Thursday, November 1, 2018

මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි මේසන් බාස් කෙනෙකි.


සංචාරකයන් සදහා සැප්තැම්බර් මාසය පුරාම වසා දැමෙන යාල යළි ඇරෙන්නේ නොවැම්බරය මුල සතියේ බව මට මතකය. මේ කාලය පුරාම ඇත්තේ දැඩි වියළි බවකි. ඊටත් වඩා මහා පාළු, කම්මැලි, මූසල ගතියකි. අමදූවෙන් ඇහෙන හෝ හෝ හඩේ පවා ඇත්තේ මහා උදාසීන බවකි. වෙනසකට ඇත්තේ වාඩියේ පොල් අතු මැසි උඩින් ඇදෙන දුමේ සුවද පමණකි.
අපේ හෝටලයේ නිවාඩු යන අය සියල්ලෝම යන්නට කැමැති මේ මාසයේය. අනෙක් මාස වල 'සර්විස් චාච්-ටිප්' සහ වෙන වෙන වාසි නිසා කවුරුවත් යන්නට කැමැති නැත. කොහොම නමුත් හෝටලයේ ආරක්ෂාව නිසා එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් නතර වී ඉන්නට කැමැත්ත පළකරන ලද්දෙන් ඒ කෙනාට සමීප තවත් අය නතර වීමට කැමැත්ත පලකිරීම සාමාන්‍ය දෙයකි. ඒ මේ මූසල පාළු ගතියේ ඉන්නට විහිලුවක් තහළුවක් වගේම අරක්කු බෝතලයක් හිස්කරන්නට, හිස්කරන අතරේ සින්දු කියන්නට එකග කෙනෙකු සමග විසීම කාලය ඉක්මන් කරන නිසාවෙනි.
කොහොම නමුත් මේ නිවාඩු කාලයේ වැඩිපුර මෙහි ඉන්නට කැමැති වූයේ ජගත්, මම, ප්‍රේමචන්ද්‍ර, මවුලිස් සහ අජන්ත වැනි අර කී බෝතල් පාටියේ අයය. (අජන්ත පොඩි එකෙකු නිසා බීවේ හොරෙනි. ඒකත් එක අඩියක් විතරය.) ප්‍රේමචන්ද්‍ර නැවතුනේ අපට කන්න උයන්නටය. අනෙක ඔස්ටින් අයියා සිය බලපරාක්‍රමය පතුරවමින් ප්‍රේමචන්ද්‍රයාට නිවාඩු දුන්නේ තමන්ට ඕනෑ විදියටය. ප්‍රේමචන්ද්‍ර ඒ කිසිත් නොතකා හිනාවකින්ම බාරගත්තේ ප්‍රේමේ ඔස්ටින් අයියාට තිබූ ණය කන්ද නිසා බව අපත් දැනගෙන හිටියෙමු.
එහෙත් ප්‍රේමේ අපි මෙන් කවුරුත් නැතිව උනත් ඉන්නට ආසා කලේය. ඒ අපි ඒ නිදහස උපරිමයෙන් බුක්ති විදි නිසාවෙනි.
දවසක අපි වතුර ටැන්කිය පැත්තෙන් කැලෑ වැද මොරගහක් උඩට නැගී වරුවක් ගතකරන්නෙමු. වරෙක වාඩියේ ගල්තලාවට නැග මාලු අල්ලන්නට වරුවක් ගන්නෙමු. ප්‍රේමචන්ද්‍රට උයන්නට දෙන ඒ මාළු ගැහි ගැහී බාල්දියේ ගෙනෙන එක ඒ දවස්වල කිසි සංවේදීකමක් ගෙනාවේ නැත. ආයේමත් සමහර දාට සුදුවැල්ලේ වාඩියෙන් ලැබෙන පොකිරිස්සෝ දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් උණු වතුරට දා හැටියේම තැඹිලි පාට වෙනහැටි බැලුවෙමු. කවුරුන් හෝ ආවොත් වතුර බෝතලයක් බීම එකක් බයිට් පාර්සලයක් හදා දී හවස බඩු ගෙනෙන්ට තිස්සට තැපැල් නයින්ටිය පදින්නෙමු. සමහර දාට වනජීවියේ අය හෝ පොලීසියේ අය තව දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් එක්ක හෝටලයට එන්නේ 'සෙට්' වෙන්නටය. අපි ඔවුනට අවශ්‍ය කළමනා සදා දුන්නෙමු.  මෙ ඔක්කොම කොට හවස නාගෙන, බතික් සරම් ඇදගෙන මවුලිස් අයියාගේ කැබින් එක ඉදිරිපිට හෝ වැල්ලේ බිම හෝ ගල් බෝතලයත් අළුත්ම මාළු බයිට් පිගානත් වීදුරුත් එකතු කරගෙන හිමින් හිමින් කතා කරන්නට පටන්ගෙන  අන්තිමේ මුහුදට වඩා හයියෙන් හූත් කියා වැනි වැනි ඇවිත් බතුත් කා නිදන්නෙමු.
ඒ කොහොම උනත් අපේ දිනපතා 'සෙට්විල්ලට' අනුග්‍රාහකයෙක් හිටියේ නැත. අපිට අපේම ක්‍රම වලින් සියල්ල සොයාගන්නට සිදුවිය. ඒ වෙලාවට බොහෝ විට පිහිටට ආවේ අතරමං වුනු දේශීය සංචාරකයෝය. ඉතාම අඩුවෙන් විදේශිකයෝය

නිවාඩු කාලය එළබෙන්නා එක්කම අපේ පොකට්ටුද සිදී යන නිසා එකම සහනය 'අනාත ගෙස්ට්ලා' ය.   සමහරුන් නැදෑ ගෙවල්, මඟුල් ගෙවල් පමණක් නොව මල ගෙවල් වල ගිහින් එන අතරේ මේ කලාපයට පෙම්බැද යාල, කිරින්ද පැත්තේ කරක් ගහමින් ඉන්නා අතරේ අපේ හෝටලයටද එන අයය. ඔවුන් එන්නේ අර මහ හෝටලයටද ගොස් ආරක්ෂක නිලධාරීන් විසින් 'අමදූව ෂෝක් මුහුද, මෙහෙ සැර වැඩී'  කියා ඇගට නොදැනෙන්නට එලවා ගත් පසුය. සමහර අය සිතුල්පව්වේ යන ගමන කාගේ හෝ ඔත්තුවකට මේ පැත්තට හරවන්නේය. අපි ඒ එන අයට වතුර බෝතල් විකුනන්නෙමු. ඒ හෝටලයට ආදායම් උපදවන්නට නොවේ. ඊළගට හිටපු ගමන් බත් පාර්සල් දහයක් දොළහක් බැද දෙන්නෙමු. ඒකත් හෝටලයේ ආදායමට නොවේ. ඩ්‍රින්ක් දාන අයට බයිට් එකට අමතරව පුටු මේස දෙක තුනක් ගහක් යටට එකලාසයක් කර දෙන්නෙමු. ඒකත් හෝටලයේ ආදයමට නොවේ. අපේ අහිංසක ගල් අරක්කු බෝතලයට සහ සෝඩා බෝතල දෙකට ආධාර පිණිසය.
(මේ මොනවා කරන්නත් ලියනගේ අය්යා හෝ අජිත් අයියා නැති වෙන්නටත් ඕනෑය. ඒ දෙන්නාම ගෙවල් වල ගිය පසු බන්දුට හෝ පසුකලෙක මට හෝටලය බාර විය.  එහෙම කාලයක මේ අමතර ආදායම් වලට අප තල්ලු වී ගියද කිසිදා හෝටලය ගොඩනැගිලි ඇතුලට කිසිවෙකු වද්දා ගත්තේ නැත. මේ අපේ හෝටලය කියන ගෞරවයක් අපට තිබ්බේය. )

මෙහෙම යාල වැහෙන කාලයට අපේ හෝටලයට අළුත්වැඩියා කටයුතු වලටද අවස්ථාවක් ලැබෙයි. ඒ එක්කෝ තීන්ත ගාන්නටය. කැඩුනු නානකාමරයක අළුත්වැඩියාවකටය. නැත්නම් ලී අල්ලා තිබූ කාමර වල පොලොව මදින්නටය. ඊට අමතරව අපේ හෝටලයට නිශ්චිත අළුත්වැඩියා වැඩසටහනක් තිබ්බේ නැත. එහෙම අපේ හෝටලයට අත්‍යාවශ්‍යම අළුත්වැඩියාවක් කෙරුනේ අජිත් අයියාගේ මැදිහත්වීමෙනි. ඒ මීගමුවේ බ්‍රවුන්ස් හෝටලයේ අළුත්වැඩියාවකින් පසු ඉතුරු වූ ඇදන්, මෙට්ට කොට්ට උර සහ අනේක විධ ගෘහබාණ්ඩ අපේ හෝටලයට ගෙනා නිසාවෙනි.

(මේ බඩු පටවාගත් ලොරිය පටන් ගත්තේ අජිත් අයියාගේ ගෙදර සිටය. ඒ ඊට කළින් දවසේ  මීගමුවෙන් පටවාගත් බඩු තොගය සහ කොළඹ ඇවිත් තිබූ මාද සමග යාලට එවන්නට කටයුතු සූදානම් කොට තිබූ නිසාවෙනි. රියදුරා සහ සහායකයාට අමතරව මා සිටි නිසා ඔවුන් අර බඩු භාණ්ඩ අතරේ පුටුවක් තබා මා එහි නන්වාගන්නට කටයුතු කර තිබුනත් ලොරියේ පිටුපස නැගී අච්චර දුරක් ධූවිල්ලේ හෝ හදිසියේවත් වැස්සක් කඩා පාත්වුනොත් යන එන මං නැතිවෙන බව කල්පනා එන්නට වූ විට මගේ කළු වූ මූන දැක සෝමා ඇන්ටි ඉදිරිපත් විය. ඒ මා ඇතුලේ එක්කාගෙන යන්නටය. ඒ ලොරියේ අපි කොහොම හෝ සිරවී ආවෙමු.  එහෙත් වැඩිදුරක් යන්නට පෙරම සහායකයා ලොරිය නවත්වා අර සැප මෙට්ට අතරේ පසුපසට නැග ගත්තේය. ඔහු අර පුටුවට නැග සැපට වටපිට බලමින් නින්දකටත් වැටෙන්නට ඇත. මම ඩීසල් ගදේ අර රියදුරාගේ කතා අසමින් වරෙන් වර නින්දකටත් වැටෙමින් බ්‍රේක් වදින වෙලාවල්වලට බෙල්ල රිදෙන්නට කොහේ හෝ වද්දාගනිමින් අනන්ත දුකක් වින්දෙමි. )

මේ බඩුබාහිරාදිය ගෙනා කාලේම අපට මෙතෙක් කලක් තිබුණු නානකාමර පද්ධතිය අළුත්වැඩියාවට කොළඹ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් ආයතනයෙන් මුදළ් ලබාගැනීමටද අජිත් අයියා සමත්විය. උදාහරණයක් විදියට මෙතෙක් නානකාමරය ඇතුලේ මූණ සෝදන භාජන  (Sink) යටින් ගලා ආ වතුර නානකාමරය ඇතුළේම සිහින් කානුවක් දිගේ යනවා පෙනෙන්නටම තිබ්බේය. අපේ අමුත්තන් හැම තිස්සේම මේ ජරාජීර්ණ කානුව අයින් කරන්නට කියා කියා ගියත්, ලියා ගියත්, ගිහින් ලියලා එව්වත් කොළඹින් ඊට මුදළ් එව්වේ නැත. අවසානයේ මේ ලැජ්ජාව නිසා අජිත් අයියා කොළඹ ගිහින්ම මේ ගැන කතාකර විසදුමක් ගත්තේය. ඒ අනුව යාල වසා තැබෙන කාලයේ අපේ ශ්‍රමයෙන් හා මේසන් බාස් කෙනෙකුට වියදමෙන් අර කානුව වෙනුවට බටයක් දමන්නට සමත්වීමු.

එ බට දැමීමේ මේසන් කමට ආවේ තිස්ස හෝ කතරගම හෝ ඒ ළගපාත මනුස්සයෙකි. මට මේ මනුස්සයාගේ නම මතක නැතත් මූණ නම් අදටත් යන්තමට මතකය. ඔහු අපි හැමෝගෙම මෙන්  හකු පෑදුනු මුහුණක්ද, අවුල් කොණ්ඩා වැවුනු ඔළුවක්ද, දෙවේලක් කා නැති මෙන් දෙකට නැවුනු සිරුරක් තිබූ කෙසගයෙකි. බුළත්විට කෑවේය. වැඩ කරන්නට විත් දවස් දෙක තුනක් අප සමග නතර වී උන්නේය. නතර වී ඉන්නා ගමන හවසට අපේ ගල් බෝතලයට සම්මාදම් විය. ටිකක් සම්මාදම් වූ පසු මේසන් බාස් සින්දු කියන්නට පටන් ගත්තේය.

ඒ මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි මිස වෙන කවුරුවත් නොවේ.

අපි කටවල් ඇරෙගෙන බලා සිටියෙමු. එකෙන් එක සින්දු කියන්නට බල කෙලෙමු. ඔහු ජගත්ගේ එක්ස් රේ කඩදාසිය ඇලවූ තේ පෙට්ටියට සෙමින් තට්ටු කරමින් මිල්ටන්ගේ තනිවී සිටින්නයි අදහස් කලේ..කියන්නට පටන්ගත්තේය. අත් පුඩි ගහමින් 'ජොලියක්' ගන්නට හිටි අපි කටවල් ඇරෙගෙන සමාධිගත වුනෙමු. ඊලගට සිහිනෙන් ඔබ මට පෙනෙනව නම්..  පටන් ගන්නට පෙර ගල් අඩියක් නීට් එකට දාගත්තේය. වෙනදාට වැඩියෙන් බොන එකා ගැන අවධානයෙන් ඉන්නා අප මිල්ටාට ඊළග වීදුරුව පුරවන්නට පෝලීමේ හිටියෙමු. වෙනදාට අපි සින්දු කිවේ (ඇහුවේ) කවුරුත් නැති, පාළු දූවක් අයිනේ හෝ හඩ ඇහෙන රළවල සද්ද වලටත්රැහැයියන්ගේ කරදර කිරි කිරියටත්, අපේ ජෙනරේටරයේ ගුඩු ගුඩු සද්ද වලටත් සාප කරමිනි. එහෙත් එදා මිල්ටා සින්දු කියන විට අපට එහෙම ඇහුනේ නැත. අපි අර ටෙරාකොටා ඇල්ලූ අවන්හලේ  බිම ඉදගෙන තදින් අල්ලාගත් ගල් අරක්කු වීදුරු බීගන්නට බැරිව මිල්ටාගේ සොදුරු කටහඩට සවන් දුන්නෙමු. සින්දුව ඉවර වෙනවිටම බොන්නට අමතක වූ ගල් අරක්කු වීදුරුව කටේ හලාගත්තෙමු. මිල්ටාට සිගරට්ටුවක් පත්තු කොට දුන්නෙමු.
මිල්ටා එදා ඉවුරු තලා.. අවසර නැත මට..මා නිසා ඔබ, පියාපත් සලා..කෙසේ කියන්නද...සීත අරණේ වැනි සින්දු තොගයක් කීවේය. ඒ හැම එකකටවත් අපට වෙනදා මෙන් අත්පුඩි ගහන්නට නොහැකි විය.
අපට දකුණු පැත්තෙන් තිබ්බේ මහා ඝන කැලෑවය. කෙළින්ම මහා මුහුදය. අනෙක් පැත්තෙන් වැලි කන්දෙන් වැහුණු ලේවාය පැත්තය. ඒ මැදි කරගත් ඇස්බැස්ටෝස් වහල යට ටෙරාකොටා පොලොවේ මිල්ටන් මල්ලවාරච්චිව වටකරගත් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, ජගත්, බන්දු, සමන්ත, මවුලිස් අයියා, සහ අජන්ත එක්ක ආයේමත් ගල් අරක්කු වීදුරුවක් බොන්නට ආසා හිතෙන්නේ නැත්තේ කාටද...?

අනෙක මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි එක්ක?

මා ජීවිතයේ ආදරය කල තැන්වලින් මට පෙරලා ආදරය දුන් සීමීත තැන්වලින්  යාල අමදූව මගේ පුන්චි හෝටලය එකක් විය. ඒ මෙවන් මතකද සමගය. ඊට වඩා මොනවාද.

Wednesday, October 24, 2018

45



1973
මීට අවුරුදු හතළිස් පහකට කළින් අද වැනි දවසක මම ඇස් අරින විට ඉන්නට ඇත්තේ අම්මාය. ඇගේ ඇස් දෙකෙන් මා දැක කඳුලක් වැටෙන්නට ඇත. ඒ කවරදාවකවත් දරු උප්පතියේදී දැනෙන අමාරුවට වෙන්නට බැරිය. අපේ අම්මා කවරදාවකවත් හිතේ වේදනාවක්වත් ඇඟේ වේදනාවක්වත් අපට දැනෙන්නට හැරියේ නැත. අම්මාගේ ඇසෙන් වැටෙන්නට වූ කඳුල වන්නට ඇතේ සතුට වෙනුවෙන් නැගෙන කඳුලය. ඒ මම නිරෝගී දරුවෙකු බවට (අඩුම තරමේ අතපය ඇගිලි පහ දහයවත් නිසිකොට පිහිටා.) දකින්නට පුළුවන් වීම නිසා වෙන්නට ඇතිය. ඊටත් වඩා මම පිරිමි දරුවෙකු නිසා වෙන්නට ඇතිය. මන්ද අම්මා කවරදාත් අපේ පවුලේ පිරිමි දරුවන් හතරදෙනාට වැඩිපුර ආදරය කල නිසාවෙනි. ඒ ඇයිදැයි කියන්නට මම දන්නේ නැත. මගේ කල්පනාව නම් එකල තිබුණු ආර්ථික තත්වයත් සමග අම්මා අපගේ ආරක්ෂාව සහ අනාගතය ගැන තිබූ ආරාක්ෂාකාරී කල්පනාව නිසා බවය. අද වන් දවසක අම්මා මුළු දවසම ගෙවන්නට ඇත්තේ කොළඹ කාසල් වීදියේ ඉස්පිරිතාල ඇදකය. 45 වසරකට පසු මගේ එකම ප්‍රාර්ථනාව  අම්මා   ඇය කවරදාවකවත් කැමැති නොවූ ඉස්පිරිතාල ඇදක ඉන්නට නොලැබේවා යනුය.

1978
මට අවුරුදු පහක් වෙද්දි මගේ ඇස් ඇරුනේ හන්වැල්ලේ පහත්ගම නම් අපේ තාත්තාගේ ගමේදීය. මේ කාලසීමාවේ අපි හත්දෙනෙකුත් එක්ක අම්මා නොසෑහෙන දුකක් වින්දාය. මම ඒ කිසිත් නොදැන ඇලවේලී, මඩවලවල් සහ පිට්ටනි වලත් හන්වැල්ල- කොළඹ පාරේත් ඔහේ පාවෙවී සිටියෙමි. ඒ අවුරුද්දේම හෝ ඊට සමගාමීව හාල් පරිප්පු බෙදන පෝලිමකත් සිටියා මතකය. ලොකු විස්කිරින්ඤ උඩ තවරන ලද සීනී ලෙවකකා අම්මාගේ සීතල අතත් අල්ලාගෙන පහත්ගම  වේල්ල තරණය කලා මතකය. අම්මාගේ අත නොව මුළු සරුවාංගයම සීතල වෙන්නට ඇත්තේ කූපන් වලට  ඇල වේලි කපමින් අනිවාර්යය වැඩ කිරිමෙන් බවද එකල මම දැන සිටියේ නැත. ඉන්පස්සේ අපි අම්මාගේම පස්සේ වැටී බත් ඉදෙන තුරු ළිප වටා ගිනිරැස් වල උණුහුමේ නැලවුනෙමු. අම්මා පොල් ගාන විට අම්මාගේ රිදුම් දෙන කොන්ද උඩ පෙරළී බෙල්ල බදාගෙන අර හිරමනයත් පොල් බෑයත් අතර ලතාවට පැද්දුනෙමි. මම ඉස්කෝලයකට යන්නට කැමැති කෙනෙකු නොවන වග ඇයට මා කියන්නටත් ඇත. එහෙත් අම්මා සැළුණු කෙනෙකු නොවීය. ඒ නිසා මට පහත්ගම රෝමානු කතෝලික ප්‍රාථමිකයට ඇතුළ්වෙන්නට සිදුවිය. එහිදී අම්මාගෙන් ලැබුනු ආදරයට අමතරව පල්ලියේ 'බිත්තර් මදර්' ගෙන් ලැබුනේ කරුණාසම්පන්න ආදරයකි. මට අදත් ඒ හැටි මගේ කියන්නට ආගමක් නැතත් එදා පල්ලියේදී කරුනාව ලැබුනේ මොකක් හෝ වාසනාවකට වෙන්නට ඇත. නැතිනම් මගේ වයසේ මටත් වඩා දුප්පත් ළමයි ඕනෑතරම් මගේ පන්තියේ ඉන්නට ඇත. මට ඒ පන්තිකාමර හෝ ගුරුවරු ගැන හෝ අද මෙන් ළමයින් කරනා නානාප්‍රකාර විසිතුරු දේ ගැන මතකයක් නැතත් කිරිමැටි වලින් මොකක් හෝ දෙයක් කලා මතකය. ඒ මතකද දැන ක්ෂය වී යමින් පවතින්නේය.  ජීවිතය එහෙමය

1983
මට අවුරුදු දහයක් වෙනවිට මගේ ඇස් තිබුනේ දෙල්කද ඩී.ඩී ජයසිංහ ප්‍රාථමිකය තිබූ වනාත පාර මුලම ගෙදර වර්නන් තිලකරත්න මහත්තයාගේ පළතුරු ගස්වලය.  තව පොඩ්ඩක් යනවිට සුදු තට්ටයක් තිබූ තොප්පි නළුවාගේ ගෙදර තාප්පය අයිනේ ජම්බු ගහේය. ඒ ගෙදර තොප්පියාගේ ලස්සන දියණියද හැමදාම මේ ගහ යට දකින්නට පුළුවන් වීම මට කිසි ගතියක් ඇතිකලා කීම බොරුවකි. ඇය පසුව නිළියක් වූවාය. මට ජයසින්හයේ ස්ථීර තැනක් තිබ්බේය. ඒ  අක්කාගේ ඉගෙනීමේ ශූරකම නිසාවෙනි. මටද එහෙම ශූරකමක් ඇති බවට ගුරුවරුන් කල්පනා කරන්නට ඇත. ඒත් මගේ ශුරකම තිබ්බේ ගෙවල් පේලියේ මහින්ද සමග සරුංගල් අරින්නටය. අනෝජා වීරසින්හගේ අක්කාගේ ගේ ඉදිරිපිට පිංලිදේ මහදවල් පැන ජඹු ගහන්නටය. උස ළමයාගේ ගේ පහුකරමින් ලොකූ රවුමක් ඇවිද පැගිරිවත්ත පාරෙන් එලියට එන්නටය. නැත්නම් මගේ රාජ්ධානිය වූ අලහේන්ද්‍ර නැන්දාගේ ගෙදර වහලය උඩ ඉන්නටය. එහෙමමත් නැත්නම් ඉරිදාපොලේ ක්‍රිකට් ගහන්නටය. අන්තිමේ මම ඒ අවුරුද්දේම දෙමළු මරන හැටි බලන්නටත් ගියෙමි. අපේ ඉස්කොලේ හදිසියේ වසා දමා ගෙවල් වලට යන්නට උපදෙස් දෙද්දී ගිනිගන්නා දුමාර ඉවකරමින් දෙල්කද හන්දියේදී ජාති ආලය දැනගත්තෙමි. ඒ දෙල්කද හන්දියේම මගේ ජෑම් බෝතල් වල ඉන්නා ෆයිටර් මාළුවන්ට කන්න දෙන්නට පනු කැදලි එකතු කලෙමි. ඒ  කැත කාලය කොයිතරම් සුන්දරද...

1988
නුගේගොඩ සෙන් ජෝන්ස් නම් ඉස්කෝලෙදී මට තවත් ඇස් ඇරගන්නට දේවල් සිදුවිය. මම පන්තිකාමර වල කොල්ලන්ට අයිති මජර වැඩ වල යෙදුනෙමු. ජයසුන්දර සර් අත්දිග කමිස අතට හේත්තු කරගත් වේවැල ඒ තරම් භයානක එකක් නොවීය. ඒ නිසා විවේක කාලය ඉවර වෙන්නට ඔන්න මෙන්න තියා රතිඤ්ඥා කරල් දෙක තුනකට හදුන්කූරු පත්තුකොට අමුනා ආ කොලු රෑනේ එකෙකු වීමු. පන්ති කාමර වලින් එළියට බැස අධ්‍යාපනය බේරාගන්නට කියා අන දෙන කවරදාකවත් දැක නොතිබුනු 'අයියලාගේ' කීමට  ඉස්කොලේ ගේට්ටු පළුවට නැගී, ''ගනින් අපේ පොටෝත් අපි බය නෑ.'' කී කොලු රෑනෙන් එකෙකු වීමී.  ෆොටෝ ගත්තේ බුද්ධි අංශයේ කට්ටිය බවත් පසුකාලීනව ඒ ෆොටෝත් අරගෙන ඉස්කෝලට ආවාට අපේ ගුරුවරු කවුරුන්වත් අපව ''හදුනාගෙන '' නොතිබීම ගැන පසුව ආරංචි විය.  මේ කාලයේම ජයවර්ධන සර් අපේ ගෙදරට වැඩම කලේ මැණික් පුටුවේ පලහිලව්වට නොව මගේ සපත්තු දෙකේ අවුල ලිහන්නටය. අන්තිමේ මම විභාගයට ලියනකොට හබරකඩ හෝමාගම ගෙදරය. එහිදී යළිත් මගේ අර පරණ සතා අවධි වී යළි ගස් ගල් ගානේ පොල් කුරුම්බා ගානේ වියදම් විය. පළමු වතාවට මැටර්හෝන් සිගරට්ටුවක් ඉරූ කුරුදු කැලෑවක් අද නැත්තටම නැත. ලාල් අයියාගෙන් හෝ මහතුන්ගෙන් ගත් කසිප්පු බෝතලයක්  බී තැන තැන් වල වැටී සිටි අයද අද සී සී කඩය. හබරකඩ මට කිසිත් නොදී මා රස්තියාදුවෙකු කලේය. එහෙත් මිනිසුන් ගැන ලොකු පාඩමක් කියාදුන්නේය.

1993
 මට, වන අලි දැක කෑ ගසමින් ඉදිරියට ගිය, වැල්ලේ කදු නගින අලින්ගේ නැට්ටෙන් අදින, කෙලවරක් නැති මහා සාගරයේ රැල්ලත් ගොඩබිමත් අතර ගල් අරක්කු බෝතලයක් වැල්ලේ හිටුවාගෙන සුනාමියක් ආවත් නැගිටගන්නට බැරිවෙන තුරු බිව් ඇස් දෙකක් තිබ්බේ මේ කාලයේය. යාල සෆාරි හෝටලයේ පුහුණු රස්සාවට ගිය මම හෝටලයක වෙන්නට ඕනෑ සියළුම කාරණා ගැන ඉගෙනගත්තේමි. ඒවා පසුකලෙක මට ඕනෑවටත් වඩා ප්‍රයෝජන විය. හෝටලයෙදී ජීවිතයේ පළමු වතාවට විවිධ වර්ගයේ මිනිසුන් ඉන්නා බව දැන හැදින ගත්තෙමි. එයින් එකෙකු වූ ඉතාලියේ මාර්කො සහ ලිප්ටන් සමාගමේ අප්ටන් දෙපල මෙන්ම, ජර්මනියේ ඉතාම කරුණාවන්ත වයසක යුවලක්ද අපගේ නිත්‍ය සාමාජික අමුත්තන් විය. මේ අය සැම අවුරුද්දකම ආ අතර මාර්කෝ මා යාල සිටි අවුරුදු තුන අතුලේ දෙවතාවකට වඩා පැමිණ තිබුනේය. මාර්කෝ හැමදාමත් යන්නට දින ලන්වූ විට නොයන්නටම කල්පනා කලේය. ඔහු ඒ තරම් අපටත් හෝටලයටත් ඒ පරිසරයටත් ආදරය කලේය. අන්තිමේ අපගෙන් සමුගන්නා විට ඉතාලියේ චාරිත්‍රයක් ලෙස අපගේ දකුණු කකුලේ ඇගිලි ඔහුගේ කකුලෙන් පාගා කදුලු පෙරමින් සමුගත්තේය. මට පසුකාලයක හමුවූ ඉතාලියානුවෝ කිහිප දෙනෙකුගෙන්ම මේ චාරිත්‍රය ගැන ඇහුවත් කවුරුන්වත් මේ අමුතු සමුගැනීම ගැන දැන සිටියේ නැත. සමහර විට එය ග්‍රාමීය සමුගැනීමේ චාරිත්‍රයක් වන්නට ඕනෑය. යාල මා පළමු වතාවට පොහොසතෙකු කලේය. ඒ මගේ පළමු ඉස්තීර රැකියාව වන වේටර් තනතුරට රුපියල් 700ක මාසික වේතනයක් දීමෙනි. අනෙක් අතට මට ලෝකය ගැන කියා දීමෙනි.

1998
 මට අවුරුදු විසිපහක් වන විට මම ඕමානයේ මස්කට් නුවරට ආසන්න හරාමල් නම් ගමේ රැකියාවක් කලෙමි. මගේ ජීවිතය වෙනස්ම පැත්තකට යොමුකරවාගෙන අනුන්ගේ දරුවෙකුද 'පන්නාගෙන' සැපවත් ජීවිතයක් ගතකලෙමි. කැමරාවක් එල්ලාගෙන මස්කට්, රුවී, සීබ් ආදී මගේ මිත්‍රයන් විසූ තැන්වලද, නිවාඩු කාලයට ඈත පළාත්වලද  සංචාරය කරමින් අනේක විධ ඡායාරූප ගත්තෙමි.  එහිදී මට දැන් ජීවතුන් අතර නැති සිඩ්නි බණ්ඩාරනායක නම් මනුස්සයා නොසෑහෙන ලෙස උදව් කලේය. ඔහු මගේ පරිගනක ඇල්මද වැඩිදියුනු කරමින් ඕමානයේ පෙට්‍රෝලියම් ආයතනයක වැඩ කල සුද්දෙකුගේ ගෙදරටම එක්කාගෙන ගොස් පාවිච්චි කල 386 හෝ ඊට ආසන්න මාදිළියක පරිගනකයක් අරන දුන්නේය. මම ඉන් බොහෝ මහන්සි වී සිඩ්නි බණ්ඩාරනායක ලියූ කවි විස්සකට වඩා යතුරුලියනය කොට පොතක් බවට හැරවීමී. මේ එකම පොත අදත් මා ළගය. සිඩ්නි යන්නට ගියේය.  මමද තවත් අවුරුදු දෙකකට පසු ඕමානයට එක්කාගෙන ගිය අනුන්ගේ දරුවාට හා මට දාව උපන් මගේ ලොකු පුතාවත් රැගෙන ආපසු ආවෙමි. ඕමානය මට ජීවිතයේ සැප සම්පත් සහ පහසුකම් දුන්නේය. මා නොදැන සිටි වාහන එලවිල්ල උගන්නා දුන්නේය. මට වාහන එලවන්නට ඉගැන්වූ මහින්ද සිල්වාගේ අවවාදය අනුව මම වායුසමීකරණය ක්‍රියාත්මක නොකොට ඕමානයේ අංශක හතළිකට වඩා වැඩි අව්වේ කලන්තයට එනතුරු වාහනය එහා මෙහා කර පුරුදු වුනෙමි. ඕමානය මට යන්නට කීවේ නැත. එහෙත් පසුකලෙක එකතුවූ මිනිසුන් මට යන්නට සිත හදාගන්නට මග සකසා දුන්නේය. ඒ මට ආදරයට නොව  මගේ රස්සාවට ආදරෙනි.

2003
 මට තිහ පිරෙද්දී මම අනාතයෙකු වීමී. ඕමානයේ කල රස්සාව නිසා ලැබුනු සියළු මුදල් ඉවර වූ පසු මට කොළඹ බගතලේ පාරේ මවුන්ට්බැටන් හවුස් හී තාවකාලික සේවකයෙකු ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය තානාපති කාර්යාලයට වාර්තා කරන්නට රැකියාවක් ලැබුනේය. මා ස්ථිර සේවකයෙකු කරන්නට මට හැදුනුම් පතක් ලබාදී කොළඹ තානාපති කාර්යාලයේ කැරකි කැරකී ඉද්දී මට මගේ රස්සාව සහමුළින්ම එපා වී තිබුනේය. එකක් නම් මා බගතලේ පාරේ නැවතී ඉන්නා එකය. අනෙක මේ මවුන්ට්බැටන් හවුස් මන්දිරයට ආ අමුත්තන් ආවේ මහරෑ ජාමෙට හෝ එළිවෙන ජාමයට වීමය. දෛවය කොයිතරම් විවිධද..? එදා ඒ අය එහෙම රෑ බෝ වී හෝ පාන්දර ආවේ ගුවන් යානා එන්නේ ඒ වෙලාවට හෝ යන්නේ ඒ වෙලාවට නිසා බව මම දැනගෙන සිටියේ නැත. ඒ නිසා තානාපති කාර්යාලය අතුරුගිරිය පොලීසිය හරහා මට නැවත එන ලෙස දැන්වීමක් කරද්දීත් මම නොගියෙමි. එහෙත් මම ආපසු එක දවසක ගියෙමි ඒ එංගලන්තයට යන්නටය.  මේ වෙනකොට මම කටුනායක ගුවන්තොටුපලේ ආපන ශාලාවේ ප්‍රධාන වේටර් කෙනෙකුය. මා කවුන්ටරයට කතා කල පසු මවුන්ට්බැටැන් හී  මගේ ප්‍රධානියාව සිටි මේජර්වරයා අර වීදුරුවෙන් මා දෙස බලා ''ගුඩ් ලක්'' කීවේය. මම නැවත අයදුම් කරන ලෙස දන්වනු ලැබූ කොලපාට මුද්‍රාව ගමන් බලපත්‍රයේ සටහන් කරගෙන ගෙදර ආවෙමි. මගේ ඔලුව අතගා වැඩේ හරි කියා ගාථාවක්ද කී ප්‍රීතිරාජ් වීරරත්නට මම ගාස්තුව ගෙවා ඉතුරු සල්ලි ටික, ඒවා ඉල්ලාගත් නෝනාගේ තාත්තාට දුන්නෙමි. එහෙත් එන්ගලන්තයට නොයාමම මගේ දෛවයේ හොද පැත්තකට ඉඩ විවර කලේය. ඒ මේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු දෙකකට පසුය.

2008
2005න් පසුව මා දැක්කේ අළුත්ම ලෝකයකි. අළුත්ම මිනිස් කොට්ටාසයකි. ඔවුන් මට ජීවිතය ගැන තවදුරටත් කියාදුන්නේය. කෑම බීමවල වෙනස, ඇදුම් පැළදුම් වල වෙනස, සිරිත් විරිත් වල වෙනස . ඇවතුම් පැවතුම් වල වෙනස මට කියාදුන්නේ මේ කාලයේය. සමහරුන් දුෂ්ට වෙසින් එන ආදරණීය මිනිසුන් වූහ. සමහරුන් ආදරණීය වෙසින් එන දුෂ්ට මිනිසුන් වූහ. එහි එහා මෙහා විසික් වී මමද මගේ කියා ලෝකයක් හදාගත්තෙමි. මා ආදරය කරන අය සීමීත වන විට මට ආදරය කරන අය තරමක් ඊට වැඩි විය.  මිනිසුන් ගැන හදුනාගන්නට සතෙකු උදව්වට ආවේ ඉන්පසුය. ඒ මගේ කොල්ලන් තුන්දෙනාගෙන් එකෙකුට ඕනෑ වූ ගෝල්ඩ්ෆිෂ් මාළුවන් දෙන්නෙකි. මාළුවන්  ප්ලාස්ටික් බෑගයක දාගෙන ඉදිරිපස අසුනේ පරෙස්සමට තබාගෙන එන ගමන් ඉදිරියෙන් ආ ලොරිය නිසා අයිනට හැරවූ විට අර බෑගය අසුනෙන් බිමට වැටුනේය. බෑගය පැලීමෙන් මාළුවන්ට හුස්ම ගන්නට බැරිවෙයි කියා සිතූ ''මම'' නම් නුවනක්කාරයා සුක්කනමෙන් අත දෙකම අතැර මාළුවන් දෙන්නා අල්ලා ගතිමි. උන් දෙන්නා යහතින් තවත් අවුරුද්දක් විතර ජීවත් විය. මම නතරවුනේ ජයවර්ධන පුර රෝහලෙනි. ඉන්පස්සේ කොළඹ සෙන්ට්‍රල් රෝහලෙනි. මිලියනයක් විතර වියදම් වූ සැත්කම නිසා ජීවිතය බේරුනත් මගේ වාහනය අඩුගානකට දෙන්නට විය. මෝටර් බයිසිකලය මීගොඩ හන්දියේ ෆිනෑන්ස් ආයතනයක තබා ඒ මුදලින් නයක් ගෙවා බස් එකේ ගෙදර එන්නට සිදුවිය. මා ගෙදරට එන පාරේ බයිසිකලයක ආ මිත්‍රයෙකු මට අත වනා හදිසියක් කියා යන්නට යද්දි මට කදුලක් එන්නට ආවත් ඉතිරි දුරද මම පයින්ම ආවෙමි. එහෙත් ඒ සියල්ල මට ලෝකය ගැනත් මිනිසුන් ගැනත් කියාදුන්නේ ලොකු පාඩමකි. අද මට වෙනස්ව හිතීමේ මනසක් ඇත්තේ ඒ නිසාය.

2013
 මගේ ඇස්වලට මේ කාලසීමාවේ මිනිසුන්ගේ වෙනස්කම් හොදින්ම දකින්නට පුළුවන් විය. මම ඒ වෙනස්කම් අමතක කරන්නට ලියන්නට පටන් ගත්තෙමි. ලිවීමෙන් ආතතිය නැත්තටම නැතිවිය. යළිත් පරණ මිතුරන් එකතු විය. එහෙත් ඒ අතරෙන් තෝරාගත් මිනිස් ගති ඇති අය කිහිපදෙනෙකු ලගින් ඇසුරු කලෙමි. ජිවිතය යහපත් එකක් විය. ආර්ථික අමාරුකම් කෙමෙන් කෙමෙන් මැකී යන්නට වූයෙන් ආසා කරන පොතක් පතක් ගන්නට හැකි විය. පුස්තකාලයකට ඇතිවෙන්නට ඉන් පොත් එකතු විය. පත්තර වලටද ලියන්නට පටන් ගත් නිසා කාලය මද වෙන බවක් පෙනෙන්නට තිබුනේය. එහෙත් මට ජීවිතය අළුතෙන් දකින්නට විදින්නට හැකි පරිසරයක් අත්විදින්නට පුළුවන් විය. මගේ හිතේ තිබූ දැවන්ත ආසාවන් ටිකෙන් ටික මල්ඵල ගන්වාගන්නට පුළුවන් වූයේය. ඉන් එකක් වූ හොද කැමරාවක් ගැන තිබූ ආසාව, ඒ ගැන දකින දකින දවසක් ගානේ කතාකරන, කැමරා බලන්නට එක්කාගෙන යන එංගලන්තයේ යාළුවෙක් නිසා ඉෂ්ට කරගන්නට පුළුවන් විය. ඔහු මට කැමරාවක් මිලදීගෙන මා ගිය වෙලාවක දෙමින් සල්ලි එපා කීවේය. මේ වටිනා කැමරාව ඔහු තරම් තඹයක් වටින්නේ නැත්තේ ඒ මගේ එකම ආසාව බව දැනගෙන ඒ ගැන මා වෙනුවෙන් කරදර වූ නිසාවෙනි. අප හමුවූ විට කතාකරන්නේද මිනිස්සු ගැනය. වෙනස්කම් ගැනය.  ඒත් ඔහු මට වෙනස්ම මනුස්සයෙකි. අදද මට අමාරු කාලයේ කල ගණුදෙනු ගැන වචනයක් කතා නොකරන මේ මනුස්සයා වැටෙන්නේ ඒ හා සමානව මට උදව් කර ඇති මගේ සහෝදරයන් හා තවත් එකෙකු දෙන්නෙකු අතරය.

2018
අද හවස අම්මා බලන්නට ගිය වෙලාවේ දවසෙන් දවස දුර්වල වෙමින් ලියන්නට අමාරුවෙමින් පවතින් ඇඟිලි වලින් පෑන අල්ලාගෙන අම්මා මට රෝස පාට කොලයක ඇය මට අවුරුදු හතලිස්පහක් තිස්සේ නොකී, මේ දෙසැම්බරයේ වයස 80ක් වෙන, අවුරුදු පනහකට වඩා දුක් විදිමින් සිත ඇතුලේ සගවාගෙන සිටි රහසක් ලියා දුන්නාය.  ඒ රහස රහසක්ම විදියට තිබුනාවේ. ඒත් අදට අවුරුදු  හතලිස්පහක් වෙන මට අම්මා ඊළගට ලියා දුන් එක නම් රහසක් නොවේය. ඒ අපේ අම්මාගේ හැටිය.

''ඔයාට අවුරුදු හතලිහක් වෙනවද.? වෙන්ඩ බෑ''

Monday, September 17, 2018

ඌරෙක් ඕයි... 97


සැප්තැම්බරයේ මහා රස්නයක් සමග අමදූව වැල්ල ගිනි ගන්නට පටන් ගනී. වැල්ලේ ගිනි රස්නය එක්ක මුහුදේ ලා නිල් පාට එකතුවූ පසු ඇස් අන්ධකාර වන දීප්තිමත් එළිය දෙස බලන්නට බැරිය. එහෙත් හෝටලයේ අනෙක් පැත්තම වැහෙන්න‍ට   තරම් විසාල කොට්ටඹ ගස් වලින් සදාතනික සිහිලසක් ගෙන එන්නේය. ඒ ගස් වල අතු, ගහේ උසටත් වඩා හරස් අතට දිගු වී, විශාල කොල වලින් වැහී සෙවන දෙයි.  ඊට අමතරව නොයේක විධ ගස්කොලන් වලින් අපේ සේවක කාමර වලට සෙවනක් ලැබී ඇත්තේය.

සැප්තැම්බරය මහා පාළු ගතියක් ගෙන එන්නේය. ඒ කාලයේ සුද්දෙක් ඇහකට දකින්නට නැත. පද්දෝ එනවාට අපි කැමතිත් නැත. පද්දන් සුද්දන් මෙන් සමසේ අපට සලකන්නේ නැතිවීම ඊට හේතුවයි. (එහෙත් හොද හිත ඇති පද්දෝද අපට ඉදහිට මුනගැසී තිබේ.) කෙසේ වුව මේ අධික රස්නය කාලසීමාව නිසා සැප්තැම්බරයේ මැද සිට ඔක්තෝබරය අවසන දක්වා යාල වනෝද්‍යානය වසා තැබෙයි. එය මේ අධික ගිනියමට පිළියමක් වශයෙනි.
සතුන් සර්පයන් පවා වතුර සොයාගෙන දියමං කඩිති වලට එන්නේ ඒ නිසාවෙනි. සමහර දිය කඩිති සිදි ගොස් ඇත්තේය. සමහර ඒවායේ පැලපදියම් වෙවී හිටි කිඹුල් රජවරුන් හෝ උන්ගේ අහාර වූ මාළුන්ට කුමක් වූවාදැයි අබිරහසක් මෙන් මේ කලට අතුරුදන් වන්නේය. ඔවුන් යලි දකින්නට වෙන්නේ වැස්ස සමගය.  මේ මාළු ආපහු එන්නේ කොහොමදැයි මම අදටත් දන්නේ නැත.සමහර විට වටේ ඉන්නා කොක්කුන් උන් කොහේ හරි ගිහින් පරෙස්සම් කොට එවනවා ඇතිය.

වෙනදා ධූලි අවුස්සමින් එහා මෙහා යන කොට සෆාරිය හෝ දිග සෆාරිය ජීප් රථද දකින්නට ඇත්තේම නැත. මේ ජීප් රථ තිස්ස, කිරින්ද, යාල ජීවන සංකේත බඳුය. මේ දිෆෙන්ඩර් රථවලට සීමිත අයිතිකරුවන් පිරිසක් සිටියේය. තිස්ස කතරගම පැත්තේ ඔවුන් කිහිප දෙනෙකුට අයිති මේ ඩිෆෙන්ඩර් රථ වල වැඩ කලේ පළපුරුදු රියදුරන් සමූහයකි. ඔවුනට අපේ හෝටලය පිළිබද ආදරයක් තිබුනා යැයි සිතන්නට පුළුවන් අපි ඔවුනට අපේ මෙන් සැලකූ නිසාත්, යාල සෆාරි හෝටලයේ ඔවුනට ලැබුනේ ඩ්‍රයිවර් සැලකිල්ලක් නිසාත් වෙන්නට ඇත. හෝටලයේ අපි නිවාඩුවට ගෙදර ගොස් එනවිට තිස්ස සිට එන්නට මොකක් හෝ වාහනයක් ලැබෙන්නේ ඒක නිසාය. ඔවුන් එක්කෝ අඩුම තරමේ අපව සිතුල්පව්වට හැරෙන තැනින් හෝ බස්සා යන්නට තරම් කාරුණික වෙයි. සමහර දාට යාල හන්දිය දක්වා එන්නට ලැබෙන්නේය. මම නම් කිහිප වාරයක්ම මේ පාර දිගේ පයින්ම හෝටලයට ඇවිත් ඇත්තෙමි. යාල හන්දියේ පොඩි කඩයක් තිබ්බේය. එතැනින් බහින අපි බොහෝවිට එතැන තිබූ පොඩි කඩයෙන් සිගරට් කිහිපයක් ගෙන ඉතිරි ගමන නිමකරන්නෙමු.

මහා ඝන කැලේ මැද පාරවල්  තුනක් එකතුවන තැනක විසාල වයසක කොහොඹ ගහක් යට මේ කඩය කලේ තනි කෙනෙකි. මට දැන් ඔහුගේ නම මතක නැතත් ඉදහිට ඒ කඩයේ ගෑනු කෙනෙකුද හිටියා මතකය. ඔහුගේ තැපැල් නයින්ටිය හෙවනට තිබ්බේ අර කොහොඹ ගහටය. ඒ කඩය කලේ ලේවායේ හා සිතුල්පව්වේ යනෙන අයගේත් සෆාරී ජීප් රියදුරන්ගේත් වුවමනා එපාකම් වලටය. සබන්, දත් බෙහෙත්, බුරුසු, ප්ලාස්ටික් බඩු වලින් හා බිස්කට්, හාල් පරිප්පු වලින් ඒ කඩය පිරී තිබ්බේය. ඊට අමතරව විල්කින්සන් රේසර් සහ ඊට දමන බ්ලේඩ්තලද තිබ්බා බව නම් හොදටම මතකය. ඒ මේ ලියන්නට යන කතාවට අදාල නිසාය.

 ඒ කෙසේ වෙතත්  නිවාඩු ගොස් එන්නට නියමිත විට හිත රිදෙයි. ඒ වාගේම ආපහු ඇවිත් සති කිහිපයක් එක දිගට ඉන්නා විට නිවාඩු යන්නටත් කම්මැලි හිතෙයි. ලියනගේ අයියා නම් අපිව නිවාඩු අරින්නේ කැමැත්තෙනි. ''මුන්ගේ දැන් කුප්පි  පිරිලා, මුන්ව යැව්වේ නැත්තං රස්නෙට පිස්සු හැදෙයි'' කියන්නේය. ඒත් මටනං ඒ දවස්වල කුප්පි වුවමනාවක් තිබ්බේ නැත.
මම කලේ ආ දවසේ හවස ඉදන් හෝමාගම හිල්ටොප් එකේ බොන එකය. තනිවම නොවේ තව දහයක් විතර එක්කය. මේ ලගදිත් මට හමුවූ ඒ කල්ලියේ එකෙකු කීවේ 'උඹ නං මෙහෙන් ගිය එක හොදය' කියාය. ඒ මගේ වාසනාවටද උන්ගේ වාසනාවටදැයි මම ඇහුවේ නැත. සමහරුන් විස්වාස නොකරන තරමට මම බේබදු චරිතයට ඇබ්බැහි වී සිටියෙමි. කොටින්ම මම තාත්තාගේ අච්චුවක් වෙමින් තිබිනි. එහෙත් දෛවය විවිධාකාර මාර්ග ඔස්සේ මා යවා තිබුණේ බව මට දැන් දකින්නට පුළුවන. ලොකු අයියා නිසා මා ඕමානයේ රස්සාවකට ගියේ කටේ තියන්නේ නැති පිරුවටයක් ලෙස රගපාමිනි. පසුකලෙක ඒක වෙනස් වුවත් මා එහෙම කලේ අයියාට බයෙන් වෙන්නට ඇතිය.

කෙසේ හෝ අලි ගිය වෙලාවට දැනෙන ගද ඉව කරමින් කළුවර වැටෙන්නට පෙර හෝටලයට එන විට මග දෙපස අමුතු සිරියාවක් අත් විදින්නට හැකිය.  යාල සෆාරියට හැරෙන තැන තෙක් ධූලි නැගෙන දුඹුරු පාට පස් තට්ටුවකින් වැසුණු පාරය. එනමුත්  යාල සෆාරිය පසුකල ගමන් අපේ හෝටලයට යන පාර වැසී ඇත්තේ වැල්ලෙනි. ඒ මුහුද හා සමාන්තරව පාර ගමන් කරන නිසාවෙනි. එහෙත් අමදූව වාඩිය තෙක් ලොකු වැලි කන්දකින් මුහුද වැසී ගොසිනි. ආයේමත් මුහුද පෙනෙන්නේ වාඩියට හැරෙන තැන සිටය. එතෙක් ඇති කොට පදුරු, මහා ගස් අස්සෙන් ඈත කැලය පෙනෙයි. කැලය ගුප්තය. පුදුමාකාරය. මම සමහර දාට උක්කුටියෙන් ඉද අර කැලෑව අස්සෙන් අලි හොඩවැලක් ඇත්දැයි බලමි. එහෙත් කවරදාමකවත් මට පාර පනින අලියෙක් මුනගැහී නැත. තලගොයින් නම් හිටි අඩියේ කැලෑ බිදගෙන දුවන්නේය. ඒ අපේ හිත කලබල කරන්නටය. අන්තිමේ කලබල හිත සන්සුන් වන්නේ අපේ හෝටලයේ නාමපුවරුව දුටු විටය.

එහෙම නිවාඩු ගොස් ආපහු ආ කාලෙක සැප්තැම්බරය උදා විය. ලියනගේ අයියා, අජිත් අයියා සහ ඔස්ටින් අයියාත් බන්දුත් නිවාඩු ගෙන ගෙවල්වල ගිහින් තිබ්බේය. අපට ඒ කාලේට හැමදාම හිටියේ ප්‍රේමචන්ද්‍රය. එදා හිටියේත් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, වසන්ත. ජගත් සහ මවුලිස් අයියාත් අජන්තත් මමත් විතරය. තව කලින් මට කියන්නට අමතක වූ කුරුණෑගල කොල්ලෙකුද හිටියේය. ඔහු අපට වඩා වැඩිමහල්ය. අලි හොරෙක් ලෙස සම්මත අහින්සකයෙකුය. මට දැන් නම මතක නැත.

 අන්තිමේ අපි කුණු වල ලග සිගරට් උරමින් ඉද්දී මේ කුණු යෝජනාව සම්මත විය. ඒ අපේ කුණු කකා හිටි ඌරෙකු මේ දවස්වල මාළුම කමින් වේලෙන අපේ ශීතකරණයට දමා ගැනීමයි. ඌරන් ජනගහනය අන්තිම උග්‍ර එකක් බවටත්, උන්ගෙන් අපට කරදර බවටත්, දල ඇති එකෙකු ඇන්නොත් මලමිනිය ගෙදර ගෙනියන්නට වෙන බවත් අර මහා රැලෙන් එකෙක් අඩු වුනාට කමක්නැති බවටත් තරම් බොරු කියන්නට මට බැරිය. මේ වුනේම අපේ බඩජහරිකමත්, පඩත්තර කමත් නිසා මිස වෙන කිසිවක් නිසා නොවේ.

 කෙනෙකු වයර් කේබලයකින් උගුල ඇටෙව්වේය. සතෙකු වුව රැවටිම හොද නැති වුවත් අර කුරුනෑගල හාදයා කුනු බාල්දිය උගුලට මෙහායින් තිබ්බේය. තියා ලයිට් නිව්වේය. පැය බාගයක් යන්නට පෙර මුළු ඌරු රැලම පන කඩාගෙන කෑගසාගෙන දුවන හඩ අතරේ එකෙකු කීර්..කීර් ගාමින් මහා හයියෙන් අඩා වැලපෙන සද්දයට අපි උගුලට දීවෙමු. ඌරු තඩියා එක කකුලක්  අර උගුලට පටලවාගෙන අනෙක් කකුල් තුනෙන් දුවන්නට හදයි. එහෙත් ඌට දුවන්නට හැකි අර උගුල බැදි ගහ වටේ පමණකි. (කෑ ගැසීම බුතව වනජීවී බංගලාවටද ඇහුණු බව අප දන්නේ පසුදිනය. මැරෙන සතෙක් කොයි තරම් දුක් විදිනවාද?) අවසානයේ කිසිම ප්ලෑනක් නැති  වැඩසටහන නවත්තන්නට ක්‍රමයක් නොවීය. කම්බිය කපන්නටද විදියක් නැත. ඌරා ලගට යන්නටද බැරිය. කෑගැසීම නවත්තාගත නොහැකි වුවොත් වනජීවියේ දඩුවම් විදින්නට වෙන්නේ අපටය. එදා අප අපේ තරුණ කමෙන් හෝටලයට සිදුවෙන්නාට ගිය විනාසය හා පඩත්තල කම නිසා හිරේ ලගින්නට වීම බේරාගත්තේ වන සතෙක් සිය පන කෙන්ද නැති කරගැනීමෙනි. පසෙක හේත්තු කර තිබූ උදළු මිටක් අපේ වාසනාවද ඌරාගේ අවාසනාවද ගෙන ආවේය.

 මැරුණු ඌරා කොටස්කර ලොකු ගාත දෙක ඇත්තටම කුස්සියේ ශීතකරණයට ඇතුල්විය. එහෙත් ඊට පෙර අර කපාගත් මස් ගාතයේ මවිල් කපන්නට ඕනෑ යැයි මස් වැඩ දන්නා කෙනෙකු කීවේය. අපි ලග තිබූ රේසර කිහිපයක්ම පාවිච්චි කලත් පලක් වුනේ නැත. තව තවත් අර මවිල් වැවෙන්නා වාගේය. අපි තීරණයක් ගත්තෙමු. හෝටලයේ තැපැල් නයින්ටිය පන ගන්වාගෙන යාල හන්දියට යන්නට තීරණය කලෙමු. යාල හන්දිය තෙක් කට්ට කරුවලය. ඊලගට අපේ බයිසිකලයේ ලයිට් නැත. වසන්ත මගේ අතට ටෝච් එක දී 'යමං' කීය. අපි මහ කළුවරේ අර ටෝච් එලියේ පිහිටෙන් යාල හන්දියට ගියෙමු.
ආපහු රේසර් බ්ලේඩ් තලත් රැගෙන පිම්මේ ආවෙමු. විනාඩි දහයක් ගියේ නැත. මේ පාරේ මට කවරදාකවමත් මුහුණට හමුවුනේ නැති දැවැන්ත අලියෙකු පාර මැදය. අපි දෙන්නාත් වැලි කාගෙන පාර මැද පෙරළුනෙමු. ඉදිරියට යන්නට බැරිය. පස්සට ගිහින් ආපහු වුනු දේ කියන්නටත් බැරිය. වසන්තත් මාත් බයිසිකලය පාර මැද්දේ දමා ඊටම මුවා වුනෙමු. කැලෑව පැත්තට යන්නටත් බැරිය. සර්පයන් හෝ වෙන සතුන් පිළිබද බයකුත් තිබේ. අපි දෙන්නා එහෙමම කුටු කුටු ගගා අලියා පාර හරහා යන හිමින් ගමන ගැන සාප කලෙමු. අලියා තව ඩිංගෙන් අපේ බයිසිකලයේ හැපී අපි දෙන්නා අල්ලා පොලොවේ ගහන්නට නියමිතව තිබූ එක නතර කරගත්තේ වසන්තගේ ක්ෂණික නුවන නිසා බිම පෙරළීමෙනි. එහෙත් ක්ෂණික නුවන මගේ දනිස්ස හිල් කරගෙන හම ඇතුලට තිරිවානා ගලක් අල්ලා තිබුණි. වසන්තගේ වම් අත දිගටම සිරී තිබේ. වාසනාවකට අපට බරපතල නැත. අලියා හෙමින් හෙමින් ඉද කැලයට ඇදුනේය.

අපි දෙන්නා ආවාට වඩා වේගයෙන් හෝටලයට ආවෙමු. ප්‍රෙමචන්ද්‍ර කීවේ අපි වනයට අධිපති දෙවියන් තරහා කල නිසා එහෙම වුනු බවය. ඒත් දෙවියන් කරුණාවන්ත නිසා බේරුණු බවය.  අපට දෙවියන් සිහිවුනේ එවිටය. ඌරු මස් කිසිවෙකු කෑවේ නැත. කොටින්ම ශීතකරණය පවා සෝදා පිරිසිදු කලෙමු. අප කල මේ අමන වැඩෙන් වූ  සාපයෙන් ගැලවීමට අපට හැකිවනු ඇතැයි අප එදා කල්පනා කලේ නැත. තරුණකම අපව එදා ශක්තිමත් මිනිසුන් කොට තිබුණේය. අනෙක යාලත් ඊට අමතර ප්‍රදේශවලත් දඩමස් ඒ තරම් පවක් කොට නොසැලකීම අපේ හිත්වලටද දැන්නෙනට ඇත.

ඒ මොකක් වුවත් අද නම් මා මෙහෙම දෙයක් කරන්නට එකතු වෙයි කියා හිතන්නට අමාරුය. එහෙම වුනේ වයසත් එක්ක මොකක්දෝ බයක් වැනි දෙයක් ආ නිසා කියන්නට මම කැමති නැත. එහෙත් එහෙම දෙයක් තිබේ. ඒ බයමත් නොවේ.

එහෙත් එදා අපේ සිදුවීම ගැන අදත් මට සියුම් ආශ්වාදයක් එයි.

ඒ ඌරා නැමති සතා පවුකාරයෙකු වීමය. අලියා දෙවියෙකු වීමය. අලියාගේ දේව බලය නිසා අපේ අතින් ඌරාට වූ සාපයෙන් ගලවා ගැනීමට සිත් පහලවීමට අර පාර මැදට වැඩම කරවීමය. ඒ නිසා අප ඌරා නොකා වල දැමීමය.

පවු පිං වලත් හැටි.!

Sunday, September 9, 2018

අලින්ටයි ළමයින්ටයි මටයි.. 96

වම් පැත්තේ සිට ලියනගේ මස්සිනා, සමන්ත සහ ෂාරුක් කාන්

මම උදේ නැගිටිනකොට වෙනදාට නිදන උන් නැත. වෙනදාට දත් බුරුසුව කටේ ගහගෙන කිලෝමීටර දෙක තුනක් ඇවිදින සමන්තද නැත. කවදාවත් උදේ නැගිටිනවා හෝ මූණ සෝදනවා පෙනෙන්නට නැති ලියනගේ අයියාද නැත. (ලියනගේ අයියා නැගිට්ටේ කීයටදැයි වාගේම නිදාගන්නා වෙලාවක්ද මම දන්නේ නැත. එහෙත් රැළි වැටුනු කොණ්ඩයේ වතුර පිටින් ලානිල් පාට කමිසය සහ කළු කලිසම පිටින් ඔහු තේ බොන හැටි නම් මට තාම මතකය. එකල ඔහුට වෙන්කෙරුණු කෝප්ප පිගන් වගේම අත්පිසනාද තිබ්බේය ඔහු තේ බොන්නට පෙර අර කෝප්පය හත් අට සැරයක් හෙදුවේය. ඊලගට තේ දමාගත් පසු පලමුවෙන්ම තේ කෝප්පය ඇලකර මදක් බිමට හැලුවේය. බොන්නට පටන් ගත්තේ ඊට පස්සේය.) කුස්සිය පිටුපස්සේ ප්ලේන්ටී බාගයක් එක්ක බීඩී බොන ප්‍රේමචන්ද්‍රද නැත. කොටින්ම කිසිම එකෙක් නැත.

මම එළියට බැස මූණත් හෝදාගෙන කුස්සිය පැත්තෙන් ඇතුල් වී එළියට බහින්නට ලැහැස්ති වුනා පමණි. තඩාර අලි රාජයෙක් කුස්සිය ඉදිරිපස කොට්ටන් ගහේ ගෑවි ගෑවී හොඩවවැල අර ජනේල්  කණ්ඩියෙන් කුස්සිය ඇතුළට දමාගෙනය. ඒ අස්සෙ ප්‍රේමචන්ද්‍ර අර හුළං විදින හොඩවැල අතින් තල්ලු කරන්නේය. ''යනව යන්ඩ..හා එළියට ගන්නවා ඕක'' කියමින් දෙස් තබන්නේය.

මම අලි දැක ඇත්තෙමි. ලගටම දැක ඇත්තෙමි. අතගා ඇත්තෙමි. උන්ගේ අලි ගන්දස්සාරය මට මතකය. ඒ දෙහිවල පෙරේරා අංකල්ගේ ගෙදර නතරව සත්තු වත්තට තාප්පෙන් පැන්න කාලයේය. ඒත් ඒ හීලෑ අලි ඇත්තුය. මුන් වල් සත්තුය.  එහෙත් ඉන්පසුව පෙරහරක ඇරෙන්නට අලි දැක්කේ නැත.
මේ යාලදි මම ආශ්‍රය කල පළමු අලියාය. එහෙමත් නැත්නම් මම ''වලිග කොටා'' දැකපු පළමු දවසය. උට ඒ නම වැටුනේ නැට්ට අග කොටස නැති නිසා මුත් ඊට හේතුව නම් අදත් මා දන්නේ නැත.

මම කළින් කවුරුත් දකින්නට නෑ කීවේ කාමර වල සිටි අමුත්තන්   සහ සේවකයන් මෙන්ම මැනේජර් අයියාද ඔහුගේ හුරුබුහුටි දියණියද ඇතුළු සියල්ලෝය. එකල ඇයට ඕනෑ නම් අවුරුදු තුනක් හතරක් වෙන්නට ඇත. එහෙත් ඇය සිටියේ අලියා ලගමය. (ඒ සියල්ලෝ අර කොට්ටං ගහත් අලියාත් අතරය. කවුරුන් හෝ අමුත්තන්ව නැගිට්ටවන්නට ඇත.) මම මේ අලියා ගැන දන්නේ නැත. ඒ නිසා ඈතින් හිටියෙමි.

අජිත් අයියාගේ දියණියට දරුවෙකුට ''ලැබෙන්නට ඕනෑ'' අසිමිත සැප සම්පත් ලැබුණාය. තුන්වේලටම චීස් කෑ නිසා නොව අම්මාගේ සුද නිසා  ලැබී තිබුණු ලස්සන පෙනුමට අමතරව ඇයට සීයලා හා මාමලා දහදොලොස් දෙනෙකුගේ ආදරය හිමිව තිබිනි. ඇය සෙල්ලම් කලේ මුහුදු වෙරලේ වෛවාර්ණ සිප්පි කටු, බෙල්ලන් සහ ගහකොල සමගය. නෙකවිධ සතුන් වූ රංචු ගනනින් මුවන්, දල ඇති වල් ඌරන්, රඟන මොණරුන් සහ දඩුලේනුන් ආදී එකී මෙකී නොකී සියල්ලෝම අතරේ දකිමින් විදිමින් ඇය ඇතිදැඩි වූවාය. කුරුල්ලන් කොට්ටබ ගහේ අත්තක් අත්තක් ගානේ කී ගීත ඇයට තවම මතක ඇති යැයි මම සිතමි. උදේ සිට හවස්වනතුරු කොට්ටබ ගහේ ඉද ඇගේ සියුමැලි අත් දෙකෙන් පලතුරු කෑ මහ විසාල දඩුලේනා මතකය යැයි සිතමි. එවන් පරිසරයක් හිමිවන්නේ කලාතුරකිනි. මේ කතාව ඇය ගැන නොවේ මුත් දරුවන්ට මෙන් නිකම් ඉන්නට බැරි අලින් ගැන නිසා ඇයගේ සුරතල් සිනාව මතකයේ දරාගෙන ඉතිරි ටික ලියමි. (ඇයට දැන් ඒ වයසේම, ඒ අච්චුවේම පුතෙකු ඉන්නා වගත්  කියන්නට ඕනෑය.)

වලිග කොටා අහිංසකයෙකි.  ඌ කිසිවෙකුට හානි කරන්නට ගියේ නැත. සද්දන්ත ශරීරයක් තිබ්බාට එයින් ප්‍රයෝජනයක් ගත්තේම නැති තරම්ය. කොටා සද්දන්ත වුනාට  අපට පොඩි එකෙකු මෙන් විය. කොටා කීකරුම වුනේ අජන්තගේ තාත්තාටය. ඔහු හ්ම් කී සැනින්  හිමින් මාරු වී යන එකෙකු විය. වලිග කොටා බොහෝමයක් අය දන්නේ සෆාරි කොටා යනුවෙනි. මන්ද ඌ අප මෙන් වනවාසී නොවන මිනිස් ජීවිතයක් ගතකලේය. අනෙක හැමදා යන එන එකම මංපෙතක් තිබුණේය. යාල සෆාරි හෝටලයට යන කොටාට එහිදි පළතුරු මල්ලක් ලැබෙන නිසා ඌ එතැන වැඩි කාලයක් ගතකලේය. ඉන්පස්සේ පාර දිගේ විත් අපේ හෝටලයට ආවේ අපෙන් ලැබෙන පොඩි පහේ කෑම වලටය. අපට ඌ වෙනුවෙන් වෙන්කරන්නට ''බජට්' තිබ්බේ නැති බව ඌත් දැනගෙන ඉන්නට ඇත.
 අපෙන් ලැබුණේ එක්කෝ අපේ කාමර පිරී තිබ්බොත් කුස්සියට ගෙනෙන  අන්නාසි බාගයක් කෙසෙල් ගෙඩි තුනහතරක් වැනි කෑමකි. අජිත් අයියා වන මගේ මැනේජර් මහත්තයා අර පංගුව වැඩිකරමින් එක එක කොටාට දිගු කරන විට කොටා හොඩ අගින් ''හිස්'' හඩක් හුළං විදිමින් සතුටෙන් බාරගත්තාට ඔස්ටින් අයියා ඉන්නා දවසට ඔස්ටින් අයියාට එහෙම සතුටක් නැති බව දැනේ . එහි වැරැද්දක් නැත. (අපේ ''ගෙස්ට්ලා'' අලි නොවේය.) අලින්ටත් ,ලමයින්ටත් මෙන් නිකම් ඉන්නට බැරි කොටා පස්ස වන වන ඉද කා හිමින් සැරේ අපේ වතුර ටැංකිය පැත්තෙන් කැලේ වැදුනේය.
ඒ කැලේ කොටා වෙනුවෙන් මොර ගස් වල මොර ගෙඩි තියෙන්නට ඇත. දිවුල් ගස්වල බල්බ දැම්මා මෙන් කිරිපාට දිවුල් තියෙන්නට ඇත. කසන තැන අතුල්ලාගන්නට ඕනෑ තරම් පතාක කටුක ගස් තියෙන්නට ඇත. (මෙහෙම මැදිච්චි ගස්වල අලි කෙදි සෙවූ කාලය මට දැනුත් මතකය.)
ශුෂ්ක කලාපයේ මේ වන බිම් වලට මගේ හිත ඇතුලේ ලොකු ඉඩක් තිබේ. ඒවායේ විසාල බව, ගුප්ත බවට අමතරව හීන් දළු වල කොළපාටට මගේ හිත ඇතුලේ චිත්‍ර ඇදි තිබේ. ඊටත් වඩා ඒ සෙවන කොයිතරම් සනීපද.? පසුකලෙක මම මේ කැලෑ ඔස්සේ ඇවිද ගොස් ඒ අසිරිය වින්දෙමි. ගඩා ගෙඩි කඩාගෙන ලොකු ගස්වල අතුවල ඉදගෙන ඈත මුහුද දෙස බලාගෙන වරු ගනන් ගත කලෙමි. කොයිතරම් විශ්මිතව ආසා කලාද කියනවා නම් අලි බෙටි වල තියෙන මද නැති දිවුල් කටු වල විස්මිත බවට එකල අවුරුදු දහනවයක් විස්සක් වූ මම ප්‍රේම කලෙමි. ඒවා කරක කරකා බලමින් කොහොම මේකේ මදේ කෑවාදැයි කල්පනා කලෙමි. ඇත්තෙන්ම පසු කාලයක සමහර මානව සබදතා මේ දිවුල් ගෙඩි වාගේ වීම නම් එහෙම විස්මිත කාරණයක් නොවීය.

එහෙත් හදිසියේම කොටා එක වකවානුවක ආවේ නැතිව ගියේය. ඊට හේතුව වශයෙන් අපි දැනහිටියේ උගේ මද කිපෙන කාලයට කැලේ 'ගෑණු අලි' සොයා යන එකය. එහෙත් ඒ සෙල්ලම් හමාර වූ නිවුනු කොටා යලි ආවේය. මා එහි සිටි අවුරුදු තුනහාමාරටම එය එසේම විය. එහෙත් අවසාන අවුරුද්දේ කොටා ආවේ නැත. කොටා ගැන ආරංචියක් තිබුණේම නැත. කොටා ඒ දවස්වල මිනිසුන් ගැහැණුන් අතුරුදහන් වනවා වාගේ ආරන්චියක් නැතුවම ගියේය.
දන්නා කියන හැමෝම වාගේ කොටා ගැන ආරංචි හොයන්නට ආවාට කිසි කෙනෙකුගෙන් ඊට උත්තර ලැබුණේද නැත. හැමෝගෙම අදහස වුනේ කොටා ''ඔය ගියා වගේන එයි'' මිස නොයෙනු ඇති බවක් නොවේය.
එහෙත් දිනක ඒ ආරංචිය ආවේ වනජීවීයේ කෙනෙකුගෙනි. ඒ පණිවිඩය කීවේ ප්‍රේමවතී මනම්පේරිගේ බාලම මල්ලී බවට මට යම්තම් මතකය.  ඔහු එකල වනජීවියේ වැඩ කලේය. ඒ අනුව බාල මහළු, ජාති ජන්ම, කුල මල මෙන්ම තාරාතිරම නොතකා අපි සියල්ලන්ගේ   හදවත් කැකෑරෙන කම්පාවකට පෙරලා කොටා කැලේ මැදදි මියගොස් ඇති පුවත දැනගන්නට සැලසුනේය. අපි අපේ සිතිවිළි වලින් කම්පා වුනෙමු, හදවත් වලින් අඩා වැලපුනෙමු. එහෙත් කිසිවෙකු ඇස්වලින් ඒ බව කියන්නට ගියේ නැත.

කොටා මේවර ගොස් තිබුණේ ලේවාය පැත්තෙන් කැලේ ඇතුළටය. එහිදී රැලට එකතු වෙන්නට එන මේ මනුස්ස කොටාව අමුනුස්ස ලෙස අර ඇතුන් එලවා පහරදී තිබුණේය. ඇතුන්ගේ දල පහර නිසා තුවාල වූ කොටා යලි මිනිස් හිතවතුන් සොයා එන ගමන අතරමගදී කෙලවර වී තිබුණේය. අපට ආරංචිය ලැබෙන විට කොටා මියගොස් සති කිහිපයක් ගතවී තිබුණේය.
අපට මේ යාල වනෝද්‍යානය මසකට එකහාමාරකට වසා දමන කාලය නිසා කොටා ගැන ඇතිවෙනතුරු කතා කරන්නට අවස්ථාව උදා විය. ඒ අතරේ අන්තිමෙදී අපි කොටාව අවසන් වතාවට බැලීමේ මෙහෙයුමක් ලැහැස්ති කලෙමු. ඊට මම, සමන්ත, ජගත්, ඒ කාලයේම වැඩට ආ ලියනගේ අයියාගේ මස්සිනා සමග අපේ ජීප් රියදුරා සරත් එකතු විය. අපේ ගමන පයිනි. ගමන් මළු කියා ජතියක් තිබ්බේ නැත. වතුර බෝතලයක් ගෙනිච්චා මතකය. අජිත් අයියා මේ ගමන ආවා හෝ අවසර දුන්නා මට මතක නැත. එහෙත් මම මගේ Yashica FX3කැමරාව නම් ඉස්සර කරගත්තා මතකය.
අපි කටු ඇනෙන වන ලැහැබ මැද්දෙන්, අලි පිටවල් මදින රූස්ස ගස් මැද්දෙන්, කිඹුල් කලපු පහු කරමින් කොටා බලන්නට අනවසර ගමනක් ගියෙමු. පැය දෙකක විතර ගමනකින් පසු අපට කොටා හමුවිය. කොටා මහ අව්වේ තැනිතලාවක ඇටකටු ගොඩක් වී තිබිණ. එය අප බලපොරොත්තු වූ දෙයක් නොවේ. උගේ ඝනකම සම තැනින් තැන ඉරමින් නරින් හා කිඹුලන් අනෙක් අවශේෂ සියල්ල කා දමා තිබිණ. කොටාගේ ඔලුව වනජීවිය විසින් ගෙනගොස් තිබුණේය. අනෙක් කොටස් වලදමන්නට හේතුවක් තිබුණේ යැයි මම නොසිතමි. මේ ඝන කැලෑවේ මොන නිතී රීතිද ?
අපි කොටා ලග තවත් පැයක් පමණ ගතකොට යළි පිටත්වුනෙමු. ඒ එන අතරේ කොටාගේ ඇටකටු දෙකතුනක් රැගෙන ආවෙමු. ඒ අපේ සදාතනික සිහිවටන ලෙසය. ඒවා අර කුණු ගද යනතුරු සෝදා වේලා හෝටලයේ ලස්සනට තැබුවෙමු.
දැන් මට ඒ ගැන වෙනත් සිතිවිලි ඇත්තේය. කොටා බලන්නට යාම. කටු ගෙන ඒම. ඒවා ලස්සනට තැබිමේ සමාජ සංසිද්ධිය ගැන වෙනස්ව හිතන්නේ දැන් වුනාට ඒවා එදා ගලාගෙන යන සොදුරු සමාගමයක මතක විය.
මට දැනුත් හිතෙන්නේ එහෙමම කාලය නතරවුනා නම් කොච්චර හොදද කියා මිස අන් යමක් නොවේ. යාල ඒ තරම් සුන්දර මතක ගොන්නක් මගේ හිතේ පැලපැදියම් කලේය. මම ඔහේ ඇවිදගෙන ආවෙමි. තවම ඇවිදිමින් ඉදිමි. ඒ මතක නැත්නම් මේ ඇවිදීම රසවත් නොවෙනු ඇත.
ඒ නිසා ඒ ඇවිදීමට වඩා නතරවුනු මතක වලට පෙම් බදිමි.



Sunday, September 2, 2018

පරාල ඇන වුනත් හරි අපූරුය... 95



මට එක තැනක ඉදගෙන ලියන්නට මනස සම්පූර්ණයෙන්ම අවුල් සහගත විය යුතු යැයි මම කළින් සිතාගෙන සිටියෙමි. එහෙත් යථාර්තය නම් එහෙම වීත් මගේ අතින් කිසිදෙයක් ලියවුනේ නැත. ඒකත් හරි අපූරු දෙයකි. අපි කාලයක් තිස්සේ ඔළුගෙඩි වල ''හරි'' යැයි කියා හිතා ඉන්නා දේවල් හරිම නැත. සමහර දේවල් හරි නැතත් හරි වෙන්නට තිබුණා යැයි සිතේ. එහෙත් හරි දේවල්ම ජීවීතේ එකදිගට වෙන්නේ නැත. එහෙම වුනා නං මෙහෙම වත් ලියන්නට වෙන්නේත් නැත. එක අතකට මම දැන අමුතුම කෙනෙකු වී ඇති බවක් මටම හිතේ. සමහර අත්දැකීම් වලින් පසු මා අතිශය දරදඩු, හැගීම් රහිත කෙනෙකු බවටත් පත්ව ඇත්දැයි මා නොදනිමි. අනෙක් අයට එහෙම පෙනෙනවාදැයි කියන්නටත් මා දන්නේ නැත. අනෙක වයස එක්කත් මෙහෙම වෙනවාදැයි කියන්නට මා දන්නේ නැත. ඒ කෙසේ වුවත් මා මගේ ජීවිතය ඔහේ ගලා යන්නට ඉඩදී සිටිමි. දැන් අළුත් දේවල් කරන්නට ජිවීතය වෙනස් කරන්නට හෝ අනෙක් අය මා දිහා බලන විදිය වෙනස් කරන්නට කාලය නොවේ. මා මම ලෙසම ඉදින්නට තීරණය කොට ඇත්තෙමි.
එහෙත් මට මගේ ජිවීතයේ එකම ආසාව වූ ''ලියන මහත්තයා'' වෙනුවෙන් වැඩි කාලයක් කැප කරන්නට සිතා ලියන්නට පටන් ගත්තෙමි.
මගේ ලියන විදියේ ''රිදම්'' එක ආපහු ගන්නට කාලයක් යනු ඇත. එතෙක් කමත්වා.

යාල

යාල, මගේ ජීවිතයට තදින්ම බලපෑවේය. එය මගේ ජිවීතයේ දෙල්කද පරිසරය බලපෑ තරමින් අඩකට පමණ බලපෑවේය. (දෙල්කද මගේ ජීවීතය දුෂ්කර බවත් පසක් කරමින්ද, මා ඉන්නේ දුප්පත්කමේ පතුලේම නිසා කරදර, කම්කටොළු, බඩගින්න දුන්නේ ජීවිතය ජයගන්නට අරමුණක් දෙන්නට බවත් මම දැන සිටියෙමි. මම අමාරුකම් ඔස්සේ දුක් කරදර මැද්දේ යම් අරමුණකට ගමන් කලෙමි. ඒ අරමුණ දැවැන්ත එකකි. තවමත් හඹා යන අසීරු කාර්යයකි.  විටෙක මා ඒ කරා යනු ඇතැයි මා තදින් විස්වාස කරමි. )

මම යාල සමග  ආශක්තව එහි කොටසක්ව බැදී උන්නෙමි. ඊට හේතු කාරණා ලෙස මා සමග වැඩකල මේ මිනිසුන්ගේ ආදරයද, තිස්ස ටවුමේ දන්නා හදුනන අයගේ හිතවත්කම්ද, සුදුවැල්ල වාඩියේ අපට වඩා වැඩිමහල් අයගේ මහත්මා ගතිද මෙන්ම හැමදාම ගෙදර යන කතරගම කොළඹ බස් රථයේ මගේ 'සින්දු කැසට් ' බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නා රියදුර කොන්දොස්තරද ඇතුළුව ඝන කැළෑවේ අදුරු ගුප්ත බවද, නිසල සිහිල් සෙවන දෙන දැවැන්ත රුක් සෙවනද, කිසිදාකත් හෙම්බත් නොවන සුදුම සුදු මුහුදු රැළි නගින අමදූව වෙරලේ සුන්දරකමද බලපෑවේය.

මා යාල යනවිට එහි අපටම කියා කුඩා ජීප් රථයක් තිබ්බේය. එහි රියදුරු වුනේ රතනපුරේ ජී.වී. පුංචිනිලමේගේ ගෝලයෙකි. ජීප් රථය 'බාග ඩිෆෙන්ඩර්' එකකි. එහි හය හත්දෙනෙකුට ගමන් පහසුව පිණිස පිටුපස කුෂන් කල බංකු සවිකර තිබුණේය.  අපි ඒ ජීප් රථය පාවිච්චි කලේ තිස්ස සතොසට මෙහා පැත්තේ තොග කඩෙන් හෝටලයේ කළමනා ගෙනෙන්නටත්, බොන වතුර ගෙනෙන්නටත් සහ අපේ සමහර පෞද්ගලික වැඩ වලට කිරින්ද, සිතුල්පව්ව හා යෝධ වැව පැත්තටත් යන්නටය. ජීප් රථයට හෝ එහි රියදුරා ලෙස වැඩකල සරත්ට පඩි ගෙව්වා දැයි මට මතක නැතත්, අපේ හෝටලයේ නවාතැන් ගන්නා අයට යාල වනෝද්‍යානයේ සෆාරි ටුවර් යන්නට පාවිච්චි කලා මතකය. එක සංචාරයක් සදහා ජීප් රථයට අය කලේ රුපියල් 700ක් පමණ මුදලකි. එයින්  ජීප් රථය 'රෙකමන්ඩ් 'කරන අපට රුපියල් සියයක් හෝ එකසිය පනහක් ලැබුනේය. ඒවාද අපේ අනෙක් 'ටිප්' කලෙක්ෂන් එකට එකතු වී අරක්කු පාටි හා මාසෙ අන්තිම බෙදිමකට ලක්විය.  සරත් ඇත්තෙන්ම  ලොකු නිළමේගේ  ගෝලයෙකු වුවත් ඔහු හැම විටම කීවේ ඔහු  ලොකු නිළමේගේ  පුතා වූ ප්‍රසිද්ධ සුසන්ත පුංචිනිලමේගේ ගෝලයෙකු බවය. ඔහු එය ගැම්මෙන් කීම අපට විනෝදයට කාරණාවක් විය. අපි හැම විටම සරත්ව විහිළුවකට ගත්තෙමු. ඔහුට ඉක්මණින් කේන්ති යන ගතියක්ද වූයෙන් අපේ විහිළු හැම විටම සාර්ථක වූයේ නැත. ඔහු ලොකු නිළමේගේ ගැනත් පොඩි නිලමේ ගැනත් කියවන්නට ආසා කලේය. එකල අප විහිළුවට ගත්තත් මේ මනුස්සයාව යාලට එවා තිබුනේ ලොකු නිළමේගේ කරුණාව නිසා වෙන්නට ඕනෑය.
 මම දන්නා හැටියට සරත්  රත්නපුරේ ඉද්දි ලොකු නිළමේගෙත් පොඩි නිලමේ ගේත් හයිය ගෙන  පොඩි පහේ චණ්ඩි උනක් හැදීගෙන එද්දී යාලට එවූ කෙනෙකි. අනෙක සරත්ගේ චණ්ඩි වැඩවලින් නිළමේලාට වුනු යහපතක් නැති බවක් ඔහුගේ කල්කිරියාවෙන්ම පෙනුනේය. ඔහු  නිළමේගේගේ ඩිෆෙන්ඩර් ගැන, ''කට්ටිය ගැන'' හා සිය හාම්පුතුන් ගැන ඉවරයක් නැතිව කතා කලේය.
එහෙත් ඔහු මා සමඟ කුළුපගු විය. ඔහු අජිත් අයියාට ලියනගේ අයියාට සහ මට ගෞරව සම්පන්න විය. අනෙක් අයගේ නොමනා විහිළු නිසා ඔවුන්ට බැන වැදුනේය. එවන් දවසක දුරදිග ගිය විහිළුවකින් පසු ''තොපි මරනවා'' කියා තරහෙන් බැන වැදුනේය. මම ඒ මැද්දට පැන ''උඹලගේ මහ එකා අරහේ පරාල ඇන ගහනවා ,මෙහේ උඹ ටින්ටස් ඇනයක්වත් ගහගන්ඩ බැරි එකේ බයිලා තමයි'' කියමින් අතින් ඇද්දෙමි.

සරත්ට මහා කේන්තියක් ආවේය. මා දිහා බලා සිට හනි හනික ඔහුගේ කාමරය පැත්තට ගියේය. ඔහුට මගේ පරාල ඇන කතාවෙන් රිදෙන්නට ඇත. අනෙක ඔහු මගෙන් එවන් දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නට නැත. ලගින්ම ආශ්‍රය කල අය සුළු හේතු නිසා මහා වෛරක්කාරයන් වෙන හැටි මම අත්දැකීමෙන් දැන සිටියේ නැතත්, මේ වෙලාවේ සරත් මා සමග අමනාප වීම මට හිතට වද දුන් කාරණාවක් නිසා මම ඔහුගේ පස්සෙන් ගොස් සමාව ඉල්ලීමී.  ඔහු කතා කලේ නැත.  එදායින් පසු ඔහුට මා ගැන තිබුණු බැදීම නැති වූවා මෙන් මට දැනෙන්නට විය. සති කිහිපයක්ම ඔහු මා මගහරින්නට උත්සාහ කලේය. වෙනදා මෙන් අපේ අරක්කු පාටි වලට ආවේත් නැත. මම කතා කරන්නට උත්සාහ කල හැම විටම මා මගහරින බවක් පෙනෙනන්ටද විය.
ඔහුට තරහා යන්නට ඇත්තේ මගේ පරාල ඇන කතාවට වෙන්නට ඇත. ඔහුට හිත රිදෙන්නට ඇත්තේ ඒ කතාව මා කියූ නිසා වෙන්නට ඇත. මම වතාවක් දෙකක් ඔහුගේ පස්සෙන් වැටී ''ඕක අමතක කරපං ''කියා  කීවෙමි. එහෙත් ඔහු මගේ කීමට නැවුනේ නැත. අනෙක ඔහු එදායින් පසු අනිත් අයගේ විහිළු වලට තදින් කේන්ති ගත්තේද නැත.

 සති දෙක තුනකට පසු දැවැන්ත පැජරෝ දෙකකින් කණ්ඩායමක් ආවෝය. ඉන් එකක ලොකු නිළමේද, අනෙකේ මුහුණ පුරා කොටට කැපූ රැවුලකින්ද, ඒ හා සමානව කොට කොණ්ඩයකින්ද තරමක උස මහත කෙනෙකු ආවේය. ලොකු නිළමේ කරුණාවන්ත කෙනෙක් බව දකිනකොටම කිව හැකි විය. ඔහු මුළින්ම ආවේ අපේ කුස්සියටය. එහිදී ප්‍රේමචන්ද්‍ර හා ඔස්ටින් අයියා සමග කතාවට වැටුනේය. ඔහු මේ පරිසරයට ආසාකල හා මෙහි පුරුදුකාරයෙකු මෙන්ම අපේ හෝටලයට ආදරය කල කෙනෙකු බවද  දකින්නට තිබ්බේය. ඊළගට ලියනගේ අයියාද ඔහු පස්සෙන් වැටී කතාවකය. අර ජීප් රථවලින් ආවේ පිරිමි කණ්ඩායමක් පමණය. ඒ අතරේ උන් හැමෝටම අර සරත් කීවා මෙන් 'උන හැදී' තිබුණු මුහුණු හොදින්ම දකින්නට පුළුවන් විය.  මම මේ සියල්ල අතරේ මොකක් හෝ වැඩක යෙදී ඉන්නා විට සරත් අර දෙවැනි ජීප් රථයේ ආ තරුණයා සමග මා ළගට ආවේය.
ආ සැනින් ජයග්‍රාහී ලෙස '' මේ තමයි බේබි අර මං කිව්ව ඇනේ කතාව කිව්ව එකා'' කීවේය. මට හීන්දාඩිය දැම්මේය. මේ අර කුප්‍රකට සුසන්ත පුංචිනිලමේය. මම හනි හනික කෙලින් වී '' සර් මම ඒක කිව්වේ විහිළුවට'' කීවෙමි.

මට දැන් ඊලග දර්ශනය මැවී පෙනේ. සුසන්ත පුංචිනිලමේ මගේ බඩට පයින් පාරක් ගහන්නේය. මගේ බඩ කොරවී මම එක තැන වැටෙන්නේය. ඉන් පස්සේ ඔහු සමග ආ අනෙක් අය මා වටැකරගෙන මගේ ඇටසැකිලි  සරීරය පුරා පා පහරවල් දෙන්නේය. ඉළඟට මා කකුල් දෙකෙන් ඇදගෙන ගොස් ජිප් රථයකට දමා රත්නපුරය පැත්තේ එක්කාගෙන ගොස් මගේ කනට පරාල ඇනයක් තබා අනෙක් පැත්තෙන් මතුවෙන තුරු වද දන්නේය. හෙට මගේ පින්තූරයක් පත්තරේ වැටෙනු ඇත. මගේ ෆොටෝ එක නිසා කීප දෙනෙකු ගොඩ යනු ඇත. අම්මා කොයිතරම් දුක් වෙනු ඇත්ද. මේ කුඩා විහිළුවක් දුරදිග ගිය ගමනක් ගැන ඔවුන් දන්නේ නැතිව ඔවුන් මා ගැන ජීවිතය ගෙවන තුරු කම්පා වෙනු ඇත.

 මෙහෙම විනාඩියකට වඩා කාලයක් තිස්සේ මම නොයේක රූප මවාගනිමින් නොයේක සිතිවිලි වල රැදෙමින් මගේ අවසාන ජවනිකාව සිතින් මවා ගත්තෙමි. ඒ විනාඩියෙන් මම සුසන්ත පුංචිනිලමේ දෙස බලනවිට ඔහු උන්නේ හිනා වෙම්දෝ නොවෙම්දෝ හෝ  හිතාගන්නට බැරි මුහුණකිනි. අන්තිමේ ඔහු මට දඩුවම් දෙන්නට කට ඇරියේය.
''හරියට පත්තර බලනවා වගේ නේද..? ඔයින් බාගයක් බොරු කොල්ලො. ඒ වුනාට ඕක ආයෙත් මුට කියන්න එපා හරිද'' කියා සරත් බැලුවේය. සරත් උන්නේ ජයග්‍රාහී හැගීමකිනි. සුසන්ත එතැනින් යන්නට ගියේය. ඒ පස්සෙන් වැටී සරත්ද යන්නට ගියේය.

මගේ හිතිවිළි හැබෑ වුනේ නැත.

එහෙත් එකක් වූයේය. ජීප් දෙකෙන්ම ආ අය දවල් කෑමත් කා යන්නට පිටත් වූයේය. ලොකු නිළමේ යන්නට කලින් හැම කොල්ලෙකුටම රුපියල් පනහක් බැගින් දීගෙන ගියේය. දීගෙන යන ගමන් ''කෝ මේ පරාල ඇන කොල්ලා'' කියා අසා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙන මට සීයක්ම දුන්නේය. (දුන්නේ රුපියල් පනහක් උනාට එදා මීට අවුරුදු විස්සකට කළින් මගේ මාසේ පඩිය රුපියල් නවසිය විස්සකි.  එතකොට ඒ ගාන ගැන හිතාගන්නට පුලුවන. ඒ නිසාම වාඩියේ කළු අක්කාද අපට බෝතල් කිහිපයක්ම වික්කේය. ඒ පිහිටෙන්ම සරත් යළි මා සමඟ මිතුරු විය.) ලොකු නිළමේගේ හිනාව දැනුත් මට මතක් කරගත හැකිය. මගේ ඇන කතාව  සියල්ලෝම දැනගෙන හිටියාට ඔවුන් මගේ කතාව ගනන් ගත්තේ නැතිවා වාගේය.

එහෙත් මම තව දුරටත් පත්තර කියවන්නට පුරුදුව හිටියෙමි. එ අනුව කොයි මොහොතක හෝ මාව කොහේදී හෝ පැහැරගෙන ගොස් වද දී මරාදමනු ඇතැයි බියකින් පසුවීමී. එහෙත් කාලය සමග මට එහෙම වුනේ නැත.
සරත් ටික කලෙකින් පසු යලි රත්නපුරයට ගියේය. ඔහුව මට ආපහු දකින්නට වුනේ නැත. මේ සිදුවීම සිදුවී දැන් අවුරුදු විස්සකටත් වැඩිය. සරත් තවම  නිළමේලාගේ සෙවනේ ඉන්නවා ඇති කියා සිතමි. එහෙත් යන්නට පෙර ඔහු මට රත්නපුරේ එන්නට කීවේය. මට ඔහු කියූ ටික මෙච්චරය.

''ලකී මහත්තයා (මට ගෙදරට කියන්නේ එහෙමය.) රත්නපුරේ ආවොත් මම බලාගන්නවා අම්මපා දෙයියෙක් වගේ. ලස්සන කෙල්ලෙකුත් සෙට් කරලා දෙන්නං ආයේ කොළඹ යන්ඩත් ඕනේ නෑ''

ඒ අවුරුදු විස්සටම රත්නපුරේ යන්නට වුනේ නැත. ඒත් මේ ලගදී ඒ හරහා කොහේදෝ යනවිට මට සරත් මතක් විය. ඔහු සමහර විට රත්නපුරේ ටවුමේදී අපි ඇවිදපු වෙලාවේ මගේ ඉස්සරහින් යන්නටත් ඇත. මූණට මුන ගැහෙන්නටත්  ඇත.

ජීවීතය  අපූරුය.

ඊටත් වඩා අපූරුව මට කිහිප වතාවක්ම සුසන්ත පුංචිනිලමේ මුනගැසීමය. ඊටත් වඩා අපූරුව අපි අදුරන්නේ නැතිවීමය. සමහර දේවල් එහෙම තියෙන එකත් හොදය...

Sunday, July 22, 2018

Hotel- මොටෙල් සහ මම...94

මුහුදට මුහුණලා තිබූ කාමර අටේ ``අපේ හෝටලය'' හෝටලයක් නොව මොටෙල් එකක් බව දැනගත්විට මට හිතුණේම ඒක ප්‍රින්ටිං මිස්ටේක් එකක් වෙන්නට ඇති කියාය. එහෙත් ඒ කාලයේ තිබුණේ ඩික්ෂනරි කියා ජාතියක්ය. ඒවා කඩදාසි වල මුද්‍රණය කල සාමාන්‍ය කෙනෙකුට දරන්නට බැරි ජාතියක් නිසා මොටෙල් තේරුම තනිවම තේරුම් හොයන්නට බැරි කාරණාවක් වූයෙන් මම තේරුම හොයන අදහස අත හැරියෙමි. අද වාගේ ස්මාට් ෆෝන් ක්‍රමයක් හෝ හිතුනු වෙලාවට ඇමතුමක් ගන්නට තරම් දුරකතන සුලබ නොවූ නිසා තේරුම සෙවීම කල් ගියේය. මට නම් ජංගම දුරකතන අල්ලලා බලන්නටවත් දන්න කියන කෙනෙක් හිටියේ නැති නිසා ලිපියක් ලියා තේරුම දැනගන්නටද හිතුනත් ඒ අදහස කොහොම හෝ අර මුහුදු හුළගේම පාවී ගියේය. තේරුම අජිත් අයියාගෙන් වුනත් අහන්නට මට තේරුමක් නැතිවුණේ පණ්ඩිතකම නිසා නොවේය. ඔහුට කෙළින් කතා කිරිමේ  පුරුද්දක් මට තිබුණේ නැති නිසාය.

මේ ලියපු ටිකෙන්ම අද සටහනම පුරවන්නට පුළුවන. එහෙත් ගිය පාර වූ පොරොන්දුවක් තිබේ. ඒ අර කුකුළ් බාගේ කා හැටි ලියන එකය.
 මේ අනුන්ගේ වුනත් මගේ වුනු Yashica FX3 කැමරාවට හසුවූ අපේ හෝටලයයි. වම්පැත්තේ ගල්තලාවට මෙහායින් මාළුවාඩියේ බෝට්ටු පෙලද ඊට මෙහායින් අපේ හෝටලයද තිබ්බේය.

ඉතින් අර මිස් වූ දවල් කෑම එකත් හිතේ තියාගෙනම මම ඊලඟ දැන්වීම වූ ''ලියනගේ ඔයාට ඔයාගේ ක්වාටර්ස් පෙන්නයි..!'' කියූ අජිත් අයියා මඟ යමින් මම විජය කුමාරතුංගගේ මෙන් රැළි කොණ්ඩය ඇති මා දුටු අවුරුදු තුනහාමාරේ එකම ලා නිල් පාට කමිසය ඇදි, (එකම කීවේ එකම පාට එකම විදිය.) කළු කලිසමත් රබර් සෙරෙප්පු දෙකත් පැලද සාන්ත ගමනින් පමණක් නොව සාන්ත හිනාවකින්ද යුතු ලියනගේ අයියා පසුපස ඇදුනෙමි.  ලියනගේ අයියා හෝටලයේ කුමන තනතුරේ හිටියාදැයි මම අදටත් දන්නේ නැත. එහෙත් ඔහු අපට අයියා විය. ඇත්තෙන්ම ඔහු කලේ ලියන මහත්තයකුගේ වැඩ වාගේ දෙයක්ය. ඔහු කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබුණු බව මම අසා තිබේ. ඔහු මා පෙරටු කර යනවිටත් පසුපස හැරී මා කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබේදැයි අසා සිටි විට මම එක පිම්මෙන් නෑ කීමී. ඔහු යලිත් අර සාන්ත හිනාවම දා මා පිටට තට්ටුවක් දා ''අපිට ඉගෙන ගන්න පුළුවන් '' කීවේය. අපි දෙන්නා මා කෑම කෑ මේසය පසුකර එනවිට හමුවෙන හැම තැනක්ම ගැන විස්තර කලේය.

මෙතන තමයි අපේ බාර් එක, කවුන්ටරේම තමයි කැෂියර් එකත්. ඔක්කොම ඔය ෂෝකෙස් එකේ දාල තියන විස්කි බෝතල් වල ඇත්ත ඒවාම නෙමෙයි තියෙන්නේ. අපේ කැෂියර් බන්දු. එයා ඒවත් කියල දෙයි. 

ඊට එහාපැත්තේ වූයේ කුඩා ජනේලයක් සහ දොරක් සහිත කාමරයකි. අඟුටුමිටි දොර සහිත කාමරය ගබඩා කාමරය විය. එහි තිබුණේ බීම බෝතල් සෝඩා සහ වතුර පෙට්ටිය. ඒ කෙළින් පොඩි කොරිඩෝව රවුම් කණු වලින් හා කොල පාට තීන්ත ගාන ලද ඇස්බැස්ටස් වහලයකින් සමන්විත විය. එය වැටී තිබුණේ මුළුතැන්ගේ දොරකඩටය. ඒ දොර පළු දෙකේ දොරකි. ඒ එක පළුවක් හැම තිස්සේම වසා තිබ්බේය. එහෙත් අපේ සූපවේදින් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු වූ ප්‍රේමචන්ද්‍ර වැඩකරන දවසට ඒ දෙකම ඇරී තිබුණේය. පළු දෙක ඇරුණු පසු ඒ මැදින් ආ විට දකුණු පැත්තේ අනෙක් කෑම බීම ගබඩාවද, උයන කෙරන මේස හා ලිප්ද අතරේ වම් පැත්තට වෙන්නට ආදී කාලීන ශීතකරණයක්ද, ඊට මෙහායින් අධිශීතකරණයක්ද තව තට්ටු සහිත කබඩ් රැසක්ද තිබ්බේය. ඒවායේ පිඟන් කෝප්ප හා වීදුරු අසුරා තිබුණා මට මතකය.  ඒ මැදට වන්නට තිබ්බේ සේවකයන්ගේ කෑම  මේසයයි.
එහෙත් ඊට අතුරු කතාවක් තිබේ. සේවකයන් ලෙස ගතහොත් අපි සියල්ලෝම දස දෙනෙකි. මා හැරුණුකොට බන්දු, සමන්ත, ජගත් හා තව කෙනෙක්ද. ජෙනරේටරය හා වවුල් ලිදෙන් වතුර පොම්පකිරීමට අජන්තගේ තාත්තාද, අතුගෑමට සහ පොඩි පොඩි වැඩවලට අවුරුදු දහහතරක් විතර ඇති අජන්තද, ලොන්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල්ද විය. ඊලඟට සුසන්ත පුන්චිනිලමේගේ ගෙදර රියදුරෙකු වූ පසුව සුසන්තගේ තාත්තා ඩික්සන් අප්පෝගේ අනුදනුම මත හෝටලයේ සේව‍යට ආ සේවකයෙක් ද විය. ඒත් අර කී මේසයේ කන්නට ඉඩ තිබුණේ අර මුළින් කී තුන්දෙනාට පමණි. අනෙක් අය තම තමන්ගේ තැන්වලට වී කෑම ගන්නට කුස්සියෙන් බෙදාදෙන ලද්දේය. එහෙත් අජිත් අයියා දිනෙක මහා ඝෝරනාඩුවක් කොට අර ගස් යට ජෙනරේටර් කාමරයේ සහ ඊට මෙහා පරණ කැබින් එකක බත් කකා සිටි සියල්ලෝම කුස්සියේම කන්නට අන කලේය. මට තවමත් හිතට දැනෙන එක දෙයක් ඒ අතරේ වෙයි. ඒ අනෙක් අය සැරෙන් සැරේ අදි මදි කොට හෝ ඔස්ටින් අයියාගේ (කුස්සියේ ප්‍රධානියා) බෑ කියන්නට බැරි මූණ දැක හෝ කුස්සියට ආවාට ලොණ්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල් අර ගහ යට කන්නට කැමැති විය. ඒකට බලපෑවේ කුල ප්‍රශ්නයකුත් වෙන්නට ඇති බව පෙනෙන්නට විය. එහෙත් මා අජිත් අයියාගේ ඒ නීතීය මගේ තරුණ හිතට තදින් කා වැදුණු බවක් නම් මටම දැනෙන්නට විය. අපි මව්ලිස් අන්කල්ව කුස්සියට ගෙනෙන්නට ගෙනා යෝජනා කිසිවක් සාර්ථක වුණේ නැත. ඔහු හැමදාම අර පරණ කැබින් එකේම කෑවේය.  අජිත් අයියාටද අපට වෙනමම කෑම කාමරයක් වෙන්කරන්නට ඉඩක් නැති විය. අපි කලේ අජිත් අයියා නැති දවසට අර ලොන්ඩ්‍රි කැබින් එකේ බිම ඉදගෙන කෑමයි. එය ඔස්ටින් අයියාට ඉවසුම් නොදුන්නද ඔහු මට කිසිත් නොකීය. අන්තිමේ මම අජිත් අයියා ඉන්න විටත් අර කැබින් එකේ හෝ එලියේ ගහක් යට කෑවෙමි. ඔස්ටින් අයියා සියල්ල දිනුවේය. මා මව්ලිස් අයියා දිනුවෙමි. ඒ දිනුම මා එහෙන් අස් වී එනදා ලියුම් කවරයක දා දුන් රුපියල් තුන්සියයක්ද, කදුළු පෙරෙනතුරු මා බදාගෙන ඇඩූ මව්ලිස් නම් මගේ තාත්තාගේ වයස මනුස්සයාගෙන්ද දිටිමි.

මුළුතැන්ගෙයින් එළියට බහින විට ඒ සමාන්තරව එක පැත්තකින් කාර්යාල කාමරයද, අනෙක් පැත්තෙන් කළමණාකාර නිවස්නයද තිබූ ගොඩනැගිල්ල දික් අතට වෙන්කොට කාමර දෙකකට වෙන්කල අපේ සේවක නිවාසය විය. එහි මෙහා කොණේම නාන කරාමයක් සහිත කාමරයක්ද ඊළඟට වැසිකිලියද ඊළඟට ඇදන් තුන තුන දමා තිබූ අපේ කාමර දෙකද විය. ඒ කාමර මුහුණ දා තිබුණේ කැලෑව පැත්තට වන අතර එහි ඉදිරිපිට ලොකු ගහක් යට ලොණ්ඩරි කැබින් එකද විය. මව්ලිස් අයියා රෙදි මැද්දේද, ගබඩා කලේද නිදාගත්තේද එහිමය. එහි තිබුණේම අළුත් සුවදකි. අළුත් රෙදිවලින් හමන සුවදකි. මව්ලිස් අයියාගේ රෙදි අපුල්ලන ගල තිබ්බෙද ඊට දකුණෙනි.
 ඊට මෙහායින් හෝටලයේ නීත්‍යානුක්කුල නොවන කුණු වල තිබ්බේය. එය නිසාම වැඩුණු ගස් නිසා සෙවණ ලැබී අනෙක් අයට නොපෙනෙන්නට වැසී තිබ්බේ ස්වභාවධර්මයේ පිහිටෙනි. ඒ කුණුගොඩේ ප්ලාස්ටික් තිබුණේ නැත. අජන්ත හැමදාම එකල සුළුවෙන් එකතුවෙන ප්ලාස්ටික් පුච්චන වෙනම තැනක් තිබ්බේය. අර කුනු වලේ ඉදුල් කුණු කන්නට වල් ඌරන් උදේ හවා ආවේය.සමහර ඌරන්ගේ දල කැරකී බයන්කාර පෙනුමක්ද ඌරු කැත ඇති මහතක්ද විය.
ඊටත් මෙහායින් තිබ්බේ ජෙනරේටර් කාමරයයි. එය තනිකරම කළුම කළු තෙල් ගංගාවකින් වැසී තිබ්බේය. ඊට අමතරව මුළු වහලයම නොපෙනෙන සේ කළු දුමෙන් වැසී ගොස් තිබිණි. ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කලේ අජන්තගේ තාත්තාය. ඔහු හොද හිත ඇති මිනිහෙක් විය. තමන්ගේ පුතුන් පාසල් නොයන නිසා එක්කාගෙන විත් හෝටලයේ රැකියාව ලබාදුන්නද ඉගෙන නොගැනීම ගැන හැමදා ඇනුම්පද කීවේය. රන්න ප්‍රදේශයේ තිබූ මේ ගෙදරට මම කීප වතාවක්ම ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ කීප වතාවම අජන්ත නිවාඩුවෙන් පසු යළි වැඩට නො එන හේතුව බලන්නටය. රන්න හෝ තිස්ස බැන්කුවක අජිත් අයියා විසින්ම තැන්පත් කල මාසික වැටුපේ එකතුව සහිත පොත දෙන්නට අන්තිම වතාවේ එහි ගියේ අජන්ත යලි එන්නට බැරි බව දැන්වීමෙනි. ඔවුන් දෙවියන් දුන් දුප්පත්කමේ (පොහොසත්කමත් දෙන්නේ දෙවියන් නම්) කර පතුලේ යළි ගොඩ නො එන තැනකට වැටී සිටියේය. කුඩා ඉඩමේ පොල් අතු ගෙදර හැරෙන්නට අන් සියළු ඉඩේ අජනතගේ අම්මා බඬ ඉරිඟු වගා කොට තිබ්බේය. එක වරෙක අජිත් අයියාත් සමග එහි ගිය වෙලාවක අජන්ත වීරයෙකු සේ අර බඩ ඉරිඟු කඩාගෙන කඩාගෙන ගොස් අපේ වාහනයට දාද්දී අර අම්මාගේ ඇස්වල දිලිසෙන ගතිය අඩුවිය. ඒ ලෝබකමකට නොවන වග මට සියයට දෙසීයක් විස්වාසය. ඇය බඬ ඉරිඟු කඩන කාලෙට ඒවා අජන්ත අත හෝ අජන්තගේ තාත්තා අත හැමදාම එව්වේය.
 පසුකලෙක අජන්තගේ තාත්තා ඉවත්ව ගියේය. ඒ හේතුව මට මතක නැත. එහෙත් අජන්ත අර කුණාටු ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කරන හැටි උගත් නිසා අපට කරදරයක් නැති විය.එහෙත් සියළු කරදර තෝරා බේරා එකම වෙලාවට එකෙකුටම දෙන්නා සේ ජෙනරේටරය මහා ගෝසාවක් දිදි වැඩ කලා වාගේම මහා සාන්ත දාන්ත ලෙස එකවනම නතර විය. අප මේ මහ ඝන කැලෑවෙන් වටවූ මුහුද අයිනේ මහ කළුවරේ ටෝච් එළියෙන් වැඩ කලෙමු. අදත් එදත් කවදත් මා අත්දැකීමෙන් දන්නා විදේශිකයෝ වචනයක්වත් නොකියා ඒ අත්දැකීම සොදුරු ලෙස වින්දාට සමහර දාට අපේ අය කොළඹ ගිය ගමන් සුපුරුදු ලෙස අපගේ මව් ආයතනය වූ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් සමාගමට වැඩකරන අපේ වැරැද්දක් ලෙස පැමිණිළි කලේය.. ඒ ''අපේ හැටි'' බව මම දැන ගත්තේ ඊටත් පසුකාලයක දැන් කරන රස්සාව කරද්දීය. ඒ කෙසේ වෙතත් අජිත් අයියාගේ එකපිට එක කරදර දුරකතන ඇමතුම් හෝ අර පෙම්පත් නිසා හෝ මා පැමිණ අවුරුද්දක් ඇතුළත අළුත්ම අළුත් ''මෙලෝ සද්දයක්'' නැති ජෙනරේටරයක් ලැබිණ. පරණ ජේනරේටරය ගැටගසා තිබූ ගෝනි ලණු සිහිවටන සේ තබාගන්නැයි එය සවිකරන්නට ආ අයද අපට කීවේ ජෙනරේටරයේ තරම දැනය. ඒ එක්කම පසුකලෙක අජන්ත වෙනුවට ලසන්ත නම් වූ ''ඇලා'' නමින් අප බෞථීස්ම කල කොල්ලෙකු ඒ වැඩවලට ආවේය.
ජෙනරේටර් කාමරය එහා පැත්තේ ලොකු සිමෙන්ති කණු හතරක් උඩ උසට උසේ වතුර ටැන්කිය තිබ්බේය. ඊට වතුර ගෙනාවේ මීටර් හයසියයක් විතර කැලෑව ඇතුළේ වූ ලොකු ලිදකින් පොම්ප කිරීමෙනි. මේකට කීවේ වවුල් ලිද කියාය. මීටර දෙකකට වඩා පලල මේ ලිද  වසා තිබූ මුත් එක විවරයකින් ඇතුළට ගිය වවුල් පරම්පරාවක් එහි පදින්චිව උන්නේය. පසුකලෙක නහයෙන් පල්ලෙහාට වතුර වක්කරගන්නට බැරි නිසා  ලිද පිරිසුදු කොට අර විවරය වසා දමන ලද්දේය.  යලි ආපස්සට එන විට තවත් විවෘත ගබඩා කාමරයක් තිබ්බේය. එහි නොයෙක විද ආම්පන්න අතරේ මා මෝටර් බයිසිකල් පදින්නට ඉගෙනගත් රතුපාට තැපැල් නයින්ටියද ගබඩා කර තිබ්බේය. ගබඩා කර තිබ්බා කීවේ යතුර තිබුණේ ලියනගේ අයියා අත නිසාය. එහිම වඩු මේසයක ජගත්ගේ ආම්පන්න පරෙස්සමට තිබ්බේය. ඔහු කලාකාමියෙකි. කලාකාරයෙකි. කැලේ ගිය වෙලාවට ඇදගෙන එන කළුවර ලී කැබැලි වලින් කුරුස හැදුවේද ඔහුය. පොල්කටු වලින් ධර්මචක්‍ර හැදුවේද ඔහුය. පිහියා වලට මිට ගැහුවේද වෙන යම් සුකුරුත්තම් වැඩ කලේද ඔහුමය. මම යන එන තැන හා පහසුකම්   සියල්ල බලාගනිමින් තවමත් ඉන්නේ ලියනගේ අයියාගේ පසුපසය. ඔහුට මට තේරුම් කරදෙන්නට බැරි තරම් කාරණා කන්දරාවක් ඇති නිසා කාමරය දක්වා ගෙනගොස් ''ඉතුරු ටික ජගත් කියල දෙයි'' කියා ජගත්ට මා පැවරුවේය. ජගත් එතරම් උස නැති තිස්ස පහුකරන් රන්න පැත්තට යනවිට හමුවෙන මට මතකය අඩු ගමක කොල්ලෙකි. ජගත්ගේ ගෙදර අය රටකජු වැව්වෝය. රටකජු පාත්ති කොයිතරම් ලස්සනදැයි මම දැක්කේ ජගත්ගේ ගෙදර ගිය විටය.
ජගත් මා එක්කාගෙන ''ඔහේ මොකද කියන්නේ යන්ද රූම්ස් බලන්න ..?'' කියා ඇහු විට මට බනින්නට හදන්නේදැයි කල්පනා වුනු අතර ඔහේ කියන්නේ මෙහේ හැටි බව ඔලුවට එන්නට කලක්ම ගතවිය. අපි හෝටලයේ කාමර බලන්නට ගියෙමු.
කාමර වලට ඇතුල්වෙන දොරඇරිය පසු ඇත්තේ වීදුරු වැඩිපුර වීදුරු කවුළු දැමූ එක එල්ලේම මුහුද පෙනෙන දර්ශනයකි. එය පින්තූරයක් වැන්න. දොර ඇරගෙන ඊට වම් පැත්තේම තියෙන නාන කාමරය පහුකරන් ආ විට ඔප දැමූ ලෑලි බිම අර මුහුදේ අව්ව වැටුණු එළියත් එක්කම දිලිසෙන්නට පටන් ගනී. එතැනින් පහලට බහින්නට පඩි තුනක පමණ ලී පෙලකි. ඉන් පසු යලිත් මුළු කොරිඩෝවම කාමර අටම ඒකතු කොට තනි ඒකක් වෙයි. එතැන් පටන් වෙරල තීරය මීටර විස්සක් පමණය.  එය කෙලවර වන්නේ වක් වූ අමදූව දූවෙනි. ඒ දෙපැත්තේම ඝන කැලෑවය.   කළින් දෙපයම ගෙදර තැබූ මට එක පයක් ගෙදර යන්නද අනෙක් පය මෙහි තියන්නටද හිතේ. අන්තිමේ මේ සියල්ල නිමකොට එන ගමනේ අපි ආවේද අර හිස් කාමරයක් මැද්දෙනි. ඒ කාමර දෙකක් අලලා මැද බිත්තියේ තවත් දොරක් තිබේ. එය ''ෆැමිලි එකක් ආවාම ඇර ෆැමිලි රූම් කරදෙන්ට'' යැයි  මට කියා ජගත් එය මැදින් ඇරද පෙන්නුවේය. එහෙත් ඒ දොරේ පෙනෙන නොපෙනෙන තැනක තිබෙන කුඩා සිදුර ගැන ජගත් කීවේ ඊටත් අවුරුද්දකට පමණ පස්සේය. ඒ ''මලත් අජිත් මහත්තයාට නන් කියනවා නෙවී'' කියා පොරොන්දු කරගැනීමෙනි. එහෙත් අවුරුදු දෙකක් විතර පසුවීත් පොරොන්දුව කඩ නොකලත් අජිත් අයියාගේ කනෙන් රින්ගන්නට බැරිවිය.
එහෙත් මම තවමත් ගමත්, ගෙදරත් මේ පරිසරයත් අතර දෝලනය වෙමින් කොහේවත් නැති ලෝකයක සැරිසරමින් ජගත්ගේ වචන වල තේරුම් අහුලා ගන්නට උත්සාහ කරමින් ඔහු පසුපස ඉබේම ඇදෙමින් සිටිමි.
අන්තිමේ ජගත් මගේ දෝමනස්ස හිත ඇදුරගත්තේය.
''ඔහොම තමා....අපිත් මුළින්ම අවුලේ තමා...'' කියා ඒ පළාතේ හුරුවට වචන හා වාක්‍ය දිගට අදිමින් කබඩ් එක ඇර බ්‍රිස්ටල් එකක් දිගු කලේය. ''ගහමු බාගේ බාගේ'' කියා මට එන්නට සන් කොට අර මවුලිස් අයියාගේ කැබින් එක පිටුපස්සට ගොස් පත්තු කලේය. මට ඒ ටික මොහොත හෝ හිත සන්සුන් කරගත හැකි විය.
වමේ සිට පිළිවෙලින් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, මවුලිස්, ජගත්, සමන්ත, මම, ඇලා ,පසුව ගබඩාපාලක වූ සරත් සහ බන්දුද ඊළඟට කළු අක්කාගේ ගල් අරක්කු බෝතලයද...(ඡයාරූපය ගත්තේ වසන්ත නිසා ඔහු නැත.)

ඊළඟට කට පුරා දත් ඇති, නිතර හිනාවෙන සමන්ත මා එක්කගෙන ගොස් නාගන්නට තැන් පෙන්වා ''බොන්ඩ එපා..අඩුම ගානේ දත් මදින්නත් එපා ඔය වවුල් ගූ..'' කියා ලොකු බූලි හත අටක් තිබූ ගබඩා කාමරය පෙන්වා ඉන් පුරවා පෞද්ගලිකව තබාගන්නට හිස් වීදුරු බෝතලයක්ද දුන්නේය. ඒ වතුර ගෙනෙන්නේ තිස්ස මහාරාමයේ අපි තොගබඩු ගන්න කඩේ ලිදෙනි. ඒ වතුර ඉවීම් වලට සහ අපට බීමට ගෙනෙන ලද්දේය. විකිණීම සදහා ලොකු වතුර බෝතල් තොග පිටින් තිබිණි. මගේ මතකය නිවැරදි නම් ''ෆර්න්'' නම් සමාගමක වතුර අපේ හෝටලයට ගෙනවිත්ම දෙන ලද්දේය. සමන්ත ඉතා ක්‍රමාණුකූල ජීවිතයක් ගතකලේය.  ඔහුගේ ඇදුම් පැලදුම් පමනක් නොව හෝටලයේ සියළු වැඩ ඉතාම ක්‍රමවත් විය. ඔහු දෙපැයක් පමණ නෑවේය. සිගරට් අරක්කු කටේ තිබ්බේ නැත. අවන්ක ලෙසත් සේවය කලේය. පසුකලෙක ඔහු පොලීසියේ සේවයට බැදුණේය. ඉන්පස්සේද අර ක්‍රමවත් බව තිබෙන්නට ඇත. අනික්වා වෙනස් වෙන්නට ඇත.

ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරා වන වසන්ත පසුව ඔස්ටින් අයියා නිසා මුළුතැන්ගෙයි වැඩට ආවේය. ඔහු මගේ අතිජාත මිත්‍රයා විය. මේ සියල්ලෝ එක පවුලේ නානායක්කාරලා විය. ක්‍රමවත් හා නිවුණු ගති ඇති සමන්ත හැරුණු කොට අනෙක් දෙන්නා නහයට අහන්නේ නැති හොස්ස ලඟින් මැස්සෙක් යන්නට බැරි නියම ''කුක්'' ලා විය. බෙන්තර පාලම පැන්න පසු අයිඩා ජෙම්ස් එක ලඟින් ගග පැත්තේ පාර කොනෙම ඔවුන්ගේ ගෙවල් තිබ්බේය. මම එහිද ගොස් තිබේ.

සමන්ත මට නාගන්නට කියා වැඩට ගියේය. උදේ වරුවක් හා දවල් වරුවක්ද ආයේමත් හවස් වරුවක්ද හෝටලයේ වැඩ තිබේ. උදේ සෆාරී යන්නට ආ රථ යළි එන්නේ හවස නිසා දවල් වරුවේ වැඩ සීමිතය. පසුව කළුවර වැටුණු පසු කෑමට එක්කගෙන යන්නට ආවේය. අප රෑ කෑම කෑවේ ඔවුන් සියළු දෙනා වැඩ නිමාකොට ආ පසුය. සමන්ත නාගෙන එන්නට ගොස් පරක්කු විය. අනෙක් අය කන්නට පටන් ගත්තේය. එදා නානායක්කාර අයියා හිටියේ නැත. හිටියේ ප්‍රේමචන්ද්‍ර පමණකි.

ප්‍රෙමචන්ද්‍ර කෑගල්ල හෝ කුරුණෑගල පැත්තේ බව මට මතකය. එක්කෝ මාවනැල්ලේ වෙන්නට ඕනෑය. ඔහු පතෝල චරිත ස්වභාවයක් තිබූ අහින්සක මනුස්සයෙක් විය. එහෙත් රැකියාවට සුදුසු කිසිම සුදුසුකමක් නැති තරම් විය. කෑම වල රසක් තිබුණා නම් ඒ ජගත්ගේ සම්බෝලයක් හෝ ලුණු මිරිසේ පිහිටෙනි. බටහිර කෑම වුව මෙලෝ රහක් නැතිවුනත් සුද්දන් ආපසු යනවිට අර කොරොඩොවේ කණු යට සූපවේදින්ගේ ඇදුමද ඇදගෙන කැරකුණේය. අපි කොයිතරම් නම් විහිළු කොට ඇත්ද..ඒත් ඔහු ඒවා ඉවසා වදාලේය. ''ඔය දුන්නේ බොට නාගන්න සබන් ගන්ඩ'' කියා ඈත සිට විහිළු කලෙමු. ඔහු නිකට කස කසා ''පල හු..පුතාලා '' කියා අජිත් අය්යා ඇතිදැයි බල බලා අපට බැන්නේය.  පසුව ඇඟ පුරා කසන රෝගයක් ඇතිවී ගද ගසන කැලමයින් ලෝෂන් ගගා ඉන්නා විට අප ඔහුට විහිලු නතරකලෙමු. එහෙත් අපි සුදුවැල්ලේ මාළු වාඩියේ කළු අක්කාගෙන් ගල් බෝතලය ගන්නට සල්ලි එකතු කරන විට ඔහු අනිවාරයෙන්ම සම්මාදම් විය. අන්තිමේ රෝගය උත්සන්න වී ඔහු යන්නට ගියේය. එකම එක වරක් ඔහුගේ බිරිඳ හෝටලයට ආවා මට මතකය.
අපට බෙදාගන්නට බත් හා හැමදාම හැදෙන අළුත්ම අළුත් මාලු ව්‍යංජනය සමග එක එළවලුවක් සහ පදුරක් පදුරක් ගානේ වැවෙන තුඹකරවිල ඕනෑම වෙලාවක තිබ්බේය. අපි පිඟන් වලට බෙදාගෙන
(මගේ මුල්ම දවස නිසා මට අළුත්සෙරමික් පිඟානක් ලැබිණි.) කුස්සියේම ඇලුමිනියම් මේසය උඩ කන්නට පටන් ගත්තෙමු.ප්‍රෙමචන්ද්‍ර  මා දුටු පළමු දිනයේම මගේ බත්පිඟානට ලොකු චිකන් පළුවක් දැම්මේය. මම හදපත්ලෙන්ම ස්තූති කොට අනෙක් අයට කන්නට කෑලි කැඩුවත් හැමෝම එපා කීය.  මම දවල් ගෑරුප්පුවෙන් කන්නට බැරි කුකුලා අතින් කඩාගෙන තළුමරමින් කෑවෙමි.

ප.ලි
කෑමෙන් පසු දෙවැනි බ්‍රිස්ටල් එක බොන අතරේ ජගත් මහ හයියෙන් ''ඔහේගෙ කුකුලා ඔහේටම කැව්වනේ මූ..ඔස්ටින් අයියා එනකං ඕකා දෙන කිසිම වැඩිපුර කෑමක් කන්ඩ එපා....'' කියා මූණත් කේන්ති කරගෙන කීවේය. ප්‍රෙමචන්ද්‍ර එහෙන් මෙහෙන් කඩා තිබුණු කුකුල් පළුවේ අඩුපාඩු වැහෙන්නට ඝනට සෝස් දමා මටම කවා තිබේ. මූ කැම්මැලියා ඕක සුද්දෙක් ඉල්ලුවත් දෙනවා කීවේ සමන්තය. මම අදටත් එය විස්වාස නොකල ලෙස හිතන්නට කැමැත්තෙමි.

අනෙක Motel වචනයට ශබ්දකෝෂයේ තිබෙන තේරුම් අපේ හෝටලයට ගැලපෙන්නේම නැති බව ඉදුරා කියමි. ඊට පස්සේ FM ඇන්ටෙනා එකක් නිසා වෙච්ච ජන්ජාල ගැන