Sunday, July 22, 2018

Hotel- මොටෙල් සහ මම....(යාල 02)

මුහුදට මුහුණලා තිබූ කාමර අටේ ``අපේ හෝටලය'' හෝටලයක් නොව මොටෙල් එකක් බව දැනගත්විට මට හිතුණේම ඒක ප්‍රින්ටිං මිස්ටේක් එකක් වෙන්නට ඇති කියාය. එහෙත් ඒ කාලයේ තිබුණේ ඩික්ෂනරි කියා ජාතියක්ය. ඒවා කඩදාසි වල මුද්‍රණය කල සාමාන්‍ය කෙනෙකුට දරන්නට බැරි ජාතියක් නිසා මොටෙල් තේරුම තනිවම තේරුම් හොයන්නට බැරි කාරණාවක් වූයෙන් මම තේරුම හොයන අදහස අත හැරියෙමි. අද වාගේ ස්මාට් ෆෝන් ක්‍රමයක් හෝ හිතුනු වෙලාවට ඇමතුමක් ගන්නට තරම් දුරකතන සුලබ නොවූ නිසා තේරුම සෙවීම කල් ගියේය. මට නම් ජංගම දුරකතන අල්ලලා බලන්නටවත් දන්න කියන කෙනෙක් හිටියේ නැති නිසා ලිපියක් ලියා තේරුම දැනගන්නටද හිතුනත් ඒ අදහස කොහොම හෝ අර මුහුදු හුළගේම පාවී ගියේය. තේරුම අජිත් අයියාගෙන් වුනත් අහන්නට මට තේරුමක් නැතිවුණේ පණ්ඩිතකම නිසා නොවේය. ඔහුට කෙළින් කතා කිරිමේ  පුරුද්දක් මට තිබුණේ නැති නිසාය.

මේ ලියපු ටිකෙන්ම අද සටහනම පුරවන්නට පුළුවන. එහෙත් ගිය පාර වූ පොරොන්දුවක් තිබේ. ඒ අර කුකුළ් බාගේ කා හැටි ලියන එකය.
 මේ අනුන්ගේ වුනත් මගේ වුනු Yashica FX3 කැමරාවට හසුවූ අපේ හෝටලයයි. වම්පැත්තේ ගල්තලාවට මෙහායින් මාළුවාඩියේ බෝට්ටු පෙලද ඊට මෙහායින් අපේ හෝටලයද තිබ්බේය.

ඉතින් අර මිස් වූ දවල් කෑම එකත් හිතේ තියාගෙනම මම ඊලඟ දැන්වීම වූ ''ලියනගේ ඔයාට ඔයාගේ ක්වාටර්ස් පෙන්නයි..!'' කියූ අජිත් අයියා මඟ යමින් මම විජය කුමාරතුංගගේ මෙන් රැළි කොණ්ඩය ඇති මා දුටු අවුරුදු තුනහාමාරේ එකම ලා නිල් පාට කමිසය ඇදි, (එකම කීවේ එකම පාට එකම විදිය.) කළු කලිසමත් රබර් සෙරෙප්පු දෙකත් පැලද සාන්ත ගමනින් පමණක් නොව සාන්ත හිනාවකින්ද යුතු ලියනගේ අයියා පසුපස ඇදුනෙමි.  ලියනගේ අයියා හෝටලයේ කුමන තනතුරේ හිටියාදැයි මම අදටත් දන්නේ නැත. එහෙත් ඔහු අපට අයියා විය. ඇත්තෙන්ම ඔහු කලේ ලියන මහත්තයකුගේ වැඩ වාගේ දෙයක්ය. ඔහු කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබුණු බව මම අසා තිබේ. ඔහු මා පෙරටු කර යනවිටත් පසුපස හැරී මා කළින් හෝටලයක වැඩකර තිබේදැයි අසා සිටි විට මම එක පිම්මෙන් නෑ කීමී. ඔහු යලිත් අර සාන්ත හිනාවම දා මා පිටට තට්ටුවක් දා ''අපිට ඉගෙන ගන්න පුළුවන් '' කීවේය. අපි දෙන්නා මා කෑම කෑ මේසය පසුකර එනවිට හමුවෙන හැම තැනක්ම ගැන විස්තර කලේය.

මෙතන තමයි අපේ බාර් එක, කවුන්ටරේම තමයි කැෂියර් එකත්. ඔක්කොම ඔය ෂෝකෙස් එකේ දාල තියන විස්කි බෝතල් වල ඇත්ත ඒවාම නෙමෙයි තියෙන්නේ. අපේ කැෂියර් බන්දු. එයා ඒවත් කියල දෙයි. 

ඊට එහාපැත්තේ වූයේ කුඩා ජනේලයක් සහ දොරක් සහිත කාමරයකි. අඟුටුමිටි දොර සහිත කාමරය ගබඩා කාමරය විය. එහි තිබුණේ බීම බෝතල් සෝඩා සහ වතුර පෙට්ටිය. ඒ කෙළින් පොඩි කොරිඩෝව රවුම් කණු වලින් හා කොල පාට තීන්ත ගාන ලද ඇස්බැස්ටස් වහලයකින් සමන්විත විය. එය වැටී තිබුණේ මුළුතැන්ගේ දොරකඩටය. ඒ දොර පළු දෙකේ දොරකි. ඒ එක පළුවක් හැම තිස්සේම වසා තිබ්බේය. එහෙත් අපේ සූපවේදින් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු වූ ප්‍රේමචන්ද්‍ර වැඩකරන දවසට ඒ දෙකම ඇරී තිබුණේය. පළු දෙක ඇරුණු පසු ඒ මැදින් ආ විට දකුණු පැත්තේ අනෙක් කෑම බීම ගබඩාවද, උයන කෙරන මේස හා ලිප්ද අතරේ වම් පැත්තට වෙන්නට ආදී කාලීන ශීතකරණයක්ද, ඊට මෙහායින් අධිශීතකරණයක්ද තව තට්ටු සහිත කබඩ් රැසක්ද තිබ්බේය. ඒවායේ පිඟන් කෝප්ප හා වීදුරු අසුරා තිබුණා මට මතකය.  ඒ මැදට වන්නට තිබ්බේ සේවකයන්ගේ කෑම  මේසයයි.
එහෙත් ඊට අතුරු කතාවක් තිබේ. සේවකයන් ලෙස ගතහොත් අපි සියල්ලෝම දස දෙනෙකි. මා හැරුණුකොට බන්දු, සමන්ත, ජගත් හා තව කෙනෙක්ද. ජෙනරේටරය හා වවුල් ලිදෙන් වතුර පොම්පකිරීමට අජන්තගේ තාත්තාද, අතුගෑමට සහ පොඩි පොඩි වැඩවලට අවුරුදු දහහතරක් විතර ඇති අජන්තද, ලොන්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල්ද විය. ඊලඟට සුසන්ත පුන්චිනිලමේගේ ගෙදර රියදුරෙකු වූ පසුව සුසන්තගේ තාත්තා ඩික්සන් අප්පෝගේ අනුදනුම මත හෝටලයේ සේව‍යට ආ සේවකයෙක් ද විය. ඒත් අර කී මේසයේ කන්නට ඉඩ තිබුණේ අර මුළින් කී තුන්දෙනාට පමණි. අනෙක් අය තම තමන්ගේ තැන්වලට වී කෑම ගන්නට කුස්සියෙන් බෙදාදෙන ලද්දේය. එහෙත් අජිත් අයියා දිනෙක මහා ඝෝරනාඩුවක් කොට අර ගස් යට ජෙනරේටර් කාමරයේ සහ ඊට මෙහා පරණ කැබින් එකක බත් කකා සිටි සියල්ලෝම කුස්සියේම කන්නට අන කලේය. මට තවමත් හිතට දැනෙන එක දෙයක් ඒ අතරේ වෙයි. ඒ අනෙක් අය සැරෙන් සැරේ අදි මදි කොට හෝ ඔස්ටින් අයියාගේ (කුස්සියේ ප්‍රධානියා) බෑ කියන්නට බැරි මූණ දැක හෝ කුස්සියට ආවාට ලොණ්ඩරියේ මව්ලිස් අන්කල් අර ගහ යට කන්නට කැමැති විය. ඒකට බලපෑවේ කුල ප්‍රශ්නයකුත් වෙන්නට ඇති බව පෙනෙන්නට විය. එහෙත් මා අජිත් අයියාගේ ඒ නීතීය මගේ තරුණ හිතට තදින් කා වැදුණු බවක් නම් මටම දැනෙන්නට විය. අපි මව්ලිස් අන්කල්ව කුස්සියට ගෙනෙන්නට ගෙනා යෝජනා කිසිවක් සාර්ථක වුණේ නැත. ඔහු හැමදාම අර පරණ කැබින් එකේම කෑවේය.  අජිත් අයියාටද අපට වෙනමම කෑම කාමරයක් වෙන්කරන්නට ඉඩක් නැති විය. අපි කලේ අජිත් අයියා නැති දවසට අර ලොන්ඩ්‍රි කැබින් එකේ බිම ඉදගෙන කෑමයි. එය ඔස්ටින් අයියාට ඉවසුම් නොදුන්නද ඔහු මට කිසිත් නොකීය. අන්තිමේ මම අජිත් අයියා ඉන්න විටත් අර කැබින් එකේ හෝ එලියේ ගහක් යට කෑවෙමි. ඔස්ටින් අයියා සියල්ල දිනුවේය. මා මව්ලිස් අයියා දිනුවෙමි. ඒ දිනුම මා එහෙන් අස් වී එනදා ලියුම් කවරයක දා දුන් රුපියල් තුන්සියයක්ද, කදුළු පෙරෙනතුරු මා බදාගෙන ඇඩූ මව්ලිස් නම් මගේ තාත්තාගේ වයස මනුස්සයාගෙන්ද දිටිමි.

මුළුතැන්ගෙයින් එළියට බහින විට ඒ සමාන්තරව එක පැත්තකින් කාර්යාල කාමරයද, අනෙක් පැත්තෙන් කළමණාකාර නිවස්නයද තිබූ ගොඩනැගිල්ල දික් අතට වෙන්කොට කාමර දෙකකට වෙන්කල අපේ සේවක නිවාසය විය. එහි මෙහා කොණේම නාන කරාමයක් සහිත කාමරයක්ද ඊළඟට වැසිකිලියද ඊළඟට ඇදන් තුන තුන දමා තිබූ අපේ කාමර දෙකද විය. ඒ කාමර මුහුණ දා තිබුණේ කැලෑව පැත්තට වන අතර එහි ඉදිරිපිට ලොකු ගහක් යට ලොණ්ඩරි කැබින් එකද විය. මව්ලිස් අයියා රෙදි මැද්දේද, ගබඩා කලේද නිදාගත්තේද එහිමය. එහි තිබුණේම අළුත් සුවදකි. අළුත් රෙදිවලින් හමන සුවදකි. මව්ලිස් අයියාගේ රෙදි අපුල්ලන ගල තිබ්බෙද ඊට දකුණෙනි.
 ඊට මෙහායින් හෝටලයේ නීත්‍යානුක්කුල නොවන කුණු වල තිබ්බේය. එය නිසාම වැඩුණු ගස් නිසා සෙවණ ලැබී අනෙක් අයට නොපෙනෙන්නට වැසී තිබ්බේ ස්වභාවධර්මයේ පිහිටෙනි. ඒ කුණුගොඩේ ප්ලාස්ටික් තිබුණේ නැත. අජන්ත හැමදාම එකල සුළුවෙන් එකතුවෙන ප්ලාස්ටික් පුච්චන වෙනම තැනක් තිබ්බේය. අර කුනු වලේ ඉදුල් කුණු කන්නට වල් ඌරන් උදේ හවා ආවේය.සමහර ඌරන්ගේ දල කැරකී බයන්කාර පෙනුමක්ද ඌරු කැත ඇති මහතක්ද විය.
ඊටත් මෙහායින් තිබ්බේ ජෙනරේටර් කාමරයයි. එය තනිකරම කළුම කළු තෙල් ගංගාවකින් වැසී තිබ්බේය. ඊට අමතරව මුළු වහලයම නොපෙනෙන සේ කළු දුමෙන් වැසී ගොස් තිබිණි. ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කලේ අජන්තගේ තාත්තාය. ඔහු හොද හිත ඇති මිනිහෙක් විය. තමන්ගේ පුතුන් පාසල් නොයන නිසා එක්කාගෙන විත් හෝටලයේ රැකියාව ලබාදුන්නද ඉගෙන නොගැනීම ගැන හැමදා ඇනුම්පද කීවේය. රන්න ප්‍රදේශයේ තිබූ මේ ගෙදරට මම කීප වතාවක්ම ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ කීප වතාවම අජන්ත නිවාඩුවෙන් පසු යළි වැඩට නො එන හේතුව බලන්නටය. රන්න හෝ තිස්ස බැන්කුවක අජිත් අයියා විසින්ම තැන්පත් කල මාසික වැටුපේ එකතුව සහිත පොත දෙන්නට අන්තිම වතාවේ එහි ගියේ අජන්ත යලි එන්නට බැරි බව දැන්වීමෙනි. ඔවුන් දෙවියන් දුන් දුප්පත්කමේ (පොහොසත්කමත් දෙන්නේ දෙවියන් නම්) කර පතුලේ යළි ගොඩ නො එන තැනකට වැටී සිටියේය. කුඩා ඉඩමේ පොල් අතු ගෙදර හැරෙන්නට අන් සියළු ඉඩේ අජනතගේ අම්මා බඬ ඉරිඟු වගා කොට තිබ්බේය. එක වරෙක අජිත් අයියාත් සමග එහි ගිය වෙලාවක අජන්ත වීරයෙකු සේ අර බඩ ඉරිඟු කඩාගෙන කඩාගෙන ගොස් අපේ වාහනයට දාද්දී අර අම්මාගේ ඇස්වල දිලිසෙන ගතිය අඩුවිය. ඒ ලෝබකමකට නොවන වග මට සියයට දෙසීයක් විස්වාසය. ඇය බඬ ඉරිඟු කඩන කාලෙට ඒවා අජන්ත අත හෝ අජන්තගේ තාත්තා අත හැමදාම එව්වේය.
 පසුකලෙක අජන්තගේ තාත්තා ඉවත්ව ගියේය. ඒ හේතුව මට මතක නැත. එහෙත් අජන්ත අර කුණාටු ජෙනරේටරය ක්‍රියාත්මක කරන හැටි උගත් නිසා අපට කරදරයක් නැති විය.එහෙත් සියළු කරදර තෝරා බේරා එකම වෙලාවට එකෙකුටම දෙන්නා සේ ජෙනරේටරය මහා ගෝසාවක් දිදි වැඩ කලා වාගේම මහා සාන්ත දාන්ත ලෙස එකවනම නතර විය. අප මේ මහ ඝන කැලෑවෙන් වටවූ මුහුද අයිනේ මහ කළුවරේ ටෝච් එළියෙන් වැඩ කලෙමු. අදත් එදත් කවදත් මා අත්දැකීමෙන් දන්නා විදේශිකයෝ වචනයක්වත් නොකියා ඒ අත්දැකීම සොදුරු ලෙස වින්දාට සමහර දාට අපේ අය කොළඹ ගිය ගමන් සුපුරුදු ලෙස අපගේ මව් ආයතනය වූ එයිට්කන් ස්පෙන්ස් සමාගමට වැඩකරන අපේ වැරැද්දක් ලෙස පැමිණිළි කලේය.. ඒ ''අපේ හැටි'' බව මම දැන ගත්තේ ඊටත් පසුකාලයක දැන් කරන රස්සාව කරද්දීය. ඒ කෙසේ වෙතත් අජිත් අයියාගේ එකපිට එක කරදර දුරකතන ඇමතුම් හෝ අර පෙම්පත් නිසා හෝ මා පැමිණ අවුරුද්දක් ඇතුළත අළුත්ම අළුත් ''මෙලෝ සද්දයක්'' නැති ජෙනරේටරයක් ලැබිණ. පරණ ජේනරේටරය ගැටගසා තිබූ ගෝනි ලණු සිහිවටන සේ තබාගන්නැයි එය සවිකරන්නට ආ අයද අපට කීවේ ජෙනරේටරයේ තරම දැනය. ඒ එක්කම පසුකලෙක අජන්ත වෙනුවට ලසන්ත නම් වූ ''ඇලා'' නමින් අප බෞථීස්ම කල කොල්ලෙකු ඒ වැඩවලට ආවේය.
ජෙනරේටර් කාමරය එහා පැත්තේ ලොකු සිමෙන්ති කණු හතරක් උඩ උසට උසේ වතුර ටැන්කිය තිබ්බේය. ඊට වතුර ගෙනාවේ මීටර් හයසියයක් විතර කැලෑව ඇතුළේ වූ ලොකු ලිදකින් පොම්ප කිරීමෙනි. මේකට කීවේ වවුල් ලිද කියාය. මීටර දෙකකට වඩා පලල මේ ලිද  වසා තිබූ මුත් එක විවරයකින් ඇතුළට ගිය වවුල් පරම්පරාවක් එහි පදින්චිව උන්නේය. පසුකලෙක නහයෙන් පල්ලෙහාට වතුර වක්කරගන්නට බැරි නිසා  ලිද පිරිසුදු කොට අර විවරය වසා දමන ලද්දේය.  යලි ආපස්සට එන විට තවත් විවෘත ගබඩා කාමරයක් තිබ්බේය. එහි නොයෙක විද ආම්පන්න අතරේ මා මෝටර් බයිසිකල් පදින්නට ඉගෙනගත් රතුපාට තැපැල් නයින්ටියද ගබඩා කර තිබ්බේය. ගබඩා කර තිබ්බා කීවේ යතුර තිබුණේ ලියනගේ අයියා අත නිසාය. එහිම වඩු මේසයක ජගත්ගේ ආම්පන්න පරෙස්සමට තිබ්බේය. ඔහු කලාකාමියෙකි. කලාකාරයෙකි. කැලේ ගිය වෙලාවට ඇදගෙන එන කළුවර ලී කැබැලි වලින් කුරුස හැදුවේද ඔහුය. පොල්කටු වලින් ධර්මචක්‍ර හැදුවේද ඔහුය. පිහියා වලට මිට ගැහුවේද වෙන යම් සුකුරුත්තම් වැඩ කලේද ඔහුමය. මම යන එන තැන හා පහසුකම්   සියල්ල බලාගනිමින් තවමත් ඉන්නේ ලියනගේ අයියාගේ පසුපසය. ඔහුට මට තේරුම් කරදෙන්නට බැරි තරම් කාරණා කන්දරාවක් ඇති නිසා කාමරය දක්වා ගෙනගොස් ''ඉතුරු ටික ජගත් කියල දෙයි'' කියා ජගත්ට මා පැවරුවේය. ජගත් එතරම් උස නැති තිස්ස පහුකරන් රන්න පැත්තට යනවිට හමුවෙන මට මතකය අඩු ගමක කොල්ලෙකි. ජගත්ගේ ගෙදර අය රටකජු වැව්වෝය. රටකජු පාත්ති කොයිතරම් ලස්සනදැයි මම දැක්කේ ජගත්ගේ ගෙදර ගිය විටය.
ජගත් මා එක්කාගෙන ''ඔහේ මොකද කියන්නේ යන්ද රූම්ස් බලන්න ..?'' කියා ඇහු විට මට බනින්නට හදන්නේදැයි කල්පනා වුනු අතර ඔහේ කියන්නේ මෙහේ හැටි බව ඔලුවට එන්නට කලක්ම ගතවිය. අපි හෝටලයේ කාමර බලන්නට ගියෙමු.
කාමර වලට ඇතුල්වෙන දොරඇරිය පසු ඇත්තේ වීදුරු වැඩිපුර වීදුරු කවුළු දැමූ එක එල්ලේම මුහුද පෙනෙන දර්ශනයකි. එය පින්තූරයක් වැන්න. දොර ඇරගෙන ඊට වම් පැත්තේම තියෙන නාන කාමරය පහුකරන් ආ විට ඔප දැමූ ලෑලි බිම අර මුහුදේ අව්ව වැටුණු එළියත් එක්කම දිලිසෙන්නට පටන් ගනී. එතැනින් පහලට බහින්නට පඩි තුනක පමණ ලී පෙලකි. ඉන් පසු යලිත් මුළු කොරිඩෝවම කාමර අටම ඒකතු කොට තනි ඒකක් වෙයි. එතැන් පටන් වෙරල තීරය මීටර විස්සක් පමණය.  එය කෙලවර වන්නේ වක් වූ අමදූව දූවෙනි. ඒ දෙපැත්තේම ඝන කැලෑවය.   කළින් දෙපයම ගෙදර තැබූ මට එක පයක් ගෙදර යන්නද අනෙක් පය මෙහි තියන්නටද හිතේ. අන්තිමේ මේ සියල්ල නිමකොට එන ගමනේ අපි ආවේද අර හිස් කාමරයක් මැද්දෙනි. ඒ කාමර දෙකක් අලලා මැද බිත්තියේ තවත් දොරක් තිබේ. එය ''ෆැමිලි එකක් ආවාම ඇර ෆැමිලි රූම් කරදෙන්ට'' යැයි  මට කියා ජගත් එය මැදින් ඇරද පෙන්නුවේය. එහෙත් ඒ දොරේ පෙනෙන නොපෙනෙන තැනක තිබෙන කුඩා සිදුර ගැන ජගත් කීවේ ඊටත් අවුරුද්දකට පමණ පස්සේය. ඒ ''මලත් අජිත් මහත්තයාට නන් කියනවා නෙවී'' කියා පොරොන්දු කරගැනීමෙනි. එහෙත් අවුරුදු දෙකක් විතර පසුවීත් පොරොන්දුව කඩ නොකලත් අජිත් අයියාගේ කනෙන් රින්ගන්නට බැරිවිය.
එහෙත් මම තවමත් ගමත්, ගෙදරත් මේ පරිසරයත් අතර දෝලනය වෙමින් කොහේවත් නැති ලෝකයක සැරිසරමින් ජගත්ගේ වචන වල තේරුම් අහුලා ගන්නට උත්සාහ කරමින් ඔහු පසුපස ඉබේම ඇදෙමින් සිටිමි.
අන්තිමේ ජගත් මගේ දෝමනස්ස හිත ඇදුරගත්තේය.
''ඔහොම තමා....අපිත් මුළින්ම අවුලේ තමා...'' කියා ඒ පළාතේ හුරුවට වචන හා වාක්‍ය දිගට අදිමින් කබඩ් එක ඇර බ්‍රිස්ටල් එකක් දිගු කලේය. ''ගහමු බාගේ බාගේ'' කියා මට එන්නට සන් කොට අර මවුලිස් අයියාගේ කැබින් එක පිටුපස්සට ගොස් පත්තු කලේය. මට ඒ ටික මොහොත හෝ හිත සන්සුන් කරගත හැකි විය.
වමේ සිට පිළිවෙලින් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, මවුලිස්, ජගත්, සමන්ත, මම, ඇලා ,පසුව ගබඩාපාලක වූ සරත් සහ බන්දුද ඊළඟට කළු අක්කාගේ ගල් අරක්කු බෝතලයද...(ඡයාරූපය ගත්තේ වසන්ත නිසා ඔහු නැත.)

ඊළඟට කට පුරා දත් ඇති, නිතර හිනාවෙන සමන්ත මා එක්කගෙන ගොස් නාගන්නට තැන් පෙන්වා ''බොන්ඩ එපා..අඩුම ගානේ දත් මදින්නත් එපා ඔය වවුල් ගූ..'' කියා ලොකු බූලි හත අටක් තිබූ ගබඩා කාමරය පෙන්වා ඉන් පුරවා පෞද්ගලිකව තබාගන්නට හිස් වීදුරු බෝතලයක්ද දුන්නේය. ඒ වතුර ගෙනෙන්නේ තිස්ස මහාරාමයේ අපි තොගබඩු ගන්න කඩේ ලිදෙනි. ඒ වතුර ඉවීම් වලට සහ අපට බීමට ගෙනෙන ලද්දේය. විකිණීම සදහා ලොකු වතුර බෝතල් තොග පිටින් තිබිණි. මගේ මතකය නිවැරදි නම් ''ෆර්න්'' නම් සමාගමක වතුර අපේ හෝටලයට ගෙනවිත්ම දෙන ලද්දේය. සමන්ත ඉතා ක්‍රමාණුකූල ජීවිතයක් ගතකලේය.  ඔහුගේ ඇදුම් පැලදුම් පමනක් නොව හෝටලයේ සියළු වැඩ ඉතාම ක්‍රමවත් විය. ඔහු දෙපැයක් පමණ නෑවේය. සිගරට් අරක්කු කටේ තිබ්බේ නැත. අවන්ක ලෙසත් සේවය කලේය. පසුකලෙක ඔහු පොලීසියේ සේවයට බැදුණේය. ඉන්පස්සේද අර ක්‍රමවත් බව තිබෙන්නට ඇත. අනික්වා වෙනස් වෙන්නට ඇත.

ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරා වන වසන්ත පසුව ඔස්ටින් අයියා නිසා මුළුතැන්ගෙයි වැඩට ආවේය. ඔහු මගේ අතිජාත මිත්‍රයා විය. මේ සියල්ලෝ එක පවුලේ නානායක්කාරලා විය. ක්‍රමවත් හා නිවුණු ගති ඇති සමන්ත හැරුණු කොට අනෙක් දෙන්නා නහයට අහන්නේ නැති හොස්ස ලඟින් මැස්සෙක් යන්නට බැරි නියම ''කුක්'' ලා විය. බෙන්තර පාලම පැන්න පසු අයිඩා ජෙම්ස් එක ලඟින් ගග පැත්තේ පාර කොනෙම ඔවුන්ගේ ගෙවල් තිබ්බේය. මම එහිද ගොස් තිබේ.

සමන්ත මට නාගන්නට කියා වැඩට ගියේය. උදේ වරුවක් හා දවල් වරුවක්ද ආයේමත් හවස් වරුවක්ද හෝටලයේ වැඩ තිබේ. උදේ සෆාරී යන්නට ආ රථ යළි එන්නේ හවස නිසා දවල් වරුවේ වැඩ සීමිතය. පසුව කළුවර වැටුණු පසු කෑමට එක්කගෙන යන්නට ආවේය. අප රෑ කෑම කෑවේ ඔවුන් සියළු දෙනා වැඩ නිමාකොට ආ පසුය. සමන්ත නාගෙන එන්නට ගොස් පරක්කු විය. අනෙක් අය කන්නට පටන් ගත්තේය. එදා නානායක්කාර අයියා හිටියේ නැත. හිටියේ ප්‍රේමචන්ද්‍ර පමණකි.

ප්‍රෙමචන්ද්‍ර කෑගල්ල හෝ කුරුණෑගල පැත්තේ බව මට මතකය. එක්කෝ මාවනැල්ලේ වෙන්නට ඕනෑය. ඔහු පතෝල චරිත ස්වභාවයක් තිබූ අහින්සක මනුස්සයෙක් විය. එහෙත් රැකියාවට සුදුසු කිසිම සුදුසුකමක් නැති තරම් විය. කෑම වල රසක් තිබුණා නම් ඒ ජගත්ගේ සම්බෝලයක් හෝ ලුණු මිරිසේ පිහිටෙනි. බටහිර කෑම වුව මෙලෝ රහක් නැතිවුනත් සුද්දන් ආපසු යනවිට අර කොරොඩොවේ කණු යට සූපවේදින්ගේ ඇදුමද ඇදගෙන කැරකුණේය. අපි කොයිතරම් නම් විහිළු කොට ඇත්ද..ඒත් ඔහු ඒවා ඉවසා වදාලේය. ''ඔය දුන්නේ බොට නාගන්න සබන් ගන්ඩ'' කියා ඈත සිට විහිළු කලෙමු. ඔහු නිකට කස කසා ''පල හු..පුතාලා '' කියා අජිත් අය්යා ඇතිදැයි බල බලා අපට බැන්නේය.  පසුව ඇඟ පුරා කසන රෝගයක් ඇතිවී ගද ගසන කැලමයින් ලෝෂන් ගගා ඉන්නා විට අප ඔහුට විහිලු නතරකලෙමු. එහෙත් අපි සුදුවැල්ලේ මාළු වාඩියේ කළු අක්කාගෙන් ගල් බෝතලය ගන්නට සල්ලි එකතු කරන විට ඔහු අනිවාරයෙන්ම සම්මාදම් විය. අන්තිමේ රෝගය උත්සන්න වී ඔහු යන්නට ගියේය. එකම එක වරක් ඔහුගේ බිරිඳ හෝටලයට ආවා මට මතකය.
අපට බෙදාගන්නට බත් හා හැමදාම හැදෙන අළුත්ම අළුත් මාලු ව්‍යංජනය සමග එක එළවලුවක් සහ පදුරක් පදුරක් ගානේ වැවෙන තුඹකරවිල ඕනෑම වෙලාවක තිබ්බේය. අපි පිඟන් වලට බෙදාගෙන
(මගේ මුල්ම දවස නිසා මට අළුත්සෙරමික් පිඟානක් ලැබිණි.) කුස්සියේම ඇලුමිනියම් මේසය උඩ කන්නට පටන් ගත්තෙමු.ප්‍රෙමචන්ද්‍ර  මා දුටු පළමු දිනයේම මගේ බත්පිඟානට ලොකු චිකන් පළුවක් දැම්මේය. මම හදපත්ලෙන්ම ස්තූති කොට අනෙක් අයට කන්නට කෑලි කැඩුවත් හැමෝම එපා කීය.  මම දවල් ගෑරුප්පුවෙන් කන්නට බැරි කුකුලා අතින් කඩාගෙන තළුමරමින් කෑවෙමි.

ප.ලි
කෑමෙන් පසු දෙවැනි බ්‍රිස්ටල් එක බොන අතරේ ජගත් මහ හයියෙන් ''ඔහේගෙ කුකුලා ඔහේටම කැව්වනේ මූ..ඔස්ටින් අයියා එනකං ඕකා දෙන කිසිම වැඩිපුර කෑමක් කන්ඩ එපා....'' කියා මූණත් කේන්ති කරගෙන කීවේය. ප්‍රෙමචන්ද්‍ර එහෙන් මෙහෙන් කඩා තිබුණු කුකුල් පළුවේ අඩුපාඩු වැහෙන්නට ඝනට සෝස් දමා මටම කවා තිබේ. මූ කැම්මැලියා ඕක සුද්දෙක් ඉල්ලුවත් දෙනවා කීවේ සමන්තය. මම අදටත් එය විස්වාස නොකල ලෙස හිතන්නට කැමැත්තෙමි.

අනෙක Motel වචනයට ශබ්දකෝෂයේ තිබෙන තේරුම් අපේ හෝටලයට ගැලපෙන්නේම නැති බව ඉදුරා කියමි. ඊට පස්සේ FM ඇන්ටෙනා එකක් නිසා වෙච්ච ජන්ජාල ගැන

Wednesday, July 18, 2018

අපේ ජීවිත edge එකේ තමා....

මා ලියන සුපුරුදු මාතෘකාවෙන් මිදී අද ධම්මික ගැන කුඩා සටහනක් තබන්නට කැමැත්තෙමි. මේ සිදුවීම ගැන හෝ ජීවිතය අනතුරේ හෙලාගැනීම ගැනත් ඕනෑතරම් කතා තියෙන්නට පුළුවන. ඒවා මට අදාල නැත.


ධම්මික කුරුවිට මුළින්ම මම දැක්කේ කැළණියේ සමාජවිද්‍යා පීඨයේ මහජන සම්බන්ධතා දේශන ශාලාවේදීය. ඒ වනවිටත් ධම්මිකලා පළමු වසරේ ඩිප්ලෝමාව නිමා කොට උසස් ඩිප්ලෝමාවට සූදානම් වෙමින් සිටි කාලයයි. මම කළින් ජනමාධ්‍ය විෂයයක් ලෙස ඩිප්ලෝමාව නිමකොට සිටි නිසා උසස් පාඨමාලාවට සුදුසුකමක් වීමෙන් එහි ගියෙමි.
දේශන ආරම්බයේම එහි සිටියේ කිහිපදෙනෙකි. විවිධ රාජ්‍ය ආයතන මඟින් එවා සහභාගී කොට තිබූ පාඨමාලාවට පොලීසියේ විවිධ නිල වල හතරදෙනෙක්, හමුදාවේ ප්‍රධාන  නිලයක් දැරූ නිලධාරියෙක් මෙන්ම තවත් විවිධ අයතන නියෝජනය කරමින් හැත්තෑවකට වඩා නාමලේඛනයේ ලියාපදිංචි වී තිබුණාට සහභාගීත්වය ඉතා සීමීත විය. නමුත් පසුකලෙක එය දිනෙන් දින වර්ධනය වී දේශන ශාලාව පිරෙන්නට පටන් ගත්තේය. අපේ දේශන මුලින්ම තිබුණේ මාධ්‍ය ඒකකයේ ස්ටුඩියෝවේ නිසා එය සාමාන්‍ය පන්ති කාමරයකට අමතරව පිළිවෙල කල නොහැකි ලෙස අප වාඩි වූ නිසා නියමාකාරයෙන් අධ්‍යයනගාරයක් බවට පත්විය.

ධම්මික මේ කණ්ඩායමේ ජනප්‍රියම පුද්ගලයා වූ බව රහසක් නොවේ. ඒ ඔහුගේ වූ කුමක්දෝ සුවිශේෂී හිත ඇද බැදගැනීමේ ස්වභාවය නිසාවෙනි. ධම්මික ඇඟ හදාගන්නටත්, ලස්සනට අදින්නටත්, ලස්සනට කතා කරන්නටත් වැඩිපුර වෙහෙසක් නැතිව පුළුවන් කෙනෙකු විය. ධම්මික කාටත් සුහදව කතා කලේය. හැම ගුරුවරයෙකුගේම හිතේෂී මිත්‍රයෙකු විය. සෑම පොදු කටයුත්තකම ධම්මික මුළින්ම ඉන්නා කෙනෙකු වන අතරේ පෞද්ගලික වැඩ වලටද සිය කැපවීමෙන් උපකාර කලේය. ධම්මික මුළින්ම මා සමඟත් කතා කලේ මා එහි ගිය පළමු දිනයේමය. ඔහුට මා අළුත් කෙනෙකු වීම ගැටළුවක් නොවීය. අනෙක අනෙකුත් අය හිමින් හිමින් ඈතින් සිට හිනාවකින් හෝ 'හලෝ' සටහනකින් ලංවෙන්නට උත්සාහ කරද්දි ධම්මික කෙළින්ම ලඟට ඇවිත් 'අයියේ..අදුරගන්ඩ ලැබීම සන්තෝසයක්' කීය.
ඊට පසු දවසක ධම්මික දේශන ඉවර වී මා සමඟ නුවර බස් එකක නගින්නට කඩවත දක්වා ආවේය. ඒ එන ගමනේ ධම්මික මා සමඟ සමීප වෙමින් සිය පෞද්ගලික ජීවිතය ගැනත් කතා කලේය. එහිදී මා වරදවා කල ප්‍රකාශයක් ගැන ධම්මික මා සමඟ උරණ වූයේ නැත. මා කීවේ ' මම හිතුවේ ධම්මික පොහොසත් පවුලක කෙනෙක් කියලනේ.. ' යනුවෙනි. ඊට හේතුවුණේ ධම්මික වාහනයට නගින විට ආ විලවුන් සුවද සුවද සමග ඇතිවූ කතාබහෙනි. කිසිවෙකුත් බාහිර ස්වරූපයෙන් හැදිනීමට උත්සාහ කිරීම කිසිවෙකුට ප්‍රතිඵල ඇති නොකරන එකක් යැයි ඔහු මා සමඟ කීවේය. මම ඒ වචන පේලිය ඉල්ලා අස් කරගනිමින් සමාව ඉල්ලූ විට ඔහු තමන්ගේ ජීවිතය ගන කියන්නට විය. ඔහු අවංකයෙකු විය. හදිසියේ හදුනාගත් මට හැකි තරම් අවංක වෙමින් ඔහු බලාපොරොත්තු වන්නේ ජීවිතයේ එකතරා සතුටු විය හැකි සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ සරල ලෙස ජීවත්වීම බව කියමින් ඒ සදහා තමන්ට ඇති එකම පිළිතුර අධ්‍යාපනය බව කීවේය.
ධම්මික කඩවතින් බැස ගිය පසු මම දිගින් දිගටම මේ ධෛර්යවන්ත හා ජීවිතය පිළිබද කම්පාවෙන්නේ නැති සරල සුමට හදවත ඇති තරුණයා ගැන කල්පනාවේ ගෙදර ආවෙමි.

එදා හැඟුම්බර වූවාට ඊට පසු හමුවූ ධම්මික මට දේශන වලදි හමුවූ විට අර සතුටු හැඟීමෙන් ඉන්නා යෞවනයාම විය. අප සමාජවිද්‍යා පීඨ බිමේ  කොස්ගහයට ප්ලේන්ටි බී වඩේ කද්දි ධම්මික පොකට්ටුව දිග හැරියේය. ඒ පුළුවන්කාරකමකට නොවන වග මම හොදින් දැන සිටියෙමි. ඊටත් පසු කලෙක ඔහු මට මගේ පොත් එළිදක්වීමකට විත් විනෝදකාමී වෙමින් නොයේකුත් කතා කියමින් මගේ ආතතිය නිමා දැමුවේය. මගේ ආතතියට සිගරට්ටුවක් ඕනෑ වූ විට. ඒකනම් හොද දෙයක් නෙමෙයි කියා ඒත් සිගරට්ටුවක් හා ගිනිපෙට්ටියක් හොයාගෙන ඇවිත් මගේ කනට කර 'බඩු හරි' කීවේය. ඔහු මගේ ඉල්ලීමකට අනුව මගේ හිතවත් කථිකාචාර්යවරයෙකු විසින් සොයාදුන්, පොත එළිදක්වීමේ වැඩසටහන මෙහෙයවීමේ කටයුතු කල තරුණයාගේ වගකීම බාරගත්තේය. ඒ අනුව ධම්මික ඔහුගේ ගාස්තුද ගෙවා තිබුණේ ඒ තරුණයා වැඩසටහන අවසන් වහාම පිටත්ව ගිය හෙයිනි. ඒ ගාස්තුව ලියුම් කවරයක බහා මගේ හිතවත් ගුරුවරයාට ධම්මික ආ විට දෙන්නැයි කීවාට, ධම්මික කිසි දිනෙක ආවේ නැත. ඒ ගැන මතක් කරන හැම වෙලාවකම 'හය්යෝ ඕක ගන්ඩ බැරියැයි' කියමින් මඟ හැරියේය. ඒ ලියුම් කවරය ධම්මික ගත්තා දැයි මම අදටත් දන්නේ නැත. මම උසස් ඩිප්ලෝමාව අතරමඟ නතරකල විටද ධම්මික මට විටෙන් විට කතා කරමින් 'ඉවරයක් කරමු අයියේ' කීවේය.

ඉන්පසුව අප නැවත හමුවූයේ තවත් විෂය සම්බන්ධ වැඩසටහනකදී මාකොල පැත්තේ රජයේ ආයතනයකදීය. එහිදීද බෝතල් කිහිපයක් රැගෙන එන්නට මා සමග හන්දිය පැත්තට ආ ගමනේ ඔහු මට ' අයියේ එහෙනං අපේ ගෙදර එන්නම ඕනෑ' කීවේය. මම හා කීවෙමි.

මට අද යන්නට වෙන්නේ අසුපිණි ඇල්ලේ සිය සහෝදරත්වයත්, ආදරයත්, කැපවීමත් අතැරදමා පෙනෙන්නේ නැති දකින්නේ නැති හිතන්නේ නැති ධම්මිකගේ නිසල සිරුර දකින්නටය.

ධම්මික සම්බන්ධයෙන් මට කිසිදා අමතක නොවන සිදුවීමක් බවට දැන් පත්ව ඇති යමක් වේ. ඒ ඔහුගේ මුහුණු පුටුවේ හා ඉන්ස්ටාග්‍රෑම් ගිණුමේ පලවෙන පින්තූර ගැන මගේ විහිළු කතා නිසා මතුවූ යමකි. 
 ඒ හැම වෙලාවකම 'ධම්මික එජ් (edge)එකේ තමයි ඉන්න ආසා නේද? ' ඇසූ විට ධම්මික හැම විටම එක උත්තරයක් දුන්නේය.
'අපේ ජිවිත හැම දාම එජ් එකේ තමයි අයියේ..!' කීවේය.

ධම්මික මම හැමදාම කියන්නා වාගේ මගේ නිවන් ලිස්ට් එකේ උඹේ නමත් නැත.

අපි ආයෙත් හම්බවෙමු .

Thursday, July 12, 2018

බල්ලන්ටත් ඇති නිදහස (යාලෙන් පටන් ගමු- 01)


මෙතැන් පටන් මට ලියන්නට වෙන්නේ, මගේ ජීවීතයේ යම් යම් කාල පරාසයන් මගේ හදවතට සමීපමතම ලෙස ගතහොත් මට යලි යලිත් මතක් කරන්නට ඒ මතක අහුමුළු ඔස්සේ යළිත් එහාමෙහා යන්නට අවස්තාවන් උදාකරන විශේෂතම කාලවකවානු වලින් එකකි. කළින් මගේ ළමා කාලය ගෙවුණු නුගෙගොඩ, ඉරිදාපොල හා දෙල්කද හා සමානව එහෙත් ඊට අඩු කාලයක් මා ජීවත් වූ  මේ කතාකරන හම්බන්තොට, තිස්ස, යාල සහ අමදූව මගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම කාලසීමාවන් ලෙස දකින්නට කැමැත්තෙමි. මෙහිදී  මට හමුවූ ගහකොල, සතා සීපාවා පමණක් නොව මිනිසුන්ද, ඉන්පසු ජීවීත කාල සීමාවේම හමුවූ මා අත්විදි කිසිම යමකට සමකරන්නට නොහැකි ලෙස අව්‍යාජ හා කාරුණික මෙන්ම ප්‍රාමාණික ලෙස අවන්කද  විය.  එය බොහෝවිට කලානුරූපී වන්නට පුලුවන. අප කාලය සමග වැඩෙන්නෝ නිසා අතීතකාමය වෙන්නටද පුලුවන. ඒත් මේ මා දුටු හැටිය....මට හිතෙන හැටිය...


''කොලොන්නාවේ සිට දකුණු පළාතේ තිස්සමහාරාමය දක්වා දිවෙන සුදුපාට දිග මෝටර් රථයේ පසුපස ආසනයේ උන් කොල්ලාට වාහනයේ ඇතුලේ වෙන කතාබහ ඇහෙන්නේ නැත. වාහනයේ පදවන සුදුම සුදු උසම උස හීන්දෑරි තරුණයා සිය අළුත් මනමාලිය සමඟත් වාහනයේ පිටුපස ආසනයේ ඉන්නා තම වැඩිමහල් සහෝදරයා සමඟත් වැඩිමනත් ඉන්ග්‍රීසියෙනුත් ඒ අතරෙන් පතර සින්හලෙනුත් කතාකරමින් ගිය කිසිවක් කනට ඇහෙන්නේ නැත. ඇහුනාට ඒ වචන අර අලි කන් දෙකෙන් ඇතුළට ගිහින් මොලයේ කොහේ හෝ එකිනෙක ගැටී අරුත් නන්වන්නේද නැත. දිග ඩෙනිම් කලිසමකින්ද අත්කොට කමිසයකින්ද අළුත් රස්සාව නිසා අම්මාගෙන් තෑගි ලැබුණු සපත්තු කුට්ටමෙන්ද අවුල්වුණු කොණ්ඩා සැරසිල්ලෙන්ද කෘශ වී සැකිලි ගැහුණු ශරීර කූඩුවෙන්ද නවත්තා ගන්නට බැරි හිත, මේ වේගයෙන් දිවෙන මෝටර් රථයේ සිට හැතැක්ම සියයකට වඩා ඈත ඒ වයසේම කොල්ලන් රැලක් සමඟ නිදහසේ අසිරිය විදින්නට පටන්ගෙන ඇත්තේය. මේ කොල්ලාට ඕනෑ උන් සමඟ උදේ හවා පාරක් පාරක් ගානේ රස්තියාදු ගහන්නටය. ඇලක් අයිනේ බැම්මක් බැද වතුර හරවා මාළු වලක් ඉහින්නටය. කුරුම්බා කඩාගෙන බඩ පුරවාගෙන සතෙන් සතේ එකතු කර තුන් හතර දෙනෙක් එක්කාසු කරගෙන වෙලේ හන්දියේ පරණ ලිද ලඟ සිගරට්ටුවක් උරන්නටය.''

එහෙත් කාගේ හෝ නොවුමනා වුවමනාවක් නිසා දැන් සියල්ල කණපිට හැරී තිබේ. මේ වුවමනාව අම්මාගේ කන්කෙදිරි ගෑමක්ද, ලොකු අයියාගේ ඉල්ලීමක්ද කියා මට මතක නැත. එහෙත් අජිත් අයියා කළමණාකාරු ලෙස වැඩකල යාල පැත්තේ හෝටලයක පුහුණු රස්සාවක් සදහා මා එක්කාගෙන යන්නේය බව පමණක් මම දනිමි. මා හෝටල් ගැන දන්නේද නැත. යාල ගැන දන්නේද නැත. හෝටලයක් ගැන දන්නේ නම් දන්නේ පරණ හන්දියේ `උඹලගේ තාත්තාගේ ' හෝටලය ලෙස කොල්ලන් හැදින්වූ පෙරේරා බේකරි හෝටලය පමණි. අනෙක් පැත්තෙන් මාතරින් එහා අපේ කිසිම සම්බන්දකම්ක් තිබ්බේ නැති නිසා ඉන් එහා ගැනත් දැන හිටියේ නැත.
එහෙත්  මීට කලින් අජිත් අයියා ෆුට්බෝල් ගහන්නට ගිහින් කකුල කඩාගත් `එයාපෝට් ගාඩ්න් හෝටලයට' මා එක්කාගෙන ගොස් තිබේ. ඒ සෝමා ඇන්ටීගේ ඉල්ලීමකටය. එදා අජිත් අයියා යන්නට හිටියේ අලුතෙන්ම විවාහ වූ සිය බිරිඳ සමග එවනිම තවත් උත්සවයකටය. (එකල මම කොලොන්නාවේ නතරව උන් කාලයයි.) එහෙත් සෝමා ඇන්ටි අජිත් අයියාට මා එක්කාගෙන යන ලෙසට බල කලාය. වදයක්ම වූවාය. අන්තිමේ අජිත් අයියාත් මා එක්කාගෙන යන්නට කැමති විය. එදා අපව එක්කාගෙන අජිත් අයියා මුළු හෝටලය පුරාම ඇවිද්දේය. ඔහු එවක එහි මට මතක නැති අන්ශයක කළමණාකාර ධුරයක් දැරීය. නව යුවල හෝටලයට ගිය ප්‍රථම වතාවද එයම වෙන්නට ඕනෑය. ඔවුන් වෙනුවෙන් වෙනමම කාමරයක්ද වෙන්කොට ඒ  ඇදන් උඩ මල් පෙති වලින් Welcome Back කියා තැබූ අලන්කාර සැරසිල්ලක්ද විය. එහෙත් ඒ සැරසිලි එහෙමම තියෙද්දී අපි දවල් කෑමත් කා ගෙදර ආවෙමු. ඉස්සර අජිත් අයියා දැන් වාගේ හැම දේකටම හිත නරක් කරගත්තේ නැති නිසා ඒ ගමන ගැන මා එක්කාගෙන යාම ගැන කිසිම පසුතැවිල්ලක් තිබ්බේ නැත. ඒ කිසිම දෙයක් නැතත් සෝමා ඇන්ටී නම් මහත් උනන්දුවෙන් සියල්ල ගැන මගෙන් විස්තර අසා සතුටු වූවාය.
මේ හෝටල් ගැන මගේ දැනීමය.

ඊලඟට මම ඉස්කෝලෙන්වත් මාතරින් එහාට ගිහින් තිබුණේ නැත. ඒ නිසා මේ ගමන පුරාවටම මම සිටියේ වීදුරුවෙන් එහා පැත්තේ ලෝකය දකිමින් ආශ්වාදනය කරමිනි. ඒ ගමනේ මගේ මතක කිහිපයක්ද තිබේ. ඒ මතකයේ ලොකු අමතකකමක්ද තිබේ. ඒ නම් මට සමහර තැන්වල නම් ගම් අමතක වී තිබීමයි.

ඉන් එකක් නම් අපි වැව් බැම්මක් දිගේ එකදිගට ඇදුණු තනි කෙළින් පාරක මහා හයියෙන් වාහනය එලවු හැටියි.  ඒ මාර්ඟය කිලෝමීටර දෙක තුනක් එකදිගට කෙළින් තිබුණෙන් රියදුරන් වේග සීමා පනිමින් තම තමන්ගේ පුළුවන්කාරකම් පෙන්නුවේය. ඒ අනුව යමින් අපේ වාහනයද අර ඇතුලේ සිටි ගෑණු අයගේ කීමද, කෑගැසුම්ද නොතකා වාහනයේ වේග සීමා සීනුව නාදවනතුරු මහා වේගයකින් ඉගිල්ලුණේය.  එහෙම ඉගිල්ලුණු එක ගැන නැවත මතක්වෙන්නට දවස් දෙකක්වත් ගියේ නැත. ඊට දින දෙකකට පසු ඒ මගේම නුගේගොඩ හන්දියේ හෝටල හිමිකරුවන්ගේ  මුළු පවුලම ඒ වේගයම ගන්නට ගොස්   වතුරේ නොපෙනී ගොස් හමුවුණේ මලකදන් ලෙසිනි. (ආපසු එන ගමනේ අපි ආ වාහනය වෙනත් පාරකින් ආ බව පසුව දැනගන්නට ලැබිනි. මේ මට මතක හැටිය. ඒත් මගේ නුගේගොඩම ජීවත්වුනු යාළුවාට අනුව එන් රිච් හෝටල් අයිතිකරුවන් නැතිවුනේ සපත්තු පාලමකින් වැහි දවසක වාහනය පදවන්නට ගොසිනි.)

දෙවැන්න නම් ඒ මඟදෙපස අතොරක් නැතිව හමුවූ මිනිස් ශරීරීකූඩු වලට ඉහළින් තිබූ හැඟීම් ඇති නැති මූහුණු පෙළයි. ඒ මුහුණු හා මා අතරේ රූප වලින් ලොකු කතාවක් ගොඩනැගෙන්නට සමගාමීව අපේ ගමනාන්තයට ලන්වන්නටම ලන්වන්නටම මෙතෙක් මා අත්විදිමින් සිටි ලෝකය වෙනස් වන්නට පටන් ගත්තේය.
අර ලොකු ගස්වැවී සෙවන දුන් තෙත් කලාපය වෙනුවට දැන් ඇත්තේ මහා ශුෂ්ක බිම් කඩකි, තැනින් තැන පොකුරු පොකුරු මතුවී වැලි සහිත පස අපේ පලාත්වල මෙන් නොව හැතැක්ම ගනනක් ඈතට දිවෙනු ඇස්මානයටම දකින්නට ඇත්තේය. මිනිසුන්ගේ ඇදුම් පැලදුමේද මහා වෙනස්කමක් ඇත්තේය. කොළඹ අපි මෙන් මහ දවාලේත් කිටි කිටියේ හිරකරගත් ඇදුම් වෙනුවට මේ මිනිසුන් සරල සැහැළ්ලු ඇදුම් අදිමින්, පුස්බයිසිකල් වල නැග ලොකු මහන්සියක් නොදරමින් හිමින් හිමින් යන හැටි මගේ සිතේ ඇතිකලේ චමත්කාරයකි. හැම බයිසිකලයකම පසුපස ලගේජයක් විය. ඒ ලගේජයේ ගැට ගැසූ කුමක් හෝ තිබ්බේය. කෙසෙල්කැනක්, ගෝනියක අසුරාගත් එළවලු හෝ අල වර්ගයක් පරණ බයිසිකල් ටියුබයකින් ගැටගසා ගත් මුත් ඊට මහා මිලක් ලැබෙන බවක් නම් ඒ මූණු වල  දකින්නට නොහැකිවිය.
අප සෙමෙන් සෙමෙන් හම්බන්තොටත් පහුකරමින් තිස්සමහාරාමය පැත්තට එන්න එන්නටම පරිසරය වෙනස්වෙමින් තිබුණේය. විසාල මාරගස් හෙවන යට සැතැපුමෙන් සැතැපුමට කුඩා ලෑලි වේදිකාවක හෝ ගෝනි පඩන්ගුවක තබාගත් කොලමිටියක්, අල බතල ගොඩවල්, නාරන් දොඩම් ගොඩවල් විකුණන්නට තිබුණේය. ඒ වෙළන්දන් මගේ හීනවල හිටි අයට සමාන වූ නිසාම මට මේ දක්වාම මේ මුහුණු වල රළු මතක තිබේ. විටින් විට තැන්වල වෙළෙන්දාට අමතරව තවත් සරම්කාරයෙක් විටෙක හිනාවෙමින් මොන මොනවාදෝ කියවමින් බුලත්විට කමින් හිටියා මිසක අප යන මේ වාහනයටවත් අතදමා වෙළදාමක් කරගන්නට උත්සාහ කලේ නැත.
(මටත් ඕනෑ වුනේම මේ වාගේ නිදහස් ජීවීතයකි. ඔවුන් හැමතිස්සේම හිටියේ සැහැළ්ලුවෙනි.)

දිගින් දිගටම පරිසරය වෙනස් වෙවීද ඒ මිනිසුන්ද අඩුම තරමේ ඒ පාරවල්වල බල්ලන්ද අමුතුම නිදසක් විදින්නේ කොහොමදැයි කල්පනා කරමින්ම අපි තිස්සට ලගාවුනෙමු. මින් මතුව අවුරුදු තුනහමාරකට පසු යලි කොළඹ යද්දී මට මේ සිතිවිල්ලට මේ දැන් ඔබට ඇති උත්තරයද ලැබුණේ නිරායාසයෙනි. ඒ ඔවුන් සමඟ ලඟින් ඇසුරුකිරීමෙනි.

තිස්ස මන්සන්දිය පටු එකකි. එහි එක කොණකින් පටන්ගෙන අනෙක් කොන දක්වාම කුඩා කුඩා කඩවල දොරලෑලි එකතුකොට ලනුපොටකින් බැද කඩයේම පැත්තක කෙලින් අතට සිටවා තිබුණේය. හැම කඩයකම ලාච්චුවක් සහිත මේසයක් තිබ්බේය. මුකුත්ම නැති මහා විසාල වීදුරු බෝතල් නොතිබුණේද කළාතුරකිණි. එකල මේ වීදුරු බෝතල දැන් ට්‍රෙන්ඩ් එකක් බව කවුරුවත්  දැන නොසිටියත් එහෙම වන්නටත් ඇතිය. තිස්ස කඩපොලේ මහ ගහක් මැදිකරවාගත් එවන් කඩපේලියක්ම තිබුනුබව මට මතක එහි පටන්ගන්නා තැනම තිබුණු රෙකෝඩ්බාර් එක නිසාවෙනි. පහුකලෙක මගේ යන එන ගමන්වල ප්‍රධානම නැවතුම්පොල වූයේ මේ රෙකෝඩ්බාරයය. රෙකෝඩ්බාරය කීවාට එහි තිබුණු රෙකෝඩරයක් නැත. අඩි හයක් පලල දහයක් විතර දිග කඩ කෑල්ලේම පුරවා තිබුනේ සින්දු කැසට් පටය.  ලන්කාවේ ඕනෑම ගායක ගායකාවකගේ ගීත කැසට්පට එහි වික්කේය. සෝමසිරි ජයමහ කල පළමු හෝ අවසානම කැසට් පටයත් ශාලිත අබේවික්‍රමගේ පලමු කැසට් පටයත් මා උණු උණුවේම මිලදී ගත්තේ මෙහිදීය. ශාලිත අදටත් මගේ ප්‍රියතම ගායකයෙකි. 

මේ සියල්ල පසුකරමින් වැව උඩින් වමට හැරෙන අපි ඊලගට ගමන්ගත්තේ කිරින්ද දෙසටය. කිරින්දට මෙහායින් යලි වමට හැරුණු පසු ඇත්තේ මහ ඝන කැලෑවක් මැදින් කැපූ සිතුල්පව්ව විහාරයට දිවෙන පාරය. එහි දෙපස ඇත්තේද වැස්සට පෙඟී අව්වෙන් බැටකා සුමට වූ ගල්තලා මෙන්ම කාලයේ රුදුරු ඉරණමටත් අසුවී වයොවෘද වුණු එහෙත් ගුප්තවුනු මහා රූස්ස ගස් පෙලකි. අපි පස්දෙනා රැගත් මෝටර් රථය ඒ මගේ ගමන් කලේද අමාරුවෙනි. ඒ මගේ ගමන් ගන්නා අපේ වාහනය දූවිල්ලෙන් නැහැවී දිලිසෙන කුරහන් පාටක් ගෙන ඇත්තේය. ඒ බොදවුණු වීදුරුවෙන් අප වැනිම දූලි වලාවකින් වසාගත් ලොකු කුඩා බේදයක් නැති ගස්වැල් ඔහේ නිසොල්මන්ව ඉන්නේය. ඊලඟට අපි හැරුණේ  අප ආ පාර කෙලින්ම සිතුල්පව්ව විහාරයට යන්නට ඉඩහැර දකුණටය.
එයිනුත් හෙම්බත් වූ අපේ වාහනය තවත් දුරක් ගෙවා යලි යලිත් ඉදිරියටම ඇදෙද්දී අන්තිමේ එක වනම යළිත් මහසාගරය දකින්නට පුලුවන් විය. අපේ දුඹුරුම දුඹුරුවන් ධූලි පාර සමාන්තරව මුහුදු තීරයද අප සමගම ගමන් කලේය. ඒ අතරමග අප ආ පාර බෙදී ලොකු හෝටලයකට වෙන්කොට තිබුණේය.  එයත් පසුකරගෙන ආ කල ඒ මුහුදුතීරය සැබෑම මිනිස් චර්යාවක් මෙන් ඈත සිට ලන්ව සෙනෙහස පා සුළු මොහොතකින්ම යලි අපෙන් ඈතට යන්නට පටන් ගනිද්දී යලි තුන්මන් සන්දියක් දකින්නට පුළුවන් විය. ඒ තුන්මන් සන්දියේ වම් පැත්තට Browns Safari Motel යනුවෙන් කල පුවරුවක්ද, ඊට මෙහායින් වූ පාර මුලම පොල් අතු වාඩි පහ හයක්ද දකින්නට පුළුවන් විය.

පොල් අතු වාඩිය දිවුණේ මාළු වාඩියක පැල්පත් දෙසටය. (එය කුඩාවැල්ලේ හා සුදුවැල්ලේ ධීවරයන්ගේ වාඩි ගමය. ඔවුන් කලේම පොකිරිස්සන් කොටු බැදීමය. ඊට අමතරව පරව් ඇල්ලීමද කලා මට මතකය. ගොලි පරවාගේ ඔලු හොද්ද ඉතාම රසය. එහෙත් මේ විසාල ඔලුවක් තිබූ මාළුවාගේ ඔලු හොද්ද කෑ පසු ඇඟම ගිනි ලෑ මෙන් දන්නට පටන් ගන්නේය. ගොලිපරවාගේ බිත්තර හදිසියේවත් හොද්දට වැටුනොත් බිබිලි දමා හොරිමෙන් කසන්නේය.)
අපි දැන් ඇදෙන පාරේ කෙලවරද ලී පුවරුවක කලාත්මකව ඇදි අකුරුවලින් කියන්නේද අප ගමනාන්තයට පැමිණි බවයි. එහෙත් වාහනය නැවැත්වුවේ  වෙරලට මුහුණලාය. මම ඉන් බහින්නට බැරිව මොහොතක් අර  පාරාදීසයේ වෙරළ තීරයේ තනි වුනෙමි. එහි සුන්දරකම ලියන්නට බැරි තරම් වචන මදිකමක් තිබේ.
මාළුවාඩිය ඉදිරිපිටම මුහුදේ අඩි තිහ හතළිහක් උස කුඩා කදුවැටියකි. ඊට දකුණෙන් ලා නිල් පාට හා තද නිල්පාට රැළි ගවුමක බෝඩරය මෙන් ඇහට නොපෙනී යන තෙක් කුමන රක්ශිතය දක්වා වෙරල තීරයෙන් වැසී ගොසිනි. මා මේ බලාසිටින අමදුව වෙරල නැම්ම තරම් ලස්සන වෙරල තීරයක් මා වෙන කොහේවත් දැක නැත.  මට වාහනයෙන් බැස දුවගෙන දුවගෙන ගොස් අර පාට පාට වෙරලේ පනින්නට හිතෙයි. මේ සියල්ල කොයිතරම් අලන්කාර වුනත් ඒ අතරේම ගෙදරින් ආ පාළුවේ එක පැත්තක්ම වෙලී ගත් පපුව ආපසු ගෙදර යන්නටම කියයි. එදා අවුරුදු දහ අටක් වත් වූ මගේ ඇසෙන් කඳුලක් වැටෙන්නට ඇත. අදද ඒ වයසේ දරුවන්ට කදුළු වැටේ යැයි මම විස්වාස කරමි. (මා මෙහි කුමන දක්වා පයින්ම ගොස් ඇත්තෙමි. ඒ නිසා ඒ ටික පස්සට තබා ගමු.)

එහෙත් කාරණා කීපයක් නිසා ඒ සුන්දරත්වයේ ගිලී ඉන්නට මට බැරි විය. එකක් නම් බඩගින්නයි. අප කොළඹින් ආවේ උදයේම නිසාත් අතරමඟ නතර නොකලේ නිසාත් හෝටලයේ දවල් කෑම ලැහැස්ති කර ඇති බව දැනගන්නට ලැබී මගේ සිතත් බඩගින්නෙන් මුදවාලන්නට ඇත.

හෝටලයේ කාමර තිබුණේ එකපෙලට අමදූව වෙරළට මුහුණලාය. මූලික කොන්ක්‍රීට් පදනමට උඩින් ලී වලින් කල කුඩා පෝටිකෝවක් හැම කාමරයකටම තිබුණු අතර, මුහුදු වෙරළට ඉන් බැසයන්නට පඩිපෙලක් තිබුණේය. ඒ කාමර හැම එකකම ප්‍රධාන දොර තිබුණේ අවන්හලට මුහුනලා නිසා ඉන් බසින ඕනෑම කෙනෙකුට මේස පුටු සහිත අවන්හල හරහා ගමන් කරමින් ආලින්දයට පිවිසෙන්නට සිදුවන්නේය. පලමු කාමර දෙකට පසු එක එල්ලේ වෙරල දිස්වෙන ලෙස හැදූ පිළිගැනීමේ කවුන්ටරය දකින්නට ඇත්තේය. එහිම හෝටලයේ බාර් එකද වූ අතරේම බියර් වීදුරුවක් තොල ගාමින් ඈත පෙනෙන අමදූව වෙරලේ සුන්දරකම අත් විදින්නට හැකිවන්නේය.
මේ සියල්ල තිබියදී අපට දහවල් කෑම සදහා බතික් සරොම් හා සුදු අත්කොට ඇදගත් කොල්ලන්  විටින් විට ආරාධනය කලෙන් මම පුල පුලා බලා සිටි කෑම මේසය වෙත ඇදුණෙමි.  අලන්කාර ලෙස රටාවකට අසුරණ ලද  විවිධ ප්‍රමාණයේ පිහියා වර්ගද, ගෑරුප්පු වර්ගද මේස හැදි වර්ගද  තිබූ මේසයේ මුළින්ම ආවේ එළවලු සුප් එකකි. එයට අදාල හැන්ද නම් මට කිසි කරදරයක් නැතිව සොයාගත හැකි විය. එහෙත් ප්‍රශ්නය වුනේ ඊළඟ පිඟානය. එහි ආවේ උණු උණුවේ බදින ලද කුකුල් මස් පළුවකි. ඒ කුකුළාගේ අණ්ඩකට ලීක්ස් වලින් සැදූ ඔටුන්නක්ද දා තිබ්බා මට හොදට මතකය. එච්චර මතක ඒ කුකුළ් පළුව කන්නට ඕනෑ කරන ආම්පන්න මම දන්නේ නැතිකමය. ඒ අතරේ හැමදාම වගේ මගේ වාසනාවකොහෙන් හෝ කඩාපාත් වෙන්නා සේ  බැදපු අලපෙති තිබුණු නිසා අර ගෑරප්පුවක් ගෙන ඇන ඇන ඒ ටික ඉවර කලෙමි. එහෙත් අර ලස්සන කුකුල් බාගය මට අතහරින්නට නම් බැරිය. මම එක අතකින් පිහිය තදකරමින් ගෑරුප්පුවෙන් ඇන්නෙමි. ගෑරුප්පුවෙන් තදකරමින් පිහියෙන් ඇන්නෙමි. ඒත් කෑල්ලක් හෝ ගැලවෙන පාටක් නැත. සුප් නිසාත් අලපෙති නිසාත් බඩපිරුනාට අර කුකුළ් පළුව නැතිව හිත පිරෙනවාද...මම ඒ කුකුළා සමඟ පොර බදද්දී අජිත් අයියා මා ගලවාගත්තේය.

''කට්ලරි තිබුණට අතින් කෑවත් ප්‍රශ්නයක් නෑ...'' කීවේය. මම මේ මර උගුලෙන් ගැලවුනෙමි.

ප.ලි
නෑ... පිස්සුද අතින් කෑවේ නෑනේ. මාත් මගේ අහින්සක අන්ඩකමෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන කන්ඩ බෑ.. බඩපිරිලනේ කිව්වනේ. ඊළඟට ආපු අතුරුපසෙ ටිකෙන් යන්තමට ශේප්වුනානේ.

දවල්ට රිදී ගෑරුප්පුවෙන් බාගෙට කෑ එකා හවස කොල්ලන් හත අටක් එක්ක දිග සීතල ඇලුමිනියම් මේසෙක අතින් අනාගෙන අර කුකුළ් බාගෙම කාපු හැටි. ඊළඟට


Wednesday, April 11, 2018

නැව් ටෝක්... 91




නැව් කතාව පටන් ගන්නට වෙන්නේම මේක නැවක් නොව ඊට පොඩි යාත්‍රාවක් කියා ලියා තැබීමෙනි. පොඩිය කීවාට සංචාරකයන් ගෙනයන අධි සුඛෝපබෝගී යාත්‍රාවකි. ඒකට නිධාන කතාවත් මගේ ජීවීතයේ විවිධ යහපත් මාර්ග වලට "කැක්කුමක්" ඇතුව වැඩකල සෝමා හෙට්ටිආරච්චි නැත්නම් සෝමා ඇන්ටි සම්බන්ධය.
අපට "සෝමා ආ..න්ටි" කියන්නට බැරිවුනේ ඇය අපට ඉතා සමීප කෙනෙකු වූ නිසා බව කියන්නටත් ඕනෑය. ඇය අපේ අඩුපාඩුකම් දුෂ්කරතා වගේම අඩුලුහුඬුකම් හොදින් දැන සිටියාය. ඒවාට පෞද්ගලිකවම ප්‍රතිකාර කලාය. ඒ සදහා තමන්ගේ කාලය ශ්‍රමය මෙන්ම ඉතුරුම්ද වැය කලාය. අපට පමණක් නොව මා ඒ ගෙදර නැවතී ඉන්නා කාලයේ උදේ වරුවේ කවුරුත් නැති වෙලාවට ආ ගෑණු ගනන සලකා බැලුවහොත් ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ හා අනෙක් රැකියා කල දරුවන්ගේ ආදායමට වඩා වියදම් කලාය.
ඊට සෑහෙන අවස්ථාවල ස්ටැන්ලි අංකල් මුණු මුණු ගගා කංකෙදිරි ගෑවත් අරපරෙස්සම් හා අනාගතය ගැන කල්පනා කල ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ ලඟින්වත් තියන්නට බැරි කෙනෙකු වූ සෝමා ඇන්ටි අර සියල්ල ටිකෙන් ටික අනුන්ගේ යහපතට බෙදා දුන්නාය. 
මම ඒ ගෙදර නැවතී සිටි කාලයේ "වැලිකල ස්ටෝර්ස්" එකට සෝමා ඇන්ටීත් එක්ක ගියා මතකය. මාසිකව අවශ්‍ය වන සියළුම බඩු බාහිරාදිය ගන්නට වෙනම නය පොතක් විවෘත කොට තිබුණේ පවුලේ පහසුවටය. බොහෝ විට සෙනසුරාදා හවසට ස්ටැන්ලි අංකල් වැලිකල ස්ටෝර්ස් වෙත ගොස්  කලමනා ගෙනවුත් දුන්නද සතියේ දවස්වලත් මා සමඟ එහි යන්නට සෝමා ඇන්ටි පුරුද්දක් වශයෙන් කලාය. ඒ අර අංකල්ගෙ ලැයිස්තුවෙන් කැපී තිබුණු "අමතර" සබන් කැට, දත්බෙහෙත්, සැමන් ටින් වගේ කල් තබා ගත හැකි දේ ගෙනෙන්ටය.
ඒ කළමනා සියල්ල කුඩා බෑග්වල හෝ රෙදිවල ඔතා තැන තැන හංඟා තබන්නේ අර දිනපතා එන විවිධ විවිධ තාරාතිරමේ අයට දෙන්නටය. අවාසනාවකට මේ චරිතය ඇරෙන්නට එවන් චරිතයක් තවමත් මට  මුනගැසි නැත්තේය. එහෙම කරන්නට "හිතන්නට" බැරිය. එහෙම කරන්නට කොහෙන් හෝ ආ ජන්ම ගතියක් තිබෙන්නට ඕනෑය. ඒ අතින් මා ඇතුළු මා දන්නා අය ඉන්නේ හැතැක්ම ගනනක් එහායින් බව කියන්නට ඕනෑය.
සෝමා ඇන්ටී අපටත් කොලොන්නාවේ එන්නට කියා එක එක දේ ඔතා දුන්නේය. එහෙම ගිය වෙලාවක මට ස්ටැන්ලි අංකල්ගේ ඩේලී නිව්ස් පත්තර කැබැල්ලක් කපා අතේ තබා "මේකට ඇප්ලිකේෂන් එකක් දාන්නැයි" කීවේය.
ඒ නැවක වැඩට කට්ටිය ඉල්ලන දැන්වීමකි. එයට අනුව ඉංග්‍රීසියට සම්මාන සහතිකයක් අවශ්‍ය විය. වාසනාවකට මට ඊට විශිෂ්ට සමාර්ථයක් තිබිණ. අනෙක් සුදුසුකම් වලට තිබුණේ වයස 18-22 අතර වීම පමණකි. එහෙත් මම දන්නා නැවක් නැත. මම දන්නා ඇප්ලිකේෂන් පිරවිල්ලක් නැත. මේ මම සාමාන්‍යපෙල විභාගයෙන් පසු ගෙදර ඉන්නා කාලයය. රස්තියාදුවේ රාජසභාවක නම්, මට හිමිවන්නේ යුවරජකම තරම් අපූර්ව රස්තියාදුවක උන් මේ කාලයේ රස්සාවල් ගැන කුමට කතාවක්ද..?
මම "හා' කියා ගත්තාට ගෙදර එනවිට කොලේ වත් සාක්කුවේ ඉතුරුව තිබුණේ නැත. බස් එකේ එන ගමන් කියව කියවා ඇවිත් නොදන්නා මංගල්ල වලට වඩා ගල්වලේ මාළු ඇල්ලීම හොදය කියන මතය තදින් අල්ලාගෙන අර කොලය විසික් කලා වෙන්නට ඕනෑය.
එහෙත් මට හැරෙන තැපෑලෙන් නැවත කැදවීමක් ලැබිණ. ඒ සෝමා ඇන්ටීගෙනි. අර දැන්වීමද රැගෙන කොලොන්නාවේ එන ලෙසත් ස්ටැන්ලි අංකල්ට කියා අයදුම් පත්‍රයක් පිරවීමටත් ඇය කතිකා කරගෙන තිබිණ. එය කතිකාවක් නොවන වග මම හොදින් දනිමි. එය වෙන්නේ මෙහෙමය.
සෝමා ඇන්ටි, අංකල් නිදහසේ පත්තරයක් බලන වෙලාවට "අර ළමයගේ ඇප්ලිකේෂන් එක ලියල දෙන්ඩ" කියයි. අංකල් සතියේ දවස් පහමාරක් පමණ වැඩකොට ගෙදර විත් පත්තරය අතට ගත්තා පමණි. අංකල් පත්තරය දෙස බලාගෙනම "හා" කියයි. ඊළඟට දවල් බත් කන වෙලාවට ආයෙමත් අර ඇප්ලිකේෂන් කතාවමය. නැවත හවස තේ එකටත් ඒ කතාවමය. හවස අංකල් හීන් අඩියක් දාගත් වෙලාවට ආයේමත් අර කතාවය. රෑ බත් කන විටත් අර කතාවය. අන්තිමේ අංකල් හෙම්බත් වී "හා හා එන්ඩ කියන්න" කියයි. අංකල් කියන්නේ බැරි ය කියන අදහසින් නොව මේ සීමීත නිවාඩුවේ නිදහස වෙනුවෙනි. එහෙත් සෝමා ඇන්ටීට එහෙම නිදහසක් අවශ්‍ය නැත.
(ඒ පණිවිඩය නිසා මට අර පත්තරය සොයාගෙන ගෙවල් දෙකතුනකටම යන්නට විය. අන්තිමේ අම්මාගේ යාළුවෙක් වූ "ටීචර් ඇන්ටිලාගේ"ගෙදරින් පත්තරය හමුවිය.)
අන්තිමේ එක සෙනසුරාදාවක කොලොන්නාවෙදී දවල් බතුත් කා හවස තේත් බී අම්මාට දෙන්නට ඔතාදුන් පාර්සලයක්ද රැගෙන අර අයදුම්පතත් සකසාගෙන මම ගෙදර ආවෙමි.
අයදුම්පත පසුව තැපෑලට වැටුනාට මට නිදහසක් නැත. සති කිහිපයක් යනතුරු පිළිතුරු නැද්දැයි අසමින් සෝමා ඇන්ටී පණිවිඩ පිට පණිවිඩ එවන්නේය. ඒක හරියන්නේ නැත්නම් තව එකක් තිබේ කියා කොලොන්නාවේ එන්නට කියන්නේය. මම ඒ ගැන මඟහැර ඉන්නට තීරනය කලෙමි.
ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොව අපේ මිතුරු සමාජයට රස්තියාදුවට අමතරව අරක්කු ආ නිසාවෙනි. අපට අරක්කු බොන්නට මුදල් නැති නිසා "පිංලිද ලඟ මහතුන්ගේ සුදුවා බාග" වලට වහවැටී සිටියෙමු. පස් හයදෙනක් එකතු වී ගන්නා බාගේ බෝතලය බෙදූ විට ලැබෙන සුදුවා උගුරු දෙකක්විතර බඩට ගියපසු කැරකි කැරකී ඉන්නට පුළුවන. 

එහෙත් මට අයිතිව තිබෙන දෛවය එය නොවන බව සපථ කරමින් සෝමා ඇන්ටීගේ අදහස සඵල විය. බෙල්ජියමේ සිට මට තැපෑලෙන් ලිපියක් ලැබිණි. එහි වූයේ ටයිප් කරන ලද ලිපියකි. ඒ එක්කම ඉතාම ලස්සන මගීන් ගෙනයන යාත්‍රාවක ජයාරූපයක්ද විය. ලිපියේ තිබුණේ මගේ අයදුම්පත ලබුණු බවත් දැනට බෙල්ජියමේ නවත්වා ඇති යාත්‍රාව යුරෝපය වටා යාත්‍රා කරන බවත් එහි සේවය කරන්නේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් පමණක් බවත් ඉන් එක් අයෙක් විවාහ විමට සූදානම්ව සිටින නිසා අළුතෙන් කෙනෙකු බදවාගැනීමේ "ඉදිරි පරීක්ෂණ" සදහා මා ඇතුළුව විසිහතර දෙනෙකුගේ අයදුම්පත් සලකා බලන බවත්ය.
මම පහුවෙනිදාම කොලොන්නාවේ ගියෙමි. එහිදී ලිපිය කියවා බැලූ ස්ටැන්ලි අංකල් මෙහි "රාජකාරීමය" ගතියක් නැති බවත් එහෙත් පිළිතුරු ලිපියක් ලියන ලෙසත් කීවේ විස්වාසයක් නැති ලෙසිනි. ඒත් සෝමා ඇන්ටීට එයින් පලක් නැත. ලිපිය ලිවීම අයියාගේ නෝනාට හෝ ඇගේ මල්ලීට පැවරුණ අතර, ඉල්ලා තිබූ ජායාරූපය ගැනීමට දෙමටගොඩ කොලොන්නාව පාරේ ස්ටුඩියෝවට ගියෙමු. ඒ ගියේ අක්කා සමග හෝ සෝමා ඇන්ටී සමග බව  මතක ඒ ස්ටුඩියෝවේ අයිතිකරුවන් සමඟ ඔවුන්ට දැනහැදුනුම් කමක් තිබූ බවට මතක නිසාවෙනි.



ඡායාරූපය සමග යැවූ පිළිතුරු ලිපියට නැවතත් දීර්ඝ ලිපියක් ලැබිණි. ඊට පිළිතුරු ලිවීම පසෙක තබා මම කොලොන්නාවේ නතරවිය යුතු බවත්, තට්ටුකඩේ පල්ලෙහා පාරේ සෝමා ඇන්ටීගේ මිතුරියක වූ ගෙදර ඉංග්‍රීසී පන්තියට යා යුතු බවත් සෝමා ඇන්ටිගේ උපදෙස විය. ඒ අනුව මම එහි නතර වී නැව් රස්සාවට ඉංග්‍රීසි උගත්තෙමි. පන්තියේ ගුරුවරිය බර්ගර් ජාතික කාන්තාවක බව මට මතකය. ඇය මට ඉතා ආදරයෙන් ඉගැන්වූවාය. ඊට මුදළ් ගත්තේ ඉතා සුළුවෙනි. ඒ සුළු මුදලද දුන්නේ සෝමා ඇන්ටීය. ඇය එයත් ස්ටැන්ලි අංකල්ගෙන් ගත්තා වෙන්නට පුළුවන. ඊළගට අර අධික කළබල රස්සාවල් කරන නිවාඩු නැති දරුවන්ට මට ඉංග්‍රීසි උගන්වන ලෙස සෝමා ඇන්ටීගෙන් බේරුමක් නැතිවිය. ඒ අයද හැකි විට කතාකරන ඉංග්‍රීසි උගන්වන්නට මහන්සි ගත්තේය. එහෙත් මාළු වලවල්, මහතුන්ගේ සුදුවා හා කුරුදු ගාල්වල කාලයක් ගතකල මට ඉංග්‍රීසි උකහා ගැනීම මාරු වැඩක් විනි. එහෙත් මම හැකි තරම් උත්සාහ කලෙමි. මා මීට කලින් ලියා ඇති පරිදි සෝමා ඇන්ටී මා සමහ ඉංග්‍රීසියෙන් කතාකලේ මේ කාලසීමාවේය. ඊට අමතරව කොලොන්නාවේ ගෙදර සිංහල පත්තර තිබ්බේද නැත. ටිං ටිං කතා මාලාවම තිබුණේය. නවකතා, රීඩර්ස් ඩයිජස්ට් තිබ්බේය. නවකතා තිබ්බේද ඉංග්‍රීසියෙනි. මට ටිකෙන් ටික ඉංග්‍රීසිය කාවදින්නට පටන් ගත්තේය.
එහෙත් මා ලියූ පිළිතුරු ලිපි තැපැල් කරන මට්ටමේ නොතිබූ බව සැබෑ නිසා අයියාගේ නෝනා සමග මරදානේ ඇගේ යෙහෙළියකගේ ගෙදර ගියා මට තවම මතකය. ඇගේ නම ගම මතක නැතත් ලොකු කළු පාට ගේට්ටුවකඉන් ඇතුළ් වී ලියන කාමරයක් වැනි එකක ඉද මගේ ලියුම කපා කොටා වෙනස් කල මතකය.
අප එලෙස පිළිතුරු ලිපි කිහිපයක්ම ලීවෙමු. ඒවාට පෞද්ගලිකව ලියූ උත්තරද ලැබිණි. ඒවා ලියා තිබුණේ අයිතිකරු වෙන්නට ඕනෑ බව සැමගේ අදහස විය. මන්ද ඔහුගේ අත්සන යටින් නමක් තිබුනේ නැති නිසාවෙනි. ඔවුන් මට එවූ එක් ලිපියක් මා ළඟ සුරැකිව තිබේ. ඒ අනුව Cannes, July 13th ,1990 සදහන් කොට තිබූ ලිපියේ වූයේ නොවැම්බරයේ නිවාඩු සදහා එන සේවකයන් කිහිප දෙනෙකු විසින් මා සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට ලක්කරන බවයි. මම ඊට ලකලැහැස්ති වුනෙමි.

කීවා වාගේම නොවැම්බරයේ ගල්කිස්ස මහ හෝටලයේ කාමර අංකයක් සදහන් කොට මට සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට එන්නැයි කියා සදහනක් විය. මේ ගමන ගියේ කා සමගදැයි මට මතක නැත. එහෙත් හෝටලයේ පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය විසින් කාමර අංකයක් සදහන් කොට මා කැදවාගෙන යන ලෙසට හෝටල් සේවකයෙකුට සදහන් කරන ලද්දෙන් මම ඔහු පසුපස ඇදුනෙමි. සේවකයා කාමරය ඇතුලට නොගත් මුත් මට කැදවීමක් ලැබිණි. මම ඒ කාමරයට ඇතුළ්  වුනෙමි. එය කාමරයක් නොව සුවිසල් බංගලාවක් මෙන් පෙනෙන්නට තිබුණේය. ඇතුළ් වන තැනම වූ සෝපාවේ වාඩි වී සිටි තරුණයා මා ඇමතුවේ සිංහලෙනි. ඔහු සමග තවත් දෙදෙනෙකු පසුව ඇතුළ් කාමරයක සිට විත් අර සොපාවේ ඉදගත්තේය. මම මගේ ලියුම් කියුම්, සහතික දෙකතුනක් සහිත ෆයිල් කවරය දිගු කලෙමි. ඔවුන් එය ගත්තේද නැත. මගෙන් සිංහලෙන්ම විස්තර ඇසු අතර මා ලකලෑස්ති වී ආ "කඩුවෙන්" ප්‍රයෝජනයක් ගන්නට වුනේ නැත. ඔවුන්ට අනුව මා සුදුස්සෙකු බවත් "බොසා" එන්නේ ලබන මාසේ බවත් කියා මට ඊට සැරසෙන ලෙස කීවේය. මම ස්තූති කොට නැගිට්ටෙමි. එවිට එක් අයෙක් "මල්ලි මොනවා හරි බොනවානම් ඔය කාමරෙන් බීල යන්න කීවේය"  මම 'එපා" කීවෙමි. එහෙත් ඔවුන්ගෙන් බේරිල්ලක් නැත මම කාමරය දෙසට  අඩියක්  තිබ්බා පමණි දෙකක් පස්සට ගත්තෙමි. ඒ කාමරයේ ඇදක් උඩ පන පිටින් බෝනික්කන් දෙදෙනෙකු ඇදුම් අන්දන තුරු බලා ඉදී. මම "බොහෝම ස්තූතියි" කියා කාමරයෙන් එළියට පැන්නෙමි.

එදා මම කෙළින්ම ගෙදර ගියේ නැත. අර තරුණයන් මට සිනාසෙනු කන් ඇතුළේ දෝංකාර දෙමින් මම කෙලින්ම ගියේ කොළඹ මහ රෝහලටය. ඒ වෙන එකක් නිසා නොව එකල එයාර්පෝට් ගාඩ්න් හෝටලයේ වැඩකල අජිත් අයියාගේ කකුළ කැඩී ප්‍රතිකාර ලබමින් ඉන්නා නිසාය. ඔහු ළඟ නැවතී සිටියේ මාය. මම යනවිට කවුදෝ ඇඳ ලග ඉන්නා බව දුටු මුත් අර සිදුවීම කියාගෙන කියාගෙන ගියෙමි. බෝනික්කන් ගැනද කීවෙමි. එවිට අජිත්අයියාද බක බක ගා හිනාවිය.
කෙසේ හෝ අපි නැව් රස්සාව ගැන අදහස අතහැරියෙමු. ඒක නරක රස්සාවක් බව අර බෝනික්කන්ගේ කතාවෙන් පසු සැමගේ අදහස විය. එහෙත් පසුව අර කී 'බොසා" ලංකාවට එන බව කියා තව ලිපියක් ලැබුණෙන් අවසාන අවස්ථාව ලෙස ඊට සහබාගීවෙන්නට තීරණය කලෙමු.

අර කලින් කී විසිහතර දෙනා මෙවර හයදෙනක් දක්වා අඩු වී තිබුණේය. 
(මට කියන්නට අමතක වූ දෙයක් තිබේ. ඒ මේ 1990 කාල වකවානුවේ ඔවුන් පුහුණු සේවකයෙකුට ලබදෙන්නට පොරොන්දු වැටුප රුපියල් හතලිස්දහසක් පමණ බවය. දැන්නම් එය ලක්ෂ පහක් පමණ වෙන්නට ඕනෑය.)
මේ ගමන ගියේ අම්මා එක්ක බව මට මතකය. බොසා නම්වූ සුද්දෙකු නතර වී සිටි ගල්කිස්ස ටෙම්ප්ලර්ස් පාරේ සුවිසල් නිවසකට එන්නට කියා අපට ලිපියක් එවා තිබුණේය. අප එහි යන විටත් තව කොල්ලෙකු හා තාත්තා කෙනෙකු ඇවිත් තිබුණේය. පසුව මා පමණක් ඇතුළට කැදවන ලද්දේය. මම උස මහත ඉතා පියකරු සුද්දෙකු ඉස්සරහා පිට ජීවිතයේ පළමු වතාවට ඉදගත්තෙමි. සුද්දා කතා කලේ ඉංග්‍රීසියෙනි. මම කතා කලේ මොනවායින්දැයි මට මතක නැත. එහෙත් ඔහු ඉතා සෙමෙන් කරුණාවන්තව කතාකලේය.
ලොකු පින්තූර පොතකින් එක එක පින්තූර පෙන්වා යාත්‍රාවත් එහි ගමන් ගන්නා අයත් ගැන හැදින්විමක් කලේය. එකල මම දැන සිටියේ නැති, අද මම දැනගන්නා ලෝකයේ ප්‍රසිද්ධ පුදගලයන් කිහිපදෙනෙකු ඔහුගේ ගණුදෙනුකරුවන් විය. ඔහු මට මතක සටහනක් ලෙස තබාගන්නට තවත් ඡායාරූප කිහිපයක්ද දුන්නේය. සීතල බීම වීදුරුවක්ද දුන්නේය.

මම, මට ලැබෙන්නට යන වැටුප ගැන හා ඉන් කරන්නට යන දේවල් ගැන සිහින මවමින් ගෙදර ආවෙමි.
උදව් කරන්නට ඕනෑ අය ගැනද, පාට් එකක් දමන්නට ඕන අය ගැනද, පුස්පාට් එකක් දමන්නට ඕනැ අය ගැනද ලැයිස්තුවක් හදමින් ගෙදර ආවෙමි. (එදත් අදත් මම පෘතග්ජනයෙකු නිසා මෙහෙම හිතෙන එක වලක්වන්නට බැරිවීම ගැන කණගාටු වුනත් ඊට කරන්නට දෙයක් නැත.)

ප.ලි.
හොද වෙලාවට ඒ රැකියාව ලැබුණේ නැත. ඊළග වාරයට සූදානම් වන ලෙස කියා මට ලිපියක් ලැබිණ. "ඒක හොදට ගියා" කියා හැමෝම කීවාට මගේ හිතේ ඒ ගැන දුකක් ඇතිවිය.
ඒ ගැන සෝමා ඇන්ටි දුක්වූවාදැයි නොවූවාදැයි අහන්නට මට අවස්ථාවක් ලැබුනේම නැත. එහෙත් මට වෙන රස්සාවක් ලැබී කොට්ටාවේ පදිංචියට ගිය කාලයේ සෝමා ඇන්ටි අපේ ගෙදර කාලයක් නතර වී උන්නාය. ඒ කාලයෙම ඇය "ඔයා හරි වාසනාවන්තයා" කියා පරණ කතා මතක් කලාය. එක දවසක නැව් කතාව කරළියට විත් මගේ නෝනාට "ඔයාගේ වාසනාව මෙයා ඒ රස්සාවට නොගිය එක" කීවාය. කියා අප දෙදෙනාම අතගගා සිනාසුනාය.

ඇත්තම කතාවත් ඒකය.

ඇත්තම කතාව නම් මා එදා අර දැන්වීම් කැබැල්ලෙන් කොලොන්නාවට  නොයෙන්නට අද මම පිංලිද ලඟ මහතුන්ගේ හෝ කාගේ හෝ ගෝලයෙකු වන්නට තිබීමය. 
කොලොන්නාවේ සිට ආ මම වෙනස්ම කෙනෙකු බවට පත්වී ජීවිතය ජයගන්නා හැටි සිතුවෙමි. 
මා ජයගන්නා හැම තැනකදීම වාගේ කොහේ හෝ සිට සෝමා ඇන්ටී බලා ඉන්නවා ඇත කියා සිතමි. ඇය සතුටෙන් බවද සිතමි.

Sunday, March 18, 2018

"අතේ" සහ හිතේ තියෙන දේ... 90


ජීවිතයේ සමහර දේ ගැන හැරී බලන විට අපූර්වමය. සමහර දේ නැවත නැවතත් සිදුවන්නේය. සමහර සිදුවීම් එකිනෙකට බද්ධව එහෙත් සර්වාකාරයෙන්ම වෙනස් තැන්වල සිදුවන්නේ ඇයිදැයි මා දන්නේ නැත. එහෙමත් නැතිනම් එහෙම දකින්නේ මා පමණක් බවදැයි ද මා දන්නේ නැත.
එහෙම හිතුනු තැනකදී කුරුණෑගල මාවතගම "අතේ" ද, හලාවත මහවැව අතුල අධිකාරීද වෙනස් වෙනස් තැන්වල වෙන වෙන ආකාරයට මතක රැගෙන ආවේය.

"අතේ " අපේ ලෝකයට ආවේ 1990 දී විතරය. එකල මම සාමාන්‍යපෙළ විභාගයට පෙර රට ගිනිගත් නිසා 89 විභාග අහෝසි වී 90 අප්‍රේල් මාසයේ ලැහැස්ති වෙමින් සිටි කාලයේය. (ලැහැස්ති විල්ල ගැන දන්න අය හිනා නොවී ඉන්නවා ඇත.)
අතේ කියා කීවේ අදටත් අතපත්තු යන වාසගම ඇරෙන්නට මොන වාගේ නමක් තිබ්බාදැයි මා නොදන්නා නිසාය. මා මේ ගැන මගේ පරණ යාළුවන්ගෙනුත් ඇසූ මුත් කිසිවෙකු දැන සිටියේ නැත. ඒ හැමෝගේම එකම පිළිතුර වූයේ "ඒක තමයි බං.." යන ප්‍රශ්නාර්ථය පමණි.

මා කළින් කී පරිදි අතපත්තු පවුලේ පොඩිම පිරිමි ළමයා වූ අපේ "අතේ" අතුල අධිකාරීගේ කපාපු පළුවක් විය. පාටද පෙනුමද කොණ්ඩයද ඒ හා ගැලපෙන පරිදි ලොකු උත්සාහයක් නැතිවම අතේට ලැබී තිබුණේය. අතේ ඒ ගැන කීවේ "දෙය්යො බං" කියාය. ඒ අපේ වදෙන් බේරෙන්නට වෙන්නට ඕනෑය. එහෙත් අපට මේ විහිළුව ටික කලක් යනතුරු එදිනෙදා දැවෙන ප්‍රශ්නයක් විය. ඊට හේතුව දවසක් ඇර දවසක් සංගීත සංදර්ශණ වල ගැවසී හවස් වරුවල පස්කණ්ඩි උඩ, නියරවල් උඩ කුරුදු ගාල් අස්සේ ඒ ගැනම් විවේචන කරමින් ඉන්නා විට තරුණ අතුලව අමතක කරන්නට නොහැකිවීමයි.  ඒ කාලයේ සංගීත සංදර්ශණ වලට යාමේ පුරුද්ද වැඩි දියුණු කලේද අතේ මය.
 අතපත්තු පවුල අපේ ගෙවල් තිබූ ප්‍රදේශයට ආවේ අනුරාධපුරයේ සිටය. ඒ ඔවුන් අනුරාධපුරයේ හමුදා කඳවුර සමීපව මැහුම් සාප්පුවක ඇදුම් මැහීමේ කොන්ත්‍රාන්තුවකින් පසුවය. අතේගේ සම්පූර්ණ පවුළම ඇදුම් මැසීමේ විශේෂඤයන් විය. ඊටත් වඩා හමුදා නිල ඇදුම් මැසීමේ පුරුදුකාරයන් විය. අතේගේ තාත්තාත් අම්මාත් කුරුණෑගල  මාවතගම පැත්තේ අය වූ අතර හමුදා ඇදුම් පිළිබද පළපුරුද්ද නිසා අනුරාධපුර පැත්තේ ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ මැදිහත් වීමෙන් එහි හමුදා නිල ඇදුම් මැසීමට ගොස් පසුව ඇතිවූ කළබල නිසා අපේ ගෙවල් පැත්තේ අපේ පාරට හැරෙන තැනම කඩ කෑල්ලක පදිංචි වූ නිසා අතේගේ ඇසුර අපට හිමිවිය.

අපි එකල අතේට නොසෑහෙන ලෙස විහිළු කළෙමු. උඹලා අතුල අධිකාරීගේ ගෙවල් පැත්තේ හිටියාදැයි අසා අතේව ඇවිස්සුවෙමු. එහෙත් අතේ අර අතුල අධිකාරී ජාතියේ හිනාවක් දා අපේ ව්‍යායාමය බංග කලේය. අතේට කේන්ති යන්නේම නැති කෙනෙකු විය. වැඩිපුරම කේන්ති ගියොත් අපි ළඟට ඇවිත් හෙමින් කොදුරන්නේය. " මම උඹේ ඔළුව ලොකුයි කිව්වොත් කේන්ති යනවද..නැත්තං උඹට දුක හිතෙනවද..?" කියා අසන්නේය. ඊට කොහෙන් උත්තර දෙන්නද. ඊට පසු අපි කට උත්තර නැති උගුඩුවන් මෙන් සිටිද්දී බෙල්ලට අතක් දා "වරෙන් වරෙන් වලේ කඩෙන් සිගරට් එකක් ගමු" කියන්නේද අතේමය.

දිනක් මගේ තව මිත්‍රයෙකු වූ ටික්කාගේ  නහය ගැන එලෙස අහද්දීම ටික්කා "නැහැ..මට එහෙම කේන්තියක් දුකක් නැහැ " කීවේය. එවර අතේ මහ හයියෙන් " බලපිය  පොල් නහය තොගේ...තොගේ තාත්තටත් නෑනේ එච්චර ලොකු නහයක් " කියද්දි ලොකු පොල් නහයක් තිබූ ටික්කා ගෙදර දිව්වේය. ඊළඟට ආවේ ටික්කාගේ  අම්මාය. අම්මා පැමිණ පොල්වත්තේ පොල්ගස් යට කාලේ කමින් සිටි අපට නොසෑහෙන ලෙස බැන්නේය. ටික්කා අම්මාගේ හෙවනැල්ලෙන් වැසී ගෙදර දිව්වේය. එදායින් එදා අප අතුල ගැන අතේට කීවේ නැත. කීවත් නොකීවත් ඔහු අප සමග වාදයට ආවේත් නැත. ඔහු එ තරම් සාමකාමී එකෙකු විය. එකල අපට තිබු පුහු දැඟළිලි අතේට තිබුනේ නැත.
(අතේට විහිළු කල හැටි මට ඕමානයට පය තබා කුමාරදාස අංකල් හමුවූ මුල් දවසේම මතක් විය. ඒ දෙන්නාගේ සරීර "කොට " මිස වෙන සමානකමක් තිබ්බේද නැත.)
එදා සිද්ධියෙන් පසු යළි ටිරෝන්ව අපේ සමාගමයට ගන්නට වැඩිපුරම වලිකෑවේද අතේය. අන්තිමට අපි සමඟි වුනෙමු. එහෙත් පොඩි පහේ අඩුපාඩුවක් වූ විගස අර සිද්ධිය කියා  ටික්කාව ලැජ්ජා කළෙමු. එහෙත්                එවන් කිසිතැනක අතේ හිටි වගක් මට මතක නැත.

අතේ අම්මා තාත්තාගෙන් මැහුම් කලාවද හොදින් ඉගෙනගෙන උදේ සිට සවස් වනතුරු මැසිමේ පිටුපස්සෙන් වාඩිවි ඉදිමින් කැලෑ කොල පාට රෙදි කැබැලි, නූල් බෝල සහ ලොකු බර කතුරක් එක්ක ඔට්ටු වෙනවා වගේම  පරාලයක එල්ල තිබූ කුඩා රේඩියෝවෙන් සින්දු අහනවා මට මතකය. ඊට එහා පැත්තේ මැසිමක අතේගේ තාත්තා එක දිගට වැඩකලේය. අතේ මෙන් විටින් විට නැගිට තේ බිබී විස්කිරිඤ්ඤා කකා නොව අතේගේ අම්මා දෙන කහට බිබි එකදිගට වැඩ කලේය.

(අතේලාගේ ටේලරිං එකට එහා කඩ කෑල්ලේ අයිතිකාර රාජපක්ෂ අංකල් තේ කඩයක් කලේය. අපේ ගෙවල් වලට හැරෙන තැන පනාගොඩ හමුදා රාජධානියට ඇතුල්වෙන "පොඩි ගේට්ටුව " නම් කුඩා මුරපොලින් එන හමුදා සෙබළුන්ට තේ හා කුඩා කෑම වර්ග විකුණු රාජපක්ෂ අංකල්ද විශ්‍රාමික හමුදා සාජන්වරයෙකු විය. ඒ සියළ්ලට වඩා සතේට ගනං හදන පොඩි දේටත් කඩා පනින මුදළාලි කෙනෙක් විය.)

අතේ පවුලේ අනික් සමාජිකයන් කලේ එක එක වැඩය. ලොකු අක්කා අතේගේ අම්මා ඇද දෙන ඉරි දිගේ කාකි රෙදි කපා කපා බණ්ඩල් කලේය. එක කලිසමක්, කමිසයක් සියළුම කෑලිවලින් සමන්විතව රෝලක් මෙන් ඔතා අංකයක් ලියා තිබිණි. මේ අංක ලියන ත්‍රිකෝණාකාර චෝක් කැබැල්ල අපේ ඉස්කෝල චෝක් මෙන් හැම තැනැ ගෑවෙන්නේද නැත. ලියන්නටද පහසුය.
ඊළග අක්කා කලේ තාත්තාත් අයියාත්  මසා දෙන උරපටි, කමිස කොලර් අනික් පැත්ත හැරවීමය. ඒක  ලෙහෙසිත් නැත.

ලෙහෙසි නැති බව දන්නේ මාත් කාලයක් එහෙම මහන්නට පුරුදු වූ නිසාවෙනි. මට මහන්නට වරෙන් කියා කීවේ අතේය. අතේ සිය තාත්තාගෙන් අවසර ගෙන මාවද අර පොඩි පොඩි වැඩවලට යොමු කලේය. මට ඊට ලැබුණේ කෑම බීම පමණකි. එහෙත් අතේගේ තාත්තා කහට බොනවිට මට මාළුපාන් සමග කිරිතේ ලැබීම ලොතරැයියක් වගේ උනත් මට විතරක් ලැබීම ප්‍රසිද්ධියේ කන්නට ලැජ්ජාව ඇති කලෙන් රාජපක්ෂ ඇන්ටිට කියා හවසට ගන්නට අරන් තබා ගත්තෙමි.
(රාජපක්ෂ ඇන්ටීව චිත්‍රයට නගාගන්නට ලෙහෙසිය. ගිරය ටෙලිවෘතාන්තයේ ට්‍රිලිෂියා ගුණවර්ධන රඟපෑ "ලුසි හාමි " මතක් කරගන්නට හැකිනම් ඊට වෙනස් වන්නේ නැති රූපයක් ඇයට තිබිණි.)
මට මුළින් ලැබුණේ බොත්තං කාස වල ඉතුරු නූල් කැපීම, කලිසම හෝ කමිසය ඉවර වූ පසු එල්ලෙන ඉතුරු නූල් කැපීම, බොබින්වලට නූල් එතීම වැනි සුළු වැඩය. ඒයිනුත් බොබින් වලට නූල් එතීම මම එක දවසෙන් ඉගෙනගත්තෙමි. එහි රටාවක් තිබේ. ඊටම වෙන්වුණු පරණ මැසිමක් තිබිණි. මැසිමේ රවුම්  බැලන්ස් වීල් එකෙන් බොබින් වයින්ඩරයට  හිර කරගත් ස්පූල් එකට නූල් පිරවීම කරන්නට ආස හිතෙන වැඩකි. දකුණතින් නූල අල්ලාගෙන කකුළෙන් පාගන මැසිමෙන් බොබින් වයින්ඩරය කරකවන විට නූල පැද්දි පැද්දී අර රවුම වටා එතෙන හැටි සියුම් සංගීතයක් මෙන් රසවිදින්නට පුළුවන. ඊට කකුළෙන් පාගන මැසිම තවත් උපකාරයකි. කිසිවෙකුත් මෙහෙම බොබින් ආතල් එකක් අරගෙන නැතැයි මම තවමත් කල්පනා කරමි. ඒක පිස්සුවක් වෙන්නට ඕනෑය. එහෙත් ඒ පිස්සුවට මම ආදරය කලෙමි.
නොවැදගත් සිදුවීම් වලට ආදරය කිරීම පිස්සුවක්දැයි මා දන්නේ නැත. මම තවත් බොහෝ පිස්සු වලට ආදරය කර ඇත්තෙමි. තවමත් ආදරය කරමි. සමහර පිස්සන් සහ පිස්සු වැඩ අතිශය රහසිගතය. හරියටම මේ බොබින් එක වගේය.

අර කළින් කී කොලර් කනපිට හරවන එක ලේසි නැත.එය කල යුත්තේ කතුරේ තුඩඟිනි. එහෙත් පුරුදු නැති මම අර කතුරෙන් ඇන දෙක තුනක් හිල් කලෙමි. කොලරයේ කොන් ඉතා තීව්‍ර ලෙස තිබෙන්නට ඕනෑය. එහෙම හැරවූ පසු මේ කොලරයට ඇතුළෙන් ඝනකම රෙදිවලින් හා ගම් මිශ්‍රිත යමක් තබා  පිටත සිට මිලිමීටර දෙකක් පමණ තියා මැස්මක් නැවත මසන්නේය. කොලරයේ ලස්සන එන්නේ එවිටය. මා මේ කොලර් දෙක තුනක් නාස්ති කල පසු අතේගේ අක්කා මට සුමට වූ පැත්තක දැති කැඩූ ප්ලාස්ටික් පනාවක්  දුන්නාය. ඉන් මම කොලර් වැඩේ හරියටම ඉගෙනගත් පසු නැවත කතුර ලැබිණ.

මාසයක් පමණ ගිය පසු මට මහා කම්මැලි කමක් උදා විය. මේ වෙන්නේ එකම දෙයකි. එකම සිදුවීම් වැලක් උදේ සිට හවස් වනතුරු එකම වේගයකින් සිදුවන්නේය. රේඩියොවේ ගීත වාදනය වන්නේද එකම වේගයකින් මෙනි. ඉලෙක්ට්‍රික් පාගන මැෂිමේ වේගයද එකම වේගයෙන් ගමන් කර එකම වේලාවල් වලදී නතර වෙනවා මෙනි. අතේගේ තාත්තා එකම දේ මැහුවේය. අක්කා එකම දේ කප කපා බණ්ඩල් කලේය. අම්මා තේ හදනවා ඇරෙන්නට අර ලොකු සී ආර් පොතේ ලියා තියෙන මැහුම් මිනුම් දිහා බල බල කාකි රෙදි වල චිත්‍ර ඇන්දේය. නිදහසක් නැතිව වැඩ කලේය. පෝයට හා අර සී ආර් පොත රැගෙන මිනුම් ගන්නට කඳවුරට ගිය දවසක ඇරෙන්නට විවේකයක් නොගත්තේය.

මම ඊට අකමැතිව ගෙදර නැවතුනෙමි.

අතේට එහෙම කල නොහැකි නිසා නොව එය අතේගේ ජීවිතය බැදීතිබෙන නිසා අතේ දිගින් දිගටම වැඩ කලේය. මම ඒ පාරෙන් අපේ ගෙදරට යන්නේ නැතුව පොල්වත්ත පැත්තෙන් කාලයක් තිස්සේ ගෙදර ගියෙමි. දෙවනි අයියා මට "තෝ මුකුත් ඉගෙනගන්නේ නැති අපතයෙක් වෙනවා" කියා බැන වැදුනාට මගේ ඔලුවට ඒක ගියේ නැත.

ආපසු හැරී බලනකොට ජීවිතය එහෙමය. මේ දැන් විනිශ්චය කොට නිසැක නියමයන් දෙන්නට නොහැක. ඒ මොහොතේ සිදුවන මොකක් හෝ රාසායනික  ප්‍රතික්‍රියාවක් නිසා වෙන්නට ඕනෑ හේතුවක්  මත තීරණ ගන්නෙමු. ඒවා ගැන ඒ දවස්වල නම් දෙපාරක් හිතුවේම නැත.

අතේ අපට එකතු වූයේ හවස් වරුවේ වැඩ නිමවීමෙනි. ඔහුට වැඩකරන "කෑලි" ගනනට ගෙවීමක් තිබූ නිසා අපට සිගරට් අරක්කු වලින් අඩුවක් තිබ්බේද නැත. මෙහෙම කිව්වාට සිගරට් එකක් බොන්නට මුදළිහාමි නැන්දාගේ කුරුදුවත්තට හෝ වෙන්දේසි වත්තේ අතහැර දැමුණු ගල්වලට යන්නට විය. අරක්කු බීවේ උදේ වරුවේය. බීවා කීවාට එක බෝතලයක් අට දෙනෙකුවත් බීවේය. එහෙම උදේ බීවේ හවස ගෙදර යන්නට බලාගෙනය. ඒකටත් අර අතේගේ දෙමාපියන් සී.ආර් පොතත් රැගෙන පනාගොඩ කඳවුරට යන දවස එනතුරු මඟබලා ඉන්නට සිදුවිය.
අතේ අපට "අත" දිග හැර වියදම් කලේය. කවදාවත් සල්ලි නැති එවුන් එන්නට එපා කීවේ නැත. එහෙම වුනානම් එකෙක්වත් එන්නේ නැති බව සමහර විට අතේ දැනෙගෙන ඉන්නට නොමැත. අතේ මිත්‍ර සමාගම ප්‍රිය කලේය. ඒ අතරේත් ඕනෑම වෙලාවක අතුලගේ ජාතියේ හිනාවක් දාගෙන රඟපපා සින්දු කීවේය.
අතේ මගේ හොදම මිත්‍රයා වීමට වැඩි කළක් නොගියේය. අනෙක් මිතුරන් මා අතේගේ පොකට්ටුවට වැටී ඇතැයි මූනටම කීය. එහෙත් මම අතේ අත නොහැරියෙමි. අන්තිමට අප දෙන්නා එක්ව වෙසක් කූඩුවක් පොසොන් එකට ප්‍රතිනිර්මාණය කළෙමු. වෙසක් එකට හන්දියේ සව්කොල අලවා 'මෙලෝ රහක් නැති " ව පෙන්වූ කූඩුව අපි එක්ව අපේ පාරට හැරෙන තැන ඉඩමේ විශිෂ්ට ලෙස කැටයම් කපා ප්‍රතිනිර්මාණය කලෙමු.
ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන හැමදාම රාජපක්ෂ අංකල් තේ සහ ලොකු ඇම්බුං කෙසෙල් කූඩුව සෑදු මඩුවටම ගෙනත් දුන්නේය. අප මෙතෙක් රාජපක්ෂ අංකල් ගැන තිබූ තරහා අමතක කොට ඔහුගේ හොද කීවෙමු. ඒ වෙලාවට කළින් නරක කී එකෙවත් සොයාගන්නට නොහැකි විය.
අන්තිමේ කූඩුව නිමාවී හාමුදුරු කෙනෙක් වඩම්මාගෙන බනක්ද කීමට තරම් මුදල් අපේ අතේ තිබ්බේ සම්මාදම් එකතු කල නිසාය. අන්තිම දවසේ "ගුලි" කීපයක පදම වැඩිවී ඔලුබක්කෙක්  ඔලුවේ දමාගෙන පුස් බයිසිකල් පැද්දේද මේ සම්මාදම නිසාය. එහෙත් අන්තිමේ රාජපක්ෂ අංකල් පොඩි පොතක් ගෙනවිත් 'ළම්යි මේං ගාන, මං අඩුවෙන් දැම්මේ" කියා කියන විට අපට සම්මාදමෙන් සත පහක්වත් තිබුණේ නැත.
ඇම්බුං ගෙඩියක් ගෙඩියක් ගානේ රුපියල දෙක පොතේ ලියැවී තිබුනේ ප්ලේන්ටී වලටද එකතු කරමිනි. මම වීරයා සේ "අපිට සල්ලි ගන්නව කිව්වනං කන්නේ නෑනේ හලෝ " කියන විටම අතේ 'ඒකෙන් කමක් නෑ අංකල්මං දෙන්නං ' කියා පොත අතට ගත්තේය.
අතේ ඒ ගාන ගෙවන්නට ඇත. ඒත් මා අදටත් අතේගෙන් ඉගෙනගත් පාඩම අමතක නොකර අනුගමනය කරමි. 
කොයි තරම් සුළි කුණාටු ආවත් අහම්බ මොහොතවල් වල දුෂ්කර කම් වලට මුහුණ පෑවත් අර " අතේ තියරිය" මට ඉබේම පහල වෙයි.
අතේ අපෙන්, දුරස් විය. ඔවුන් වෙන පළාතක අදුම් මැහීම සදහා පිටත්ව ගිය පසු කිහිප වරක් හමුවුනද අප අතරේ දිගින් දිගටම සම්බන්දකම් ඇතිවුනේ නැත.
ඔහු අද මගේ වයසේ තලත්තෑනි මනුස්සයෙකු වෙන්නට ඕනෑය. ඒ වගේම නිවිච්ච එකෙක් වෙන්නට ඕනෑය.

තවමත් පෙනුමෙන් අතුල අධිකාරී වගේම වෙන්නට ඕනෑය. 

Saturday, March 10, 2018

අමතක මතක

පහුගිය "සංගීතේ" පෝස්ටුව ගැන නිවැරදි කිරීමක් කරන්නට තිබේ.

ඒ අතුලගේ තාත්තාගේ නම විමලදාස නොව කුමාරදාස ලෙසිනි. ඒ වැරද්ද නිවැරදි කලේ අපේ ලොකු අයියා විසිනි. ඔහු කුමාරදාස අංකල්ගේ ගජයෙක් බව මතකය. එක එක කාරණා වලට ඒ දෙන්නා වාදකරගත්තාද මතකය. අර කොට කෙට්ටු කුමාරදාස අංකල් ඊට පස්සේ උස මහත අපේ ලොකු අයියා බදාගෙන වාද ඉවරකරගන්නවාද මතකය.

ඊළගට අපේ කලා කවයේ තුන්කට්ටුවෙන් එකක් වූ විශ්වවිද්‍යාල මිත්‍රයාගේ එකතු කිරීමකි.

එදා පවත්වන්නට තිබූ සංගීත සංදර්ශනය පැවත්වූයේ නැති බවත් ඊට හේතුව රජිව් ගාන්ධිගේ අවමඟුල නිසා ප්‍රේමදාස ජනපතිතුමා ශෝක කාලයක් ප්‍රකාශ කිරිම බවත් ඔහු කියා සිටියේය. මට මතක නැති මේ සිද්ධිය නිසා දින දෙකකට කල්දැමුණු සංගීත සංග්‍රාමය ගැන ඔහුටත් අනෙක් මිත්‍රයාටත් උපුල් අයියාගේ වහලයක් නැති ජීප් රථයේ නැගී ගොඩගම සිට නුගේගොඩ දක්වා අස්සක් මුල්ලක් නෑර යකඩ කටකින් නිවේදන කටයුත්තක් කරන්නට වූ බවත්, මට යන්නට බැරිවුණේ සිසිර අයියාගේ කඩේ බලාගන්නට කවුරුත් නැති නිසා බවත්, එහෙම ගම වටේ ගිය වෙලාවේ එකල " අනූවේ පරපුරේ " සඟයෙකු වූ මගේ මිත්‍රයාට මෙහෙව් සංගීත වලට එකතු වීම ගැන රෝහිත භාෂණගෙන් දොස් අහන්නට සිදුවූ බවත් ඊයේ රෑ මට කීවේය. ඊයේ රෑ අපි හෘද්‍යාංගම "කතාබහක" යෙදී සමුගන්නා විට මහරෑ වී තිබුණි.

මතක තව කොච්චර අමතක වෙලා ඇත්ද..? එහෙම බලනකොට මෙහෙම හරි මතක් කරන එවුන් ඉන්න එක කොච්චර වාසනාවක්ද..