේ අම්මා, තාත්තා, අක්කලා තුන්දෙනාම සහ එකල ලංකාවේ හිටි දෙවැනි අයියාද හිටියා මට හොදටම මතකයි වගේය. ඊළඟට ලොකු අයියාගේ අක්කා සමග ඉස්ටැන්ලි අංකල්, සෝමා ඇන්ටී සහ අජිත් අයියාගේ බිරිඳද හිටියාය.
හිටියා කීවාට කට්ටියම හිටියේ මහා ඝෝසාවක් ඇතිකරමිනි. මම පමණක් වෙන්නට ඕනෑ දවස් ගණනක චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණ  මහන්සිය හා මඟුල් ගෙදරක කෑම පිහිටෙන් පොඩි කුකුළ් නින්දක වැටී හිටියෙමි. එහෙත් නිදන්නට ඉඩක් නැත. අජිත් අයියා සුපුරුදු ලෙස අපේ ලොකු අක්කාවත් පටළවාගෙන මහා විහිළු තහළු සාගරයකය.

(අජිත් අයියාගේ හැටි ලියන්නට වෙනමම දවසක් ඕනෑය. අජිත් අයියා ඔහුගේ තරමවත් කුමක්දැයි නොදන්නා කෙනෙකු විනා තමන්ගේ "තරමෙන් " කිසිදා ප්‍රයෝජන ගත්තෙක් නොවන වගත් ඔහුගේ තරමෙන් ප්‍රයෝජන ගත් "මගෙන්" පටන් ගෙන ලොකු ව්‍යාපාර දක්වා දිවෙන අතීතයක් වර්තමානයක් ඇතැයි දැනට ලියා තැබීම ඇතිය.)

මේ වෑන් රථය අර නාවල සෝලිස් එකට වඩා සතුටු සාගරයක කිමිදෙමින් දිවෙයි. ඒ අතරේ "ඉස්ටැන්ලි" අංකල්  "අබ්දුල් අමින්" සින්දුව පටන්ගෙන තිබේ. අබ්දුල් අමින් සින්දුව මා අසා ඇත්තේ ස්ටැන්ලි අංකල්ගෙන් පමණි. ඔහු හැමදාම සෙනඟ ගොඩක් සහ වීදුරු දෙක තුනක් හිස්වූ තැන මේ සින්දුව පටන් ගනී. මේ අපූරු සින්දුවේ මහ ලොකු වාක්‍ය මාලාවක් හෝ අර්ථයක් තිබුනේ නැත. එහෙත් පලමු වචන පේලියෙන් පසු ඊට අත්වැල් ගායනා කරන පිරිස නවත්තනට බැරිය.
අබ්දුල් අමින් පටන් ගැනෙන්නේ ස්ටැන්ලි අංකල් තාලයකටත් මෙන්ම හඬත් අඩුකොට "අබ්දුල් අමී......න්න්"  කියා නැවතීමෙනි. ඉන්පස්සේ අත්වැලට කවුරුන් හෝ "ඩුම් ඩුම් ඩුං.. " කියා තාලයට කියති. මේ සින්දුවට වචන කිහිපයක් තිබුණා මට මතකය. එහෙත් දැන් මතක් නොවෙයි. එහෙත් අත්වැල් ගායකයන් වැඩිපුර එකතු වූ පසු අර හෙමෙන් සෙමෙන් කියන සින්දුව වේගයෙන් කියවෙයි. අත්පුඩි වැටෙයි.  නැවත නැවතත් ගායනා කෙරෙයි.

මට දැන් නම් හිතෙන්නේ ඇස් පියාගෙන එදවසට යන්නටය. එදවස අද මෙන් මහා වාහන තොගයකුත් නැති. ආලෝකමත් වීදී ලාම්පුත් නැති අදුරු වීදී දිගේ ඇදෙන මේ කුඩා වෑන් රථයේ මෙහා පිටින් ඉදිමින්  අර වීදුරු අස්සෙන් "යථාර්ථය දකින්නටය".
ඒ රථයේ යන අයට කොයිතරම් ප්‍රශ්න තිබුනාද...කොයිතරම් හෙට ගැන අවිනිශ්චිතකම් තිබුණාද...මඟුල් ගෙදර ආවේ කොයි තරම් දුෂ්කර ලෙසද...යළිත් හෙට අමනාපකම් අඩදබර අඩුපාඩුකම්, තනිකම් තරහාවීම හිත් රිදීම් මෙන්ම සතුටුදායක ලෙසද ජීවිතයට මුහුණ දෙන්නට ඕනෑද..? එහෙත් මේ වෑන් රථයේ ඉන්නා එකදු ගැහැණියකටත් මිනිසෙකුටවත් එසේ  හැඟිමක් නැති සැටි මෙන් හිනාවෙමින් අත්පුඩි ගසමින් මේ මොහොත විදින්නේය. අජිත් අයියා හෝ ස්ටැන්ලි අංකල් බැනුම් මැද්දේ සිගරට් දල්වන්නේය. අපේ අම්මලා අක්කලා පටලාවගත් සාරි තවත් අවුළ් කරගනිමින් අත්පුඩි ගසමින් සිනාසෙන හැටි, සෝමා ඇන්ටී ඒ කලබල අස්සේත් කාට හෝ කුටු කුටු ගගා අවවාදයක් දෙන හැටිත් සිතෙන් මවා ගන්නට ඔබට බැරි බව මම දනිමි. ඒ "කුහක සතුට" ගැන මම සතුටු වන්නේ එය මා පමණක් ලබන සතුටක් නිසාය.
ඒ සතුට කාට කාටවත් බෙදන්නට  බැරි එකකි.

නාවල සිට අපවත්  ගෙදර බස්සාගෙන යන්නට කළින්ම සූදානම් කොට තිබූ මේ වෑන් ගමන ගාළුමුවදොරට හැරවූයේ අජිත් අයියාය.  අපේ මේ පවුල් දෙක තුනක් පටවාගත් වෑන් රථයට පිටුපසින් මනාලයා පදවාගෙන ආ මෝටර් රථයේ නැගී මනාලියද ආවාය. ගාළුමුවදොර අයිනේ නතරකෙරුණ වෑන් රථයෙන් බැසගත් අප  කිහිපදෙනෙක් තද කළුවරේ හෝ ගානා රැල්ල බලන්නටද, අජිත් අයියා ඇතුළු දෙතුන් දෙනෙක් "නානා" ගෙන් ගත් කූකුළ් මස් කැබැල්ලක් සමග පොඩි මීවීතකද, තවත් කිහිපදෙනෙක් දොර වීදුරු හකුළුවාගත් වෑන් රථයේ ඇතුළට වී කතා බහකද යෙදෙනා අතරේ අජිත් අයියා කොහෙන්දෝ ගෙනා අහස්කූරු කිහිපයක් උඩ යවන්නටද විය.  උඩ යැවුවාට කම් නැත  මේ මහරෑ හරස් අතටද යවන්නට විය. පළමු එක හරස් අතට වේගයෙන් ගොස් කිහිපදෙනෙකු මගහැර බිම පතිත වෙනවාත් සමග වෑන් රථයෙන් බැසගත් ගැහැණු රොත්තක් "එපා" කියන්නට පෙර අජිත් අයියා අනෙක් අහස්කූරද හරහා යැවෙන ලෙස පත්තු කලේය. ඒ අහස් කූර විදුලු වේගයෙන් හරස් අතට ගොස් නැවතුනේ අපේ අළුත් මනාලියගේ ඇඟේ වදිමිනි. ඇය වේදනාවෙන් බිම පෙරළුනා පමනි අපි සියල්ලෝ එදෙසට දිව ගියෙමු. ඇයට ඒ තරම් හානියක් නැතත් කුඩා පිළිස්සුම් තුවාලයක් ව වේදනාවෙන් පෙළුණාය.
එහෙත් මේ දර්ශණය බලා සිටියේ අප පමණක් නොවන බව තේරුම් යන්නට වැඩි වෙලාවක් ගත නොවීය. එකවරම අප වෙතට කඩා පැන "කවුද යකෝ" කීවේ අතපය හැඩි දැඩි තරුණ කොල්ලන් වැලකි.  ඔවුනට අනුව අපේ ක්‍රියාකාරකම් මේ මහරෑ "ගෝල්ෆේස්  සාමකාමී කමට"  බාධාවකි. එකල සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙල පැවෙත්වෙන කාලය නිසා සිවිල් ඇදුමෙන් සැරසුණු බොහෝ ආරක්ෂක නිලධාරීන් එහි ගැවෙසෙන අයුරු පුදුමයක් නොවිය.
ඔවුන් කඩා වදිද්දී ස්ටැන්ලි අංකල් විශිෂ්ට විශ්‍රාමික තානාපති සේවා නිලධාරියෙකු වුව තැනට සුදුසු ලෙස  'ඩිප්ලොමැටික්" නොවෙමින් "ඇයි ඇයි" කියා අර කොල්ලන්ට තගරිය දැම්මේය. අර කොල්ලෝ තරුණ කමටද කොහෙදෝ අතේ තිබුණු බීම බෝතල් එකිනෙක කඩා ආයුධ කලේය. අප අතරේ මේ තරම් ගහමරා ගන්නට දේවල් ඇතිවුණේ නැත. එහෙත් දැන් මේ තත්වය උග්‍ර වෙමින් නරක අතට හැරෙන බවක් පෙනේ. ගැහැණු අය අපේ පිරිමි අයව පසුපසට අදිමින් පවුරක් මෙන් ඉදිරියේය. අර කොල්ලෝ අපට බනිමින් අජිත් අයියාව සොයති. අජිත් අයියා ගෑණු පවුරෙන් කඩා පනින්නට ඉංග්‍රීසියෙන් ඉඩ ඉල්ලති. සෝමා ඇන්ටී 'පුතේ මේක පවුලේ ප්‍රශ්නයක් අපි විසදගන්නම්..දැන් ඔයගොල්ලෝ යන්න" කියති.
(සෝමා ඇන්ටී තරම් "ඩිප්ලොමැටික් " ගැහැනියක මට අදත් හමුවී නැත. ඇය සියලු දේ දැක්කේය. ඒවාට සරල උත්තර දුන්නේය. කිසිවෙකුගේ කුණු කන්දල් තවත් කෙනෙකුට "පාස්" කලේ නැත.)
එහෙත් ඇයවද පසුබා අර කොල්ලන් බෝතල් උළුක් කරමින් අජිත් අයියාව සොයති. අන්තිමේ අජිත් අයියා අර පවුර කඩාගෙන විත්

 "ධම්මික තොපි දවල්ට රිලේ දුවනකොට අපි විසිල් ගහන්ඩයි..චියර් කරන්ඩයි..තොපි රෑට ඇවිත් බෝතල් වලින් අපිටම අයින්ඩයි...ලැජ්ජ නැද්ද යකෝ.." කීය.

කීවා නොව මහ හඩින් කෑ ගැසුවේය.

අප කිසිවෙකු දන්නා ධම්මික කෙනෙකු නැත. (අපේ අයියාගේ නමත් ධම්මික වුණාට දුවපු රිලේ එකක් නැත.) එහෙත් අර කොල්ලන් රැල රිලේ එකක් දුවන්නා මෙන් අන්ත්‍රස්දහන් විය.

අප යළිත් වෑන් රථයට නැග්ගෙමු. නැග්ගෙමු නොව බලෙන් පොරයෙන් නංවාගත්තෙමු. මනාල යුවල රත්නම්ස් රෝහලට ගොස් බෙහෙත් දාගෙන තිබිණි. එදා ජීවිතය කිසිදා නොදකිනා නොහදුනනා නිහඩ කමකින් පිරී ගත් වෑන් රථය හෙමෙන් හෙමෙන් පාළු පාරවල් තවත් පාළු කරමින් ඇදුනේය.
අජිත් අයියා හුරේ කී චියර් කල ධම්මික ගැන පසුව මට කොලොන්නාවේදී කීවේය. ඒ නම් එකල අපට සාෆ් තරඟාවලියේ පදක්කමක් බලාපොරොත්තු වූ ධම්මික  දිසානායක ගැනය. ධම්මික අර බෝතල් කඩාගත් කල්ලියේ කෙට්ටුම එකා විය. ඔහු මීටර් 100 හා 200 ඉසව්වලට සහබාගි වුවත් රිලේ තරඟවලට සහබාගී වුවා බව මට මතක නැත. එහෙත් අජිත් අයියා ක්‍රීඩාවට දැක්වූ උනන්දුව නිසා අපට යහතින් ගෙදර එන්නට පුළුවන් උනේය.
සමහර විට ධම්මිකට ලැජ්ජාවක් ඇතිවෙන්නට ඇත. අපේ මේ සිදුවීමත් ඔවුන්ගේ කඩාපැනිමත් අතරේ තිබුණේ "තරුණ උනක්" වෙන්නට ඇතිය කියා මට සිතේ. එහෙම නැත්නම් ඔහුට තරඟාවලිය අතරේ මහරෑ මෙලෙස අනාරක්ෂිත ලෙස හැසිරෙන්නට තිබූ "අයිතිය" ගැන කුකුසක් තිබෙන්නට ඇත. කෙසේ හෝ ඊළග තරග අතරේ "මේන්න මේ"" කියා අජිත් අයියා මට ධම්මිකව රූපවාහිනි තිරය මත පෙන්වන ලද්දෙන් අර මහ රෑ දකින ලද ධම්මිකව මට අදුරාගන්නට පුළුවන් විය. ඔහු ඇත්තෙන්ම සැබෑ ක්‍රීඩක ලක්ෂණ පෙන්නුම් කලේය. යන්තම් බොකුටු කොණ්ඩයක් තිබුණේය.  දුවන්නට උපන් උසක් තිබුණේය. ඒ වාගේම කඟවේනා මෙන් දිව්වේය.
මට ධම්මික දිසානායක ඒ සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙලේ පදක්කම් ගත්තාදැයි මතක නැත. එහෙත් වරෙන් වර ඔහු ගැන පුවත්පත් වල ක්‍රීඩා පිටුවේ ප්‍රවෘත්තීන් පලවී තිබුණේය.

කාලය අපට හැමදාම එකම තැන රැදෙන්නට දෙන්නේ නැත. කාලය අපව විවිධාකාර චිත්‍රපට පෙන්වා ඒ චිත්‍ර -දර්ශණ -සිතුවම්- හඬ- දැනීම් -හැඟීම් අපට ලංකොට අපේ කරදී, විටෙක අපෙන් ඈත්කර අපට එරෙහි කොටදී අපව ජිවීත ගමන්මග ඔස්සේ තල්ලු කර දමන්නේය. එලෙස තල්ලු වී යන අතරේ අර දකින ලද මතකචිත්‍ර විටෙන් විට මතක් වෙයි. වරෙක ඒ ගැන සතුටු කදුළු ගලයි, වරෙක පශ්චාත්තාප වෙයි, වරෙක අමතක කරන්නට බොළද උත්සාහයන් වල නිරත වෙයි. වරෙක පලිගන්නට තරම් සසල වන මතක බවට පත්කරයි. ඒ සියල්ල කුමක් වේවා ජීවීතය අපට නතරවෙන්නට නතර වී නරඹන්නෙකු වීමට කාලය නම් ලබානොදෙයි.

එහෙම කාලය නතර නොකර සෑහෙන කාලයක් ගිය පසු ධම්මික දිසානායක මට නැවත හමුවිය. අර කළින් කී දෛවය මට පමණක් නොව ඒ අවස්ථාව අජිත් අයියාටද දුන්නේය. මේ කියන කාලසීමාවේ මම යාල අමදූව වෙරල තීරයේ හෝටලයේ සේවය කරමින් සිටියෙමි. මා එහි එක්කාගෙන ආ මගේ කළමණාකාරවරයා වූයේ අජිත් අයියාය.

ඒ අනුව සාෆ් උළෙලින් පසු ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ වැඩිදුරපුහුණු කාලයකට ජර්මනියට ගිය ධම්මික දිසානායක මේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු ගනනාවකට පසු මේ සිදුවීම සිදුවූ ගාළු මුවදොර මුහුදට වඩා ලස්සන තිස්සමහාරාමයේ අමදූව වෙරළ තීරයේ අපේ සුන්දර හෝටලයට ආවේ තනිවම නොවේ. ලස්සන ජර්මන් කෙල්ලෙකුද සමගය.
ධම්මිකගේ ජර්මානු මිතුරිය සුන්දර වූවා වගේම ධම්මිකද සහමුළින්ම වෙනස් කෙනෙකු බවට පෙනුමෙන් වෙනස් වී තිබිණ. අර කෙට්ටු ගතිය සහමුළින් නැතිවී කළු අමරිකානුවෙකු මෙන් උස මහත හැඩිදැඩි වචනාර්ථයෙන්ම මළල ක්‍රීඩකයෙකුගේ පෙනුම ලබාගෙන තිබිණි.
ඔවුන් අපේ හෝටලයට එන බව යාල වෙරල තීරයේ ඇන්ටෙනාවක සවිකල දුරකතන කුළුනේ සිට කරකවන අංක සහිත රිසීවර් දුරකතනයෙන් අපට දන්වා තිබුණේ නැත. (එකල හෝටලයේ නවාතැන් ගන්නා අයගේ ලැයිස්තුව කොළඹ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් සමාගමේ සිට  කීවේන් අප "රෙසර්වේෂන් පොතේ " ලියාගත්තෙමු.)
ඔවුන් ආ පසුව අජිත් අයියාද දුවගෙන විත් උඹට මතකද කියා මගෙන් ඇහුවත් මට මතක තිබුණේ නැත. අපි ඒ මතකය අවධි කලෙමු. එහෙත් ඒ මතකය අජිත් අයියා විසින් ධම්මිකට මතක් කරනා ලදැයි  කියා මට හිතෙන්නේ නැත. අජිත් අයියා ඔවුනට විශේෂ කොට සැලකූ බව නම් මතකය. ඒ අතරේ ඔහුගේ ශිෂ්‍යත්වයද අවසාන වෙන බවත් නැවත ලංකාවට පැමිණ 100 හා 200 ඉසව් වලින් තරඟ කිරීමට කැමැත්ත බවද ධම්මික හා අජිත් අයියා අතර ඇතිවුණු කතාබහට අනුව දැනගන්නට ලැබුණේය. නමුත් කිසිදු විටෙක අර ගාළුමුවදොර සිදුවීම ගැන කතා වුණා මට ඇහුණේ නැත.

එහෙත් මෙහෙම මතක එලෙස දියවීමට දෙන්නේ ඇයි..?

මේ කාලසීමාවේ හෝටල් බිල් ලියවුණේ අතිනි. ධම්මික දිසානායකගේද හෝටල් බිල කෑම බිල හා අතිරේක වියදම් වලින් බාගයක් වත් අජිත් අයියාගේ කතුරට අසුවී මගේ අතින් ලියැවී ගනන් හැදී තිබුණේය. ඔහු බිල ගෙවන්නට ආ විට "සර්ට මාව මතක නෑ නේදැයි..' " මම ඇසුවෙන් ඔහු ඇස් ලොකු කරගත්තේය.
ඒ ලොකු කරගත් ඇස් පොඩිවෙන්නට පොඩිවෙන්නට ඔහුට ඒ සිද්ධිය මතක ඇති බව තේරුණත් "දැන් අවුරුදු ගානක්නෙ මල්ලි..යන්තං වගේ මතකයි" කීවා මිස කිසිත් කීවේ නැත.

ඔහු යන්නට පෙර අප සමග ඡායාරූපයක්ද ගත්තේය. ඒ ඡායාරූපය අපට තැපෑලෙන්ද එවන්නට තරම් ඔහු නිහතමානීද විය. ඒ ඡයාරූපය තවම මා ලඟ තිබේ. මගේ පින්තූර ඇල්බමයේ අලවා තිබේ.

ඊට අමතරව අර ගාළුමුවදොර දක්වා ඇදෙන සතුටු සාගරයක පිරුණු වෑන් රථයද, ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ අබ්දුල් අමීන්ද, දාඩිය දමමින් රත්නම්ස් රෝහල අසල නවතා තැබුණු සෙනඟ පිරි ඒ රෝසා වෑන් රථයද, ඊටත් අවුරුදු ගනනකට පසු අමදූව කුඩාවැල්ලේ වාඩිය අසලින් හැරවූ සුදුපාට මෝටර් රථයෙන් බැස ගත් ධම්මික දිසානායකද මගේ මතක පොතේ තදින් ඇලවි ඇත්තේය.

Monday, January 22, 2018

සුවඳ දෙන මිනිස්සු 87



මේ සාෆ් ක්‍රීඩා උළෙල ලංකාවේ පැවත්වූ 1991 වර්ෂයයි. එකල ජනපති ප්‍රේමදාස ලොකු ගැම්මකින් ක්‍රීඩා උළෙල පවත්වන්නට කටයුතු යොදා තිබු කාලයයි. ප්‍රේමදාස මහත්තයා එහේ කලබලේ වැඩ කරද්දී මම මහරගම මගේ මිත්‍ර සමාගමයේ යෝජනාවක් උඩ පවත්වන්නට වැඩකටයුතු සූදානම් කොට තිබූ "ප්‍රතිරූ" චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය සමග කලබලයක උන්නෙමි. එහෙත්අ පට කලබල වෙන්නට හේතුවක් තිබ්බේ නැත. ඒකට හේතුව කලබල වෙන්නටවත් අතේ සතපහක්වත් නැති කමය. වත්තේගෙදර හන්දියේ  181 ගෙදර රවුම් කාමරේ ලොකු වැඩකට අතගසා තිබුණත් අපට ප්ලේන්ටී බිබී ටයිප් රයිටරේ එක එක ලියුම් ගසා තැපැල් කරනවාට වඩා යමක් තිබ්බේද නැත. අන්තිමේ පටන්ගත්තු "වැඩේ" වැඩසටහනක් ලෙස ක්‍රියාත්මක කරන්නට අපි තීරණය කලෙමු.

පළමුවැන්න පත්තරේකට ලියා අපේ ප්‍රතිරූ වැඩසටහන ගැන පොඩි හැදින්වීමක් පලකරවා ගැනීමයි. ඒ අනුව නුගේගොඩ බෝගහ ලග බාබර් සාප්පුවට නිතර එන එකල දිවයිනේ වැඩකල තිස්ස කොරතොට හමුවී අපේ වුවමනාව බාරදුන්නෙමු. ඊට පහුවෙනි දාකම එය දිවයිනේ පලවිය. ඒ අනුව ප්‍රතිරූ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණයට බාර ගැනුනේ උඩුකය චිත්‍ර පමණකි. එයිනුත් දේශීයව වැදගත් හා ජාත්‍යන්තරව කීරිතියට පත් අයගේ  උඩුකය චිත්‍ර අපගේ ලිපිනයට එවන ලෙසත් විද්වත් මණ්ඩලයක් ඔස්සේ විමසීමකට ලක්කොට ත්‍යාග හා සහතිකපත් පිරිනමන බවටත් දැන්වූයෙමු
ඒ එක්කම කාගේ හෝ හැදුනුම් කමක් මත "ලක්දිව" පත්තරයේද මේ ගැන පොඩි සටහනක් පලවිය. සටහන බාරදෙන්නට ලක්දිව කාරයාලය තිබූ බොරැල්ල සුපිරි වෙළද සංකීර්ණයට ගිය ගමන මට තවමත් මතකය. අපේ සටහන බාරගන්නට එහි කොණක වෙන්නට තිබූ කාරයාලය ඇතුළෙන් සුනිල් අයියා හෝ රෝහිත හෝ ආවා මට මතකය. එහි පියන්ලා හිටියේ නැත. ඒ අමුතුම සුවඳකි. අප ඉන් ප්‍රිතීයට පත්වූයෙමු. එකල ලක්දිව ලක්ෂයක්වත් මුද්‍රණය වන්න්නට ඇත. ඒ අනුව අපේ වැඩසටහනට යම් බරක් වැටෙන්නට ඇත. කෙසේ හෝ ඊළග සතියේ අපට තොග පිටින් "වැඩි විස්තර" අසා මුද්දර ගැසූ ලියුම් ලැබෙන්නට විය. දැන් වඳවී ඇතී "රෝනියෝ " ක්‍රමයට  සියළු විස්තර සහිත ලියුම් මහරගම තැපල් කාර්යාලයෙන් තැපැල් කිරීමද අපට "කික් " එකක් ලැබෙන බවට සහතිකයක් විය.

ඒ රෝනියෝ කිරිල්ල අදද මගේ නැහයට දැනෙන සුවදවල් වලින් එකකි. රෝනියෝ කරන්නට නම් ස්ටෙන්සිල් නමින් හැදින්වූ ඝන කාබන් කොල තුනකින් සමන්විත දිගු කොලයක ටයිප් රයිටරයේ රිබන් එක ගලවා අර කොල කැපී අකුරු පෙනෙන සේ ටයිප් කරන්නට ඕනෑය. ඒ මත ලස්සන චිත්‍ර අදින්නට අප යොදාගත්තේ ලියා ඉවර වූ කාබන් පෑනකි. නැතිනම් ස්ටෙන්සිල් එක මත චිත්‍ර හදන්නට වෙනම ක්‍රමයක් තිබේ. එහෙත් ඒ ක්‍රමය මිල අධික නිසා අප මේ ක්‍රමය පාවිච්චි කලෙමු. කපාගත් ස්ටෙන්සිල් එක රෝනියෝ මැෂිමක කළු තීන්තෙන් අලවා අතින් කරක කරකවා පිටපත් කිරීම බලා ඉන්නට ආසා වැඩකි. පසුකලෙක ඉබේ වැඩකරන රෝනියෝ මැෂින් ගෙනා විට බලන් ඉන්නට ආසා නොවන නිසා අපි වැඩේ බාර දී ගෙදර ආවෙමු.
ජීවිතය ඒබදුය. යම් දෙයක් පිළිබද ඕනෑවට වඩා තාක්ෂණය යොදාගැනීම එකල අපට අරුම පුදුම වුව ඒවා අපේ සිත් සමග බැදුණේ නැත. දැනුදු අපේ පරම්පරාවට  එහෙම දැනෙන්නේ නැති බව මම නිකමට සිතමි.  විස්වාස කරමි. (ජීවිතය විදින්නට නම් "සුවඳ" දැනෙන්නට ඕනෑය. කොල කෑලි වල පමණක් නොව එවා මතුපිට  රටා අදින  කාබන් තීන්තේද, කැටයම් මවමින් සියුම්ව කැපී වෙන්වන අළුත් ලී කුඩුවලද, වතුර සමග පදමට අනන තෙතබරිත සිමෙන්ති වලද , කෙමෙන් කෙමෙන් පාට වෙනස් වෙමින් පහලට කැපී උඩට ඇදෙන පොළොව කපන තැන්වල අළුත්  පස්වලද  සුවඳ නහය පසාරුකරගෙන ගොස් පෙනහළු අස්සෙන් රිංගා පපුවේ කොණක රැදෙන්නට ඕනෑය. එහෙම දැනෙන දේවල් කොපමණක් නම් ඇත්ද... එයම අපේ විඳීමටද විදවීමටද බලපෑවාට කම් නැත කියා මා කොතෙක් නම් සිතා ඇද්ද.

ඊළග වැඩසටහන වුනේ චිත්‍ර තෝරා දෙන්නට සමත් චිත්‍ර කලාවේ කීර්තිමත් කෙනෙකු සොයාගැනිමයි. එකල ලක්දිවේද මුල්ම කාල සීමාව වූ නිසා කාර්බහුල බව දැන දැනත් මමත් මගේ දැන් විශ්වවිද්‍යාල මිත්‍රයාත් එකල බැරෝඩාවේ විශ්වවිද්‍යාලයක අධ්‍යයන කටයුතු නිමකොට පැමිණ සිටි විනී හෙට්ටිගොඩ හමුවෙන්නට ගියෙමු. විනී පදිංචිව සිටියේ තවත් චිත්‍රකලා පතාකයෙකු වූ දයා රාජපක්ෂ මහත්තයලාගේ ගෙදර උඩ තට්ටුවේය. අපි දයා රාජපක්ෂ මහත්තයාට ආයුබෝවන් කියමින් තරප්පු පෙල නැග විනීගේ දොරට තට්ටු කලෙමු. විනී අප එන බව දැන සිටියේය. ඒ උඩ තට්ටුවවම පිරී තිබුණේ ඉවර කල චිත්‍ර, අඩක් නිමා කල චිත්‍ර, පින්සල් තීන්ත පත්තර කෑලි වලිනි. විනී අපට ඉදගන්නට කියා කේතලයට වතුර එක්කොට ලිපේ තිබ්බේය. ඒ අතරතුර කාරණාව අපි සෙමෙන් කීවෙමු. ඔහු අපට හා කීවොත් අපේ "වැඩේ ගොඩය" එලෙසම විනී හා කීවේය. එහෙත් ඔහු කාර්යබහුළ නිසා ලැබෙන චිත්‍ර වලින් අපටද යම් තත්වයක් ඇත කියා සිතෙන චිත්‍ර තෝරාගෙන එක දවසක ගෙනත් දෙන මෙන් ඉල්ලීමක් කලේය. අප විනි හැදූ තේත් බී  කෙළින්ම කොළඹ මහජන පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගන්නට ගියෙමු.
එහෙත් එහිදී ගැටළුවක් මතුවිය. ගැටළුව මතුවුණේ නොව මතුකලේ එතැන සිටි නිලධාරිණියකි. ඇය ශාලාව නිදහස් කොට දිය හැකි නමුත්  චිත්‍ර ප්‍රදර්ශණය පිළිබද "චිත්‍ර අනු මණ්ඩලයෙන්" අවසරයක් ඕනෑ බව කීවේය. අප එතැනින් එළියට බැස "චිත්‍ර අනුමණ්ඩලයක්" සෙව්වෙමු. එහෙත් එහෙම එකක් තිබ්බේ නැත. අප ආපසු විනී සොයාගොස් විස්තරය කීවෙමු. විනීට රැවුල් කෙලින් වී කේන්ති ගොස් කාටදෝ කතා කලේය. එහෙම එකක් නෑ කීවේය. අප නැවතත් අර නිලධාරිණිය හමුවෙන්නට ගියෙමු. ඇය එහෙම එකක්  ඊළග සුමානේ වෙනකොට හැදෙන බවත් ඉන් පසුව එහි නිලධාරීන් ලෙස පත්වෙන අයගෙන් අවසර ගත හැකි බවත් කීවාය.  අවසර ඕනෑ වෙන්නේ මහජන පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගැනීමට නිසා අප ඒ ශාලාව අතහැර වෙන මගක් සෙව්වෙමු. අන්තිමේ එකල  පෞද්ගලික පන්ති මෙහෙයවූ මහරගම "නවමග" ශාලාවේ අයිතිකරු අපට ඉරිදා දවසක් පන්ති නවත්වා නවමග ශාලාව දෙන්නට පොරොන්දු විය. දැන් සරසවි පොත් සාප්පුව තියෙන මහරගම මිනී සාප්පුවට මෙහා පැත්තෙන් පහලට ගිය විට තියෙන නවමග ශාලාව ඒ අනුව අපට වෙන් විය. (එහෙම අනු මණ්ඩලයක් තියෙනවාදැයි මම අදත් දන්නේ නැත.)
ඒ පිම්මත් පැනගත් පසු විනිශ්ච්‍ය තනි කෙනෙකු අත තියෙන්නට හොද නැති නිසා "හඬනු මැන නිදහස" පොතේ ප්‍රකාශකයා වූ කපිල අයියා මාර්ගයෙන් සුනිල් මාධව අයියා හමුවුනෙමු. ඔහු අපේ කතාව අසා සිට එක පයින් කැමති විය.

දැන් ඒ වැඩෙත් සාර්ථකය.

ඊළගට තිබුණේ දිනන අයට තෑගි දෙන්නට ක්‍රමයක් හොයාගන්නටය. දිනන අයට තියා ප්‍රදර්ශණය ක්‍රියාත්මක කරන අයටවත් ප්ලේන්ටියක් බොන්නටවත් සල්ලි තිබුණේ නැති උසස්පෙල කරමින් සිටි අපි හතර පස් දෙනා  දහ අතේ කල්පනා කරමින් සිටිනා විට දැන් මට නම මතක නැති විකොසේ සහෝදරයෙකු "අපි  කවි නිසදැස් දාලා පොඩි ලීෆ්ලට් එකක් ප්‍රින්ට් කරලා පාරේ විකුණමු" කීය. අපට කිසිම අදහසක් තිබුනේ නැති නිසා ඒ අදහස මරේ මරු විය. ඒ අනුව හනි හනික "කවි කොලය " ක්‍රියාත්මක විය.  ක්‍රියාත්මක වූ සැනින් "අළුත් වැස්සක් ඕනෑ තමයි මේ හෙමෙන් ගලන ගඟ ඉහලට ගලන්නට....ගලා ගොස් උන් යටට කොට පහලට ගලන්නට.." කියා මම කවියක් ලීවෙමි. ඒ කවිය අදත් මට මතක මගේ නිසදැස අර කවිකොලයේ මුල්ම පිටුවට ආ නිසාය. අනෙක පසුකාලීනව සුනිල් එදිරිසින්හ අළුත් වැස්සක් සින්දුව ගායනා කල නිසාය. සුනිල් එදිරිසින්හගේ අළුත් වැස්සක් සින්දුවක් ඇහෙන හැමදාම මට අර කවි කොලය මතක් වෙයි.

(මතක එහෙමය. කොහේ තද කරන් පාගාගෙන සිටියත් අප නොදන්න නොහිතනා තැනකින් මතුව එයි. අතින් අල්ලාගෙන එතැන් කෙරේ එක්කාගෙන යයි.)

එහෙත් සුනිල්ගේ මෙන් අපේ අළුත් වැස්සේ අදහස ඉශ්ට වුනේ නැත. ඊට අර විකොස සහෝදරයා හේතු විය. ඊට විකොස සහෝදරයාගේ අතුරුදහන් වීම සිදුවිය. "අළුත් වැස්සක් ඕනා තමයි බං මල්ලියේ" කී ඔහු  ඉන් පසු අපි කිසිදා දැක්කේ නැත.ඒ නිසා අපි ප්‍රෙමදාස මහත්තයාගේ මූණ සිතුවම් කොට තරඟයට එවූ අයට අසාධාරනයක් කලෙමු. ඒ චිත්‍ර විනිශ්ච්‍යයට නොගෙන සිටියෙමු. අපි අද එහෙම නොකලා නම් හොදයි කියා සිතූවත් අපේ වාසනාවකට පුවත්පත් දැන්වීමේ පලකොට තිබුණේ "ජාතික වශයෙන් ලංකාවේ ඉදිරිගමනට වැදගත් පුද්ගලයන්ගේ" උඩුකය චිත්‍ර ඇද එවන ලෙසයි. ඊටත් අමතරව ඒ වචන වැරදියට තේරුම් ගත් බොහෝ දෙනෙක් එවා තිබූ ප්‍රෙමදාස මහත්තයාගේ පින්තූර විනීට යැවීමට තරම් සුදුසු ඒවාද නොවිය.

ඒ කෙසේ වෙතත් අපට තෑගි දෙන්නට යමක් හොයාගන්නට සිදුවිය. අපි දිනෙක මහරගමින් බසයකට නැග කොටුවෙන් බැසගත්තෙමු. ඉන් බැසගත් අපේ අතේ තිබුනේ ලියුම් කිහිපයක් සහිත ෆයිල් කවරයක් පමණි. ෆයිල් කවරයේ තිබූ ලියුමේ වුනේ විනී හෙට්ටිගොඩ සහ සුනිල් මාධව විනිශ්‍ය කරන චිත්‍ර තරගයකට ත්‍යාග ලෙස දෙන්නට පොත් පරිත්‍යාග කරන ලෙස දන්වන ආයාචනයකි. ඒ අනුව කැමිලස් පෙරෙරාගෙන් පටන් ගෙන ගුණසේන, ලේක් හවුස්, ගොඩගේ ආදී දැවන්තයන් හමුවුනෙමු. ඔවුනට අපේ වුවමනාව කීවෙමු. බොහෝ දෙනෙක් අපට පොත් කීපයක් දී ෂේප් විය. ගොඩගේ මහත්තයා "අපේ ඩිස්කවුන්ට් පොත් පැත්තට ගිහින් ඕන තරම්" තෝරාගන්නට කීවේය. ඊට මක්කා වෙනවාද...? අප පොත් තොගයක්ම තෝරා ගත්තෙමු. එහෙත් අපේ අවාසනාවට ඒ වෙනකොට ගොඩගේ මහත්තයා කොහෙදෝ ගිහින් හිටියේ ගොඩගේ නෝනාය. ඇය පොඩි කප්පාදුවකට ලක්කොට අපට පොත් ගෙනයන්නට දුන්නාය. ඊළග නැවතුම වුනේ කුරුලු පොත්වල ගුණසේන විතාන මහත්තයා ලගය. ඔහු සුදෝ සුදු ජාතික ඇදුමකින් ටයිප් රයිටරයේ ඉදිරිපස ඉදගෙන මොනවාදෝ අකුරු කරමින් උන්නේය. එ ඉන්නා ගමන් "ඔය රාක්කේ තියෙන පොත් වලින් එක ජාතියකින් එක එක"  ගන්නටය කියා අර වැඩේම ඇස් රදවාගෙන උන්නේය.

ඒ කර්තව්‍යයත් සාර්ථක විය. නිකම් නොව අති සාර්ථක විය. පරණ ඒවාට අමතරව අළුත් පොත් තොගයක්ම හමුවිය. ඒ පොත් ජයග්‍රාහකයන්ට බෙදා වෙන්කොට පොත් ලබාදුන් අනුග්‍රහකයන්ගේ නම් වැලක්ද ස්තූතියක් සමග මුද්‍රණය කොට බහා පැකට් කලෙමු. අපේ නිහඩ මිත්‍රයා ජයග්‍රාහාකයන් සදහා ඉතා මනරම් ලෙස ලීයෙන් කල ඵලකයක් සදාදුන්නේය. එයට අපට අපේ "අර්ථ කලා කවයේ" ලාංජනය සදහා මුදල් නොතිබුනෙන් ඔෆ්සෙට් මුද්‍රණයට ගන්නා ප්ලේට් එකක අපේ ලොගෝව මුද්‍රණය කොට ඇලවූයෙමු.

ඉන් එහා සිදුවූයේ අප්‍රමාණ වැඩ කන්දරාවකි. ජයග්‍රහාකයන්ට සහතිකපත් පිරිනැමීම පමණක් නොව සහබාගී වූ සැමටම සහතික පිරිනැමීමට අප වැඩකටයුතු යෙදුවෙමු. විනී සහතිකපත් තුන්සීයයකට වඩා අත්සන් තැබුවේ සතුටෙනි. ඒ තොගයම සුනිල් අයියාද මහත් ආදරයකින් වැලදගෙන අත්සන් කලේය. ඔවුන් මිනිසුන් වූයේ ඒ නිසාය. ඔවුන් දෙදෙනාටම අපව දිරිමත් කරමින් අගයමින් සතපහක උදව්වක් නැතිව උපකාර කලෝය. විනී හෙට්ටිගොඩගේ තේ කොල සීනී වලින් විනීගේම තේ බිබී අපි "එහෙනන් බොහොම ස්තූතියි " පමණක් කියා සතුටෙන් ආවෙමු.

සුනිල් අයියා අපේ වැඩ වලට සහබාගී වෙන ගමන් "මල්ලිලා මුකුත් ගන්නවාද" ඇසුවේ පුළුවන් කමකට නොවන වග අප හොදින් දැන සිටියෙමු. එහෙත් අප හා කීවානම් එය වරදින්නට ඉඩක් නැත. එහෙත් අපට හා කියන්නට බැරිකමක් තිබිණ. හේතුව එකල අප සෝබිත හාමුදුරුවන්ගේ "අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ" නිත්‍ය සමාජිකයන් වීමයි. (මීට කලකට පෙර ඒ සදහා ලැබුණු සහතික පත්‍රය පෙන්වන්නට ගොස් අඩියක් ගසමින් ඉන්නා දවසක මට මගේ යාළුවෝ හිනාවිය. වෙරි මතින් උන්ට මම කුණුහරුපද කීවා මතකය.)

 සියල්ල සූදානම් කොට ගැනුනු ඒ අප්‍රමාණ මහන්සිය, නිදිමත, බඩගින්න ජයග්‍රාහකයන්  සුනිල් අයියාගෙන් සහතිකපත් ලබන මොහොත නිසා සතුටෙන් දියවී ගියේය. එහෙත් මට ඊට අන්තිම මොහොත වනතුරු සහබාගී වන්නට නොහැකි විය. අජිත් අයියාගේ මල්ලීගේ විවාහ උත්සවය තිබුනේ නාවල පරන සෝලීස් එකේදී වීමත්, ඊට අපේ අප වුලේ සැමටම ආරධනා කිරීමත් ඊට හේතු විය. මම ඊට නිදිමරගාතේ සහබාගී වුනෙමි. එදා අර ඇරියස් කවර් වෙන්නට කෑවෙමි. සියල්ල සතුටෙන් ඉවර වූ පසු මනාල ජෝඩුවද අපේ අය ඔක්කොමද ඒ පවුලේ අය ඔක්කොමද අජිත් අයියා පැදවූ වාහනයක නැගී "ගෝල් ෆේස්" ගියෙමු.

(ගාලුමුවදොරදී සිදුවූ යම් සිදුවීමක් නිසා අපට අර මඟුල් ගෙදර සතුට නැතිවිය. කෙසේ වෙතත් එදා සිද්ධිය මේ සමගම ඊළගට ලියන්නට තියාගන්නා එක හොදය.)

අද මේ මතක මට හීනයන් මෙන් සැබෑදැයි හිතෙයි. රුපියලක්වත් අතේ නැතිව ලොකු වැඩ කල හැටි  ඇත්තටම වුණේ කොහොමදැයි හිතෙයි. ඒ මතක මතක නොකියා "සුවඳ" කියන්නේ ඒකය. සුවඳ අමතක වන්නේ නැත. එය මොලය අස්සේ රිංගා කොහේ හෝ හැංගී තිබෙන්නේය.

(සුනිල් අයියා ප්‍රතිරූ විවෘත කරමින් චිත්‍ර කිහිපයක් නරඹන ඡායාරූපයක් මා ලග තිබ්බා මෙන් මතකය. එය හෙව්වාට හමුවුණේ නැත. එක්කෝ මගේ මිත්‍රයෙකු ලග තියෙන්නට ඕනෑය.  එහි හිටියේ ලෙනින්, කාල්මාක්ස් සහ සුනිල් අයියා බව මගේ "මතක චිත්‍ර ගබඩාවේ" ඇති පින්තූරයේ දකින්නට තිබේ.)