Saturday, January 13, 2018

දද නම් වදමය.... 86


ජීවිතය ඊලඟ මොහොතේ කුමක් ගෙනෙන්නේදැයි මා දන්නේ නැත. සමහර බලාපොරොත්තු ජීවීතයේ අවසාන මොහොතේ ඵල දෙන්නට පුළුවන. සමහර විට කිසිදා සඵල නොවන්නටද පුළුවන.
එවන් මොහොතක් ගැන තනිවම කල්පනා කරමින්, හෙමෙන් හිස්වෙන වීදුරුවක් දෙස බලා සැනසෙමින් "හමාරා අදූරී කහානී " චිත්‍රපටය ඔහේ බලමින් ඉන්න වෙලාවක මගේ හිතවතෙක් මා ඇමතීය. ඔහු මට ජීවිතයේ "චරිත" හදුනාගැනීමට බොහෝ සෙයින් උපකාර කල මා ලඟින්ම නොසැලී සිටි කෙනෙකි. ඒ නිසා මට ඔහු ගැන සංවේදී හැඟීමක් මතුවිය. ඔහුගේ පස්චත්තාපය මට තෙරුම් ගත හැක.

"අපේ අම්මාට කකුලේ තුවාල වඟයක් ඇවිත්. ඒක කාලෙන් කාලෙට එන එකක්. ඒත් මේ පාර අමාරුයි වගේ.." කීවේය.

මා නොදන්නා ඳද...!

මා මුල්වරට දදයක් දැක්කේ අපේ ආච්චිගෙනි. ඒ දදය එසේ මෙසේ එකක් නොව රාජකීය එකකි. ඇගේ සුළගිල්ලේ සිට මහපටඟිල්ල දක්වාත් ඉන් උඩට විත් දනිහිසෙන් බාගයක් වනතුරු මේ දදය තිබ්බේය. ඇගේ වාසනාවට දද ආවේ කාලානුරූපීවය. ප්‍රශ්න වැඩිකලට දද ද වැඩි වුනේය. ඒ කාලයට අපේ ආච්චිද බිබිලි හැදී පුපුරා සැරව ගලන දද වලට වද දුන්නේය. නියපොතු ගෙවෙන තුරු කස කසා හම හිල්වෙන තුරු වද දුන්නේය. අපි ආච්චීට බැන වැදෙන විට "උඹලා දන්නේ නැහැනේ මේකේ වේදනාව "කීය.

දද හරියට ආදරය වගේ බවත් මට කල්පනා වෙන්නේ දැන්ය. එදා ආච්චි පුදුම ආසාවකින් දද කැසුවාය. එහෙත් ආසාවෙන් කැසූ දද නියපොත්තේ විසට රතු වී ලේගල පැසවන්නට වූ විට ඈ පමණක් නොව අපද එක පොරයේ දුක්වුනෙමු.

දුක්වුනේ අපේ ආච්චීට ඇගේ සියළු යහගුණයන් පරදා කේන්ති ඒම ගැනය. ඊළඟට ඇගේ පැදුරේ නිදියන්නට නොහැකි වීම ගැනය. එහෙත් එදා අද මෙන් අප ඒ ගැන කල්පනා කලේ නැති වාසනාවට අපි ඇගේ අර සැරව පුපුරා ගලන කකුල් බැද තිබූ රෙදි පටි උඩින් අතපය තබාගෙන සැපසේ නිදාගත්තෙමු.

දද බෝ වුනේ නැත.

ආදරය දිනාගැනීම ...අනුකම්පාව ලබාගැනීම  හෝ කම්පාව අමතක කිරීම මෙන් ජීවීතය අවුල් කරවන සංසිද්ධීන් බෝ වුණා මෙන්  ජීවිත අවුල් කලා මෙන් දද බෝ වුනේ නැත. අප පහුවෙනිදා නැගිට මූණ කට සෝදාගෙන ජීවීතයට ගොඩවැදුණත් දද අපට වද දුන්නේ නැත.

එය පරම්පරාවෙන් ආ බෝවීමක් විය.

මා අදද ආච්චීටද අම්මාටද ඊළඟ පරම්පරාවේ ලොකු අයියාටද අනෙක් අයියලාටද කැමති ඒකය. ඊළඟට අක්කලා දෙන්නාටද කැමති ඒකය. ආච්චි අපට ඉතුරු කොට වෙන්කොට අපේම කියා දී නික්ම ගිය ලොකුම දෑවැද්ද ඒකය.
අප හොරුන් නොවී, බොරුකාරයන් නොවී, වංචාකාරයන් නොවී දදකාරයන් වීම මට සතුටු ඒකය.

ඊළඟට දද ආවේ අම්මාටය.
අම්මා ඉන් නොවිදිනා දුක් වින්දාය. සමහර දාට මම දෙල්කද ගෙදර වැහි වතුරෙන් යට වී මේස උඩ මඤ්ඤොක්කා තම්බාගෙන කා නිදියාගන්නා විටත් අම්මාගේ කකුළට දදයක් දීම ගැන දෙවියන්ට සාප කලෙමි. දෙවියන් දද දිදී හෝ වද දෙන්නේ අපටමය කියා වද උනෙමි. අදද ඒ නිසා දෙවියන් කෙරෙහී මගේ ලොකු කැමත්තක් නැත.

එදා අම්මා දද හැදුණු විට රෙදි පාන්කඩ ඔතාගෙන ගෙවල් වලට යන එකට ඒ ගෙවල් වල සුපිරිසිදු අය කැමති වුණේ නැති බව මගේ ඇස් කන් වලින් අත්දැක තිබේ. එහෙම දවසට අප බඩ ගින්නේ "එහෙන් මෙහෙන් කා" හිටි බව මට අදද අමතක නැත. එහෙත් ජිවීතය අපට බොහෝ දේ අමතක කරන්නට, වැඩිහිටියන් වන්නට එහෙමත් නැත්නම් සින්හලෙන් "මැචුඅර්" වෙන්නට බලකරයි.
(ඒ වගේ අවස්ථා වල ලොකු අයියා බලකර කියන දේ පවා මා තඹ සතේකට ගනන් ගන්නේ නැති "ලොකුකම" ට මා ආදරය කරමි.  මන්ද මා ජීවීතයේ ළමා කාලයක්ම ගෙව්වේ අම්මා සමග වීම නිසාවෙනි.)
ඒ නිසාම මට නැදෑයන් බාගයට බාගයක් නැත. "පරණ අය" බාගයට බාගයක් නැත. ඉතුරුව ඉන්නා බාගයට අඩු පිරිස මට ඇතිය.
මේ පුද්ගලානුබද්ධ කාරණයකි. ඒ නිසා වරදවා නොසිතනු ඇති බවට මම සිතමි.

ඊළඟට දද ආවේ ලොකු අයියාටය. ඔහු ආච්චීටද අම්මාටද වඩා කාලයක් දුක් වින්දා බව  කියන්නට මට බය නැත. සමහර මේස් කුට්ටම් ඔහු ඇන්දේ එකවරක් පමණි. (දද හැදුණු අය ඒ ගැන දන්නවා ඇත.) මා ඔහුව දුටු තරුණ කාලයම ඔහු කෝපයෙන් මෙන් සිටියේ රට ගැනද , දේශපාලනය ගැනද , දේශපාලකයන් ගැනද මේ සියල්ල නරඹන ජනතාව නම් "ප්‍රේක්ෂකයන් " ගැනද බව ඔහුගේ කතා වලින් මට දැනුනද දද -ද ඊට හේතුවක් බව මට හිතේ.
එහෙත් මීට දශක දෙකකට විතර උඩ ලොකු අයියා රට ගියපසු දද මෙහේ නතර විය.

නතර වී අනෙක් අයියලාගේ කකුළ්වල ටික ටික වද වෙවී ඉද මගේ කකුල්වලට පැනගත්තේය.

දද වදයකි.
මානසික වදයකි.

ඒ නිසා දද කාලයට මම පන්ති යෑම නොකලෙමි. දද වලට මහරගම සිල්වා මහත්තයා දෙන කහපාට බටර් මෙන් ක්‍රීම් ගුළිය ගාන්නට ඕනෑ උණුවතුරෙන් පුච්චාගත් කකුළ් වලටය. කොණ්ඩිස් කැට දෙක තුනක් දමා දම් පාට වන උණුවතුරෙන් තුවාල, බේබී තුවල නොහොත් සැරව බිබිලි, එන්ඩ නියමිත තුවාල නොහොත් රතුපාට ලප තවන විට දැනෙන සනීපයට සමාන කල හැක්කේ මෙහි ලියන්නට බැරි සනීපයක් පමණි. අපට දෙල්කද ගෙදරත් හෝමාගම ගෙදරත් ඒ වෙනුවෙන් වෙන්කල සුදුපාට එනමල් බේසකම් තිබිණ. එයට කොණ්දිස් දැමූ පසු නැගෙන රූප අදත් මගේ චිත්‍රපට මතක වල තිබේ. ඒ බේසමටම කකුළ් එබූ පසු දැනෙන සුවඳත් මගේ චිත්‍රපට සුවඳ වල තිබේ.
ඉන්පස්සේ සුදු පාන්කඩ රෙදි වළින් කඩා දමන අර පෙගුණු බිබිළි වලින් සැර ගදක් එන ඒකත් මට මතකය.
ඉනුත් පස්සේ අර කහපාට බේත්ගුළිය තුනීයට ගාන්නට ඕනෑය. එහි කුඩා සුදුපාට කැට තිබේ. මේ ඇමොක්සිලින් කරලේ කුඩුය. සමහර දාට ඇමොක්සිලින් කරල ගලවා කෙලින්ම කුඩු දැම්මේ ඉක්මණට හොද වෙන්නටය. එහෙම වෙන්නේ නැත කියා මොකා කීවත් අපට නම් එහෙම වුනා මට මතකය.

අන්තිමේ බැරිම තැන අපි තාත්තාගේ යාළුවා වූ දොස්තර සොයිසා ලගට යන්නෙමු. ඔහු බොන්නට බේත් දී පිරිසිදුව ඉන්න ලෙස පමණක් උපදෙස් දෙන එක තාම මට මතකය. ඒ දුන්නේද ඇමොක්සිලින් ලොකු වඩියක් බව ටක්කෙටම කිව හැක්කේ තුවාල ඉක්මණින් සුව වෙන නිසාය. නැත්නම් ඔහු ඊට වඩා සැර බේතක් දුන්න වෙන්නට පුළුවන.

එහෙත් තුවාල විළුඹේ සිට දනිස්සෙන් බාගයක් තරම් තියෙන එක මානසිකව බලපෑම නතර කරන්නට බැරිවිය. මම ඒ කාල සීමාවම පන්ති නොගියෙමි. හැකි තරම් ඉස්කෝලේද නොගියෙමි. එහෙත් කාලය නැතිනම් දෛවය අපට ලොකු "චාන්ස්" එකක් දෙන්නට අකමැති විය. අවසානයේ දෛවය තිස්සමහාරමයේ පොලීසියට මෙහා පැත්තේ මගේ අජූතකමට නම මතක නැති දොස්තර මහතෙක්ට පරාජය විය. 

එකල මම යාල හෝටලයේ වැඩය. ඒ අතරේ අර දෛවයා මට දද දී වද දුන්නේය.
මම වැඩ කරන්නේ හෝටලයකය. අනෙක අපි නිල ඇදුමට අදින්නේ සපත්තු කලිසම් නොව සරම් සෙරෙප්පු නිසා  දද තවත් වද දුන්නේය.
එහෙත් ඒ දොස්තර මහත්තයා මා දෙස බලා "බෙහෙතක් දෙන්නං හොද වුනොත් අන්නාසි, තක්කාලි., ඉස්සන්. කුම්බලාවන් ආදී සැර කෑමෙන් වලකින්නට වෙනවා " කීය.

අපි නම් බෑ කියයිද..?

මම හා කීවෙන් ඔහු බේත් දුන්නේ නොකඩවා මාසයක් ගන්නටය.

අදට ඒ මාසය ගතවී අවුරුදු විසිපහකට ආසන්නය.
අදත් අන්නාසි කෑ විට පළු දමා යටි පතුල් රතුවී කසන්නට පටන් ගනී. ඉස්සන් කෑ විට නහයෙන් ගෙඩි දමා ඉකිල්ලෙන් ඉවර වෙයි. කුම්බලාවන් කෑ විට ඔලුව පුරා ඉස් හොරි මතුවී මානසිකව වැටෙයි.
මේ කතාව මා මගේ යාළු දොස්තර කෙනෙකුට කී විට "අනේ මන්දා ..එහෙම වෙන්ඩ පුළුවන්ද බං.." කියා සැන්ඩි නැතිවම වීදුරුවක් හිස් කලා මට මතකය.

ජීවීතය එහෙම දේවල් කරන්නේය. 
මට ඒ ගැන උගේ උපාධියට වඩා ෂුවර්ය.
ඒ නිසා මගේ මිත්‍රයාගේ අම්මා ඉක්මණින් සුව වෙන බව ෂුවර්ය.

Friday, December 15, 2017

මැණිකක් වුව ගලක් නෙව.....85



ඩික්සන් අයියා අපේ ලොකු අයියාගේ යාලුවාය. ඩික්සන්ගේ මස්සිනා මල්ලී මගේ යාළුවෙක් බවට පත්වෙන්නට අපේ ලොකු අයියා හේතු විය.

එකල මම කිසිම පාඩම් වැඩක් නොකොට අන්ත රස්තියාදුවක යෙදී හෝමාගම පිටිපන හබරකඩ ගොඩගම අතුරුගිරිය අතර අතරමංවෙවී හිටිය කාලයයි. ඊටත් වඩා  කාලය කා දමමින් මහ රෑ වනතුරු හතරමං හන්දි මුර කරමින් සිටි කාලයයි. අම්මා විසින් ඉතාමත් වුවමනාවෙන් සැර බාලකොට නැතිනම් සැර අඩුම කොට මගේ රස්තියාදු ජීවිතය ගැන කියා ඇති බව මට සැකයක් නැත. නිසා ලොකු අයියා දිනෙක මට "ඩික්සන් ගිහිං හම්බවෙයං " කියා කන අතගෑවේය. අම්මා සැර බාල නොකර  කියන්නට මට කනක් ඉතුරු නොවන බව නම් නිසැකය.
මම හවස් වරුවක ඩික්සන් අයියාලාගේ ගෙදර ගියෙමි. ඔහුගේ ගේ තිබුණේ අපේ ගෙවල් වලින් හූවක දුරිනි. ඩික්සන් අයියා හයේ හතරේ කෙනෙකි. මදිවාට දැන් අඩි දෙකක් උස නැති හීන්දෑරී කොල්ලෝ ෆේස්බුක් එකට හරියන   පෙනුමට වවන  ජාතියේ ඝන රැවුලකුත් වවාගෙන උන්නේය. ඩික්සන් අයියාගේ කටහඩද එසේ මෙසේ නොවන වග මම දනිමි. කෙසේ වෙතත් ලොකු අයියා කී නිසා මම එහි ගියෙමි. එහෙත් ඩික්සන් යියා මා හිතූ ජාතියේ එකෙක් නොවේය.
ඩික්කා මා ආදරයෙන් වැලදගත්තේය. මාලී...!!  කීවේය. මාලී කිව්වේ ඩික්කාගේ බිරිදටය. ඇයද දිවගෙන ඇවිත් මා දන්නා බවත් බදුවත්තේ උදේ හවස නොව මහරෑද වාත වෙවී ඉන්න බවත් දැක තිබේ කීවේය.
කතාවට මට ටිකක් හිත රිදුනාට ඩික්කා මා බේරාගත්තේය. "මුං ඉතිං එහෙම හරි ගෙවල්වලට වද නොදී ඉන්න එකම මදෑ මාලියෝ .." කීය. මම උප්පත්තියෙන් ගෙනා සාහසික අහිංසක හිනාව දැම්මෙමි. මාලි අක්කා මට කන්නට බිස්කට් තේ කෙසෙල්ගෙඩි දී කන්නට පෙරැත්ත කලේ මගේ බඩේ සයිස් එක දැක වන්නට ඕනෑය. අව් අස්සේ ගෙදර කාමරයක් ඇතුලේ සිට  මට වඩා අවුරුදු අටක් දහයක් විතර වැඩිමල් උස මහත සුදු කොල්ලෙකු එළියට ආවේය. ඩික්කා මට ඔහු අදුන්වා දී " මේ මාලී අක්කගේ මල්ලි. කොල්ලො උඹටත් හෙට ඉදලා මෙයත් එක්කම යන්න පුළුවන් .." කීවේ මුත් කොහේ යන්නටදැයි කීවේ නැත.
මම එයටද අර හිනාවම දැම්මෙමි.
(මගේ හැටි එහෙමය. සමහර තැන්වල හිනාවෙන්ම ඉදීමෙන් වාසියක් මිස අවාසියක් සිදුවී නැත්තේය.)
මාලි අක්කාගේ මල්ලී හොදට හැද පැලැදගෙන සිටියේය. නිසා මා හිතුවේ මේ වැඩ ඇරී ඇවිත් ඇති බවය. එහෙත් මාලී අක්කා ඔහුගේ අත බත් මුළක් තැබුවෙන් මට කිසිත් හිතාගන්නට බැරිවිය. අන්තිමේ බලන විට ඔහු යන්නේ රෑ වැඩ මුරයකටය. එහෙත් වැඩ මුරයක්ම නොවේ. එය රාත්‍රී පුහුණුවකි. සතියේ දවස් පහේම රාත්‍රීයේ වැඩ ඉගෙනගන්නට යන පුහුණුවකි. පුහුණුවන්නේ මැණික් කපන්නටය. පුහුණු කාලය තුල මාසික දීමනාවක් සහ පුහුණුවෙන් පසු වැඩ ප්‍රමාණය අනුව ගෙවනු ලබන බවද දනගන්නට ලැබින. මා දන්නා මැණික් ජාතියක් නැත. අනෙක මැණික් කියා ජාතියක් ගැන අසා තිබුණාට මා ඊට කලින් මැණික් මගේ ජීවීතයට සම්බන්ධ වේවී කියා හිතුවේම නැත.
( මැණික් වාසනාව ගෙනෙන්නේය හෝ අවාසනාව පලවාහරින්නේය කීවාට මැණික් ගල් සහ අඩුම තරමේ  නමින් හැදින්වූ අය මගේ ජීවිතයට ගෙනා දෙයක්  ඇත්තේ නැත. මේ දෙකම මගේ ජීවීතය ඉස්පිරිතාල වලින් නතර කලේය. එය එක්තරා විදියක දෛවයේ සරදමක් බදුය.)
 කෙසේ හෝ ලොකු අයියා නිසාත් ඩික්කා නිසාත් මම පහුවෙනිදා හවස හතරට පමණ ඩික්කාගේ ගේ ලගට ගියේ හොදට ඇදගෙන අම්මා උයාදුන් බත්මුලක්ද අතේ ඇතිවය. ඊට අමතරව අම්මා හෝ ලොකු යියා හෝ දුන් මුදල් ප්‍රමාණයක්ද මගේ සාක්කුවේ විය. මම එහි යනවිටත් අර කොල්ලා මා එනතුරු මග බලාගෙන උන්නේය. අපි ඩික්කාත් මාලි අක්කාත් මග බලන් ඉද්දී බස් නැවතුම වෙත ඇවිද්දෙමු. අතරේ (මගේ ජීවීතයේ එක අඩුපාඩුවක් වන නම් අමතක වීමේ රෝගය නිසා නම මතක නැති) මේ කොල්ලා මගේ ගජයෙකු බවට පත්වීම මටද අදහාගන්නට බැරිය. ඔහු කඩවසම් කෙනෙකි. පැහැපත් හිනාවෙන විට මුහුණ පුරා ආලෝකයක් නැගෙන අතිශය සිත්ගන්නා සුළු කෙනෙකි. ඔහු පිලියන්දල සිද්ධමුල්ලේ බවත් පාසල් ගමන ඉවරවී ගෙදර ඉන්නා කාලයේ පපුවේ රෝගයක් හැදී  ඔත්පල වූ බවත්, කොළඹ මහ ඉස්පිරිතාලේදී දැවැන්ත හදවත් සැත්කමක් කල බවත් මට කියා කමිසයේ බොත්තම් මෑත් කොට අර සිරස්  අතට උඩ සිට පහලට කපා මැහුම් දමා තිබුණ පපුව පෙන්වූයේය.
සියල්ල කීවේ අර මීටර සියයක් දුර බස් නැවතුම තෙක් ගමනේදීය. ඔහු කිසිදු කොන්දේසියක් නැතිව මා විස්වාස කලේය. තමන් ආදරය කරන ගැහැණු ළමයා ගැන කීවේය. ඇගේ පාට කටහඩ හා ලස්සන ගැන කීවේය. ඔහු ලියා යවන ලියුම් ගැන කීවේය. ඒවාට ලැබුණු පිළිතුරු ගැන කීවේය. අසනීපව හිදිද්දී ගෑණු ළමයා බෝධිපූජා තිබූ හැටි කීවේය. හැම බෝධී පූජාවක්ම ඇගේ ගෙදරට හොරෙන් කල හැටි කීවේය. මීටර සියයට වඩා වේගයෙන් කියාගෙන කියාගෙන ගියේය. අවුරුදු ගනනක් හිතේ තියාගෙන උන් ඒවා කියාගෙන ඉවර කලාක් මෙන් කියවාගෙන කියවාගෙන ගියේය.

මිනිසුන්ට මේ තරම් විස්වාසයන් එන්නේ කොහොමද..මම අතරේ කල්පනා නොකලත් අද කල්පනා කරමි. එහෙම විස්වාසයන් බැදීම්  තත්පර ගනන්වලින් ඇතිවෙන්නේ කොහොමද. අදටත් මට විස්වාසයන් පිළිබද ලොකු විස්වාසයක් නැත. විශේෂයෙන් සමහර විස්වාසයන් ගැන හැගීමක් ඇත්තේම නැත. එහෙත් එදා අද මෙන් නොව අපේ හිත්වල තෙතමනය දයාව අනුකම්පාව ලෙන්ගතුකම වැනි මානුෂික කාරණා තිබුණේය. නිසා මමද ඔහුට හිතවත් වීමී.

අපි දෙන්නා හබරකඩින් නැග රාජගිරියෙන් බැස ගත්තෙමු. රාජගිරියේ පොලීසිය පිටුපස්සෙන් බැස දෙමල විද්යාලය අසල  පාරෙන් පයින්ම ඇදුනෙමු.
එතැන් පටන් ඔහු "ඩග්ලස් අබේගුණසේකර" ගැන කියන්නට විය. මැණික් කපා ඔපදමා විවිධ ආයතන වෙතත් පිටරටත් යවන ඩග්ලස් මැණික් කපන අයගේ හිඟකම නිසා පුහුණු ආයතනයක් පටන් ගන්නට තීරනය කර ඇත. අනුව දෙමල විද්‍යාලය පිටුපස කන්ද උඩට යන පාරේ අන්තිම හරියේ ලොකු ඉඩමක තිබූ ඩග්ලස් අබේගුණසේකරගේ මැණික් කපන වැඩපලේ සියළුම ආම්පන්න සමඟ රාත්‍රි කාලය පුහුණුවන්නන්ට වෙන්කොට තිබුණේය. මගේ හිතවතාට අනුව ඩග්ලස් බොස් නාහෙට නාහන කෙනෙකි. නිසා කිසිවෙකු හොරකම් කරන්නට තියා ගැන හිතන්නටවත් යන්නේ නැත. මගේ හිතවතාට දැන් දැන් වැඩ පිළිවන් නිසා වෙනමම යන්ත්‍රයක් ඇති බවත් ඔහු පොඩි පොඩි වැඩ කරන්නේ නැති බවත් මට කීවේය. නිසා මොනවා හෝ ඇත්නම් මුළිනම් තමන්ට දන්වන ලෙසද ඔහු කියා සිටියේය. අන්තිමේ අපි දෙන්නා කතාවෙන් කතාවෙන් පුහුණු වන තැනට ආවෙමු. එය ඩග්ලස් අබේගුණසේකරගේ ගෙදරට අල්ලා ඉදිකොට තිබුණේය. ගේට්ටුවේදී මුරකරු විසින් මගේ හිතවතාව පමණක් ඇතුළට ගෙන "ඩග්ලස් සර් කතා කරනකං ඔහොම  ඉන්ඩ.." කියා මගේ හිසේ සිට දෙපතුළ දක්වා සිය ඇස්දෙකෙන් ස්කෑන් කලේය. මේ මනුස්සයාව මට මතක ස්කෑන් කිරිල්ලෙන් මා ඔහුගේ හිතවතෙකු ලෙස පසුදා පටන්ම සැලකූ නිසාවෙනි. බව දැනගන්නට මේ කතාව අන්තිම වෙනතුරු කියවන්නට ඕනෑය. එහෙත් ඔහුව මට මොහොතේ කොහොමටවත් ඇල්ලුවේ නැත. එකක් නම් ඔහු මා ඇතුලට නොගත් එකය. දෙක ඔහුගේ මරුමුස් පෙනුමය. ( සිතිවිල්ල ගැන මම පසුව පසුතැවුණු වගද මෙතැනම ලියා තබන්නට ඕනෑය. )
කෙසේ හෝ පැය කාලකට පමණ පසුව ඇදිරි වැටිගෙන එද්දී මුරකරු මට කතා කලේය. කතා කොට "බොස් එන්ඩ කිව්වා." කියා ඩග්ලස් අබේගුණසේකර මහතාගේ ගෙදර ගේට්ටුව පෙන්වූයේය. මම ගේට්ටුව මෑත්කොට ගේ දොරකඩට ගියෙමි. දොර ඇරුණෙන් ඉන් එළියට ආවේ සුදු කපු කමිසයක් සහ කලිසමක් ඇදි ප්‍රතාපවත් කෙනෙකි. ඔහු මට එලියේ ඇදි පුටුවක වාඩිවෙන්නට කීවේය. මගේ විස්තර ඇසුවේය. එහෙත් ඔහුගේ ප්‍රශ්න කිරිල්ල හා මගේ බියගුළු උත්තර අතරේ කිසිදු සම්බන්ධයක් තිබෙන වගක් මට දැනුනේ නැත. ඔහු විනාඩි දෙක තුනක් මදෙස බලා සිටියේය. නැගිට ගේට්ටුව පැත්තට ගොස් මුරකරු සමග කතා කලේය. මට ඇහුණේ අර මරුමුස් මුරකාරයා " හොද කොල්ලෙක් වගේ සර්.." කියන එක විතරය. ඊට පස්සේ මම මරුමුස් පෙනුම ඇති මනුස්සයා පහුකරන් පුහුණුවීමේ ගොඩනැගිල්ලට ඇතුළු වුනෙමි. එහි සිටියේ සරත් අයියා නම් අදටත් මට මතක එතැන බාරව හිටි මනුස්සයාය. ඔහු මා පරිශ්‍ර පුරා එක්කා ගෙන ගොස් පුහුණුවීම විස්තර කලේය.
අප පුහුණු වන්නේ රෑටය. හරියට කීවොත් රෑ හතේ සිට පාන්දර හතර වෙන තෙක්ය. පළමු පුහුණුව පාට පාට ගල් එක ප්රමාණයේ ගොඩවල් වලට ඇසිරීමයි. පළමු දවසේ එළිවෙනතුරු කුඩා රෙදි බෑග්වල එන වටිනාකම අඩු ගල් තෝරන්නට සිදුවිය. සතියක් විතර රෑ එළිවෙනතුරු කලේ ඒකමය. ඊලඟ සතියේම කලේ තව දෙතුන් දෙනෙක් සමග දැල්ලක් නැගෙන බූමිතෙල් ලාම්පුවක් වටේ ඉදගෙන කුඩා ගිණිකූරු වැනි පිත්තල හෝ තඹ මෙන් මතක කූරු වලට අර තෝරාගත් ගල තබා ලාකඩ වලින් ඇලවීමය. දවසක් දෙකක් යනතුරු ලාම්පුව ලග ඉන්නා එක අමාරුය. ලාම්පුවේ රස්නය නිසා නින්ද යන්නට එයි. අනෙක ලාකඩ පිච්චෙන සුවදට මත්වෙන එකය. නිදිමත නිසා එහෙම වෙන්නට ඇත කියා මම එදා හිතාගෙන සිටියා මිස ගැන ප්රශ්න කරන්නට ගියේ නැත. අනෙක ඇගිළි තුඩු පිච්චෙන එකය.
එහෙත් මේ අතරේ වරෙන් වර මගේ හිතවතා මා බලන්නට එයි. ඔහු වැඩකලේ මැසිමකය. බෙල්ල නවාගෙන අර අප ලාකඩ ගා ඇලවූ කූර තව පැසට්ටුව නම් ගැජට්ටුවක දමාගෙන වේගයෙන් කැරකෙන  තලයක තැන තැන අතුල්ලා ඇහැට ලන්කරන හැටි බලන්නට ආසාය. බලන්නේ විසාල කරන කන්නඩියක් හරහාය. වරෙක ඔහු මදෙස බලන්නේද කන්නාඩිය හරහාය. එවිට ඔහුගේ ඇස පොල් ගෙඩියක් මෙන් ලොකුවෙයි. ඔහු කට ඇදකරගෙන හිනාවෙයි. මොහොතකට අපි විවේකයක් ගන්නෙමු.
ඊට අමතරව සරත් අයියාගේ රස තේ සුවද ගගහා එන්නේය. එයින් එන දුමාරය නිදිමත මගහරවයි. සමහර දාට පොඩි කෑම ජාති ඩග්ලස් බොස්ගේ ගෙදරින් ලැබේ. එක එක උත්සව තිබූ දාටයඅර තේ එක බොන්නට සියල්ලන්ම වාගේ තැන් තැන්වලින් නැගිට හිරි අරී. හිරි ඇර තේ බීවද වැඩ පටන් ගන්නේ නැත. එවර සරත් අයියාගේ කටහඩ ඇහෙයි. " හා හා..නැගිටපල්ලා ළමයි.." කියයි. අපි ආයේත් අර පලගැටියන් මෙන් අදුරු එළි වෙත නිදිමරගාතේ ඇදෙන්නෙමු. නිදිමතෙන්ම එළිවෙන්නේය.   උදේ මූණ කට හෝදාගන්නා අපි දෙන්නා යලි දෙමල ඉස්කෝලේ ලග බස් නැවතුමට ඇදෙන්නෙමු. උදේ වරුවේ බස් රථවල සෙනග නැති නිසා අපි දෙන්නා සීට් දෙකක කොන් දෙකක් අල්ලාගෙන ඉදගන්නෙමු. එතැන් සිට බසයෙන් බහින්නට කියන තෙක් මම නින්දේය. මා පුහුණුවට ගිය මාස හය හතකම බසයෙන් බහින්නට මා නැගිට්ටුවේ මගේ හිතවතාය. එකල අද මෙන් මූන වැහෙන්නට තරං සයිස් තියා මල ගෙයක් මගුළ් ගෙයක් දන්වන්නටවත් ජංගම දුරකතන තිබ්බේ නැති නිසා ඔහු බස් එකේත් අර ගෑණු ළමයා ගැන හිත හිතා එන්නට ඇත කියා මම සිතුවෙමි.
සෙනසුරාදා ඉරිදා මා සියළු ඇරියස් කවර් වෙන්නට නිදාගත්තෙමි. අම්මා ඉරිදා රෑ වනවිට " අමාරුනං නතරවෙන්ඩ නේද..?"  අසයි. අපේ අම්මා අම්මා කෙනෙක් නිසා බව නිසැකය. මම දැන් මේ රෑ රෑ වැඩේට පත්තියම් නිසා නතර නොවී ගියෙමි. ඊට හේතු කිහිපයක්ම තිබුණේය. එකක් නම් මගේ හිතවතා මා කෙරෙහී තබා ඇති විස්වාසයයි. අනෙක මරුමුස් මුරකරුගේත් මගේත් සිගරට් ගනුදෙනුවයි. මම හොරෙන් ගෙන සිගරට්ටුව එන ගමන්ම මරුමුස්ට දෙන්නෙමි. මධ්‍ය රාත්‍රියේ තේ වෙලාවට මම තේ එකත් රැගෙන ගේට්ටුව දෙසට හිමිහිට ඇදෙමි. මුළින් ඔහු මා පොඩි ගැටයෙකු නිසා බොන්නට එපා කීවද පසුව ඊට පුරුදු විය. අනෙක අපේ වෙලාව ලකුණු කරන පොතයි. එහි ලකුණු අනුව මාසික දීමනාව පෙනි පෙනී තියෙද්දී නතරවෙන්නට ඉඩ දෙන්නේ නැත.
කෙසේ හෝ මා මාස මාස හය හතකට අධික කාලයක් පුහුණුවට ගියෙමි. අන්තිම කාලයේ මා ජර්මානු යන්ත්‍රයෙන් නොව කාලයේ අළුත් ජපන් ඉමහාෂී යන්ත්‍රයෙන්ද මැණික් කපන්නට සුදුසුකම් ලැබුවෙමි. පැති අටක දොලසක පෙති මෙන්  "ෆේස්  කට්එක කපන්නට හුරුවක් ඕනෑය. එය කලාවකි. කලාව මම ඉතාම ඉක්මනින් අල්ලා ගත්තෙමි. සරත් අය්යා නිසාය. ඔහු මට වැරදෙන හැම එකකම වැරද්ද බාර ගත්තේය. වැරදුණු ඒවා යලි කුඩා ප්‍රමාණයට කපා හදා මගේ පොතේ සටහන් කලේ මගේ නමිනි.
එහෙත් නින්ද මගේ හොදම මිතුරා නිසා මේ කාර්යය ඉතාම අමාරුය. කෙසේ හෝ පැයක් දෙකක් නිදාගන්නට ඕනෑමය. දිනක් රෑ දහයට පමණ විදුලිය විසන්ධි විය. හදිසි ලාම්පුවක් පත්තු වුනද වැඩ කරන්නට එළියක් නැත. ලයිට් කැපිල්ල ඉවර වුණේ උදේ එළිය වැටෙද්දීය. සරත් අයියා විසින් ප්‍රධාන විදුළි ස්විචය කවුරුන් හෝ පහතට දමා ඇති බව දුටු පසුය. ( වැඩේ කල එකාද නැගිට්ටේ කෑ ගැහිල්ලෙනි.) එදායින් පසු හරහා ලී පෙට්ටියක් ගසා යතුරක්ද දමා තිබිණ. හේතුව මීට කලින් එහෙම විදුලිය විසන්ධි වුවත් එළිවෙන්නට කලින් එන එකත් සැක සහිත කාරනයක් වීමය.

මෙහෙම කාලය යද්දී මට බඩේ වම් පැත්තෙන් අමාරුවක් දැනෙන්නට විය. එය දිනපතා වැඩිවෙමින් එක දිනක හොදටම අමාරු වුනේ මහ රෑකය. එදා මහ පාන්දර ඩග්ලස් මහත්තයාව නැගිට්ටවන්නට කවුරුත් කැමති වුනේ නැත්තේ ඔහු ආවේද මහ රෑ ටිකක් වැඩිපුර දෙකක් දාගෙන නිසා බව වුවද මගේ ළග සිටි මරුමුස් සද්ද දමා " මොකා කෑවා බිව්වත් මේ අහිංසක කොල්ලෝ පලිද.." කියනවා එක්කම සරත් අය්යා ඩග්ලස් මහත්තයාව නැගිට්ටවන්නට දිව්වේය. මහ රෑ පුරාම දෙහි කෝපී බිබී ඉවසගෙන හිටි  මාව  ඩග්ලස් මහත්තයා පැමිණ  ඔහුගේ කැබ් රථයෙන් බොරැල්ල පැත්තට වෙන්නට තියෙන සිකන්දර් දොස්තර මහත්තයා ලගට එක්කගෙන ගියේය. ඔහු කෙසේ හෝ සිකන්දර් මහත්තයා ඇහරවා ගන්නට ඇත. සිකන්දර් දොස්තර මහත්තයා මා අතගා, ඔබා "මේ ළමයාව ඉස්පිරිතාලේ එක්කගෙන යන්න" කීවේය. මම " බෑම" කීවෙමි. අනේ මගේ හිතවතා නිදිමරාගෙන මා සමගම ඉද " සර් මම මෙයාව ගෙදර එක්කාගෙන ගිහින් එගොල්ලන්ගේ අම්මලාට බාර දෙන්නං " කීවේය. මම එදා වන්නට ඕනෑ පළමු වතාවට ටැක්සි කාර් එකක  නැගී ගෙදර ආවෙමි.
හිතවතා මා ගෙදරට ඇරලවා ගිය සැනින් ඩික්සන් අයියා අපේ අය්යා එක්ක ආවේය. ඊළග නැවතුම වුනේ ජයවර්ධනපුර රෝහලයි. එහිදී මගේ උණ්ඩුක පුච්චය ගලවා ඉවත්කොට කුඩා කුප්පියක බහා දෙන ලද්දේය. එයද මට අමතක වන්නේ නැති සුවද මතකයකි. ගැන පසුව ලියමි. කෙසේ හෝ මගේ ටිකට් කැපූ බව අම්මාට කියන්නට ක්‍රමයක් නැති නිසා මම අවසර ඉල්ලාගෙන ඉස්පිරිතාලය ලගින් බසයක නැගී මහරගමට විත් තනිවම බස් රථයක් නැගී ගෙදර ආවෙමි.

එදා සිට මගේ මැණික් කැපිල්ල නතර විය.
ජීවීතය මා වෙනුවෙන් යම් වැඩසටහනක් මෙහයවන්නා  මෙන්  මට මැණික් කැපිල්ල නැතිකර දැමුවේය.

එහෙත් අදත් කොහේ හෝ තැනක හරියට කැපී නැති  කට් එකක් මගේ ඇහට පරෙස්සමෙන් බැලුවොත්  අදුරාගන්නට පුළුවන. අදුරාගන්නට බැරිම හොදට කැපී තිබෙන බව පෙන්වන පන තියෙන- පන දෙන්නං වාගේ ඉන්න මැණික්ය.

අදත් මා ඔය දෙමල ඉස්කෝලේ පාරෙන් රැකියාවට යන දවස් ඇත. වෙලාවට අදුරු වීදුරුවේ පිටතින් පාර දිගේ යන කැහැටු කෙට්ටු කොණ්ඩය පිළිවෙලක් නැති ඇගට සරිලන ඇදුමක් නැති නිහඩ කොල්ලෙකුද, තොරතෝන්චියක් නැතිව කතා කරන ප්‍රියමනාප උස මහත කොල්ලෙකුද ඇවිදිනවා දකින්නෙමි. වෙලාවට ඇයි හිනාවෙන්නේ කියා අහන්නට කෙනෙක් නැති එක හොදය. මතක මගේය. නිසා මමම ඒවා විඳින්නට ඕනෑය.

.ලි.
අවුරුදු පහලොවකට පමණ පසු පන්සලකදී ඩික්සන් අයියා හමුවිය. කෝ ? කියා මම මගේ හිතවතා ගැන ඇසුවෙමි. ඩික්සන් අයියාගේ ආලෝකමත් මුහුණ අදුරු විය. මම පන්සලෙන් පිටත් වී හබරකඩින් රාජගිරියට විත් දෙමල ඉස්කොලේ ලගින් පයින්ම ඇවිද්දෙමි. ඩික්සන් අයියාද මා පසෙකට වී කතා නොකර පන්සලේ බෝගස දෙස බලාගෙන ඉන්නවා මා දැක්කේ එයිනුත් ටික වෙලාවකට පස්සේය.