Friday, January 13, 2017

පොඩි අය්යා (56)


වැල් කැඩුණු හාන්සි පුටුවට වෙලා කළු සුරුට්ටු දුමින් හිත කය මත්කරගන්ඩ හදන මොහොතක මගේ පරණ යාළුවන් ටික මතක අස්සෙන් ඇවිත් මාව වටකරගන්නවා. කිසි බැරැ හැබැරක් නැති සිතින්, කයින් , සැහැල්ලු සිනාවෙන් ඔවුන්ගේ තරුන මුහුණු ආනන්දනීය ජවයකින් ඔප් නැංවිලා. උන් මට නිදැල්ලේ අලස සුව විදින්නට දෙන්නේ නෑ. කිසිදාක අමතක නොවන උකුළු මුකුළු වලින් කූද්දලා මාව ඇදගෙන යනවා ඈතට. ඈතින් ඈතට ම ඇදගෙන ගිහිල්ල මාව තල්ලු කරනවා මගේ පරණ ගුහාවට.

සුමන ආලෝකබණ්ඩාර - සුමන මතක - දුෂ්ටයා

එක පාරක් කියවපු 'සුමන මතක' ආයෙත් කියවනකොට මාවත්, මගේ යාළුවෝ.. නෑදෑයෝ... ආයෙත් මගේ ගුහාවට ඇදගෙන ඇදගෙන යන එක නවත්තනනම බෑනේ. මට කළු සුරුට්ටු මිස් වෙනවා වගේ ගතියකුත් තියනවා. බියර් එකක් තිබ්බා නන් කියලත් හිතෙනවා. ඒත්  ඒ පුරුදු ඈත් කරපු එක ගැන, 'සතුටු වෙන අය' දැක්කම එක අතකට හොදයි කියලත් හිතෙනවා.

රොමානිස් අය්යා නැත්නන් කාටත් 'පොඩි අය්යා' වෙච්ච කෙනා මට මතක කාලෙත්, අවුරුදු හැට හැත්තෑව පැනැලා. එතකොටත් කකුලක් නොන්ඩි ගහ ගහ කොසුපොල්ලකින් හදාගත්ත හැරමිටිය උලුක් කරන් මගේ පස්සෙන් පන්නන්නේ මම හොදම ගතිගුණ තිබිච්ච අහින්සකයෙක් නිසා වෙන්න ඇති. 'පොඩි අය්යා' අපේ සීයගේ අක්කා කෙනෙක් වෙච්ච කෙනෙක් හදාගත්ත ළමයෙක්. ඒ ලමයා අන්තිම කාලේ අපේ සීයලට සින්න වෙච්ච එක ගැන මට  තියෙන්නේ අපේ සීයල ආච්චිලාගේ හිත හොද ගති ඇතිකම ගැන ආඩම්බරයක් මිස දුකක් නෙමෙයි. අපේ ගෙදර ඔහොම ගොදක් අය හිටියා මට මතකයි. ටේච්චි, ටේච්චිගෙ දුව ඉන්ද්‍ර අක්කා ඒ අතර අපේ ජීවිත වල කවමදාවත් අහක දාන්න බැරිවෙන්න හිර වුනු ඇත්තම 'මිනිස්සු'. ඒ මිනිස්සුන්ට අපට යමක් කරන්න බැරිවුන එකට හේතුව එගොල්ලො මැරෙනකමුත් අපි පුන්චි දුප්පත් මිනිස්සු හින්දා. අපේ සීයලට ආච්චිලට තිබුනේ ලොකු හදවත්... අපට වගේ මේ මල ඉලව් පොඩි දේවල් වලට නෙමෙයි ජීවිතේ මහා පරිමාන දේවල් වලට ගැහෙන හදවත් තිබුණු නිසා කියල හිතන එකත් සැපක්.  ඒ හිත හොදකම ගොඩාක් ක්ෂය වෙලා තමයි අපට ලැබිලා තියෙන්නේ.

පොඩි අය්යාගේ කොණ්ඩේ මාර පිළිවෙලයි. පස්සට පීරලා බෙල්ල ගාවට හැම තිස්සෙම පනාවකින් පීරනවා මට මතකයි. ඒ මනුස්සයගේ ඇස් පෙනීමත් අඩු අන්තිම කාලේ ඒ පනාවට තීන්ත කූඩුවෙන් තීන්ත හලල  පොඩි අය්යා කොණ්ඩෙ පීරණකොට පේන්නේ නැති නිල් පාට.... වතුර ගාලා ස්ටයිල් කරනකොට මතුවෙලා සුදු කොණ්ඩේ නිල සුදු කොම්බිනේෂන් එකක් වෙද්දි ' දයා උබට ඉන්නේ කොල්ලො නෙවෙයි කොලු පියාලා..වේසිගේ පුතාල...' කියද්දිත් අපේ අම්මා හ්ම් කියන්නේ නැතුව නිස්සද්ද ඉන්න එක අපේ අම්මා අපට ඉගෙන්නපු පාඩමක්.
සමහර වෙලාවට  පොඩි අය්යා ඉවසන් ඉන්න බැරිම තැන තාත්තට කියල තාත්තා පළු යන්න බනිද්දි,  'හා.. හා.. ඔය කොල්ලන්ගේ කොලුකම'  කියන්නත් පොඩි අය්යට ලොකු පපුවක් තිබ්බ එක අද බලනකොට හීනයක් වගේ.
පොඩි අය්යට මොකක්දෝ විහිළුවක් කරල අපේ දෙවැනි අය්යා අඹ ගහට නැග්ගලු. පොඩි අය්යත් අත අරින්නේ නැතුව අඹ ගහ යට අර පොල්ලත් තියාගෙන වාඩිවුනා විතරයි අපේ අය්ය ඔලුවටම සුලුදිය අතහැරියලු. ඉතින් මේ කතාව අද අම්මා කියන්නේ පොතේ ලියලා ඒකත් තුරුළු කරන් විනාඩි දෙක තුනක් හිනාවෙලා ඉවර වෙලා. ඒත් අපට අම්මට ඊට වඩා හිනාවෙන්න ඉඩදෙන්න බෑ. එයාට හිනාවෙලා හිර වුනොත් ලොකු අමාරුවක්. ඒ අමාරුව එයාට වඩා අපට දැනෙන එක ඊටත් වඩා කරුමයක්. අවුරුදු හැත්තෑපහකට වඩා කතා කර කර ඉදලා හිනාවෙලා අද පෑනක් කොලයක් නැතුව හැගීමක් කියාගන්න බැරි එක ඒ මනුස්සයගේ කිළුටු ගවුමේ හේත්තු වෙලා මාර උණුහුමට නිදාගත්ත අපට, අපේ ජීවිත වල කරපු පව් ගෙවීමක්.

පොඩි අය්යා බයිසිකල් රෙපෙයාර් කරන වින්කලයක් දාගෙන හිටියාලු කාලයක් . මට  නං මතක නෑ. හැබැයි ලොකු අය්යාට මතක ඇති. අපේ අම්මා ඒ දවස්වල අපේ පිගන් හතටයි, පොඩි අය්යටයි, ටේච්චිටයි ,ඉන්දා අක්කටයි බෙදල තාත්තට වෙනම බෙදලා එයාටත් බෙදා ගත්ත  කියලා හිතනකොටත් මට නිකන් මහ මෙරක් වගේ. ඔය මනුස්සය සමහර විට කන්නත් නැතුව ඇති.
(මම කවමදවත් බිත්තර බාග කාල නෑ. අපේ මුළු පවුලම කෑවේ බිත්තර බාග. ඒත් අම්ම මට විශේෂයෙන් සැලකුවා. ඒක මගේ ජීවිතේ කවර කිසිම දාක ගෙවාගන්ඩ බැරිවේවි. ඒක  පුදුම දෙයක්.)

ඉතින් පොඩි අය්යා කවමදවත් පිගාන හම්බවෙච්ච ගමන් අපි වාගේ ගිල දානවා මම නන් දැකලා නෑ. හැමදාම ඉස්තෝප්පුවෙ ඉදන්  'දයා....උඹ කෑවද...' අහනවා. අපේ අම්මගේ උත්තරේ 'පිස්සුද පොඩි අය්යේ මං බෙදාගන්නේ නැතුව ඔයාට බෙදනවද...'

ඒ උත්තරේ ලොකු බොරුවක් ...

පොඩි අය්යට කාගේ කාගෙත් සල්ලි හම්බවුනා. පොඩි පොඩි සල්ලි. එයත් තාත්තා වගේ අත්දිග කමිසෙ අත නවලා ඒක අස්සෙ හන්ගන් හිටියා. තාත්තට කියල අස්සයෙක් අල්ලගන්ඩ කීයක් හරි දුන්නොත් මිසක අම්මටයි ආච්චිටයි විතරයි ඒකෙන් ලෝන් පාස්වුනේ. අපිව අරහන්.

පොඩි අය්යා අසනීප උනා මට මතකයි. අපි කළුබොවිල එයාව නතර කලත් ගොඩ දාගන්න බැරි උනා.එයා මැරෙනකොට එයා ගෙනත් ඉතුරු කරල තිබුනේ රෝල් කරපු පැදුරකුයි, වතුර ගගා කොණ්ඩේ හදලා කලු වෙච්ච කොට්ටෙකුයි ඇදුම් කඩමාලු දෙකකුයි විතරයි. ගෙදර ලොකු අයත් අසල්වැසි අයත් අපේ එදා තත්වෙ දැකල අය එයාව එහෙමම බූමිදාන කරමු කිව්වම අපේ දෙවනි අය්යා ලොකු නාඩගමක් නැටුවා මට අද වාගේ මතකයි. 'උබල ඔක්කොම ඒ මිනිහව  ඉස්පිර්තාලේ පිට්ටනියේ වල දාන්ඩ ලෑස්ති වුනත් මම තනියෙන් හරි පොඩි අය්යගේ මිනිය ගේනවා ගෙදරට......'  කියලා මහ හය්යෙන් ඒ අදහස ගෙනාපු අයව සරෙන්ඩර් කරා මට දැනුත් ඇහෙනවා වගේ.

අන්තිමේ මම දන්න  පලමු මලගේ අපේ ගෙදර සිද්ද වුනා.

එදා පොඩි අය්යගේ ඔලුවට හුජ්ජ කරලා වේසිගෙපුතා කියල බැනුන් අහපු අය්යාත් ඩග්ලස් අය්යාත් පොඩි අය්යගේ දෙන උස්සගෙන උඩහමුල්ල කනත්තට යනකොට සෙනග ගොඩක් හිටියා. ඒත් මට මතක සිදුවීම් දෙක තුනයි. එකක් අපේ ආච්චි, අපේ අම්ම, 'පොඩි අය්යේ..' කියල ඇඩුවා. අය්යලා ඇස් පිහද පිහද දෙන උස්සන් ගියා. මම හරකෙක් බැදපු කරත්ත බාගෙක පොරියි වැලියි කලවන්කරපු සත පහේ දහයෙ ඒවා හොය හොය වැලි ඉහ ඉහ ගියා මතකයි.

අන්තිමේ ගෙදර හරි මූසල ගතියක් තිබ්බා..අපි හැමෝම ඉස්තෝප්පුවෙ පරණ ආගිය කතා අහ අහ රෑ දෙක තුනක් ගත කලා...

සුමන කියනවා වගේ ඒ ගුහාව ගුහාවක්ම නෙමෙයි...

Tuesday, January 10, 2017

ගිරා පුතා.. (55)


ගිරා පැටියෙක් වැටුනේ යාපනේ බට් අඹ ගහේ උස්ම අත්තක සිටය.

මම ගිරා කූඩු හොයන්නට ගහේ කරටියටම නැග්ගෙමි. අපෙ ගෙදර නවාතැන් ගෙන උන් 'පොඩි අය්යා' මට කොචොක් හිනාවක් දා කොසුපොලු හැරමිටිය උළුක් කලේය. ඒ 'ගිරා කූඩු කොහෙද බන් ගස් මුදුන් වල..' කියන්නා මෙනි.

මට එකල පොඩි අය්යා පෙන්නන්නට බැරිය. ඊටත් වඩා මාව පොඩි අය්යාට වහකදුරු මෙනි. පොඩි අය්යා අපේ ගෙදර නේවාසිකයෙකි. කොන්ඩේ සුදුම සුදුවී කර ගාවට වැවී හැරමිටියකින් යනකාලේ පවා අර කොසුපොලු හැරමිට්ටෙන් මා බයකර උන්නා මතකය. ඒ නිසා අවුරුද් හැත්තෑවකටත් වඩා වයස මේ මනුස්සයා ඇවිස්සීම මගේ දිනපතා රාජකාරී වලින් එකක් විය. ඒ හැම වාරයකම පොඩි අය්යා 'දයා..මේ වසවර්තියා මගේ අතින්  මැරෙණවාමයි..!' කියා අම්මාට දොස් කිව්වේය. (තාත්තා අම්මාට කතා කලේ දයා කියාය. දයා , පුන්චී.. අක්කා.. ඇන්ටී ලෙස බෙදාගත් අය වූහ.)
ඉතින් මා ගසෙන් බැස පොඩි අය්යාට ලගට එන්නට බැරි දුරකින් සිට  'නෑ මං හෙව්ව උඹේ බොම්බමොටයි කොණ්ඩේ අස්සේ ඉන්නවාදැයි' කියා දිව්වෙමි.
අම්මා මා සොයා විත් තරවටු කලේ පොඩි අය්යාගේ හිත හදන්නටය. එහෙත් එවිටත් ඈ අර ගිරා පැටියා ගැන දුක්වෙමින් උන්නාය. ඉගිල්ලෙන්නට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදි පොඩි වැරදීමකින් බිම වැටෙන්නට ඇති, ගිරා පැටියාගේ අම්මා අනිවාරයෙන්ම පැටවා සොයා එනු ඇතැයි අම්මාගේ තර්කය විය. එහෙත් මගේ හිත ඇතුලේ වෙන තර්කයක් වැඩ කලේය. ආනන්ද අය්යාගේ 'දාන මඩුවේ' ලොකු දැල් කූඩුවක් තිබේ. එය අනිවාරයෙන්ම මට ඉල්ලා ගත හැක. ආනන්ද අය්යලාගේ වත්තේ  මගේ අඹ ගහේ අඹත් ඒ වත්තේම පේර ගස් වල පේරත් ඉදුණු කෙසෙලුත් තිබේ. තවත් මොන අඩුපාඩුවක්ද....! මා මගේ තීරණය අම්මාට කීවෙමි. එහෙත් අම්මා තවත් අම්මා කෙනෙකුගේ දුක දැනෙන්නට ඇත. 'පවු ලමයෝ... ඔය සතාව හොයාගෙන කිරිල්ලි එයි' කීවාය. මම ඇගේ කීම ඇසුවෙමි.
මේ ගිරා පැටියා ගෙල වට කොට ලා රතෙන් වැටුනු මාලයක් ඇත්තේය. සිහින් වකුටු ගිරා හොටෙන් මගේ ඇගිලිතුඩු අල්ලාසිටින විට මට දැනෙන්නෙ මා අතැර නොයන වගට කෙරෙන ආයාචනයක් මෙනි. අනෙක මගේ අත්ලේ හරිබරි ගැහී වාඩි වී අර සියුම් නියපොතු තදකරමින් උණුසුම සොයන්නේ මේ මගේ නවාතැන මෙනි.
අප තීරණ ගනු ලබන සීමාව තීරනය කරන්නේ බුද්ධිය දැනුම හා වටපිටාව මෙන්ම  කිසිම වැදකට නැති හැගීම් බව එදාද මට පසක් වූයේ නැත. එහෙත් මම ගල්කැට කිහිපයක් ගෙන මධුරාවති නැන්දාගේ ගෙයි වත්තේ පොල්ගහක බෙනයක් අස්සේ කෑ ගසමින් උන් ගිරවෙකු පන්නා දමුයෙමි. උගේ තිබුනේ මහා කන්කරච්චල හඩකි. අනෙක නොනවත්වාම ඌ කැ ගසමින් මා හිසට උඩින්ද පියඹා යනු මට ඇල්ලුවේම නැත. අන්තිමේ ඌ මා හා සටන ඇතැර පලාගියේය. මම ගිරා පෝතකයා කුඩා පෙට්ටියක බහා අම්මාට බලාගන්නට දී ආනන්ද අය්යාගේ දැල්කූඩුව ඉල්ලාගෙන විත් අපේ ගෙදර කුඩා ඉස්තෝප්පුවේ කණුවේ එල්ලූවෙමි. අර ගිරා පෝතකයාගේ නවාතැන එය විය. එහෙත් මේ ගිරා පෝතකයා ටික වෙලාවක් යන්නට පෙර නොන්වත්වා කැගසන්නට විය. ඉන් ඇහුරුණේ පොඩි අය්යාය. එවරද මා ගැන අම්මාට අවනඩුවකි. මෙවර නම් මා ඉවරයක්ම කරන බවට පොඩි අය්යාගෙන් ප්‍රතිඤාවකි. අම්මා ඒවෙලාවෙත් මා සහයට ආවාය. අප පෝතකයා එලිඅයට ගෙන අම්මාගේ ඔඩොක්කුවේ තබාගෙන කෙසෙල් ගෙඩියක් අතින් පොඩිකර කැව්වෙමු. ඌද බඩගින්නේ ඉන්නට ඇත.
අන්තිමේ අම්මාගෙන් පටන් ගත් ගිරා ආදරය මුලු පවුලටම බෝ විය. තාත්තා වැනි වැනී වුව කෙසෙල් ගෙඩියක් අඹ ගෙඩියක් අරන් ආවා මට හොදට මතකය. ඉන් කෑල්ලක් කපා කූඩුවේ දැල් අතරින් ඔබා ඉතුරු ටික මගේ අත තබන්නේය. එහෙම තබා කූඩුව අස්සේ එහා මෙහා පනින ගිරා පෝතකයාට ඔහුගේ ප්‍රියතම ගීතය වන  ' අය්යා මල්ලී වාගේ' මහ හඩින් ගයන්නේය. දෙවැනි අය්යා මටත් බැන බැන හත්දවසකින් මේ කූඩුව සුද්ද කර නැතැයි කියමින් ඉරිදා දවස්වල පෝතකයා පෙට්ටියක දමා කූඩුව මදුරාවතී නැන්දාගේ ලිං මිදුලේ දමා සුද්ද කරන්නේය. අක්කලා පමණක් නොව වයසක  පොඩි අය්යාද දවස පුරාම මේ පෝතකයා සමග කතා කරන්නේය . උරුවම් බාන්නේය.

අන්තිමේ ඌ අපේ පවුලේ එකෙක් වුනේය.
අම්මා නිසා පෙත්තා 'පුතා' විය. ඌ පුතා කීවොත් මිස පැත්ත හැරී බැලුවේ නැත. ඒ තරමට මහා ආඩම්බරකාර  පුතෙකු විය.
පවුලේ එකෙක් වී කෙසෙල් නොකා අඹ විතරක් කන්නට පුරුදු වූයේය. වෙනදා ලොකු හයිකාරකං පාන බාප්පා පවා ඌට කරතකොලොම්බන් ගෙනවිත් දුන්නේය. ඒ ගෙඩියේ ඉතුරු කෑලි ලොකු අම්මාගේ දුව හොර පාරේ මටත් එවන්නීය.  මෙහෙම කාලයක ගිය විට මේ පෝතකයා හොදින් හදී වැඩී අම්මා එහා මෙහා වන විට ..දයා..දයා.. කියන්නටත් පෙත්තා බත් කෑවා නොකියා 'පුතා බත් කෑවා 'කියන්නටත් පුරුදු වී සිටියේය. අම්මා කූඩුවෙන් ඇගිල්ලක් දිග් කල විට ඌ හිසෙන් පිරිමදින්නට තරම් අම්මාට ආදරය කලේය.

ඒ සියල්ල අතරේ කොහෙන්දෝ වැටුණු ගිරා පෝතකයෙක් නිසා අපේ ගෙදර නිදහස් වටපිටාවක් ඇතිවෙමින් තිබුණේය. තාත්තා ගෙදර විත් අර ගිරවාට දේශපාලන පන්තියක් කරන්නේය. එහෙම කරන ගමන් ' තෝ අහන් හිටියාට මුන් එකෙක්වත් මේවා අහන්නේ නැතය' කියා අපට බයින්නේය. 'මේ ගිරවුන් දෙන්නාගේ ජෝගි..!;  කියමින් සරං කොට ඇදගෙන, ඇදන් උඩ නැගගෙන හිනාවෙන අපේ ගෙදර අය මට මැවී පෙනේ. එහෙම කාලයක් අපටත් තිබුනා නේදැයි මට දැන් මතක් වන විට දුකක් දැනෙන්නය. එහෙමම තිබුණානන් එක්කෝ හොදය කියා වෙලාවකට හිතෙන්නේය.
එහෙත් එක දව්සක මේ සියලු සතුටු  නිමා විය. තාත්තා ගෙදර ආවේ සින්දුවක් කියමිනි. අන්තිමේ කූඩුවේ දොර හැර 'පුතා' ගන්නට ඇත්තේ හිස අතගාන්නට වෙන්නට ඕනෑය. එහෙත් පුතා එසැණින් පියඹා අඹ ගහේ වැහුවේය. අම්මා පුතා.. පුතා.. කියද්දීත් අසුරු සැණින් කලුවර අහසට නැග අතුරුදහන් විය.
තාත්තා එවැන්නක් බලාපොරොත්තු වූවා යැයි මා නොසිතමි. එහෙත් එය සිදුවිය.
අපේ ගේ මල ගෙයක් විය. ඇරුණු කූඩුව සති ගනනක් එහෙමම තිබුණේය. අම්මා කදුලු පෙරමින් ඇඩුවාය. තාත්තාටද බැනවැදුනාය. අන්තිමේ මදුරාවති නැන්දා පැමිණ  අප සැමටම බැන වැදුනාය. ගිරවෙක් වෙනුවෙන් මෙහෙම ගෙයක්,  මල ගෙයක් කරන්නට එපා යැයි දොස් කීවාය.
ඉන් සතියකට පසු අපේ පූසි  පැටවුන් දෙන්නෙකු දැම්මාය. අම්මා මේ පූසියගේ හැටි දනී. ඌ පැටවුන්ට කිරි දෙන්නේ නැත. මම ඊලග රාජකාරිය පටන් ගත්තෙමි.
ගිරවා ආපසු ආවේ නැත. අහම්බයකින් ඇරෙන්නට මට යලි ඌ මතක් වුනේද නැත.

Friday, January 6, 2017

16

16 කොළඹ ඉන්නවනන් ඇවිල්ල යන්න..




Tuesday, January 3, 2017

නිල් ඕපල් (54)



මගේ ජීවිතයේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු ඉන්නේ යැයි කියා මා සිතමි. එහෙත් මගේ ජීවිතයට 'සමීපතමයන් ' ඇත්තේ අතලොස්සකි. ඒ අතලොස්ස මා වෙනුවෙන් කර ඇති අප්‍රමාණ කැපකිරීම් පිළිබද මගේ සිතේ වෙනමම තැනක සටහන් තබා තිබේ. මේ මගේ පවුලේ අය මා වෙනුවෙන් කර ඇති අපිරිමිත සෙනෙහසට අමතරවය.
ඇත්තෙන්ම අද මා සටහනක් තබන්නට අදහස් කර සිටියේ නැත. එකක් නම් මෙහි දේශගුණය අතිශයයෙන්ම මා ඇදට කොටුකර තබන නිසාවෙනි. අනෙක අන්තර්ජාල සබදතාවේ අතිශය දුර්වල කමයි.
(ඇත්තෙන්ම මා ලියන්නට පටන් ගත්තේ අටංපහුරේ අටංගේ පෝස්ටුවකට දීර්ඝ කමෙන්ටුවෙකි. එහෙත් හදිසියේ මගේ ෆේස්බුක් පිටුවට ආ පණිවිඩයක් මා කොටුකර තිබූ දැහැනෙන් මුදවාලීය.)

 පණිවිඩය එවා තිබුනේ පිටරටක ඉන්නා මගේ මිතුරෙකි. ඔහුගේ කීමේ හැටියට මගේ ලියමන 'මාරය'. මට ඔහු මතක් වී මගේ ජීවිතයේ 'මාරම'  කාලයකට හිත ඇදී ගියේය. ඔහු වෙනුවෙන් මා 'මාර' කට්ටක් කෑවෙමි. එහෙත් අවසාන මොහොතේ ඔහුට මා 'මාර' නොවීය. ඒ ගැන මට දුකක් අතිවීම සාධාරණද නැද්ද යනුද මා නොදනිමි. ඔහු ජීවිතය ගොඩදාගන්නට කට්ටක් කන්නෙකි.  ඒ සියල්ල නිමවී නිදහසේ සිතන්නට පුලුවන් වූ දවසක ඔහුට මට ඇතිවූ 'මාර' හැගීම මතු නොවේවා යයි පතමි. මන්ද ඒ හැගීම හිතට වදයකි.

එහෙත් මේ වෙලාවේ මගේ යාලුවන් කවුදැයි මට මතක් කරදීමෙන් ඔහු කල වැරද්දක් නැත.

මේ මගේ එක යාලුවෙක් ගැනය.

මා ජයසින්හෙන් ආ බව කියූ විට කිසිම කෙනෙකු ඒ ඉස්කෝලේ තිබ්බේ අටේ කනුවේ කියා දැන හිටියේ නැත. සමහරුන් මා ආවේ කොහේදෝ ගම් පලාතකින් බව කියා හිනාවුනේ මටත් හිනා ගස්සවමිනි. අලුතෙන් ගත් කොල්ලන් පන්ති දෙකකට බෙදා තිබුනු අතර මේ බොහෝමයක් දෙනෙක් හතර පස්දෙනා වසයෙන් ආවේ එකම ඉස්කෝලවලින් නිසා කල්ලි ගැහී සිටියෙන් මට කල්ලියක් තිබුනේ නැත. එහෙත් ඉස්කෝලේ මගේ පළ්මු මිතුරා නිල්පාට ඕපල් කාර් එකේ තාත්තා සමග ආ කොල්ලාය. ඔහුගේ මල්ලීද ඒ සමග සිටි බව මට මතකය. අපි ඉක්මනින්ම මිතුරු වීමු. 
ඒ මිතුරුකම රදා පැවැතුනේ මා වචන තුන්සීයක් කියූ පසු එක වචනයක් පිටකරමින් එකගතාව පලකල නිසා වන්නට ඇත. ඔහු තරම් නිහඩ මිනිහෙක් මට අදද හමුවී නැත. ඒ මිනිහාගේ නිහඩකමම ඔහුගේ ජීවිතයේ සමහර දේවල් මග හැරීමට හේතුවූ බව මම සිතමි. එයට හේතුව ඔහු අදහස් වචන වලට පෙරලමින් පිට නොදා තමන් හිතන්නේ මොනවාදැයි අන් කෙනෙකුට ඇගෙන්නට නොදී තනිවම හිත ඇතුලේ විද දරා ගන්නා එකය. පිටින් බැලූ විට මාත් ඒ වගේම වුවත් මට සතුට දුක දෙකම පිටකරගන්නට සමීපතමයන් කිහිපදෙනෙකු ඉන්නේය. එහෙත් නිල්පාට කොල්ලා තනිවම හිතත් ඔලුවත් අතරේ තම දුක සතුට දෙකම ගුලිකර හන්ගා ගත්තේය. 
අප නිතර හමුවූ නුගේගොඩ බෝගහ ලග බාබර් සාප්පුවේ අපේ යාලුවන් මෙලෝ හසරක් නැතුව කියවද්දී ඔහු අත්දෙකෙන් අර සීතල යකඩ වැට අල්ලාගෙන වෙනමම ලෝකයක උන්නේය. ඒ මුහුණ තාමත් මට මතකය. එහි ඇත්තේ ශෝකයක්ද සතුටක්ද කීමට හැක්කේ දෙවියන්ට පමණකි. ඔහුගේ ලියවිලි ඇරෙන්නට අන් හැම දේකම මහා නොතේරුම්කමක් ඇති ගුප්ත හැගීමක් තිබුනේය. ඒ ගුප්තබව ඇත්තේ ඔහුගේ පවුලේ ඔහුටම පමනක් වීම මහා අරුමයකි. එහෙත් ඉන් අසරණ වූ කුඩාවුන් දෙන්නෙකු හැරෙන්නට වෙන කිසිවෙකුට අයහපතක් වනු මා දැක නැත. 
කෙසේ හෝ නිල් ඕපල් යාලුවා නිසා මගේ නින්දට තල්ලුවක් ලැබුනේය. අප කතාකරගත් පරිදි ඔහු අටේ කනුව පහුකරන විටම මා පාරේ සිටිය යුතුය. ඉන්පස්සේ රියදුරු අසුනේ ඉන්නා ඔහුගේ තාත්තා වාහනය නවතන්නේය. මම හනික එහි නගිමි. එවිට බස් වල හිරවී හෝ දාඩිය දමාගෙන පයින්ම යන්නට උදෙන්ම නැගිටින්නට වෙන්නේ නැත. 
ඔහුගේ තාත්තා හරිම ලස්සනය, හොදය. රැළි ගැහුණු කොණ්ඩය අකීකරු ලෙස ඔහේ සුළගට වැනෙන්නට දී එක අතකින් නිදහසේ හසුරවමින් එක අතකින් වාහනය එලවන ඔහු ඉතා ප්‍රියමනාප කෙනෙකි. අතෝරක් නැතිව ප්‍රශ්න අසමින් මා සමග දොඩමළු වෙමින් හිමින් සීරුවේ වාහනය පදවන්නේය. ඔහු එකල කොළඹ උසාවි සංකීර්ණයේ 'නීති පිලිසරණ සේවයේ ' රැකියාව කලේ නීතී ලිපිකරුවෙකු ලෙස බව මට මතකය. අප මේ කාර්යාල සංකීර්ණයට එක්කාගෙන යන දවස්ද තිබුණේය. එකල නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා නම් මහත්තයෙකු අපට තේ වලට බනිස් ගන්නට මුදල් දුන්නාද මතකය. ඒ මහත්තයාට එදවස්වල ඒ තරම් වැඩ තිබුණේ කියා මට නම් දැනුනේ නැත. නීතී පිළිසරණ සේවය කාර්යාලයේ මේ මහත්තයා අපේ නිල් ඕපල් මිතුරාගේ තාත්තා සමග පැය ගනන් කතා කර කර ඉන්න අතරේ අප එහි වට පිටේ ඇවීදා මට හොදට මතකය. 
(89 අදුරු උදෑසනක මේ තාත්තාව කලුපාට ජීප් එකකින් ගෙනිච්චා මිස යලි ගෙනත් ඇරලුවේ නැත. ඒ ගැන මගේ යාලුවා කතා කරන්නේ නැති තරම්ය. ඒ නිහඩකම මම දනිමි.)

කෙසේ නමුත් කාර් එකකින් ඉස්කෝලය ලග බැස්ස ඉතා සීමිත පිරිසක් අතරට මමද එකතු වුනෙමි. අනෙක් උන් සියල්ලෝ පාහේ බස්වලින් මිරිකි මිරිකී ආ අතර, තවත් අය පයින්ම ආහ. ඉස්කෝලේ වටපිටාවේ උන් කිහිපදෙනෙක් අප යනවිටත් පැමිණ සිටියේය. ඒ අයගේ අම්මලාද ඕනැම විටක ඉස්කෝලේ පෙනෙන්නට හිටියේය. ඒ අය ගුරු සමිති, දෙගුරු සමිති, අර ප්‍රැක්ටිස්, මේ ප්‍රැක්ටිස් සදහා ළමයින් වෙනුවෙන්ම කැප වී සිටියේය. ඒ ගෙවල්වල බත් ඉදෙන්නේ කොහොමදැයි මම එදා කල්පනා කලෙමි.

එක අවුරුද්දක අප දෙන්නාම වඩුවැඩ විෂය අතැර චිත්‍ර විෂය තොරාගත්තෙමු. මටද යම් තරමක කලාත්මක හුරුවක් තිබුනාට ඕපල් මිතුරාට ඒ සදහා වූ සහජය හැකියාවක් තිබ්බේය. ඔහු ලොකු පන්තිවල ලමයින් පරයා චිත්‍ර ඇන්දේය. පහුකාලයක ප්‍රදර්ශනාත්මක රැස්වීම් සන්දර්ශණ පවත්වන පක්ෂයක දැවැන්ත වේදිකා නිර්මාණය කලේය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් බොරැල්ලේ පුංචි තියටර් හී පිටත අලංකාරයටද ඔහු සම්බන්ධ වී සිටියේය.

 අප මේ මිතුරුදම් නිසා බොහෝ දේ කලෙමු. 
පාසලේ කලකට පසු දකින්නට ලැබුණු හොදම බිත්ති පුවත්පත කලෙමු. උදා රැස්වීමේ ගුවන්විදුලි සගරාවට කවි ලීවෙමු. විජේවීර මරා දැමූ පසු අත හිරිවැටෙනතුරු එය බොරුවක් බවත් අධෛර්‍ය නොවන ලෙසත් පොත්වල කොල ඉරා ලීයා පන්ති අතරේ යැව්වෙමු. 
එකලම අපේ සංගීත ගුරුවරිය වූ ප්‍රියා සූරියසෙන ගායකයාගේ ඉතාමත් ලස්සන ඉතාමත් අහින්සක ගුරුතුමියට 'අපි යන්නං මිස් වෙන කරන්න දෙයක් නෑ ..'කියා පන්තිය නවත්වා ගේට්ටුවේ එල්ලීගෙන පොලිසියට ගල්ගැසුවෙමු. 
නම දැන් සිහියට එන්නේ නැති නාට්‍යකරුවෙකුගේ 'ප්ලැටූන්' වේදිකා නාට්‍ය පෙන්වා, නය වී   දෙවැනි දර්ශණය නයට පෙන්වාගෙන, තවත් යාලුවෙකුගේ අම්මා කෙනෙකුගේ කරාබු දෙකක් උගස්තබා නයෙන් ගැලවී (කරාබු දෙක උගස් තබා අවශ්‍ය ගානටත් වඩා මදිවුයෙන්  ලුම්බිණියට එන්නට සල්ලි තිබ්බේ නැති නිසා) සෑහෙන දුරක් පයින්ම විත් ලුම්බිණියේ කණු වලට මුවාවී හති ලෑවෙමු.
අප ආරම්බ කල කලා කවයට වැඩසටහන් දියත් කිරීමට අධාර පිණිස, වෙනත් වෙළද වුවමනාවක් තිබු  පිරිසකගේ මැදිහත්වීමෙන්  ලන්කාවේ පලමුවරට එක පිට්ටනියක එක කොනක ජිප්සීස් සංගීත කණ්ඩායමද අනෙක් කොනේ සන්ෆ්ලවර්ස් සංගීත කණ්ඩායමද මෙහෙයවූ සංගීත සංදර්ශණයක කොටස් කරුවෝ වීමු. (හේතුව මොකක්දෝ මතබේදයක් උඩ ඒ දෙගොල්ලන්ම එක වේදිකාවට ගොඩ වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි. ) ඒ සංදර්ශනය සදහා නාවින්නේ රිචර්ඩ් පීරිස් ආයතනය ඉදිරිපිට එකල ඒ ප්‍රදේශයේ තිබූ විසාලතම දැන්වීම් පුවරුව අතින් ඇදි බැනර්වලින් පිරෙව්වෙමු.      
එකල පුරපතිව සිටි රත්නසිරි රාජපක්ෂ හමුවෙන්නට සති ගානක් තිස්සේ මාලිගාවත්තේ තට්ටු නිවාස වල බඩගා, කැමැති කරවා ගෙන්වාගෙන, ලංකාවේ පලමුවෙනි මුද්දර ප්‍රදර්ශනය කොලඹ මහජන පුස්තකාල ශාලාවේ දින තුනක් තිස්සේ පැවැත්වුවෙමු.  අප සූදානම් කරගත් දින දෙකේම අපේ ශාලාවට අල්ලපු විසාල ශාලාවේ නගරාධිපතිතුමාට එරෙහි වාමාංශිකයන්ගේ වෘත්තීය සමිති රැස්වීමක් තිබීම ඔහු දැන සිටියේ නැත. එහෙත් අන්තිමේ අප කලබලයක් නැතිව  අපේ වැඩේ කරගත්තෙමු. 
එයිනුත් නොනැවතී සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක 'මනුස්සයාවත්' විනී හෙට්ටිගොඩ 'මහත්මයාවත්' එකතුකරගෙන දීපව්‍යාප්ත චිත්‍ර තරගයක් පැවැත්වුවෙමු. අපේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය සදහා පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගන්නට ගියවිට  ඒ සදහා 'චිත්‍ර අනුමණ්ඩල' අවසරය අවශ්‍ය බව කියූ විට විනී හෙට්ටිගොඩගේ අර මූණ පුරා ඇති රැවුලට වඩා මූණ කළු විය. ' එහෙම කෙහෙල්මල් මන්ඩලයක් නෑ..මුන් තව ටික දවසක් ගිහින් හුස්ම ගැනීමේ අනුමණ්ඩලය කියා එකක් හදයි ' කියා අප නැවැත ගොස් විනී කියූ දේ ශාලාව අයිතිකරුවන්ට කියූ විට..' නෑ එහෙම එකක් හදනවා එතකන් ඉන්න ' යැයි කීවෙන් ඊට එරෙහිවන ලෙස පවසා වෙන තැනක් කරමු කීවේද විනීමය. අපට මුද්‍රිත මාධ්‍ය අනුග්‍රහය ලැබුණු නිසා බොහෝ දෙනෙක් එය ආණ්ඩුවේ වැඩක් ලෙස වරද්දාගෙන ප්‍රෙමදාස ජනාධිපතිතුමාගේ උඩුකය චිත්‍ර ඇද එව්වෝය. විනී සහ සුනිල් දෙපල තෝරාදුන් චිත්‍ර සදහා සමරු සිහිවටන අපේම අතින් හැදුවෙමු. තෑගි සදහා පොත් ප්‍රකාශයන් සොයාගෙන පයින්ම ගියෙමු. සමහරු අපව සතපහකට ගනන් ගන්නේ නැති විට සමහරුන් අපට මිල කල නොහැකි පොත පත දුන්නෝය. සුනිල් අය්යා ඒ ප්‍රදර්ශනය දා මහරගම නවමග ශාලාවේ මාක්ස්, ලෙනින්, විජේවීර අතර ඉන්නා ඡායාරූපයක් මා ලග තිබෙන්නට ඕනෑය. ඒ මතක කොයි තරම් සුන්දරද. ඊටත් වඩා ලස්සන අවුරුදු දාසයක්වත් නැති අපෙන් තෑගි ගන්නා හතලියත් පැනපු සම්මාන ලාභීන්ගේ හිනා පිරුණු මුහුණුය. 
තවත් කීපදෙනෙකු එකතුකරවාගෙන  'සතර අතේ ' අධ්‍යාපන ප්‍රකාසන මුද්‍රණය කරන තැනක කුනු ගොඩක් සති ගනනක් තිස්සේ  මහ රෑ හොරකම් කරමින් හොද පොත් බෙදා වෙන්කොට තැපැල් දුම්රියේ අනුරාධපුර පොලොන්නරුව පාසල් වලට  අම්මලාගෙන් ඉල්ලාගත් අහින්සක සල්ලි වලින් බිල් ගෙවා යැව්වෙමු.

මේ මට ලියාගන්නට හැකි වූ ටිකක් පමනය. තව කන්දක් පිරෙන්නට මෙවන් සුන්දර මතක තිබේ. ඒ හැම මතකයම මගේ ඕපල් යාලුවාත් තව මගේ ගැන හොදටම දන්නා යාලුවෙකුත් හිටියේය. අද ඔවුන් දෙදෙනාම තම ක්‍රෙෂ්ත්‍රයේ දැවන්තයන්ව ඉන්නේය. ඒ අතින් මා කුඩා හාල්මැස්සෙකි. මට දුක මගේ හාල්මැසි වැඩ වලට එකෙක් ඉද්දී, ඉදිය යුතු අනෙකා නොඉදීමය. එය කෙසේ ලියම්දැයි මා නොදනිමි. මගඇරුණු එකා උගේ ගෙදරටත් ගොඩවැදී යලී අප අතරටම එන බව මට සහතිකය. එහෙත් කාලය සිත් වෙනස් කරන්නේය. පළුදු කරන්නේය. මගේ නම් පළුදු කරන්නටවත් වෙනස් කරන්නටවත්තරම් ඉතුරු වූ සිතක් නැත. එහෙත් මගේ යාලුවාට කියමි...එහෙම හිත් දෙකක්ම ඇත. 

උඹ තාම පරක්කු නැත.

ෆේස් බුක් පණිවිඩයක් ගිය දුර.......

https://matahithenahatiblogger.blogspot.com

Saturday, December 31, 2016

78 ක් වටින රුපියල් සියය..(53)



29 වෙනිදා හවස අම්මා අපේ ගෙට ගොඩවුනේ ලොකු අක්කාගේ උදව්වෙනි. වෙනදාට හිතු හිතූ වෙලාවට සාරියක් පටලවාගෙන අපේ ගෙදරට එන අම්මා දැන් අවුරුදු කිහිපයක සිට ටික දුරක් අවිදින්නටත් කාගේ හෝ පිළිසරනක් පතයි. යමක් කියන්නට ඇගේ සටහන් පොත හා පෑන අතට ගනී. එහෙත් එදා අම්මා මීට වඩා බොහෝ සවිමත්ව හිටියාය. ඈ කන්දක් තරම් වූ දුක්ඛ දෝමනස්ස හමුවේනොසැළී සිටියාය. අපට දුක නැමැති සුළිසුලගේ ගසා යන්නට ඉඩ නොදී ඇගේ දෑතින් අප රැක්කාය. ඈ බොහෝ දුරක් ගෙවා මේ විසිනව වෙනිදා 78 වන වියට පා තැබුවාය.
අම්මා මේ කල වික්‍රමය කරන්නට මට නම් මේ කල්පයේ බැරිවනු ඇත. මා අම්මා සමග තැබූ විට අහස පොළොව වැනිය. අදටත් මා එක වචනයකින් එක හැගීමකින් එක සියුම් සිදුවීමකින් සැලී යන්නේය. එහෙත් අම්මා මා වැනි සියයක් දුර්වල මිනිසුන්ට වඩා ශක්තිමත් වූවාය. ඒ ගැන සතුට ඇත්තේ අපට බව මා සිතමි. අවුරුදු හැත්තෑ අටක කාලයෙන් වැඩි හරියක්  ඈ විදි කටුක බව මා වින්දා නම් මා අනිවාරයෙන් පිස්සෙකු වන ඇත. අදටත් මා සමහරුන් පිළිබද සිතමින් දුක්වන්නෙමි. ඔවුන් මා සිතා මතා පෙලන්නේ යැයි  කල්පනා කරමින් දුක්වන්නෙමි. ඒ අයගෙන් ඈත් වන්නට කල්පනා කරමින් විදින්නෙමි. මා කොතරම් දුරවලදැයි හිතෙන්නේ එවිටය. ඒ දුර්වලකම කාගේ දැයි මා නොදනිමි. එහෙත් අම්මාගේ නම් නොවන බව දනිමි.

කෙසේ හෝ මගේ ගෙට ගොඩවුනු අම්මා එන්ගලන්තයේ සිට ලොකු අය්යා එවූ පතරංග කේක් ගෙඩියවත්, විටමින් බෝතල්වත්, පොඩි අය්යා කිසිදු වචනයක් කතා නොකරන අම්මා සමග පැය ගනනක් ඈත රටක සිට කතා කල දුරකතන  ඇමතුමවත්, ලොකු අක්කා හදා ගෙන ආ මිහිරිතම බිස්කට් පුඩිමත්, පොඩි අක්කා වියදම් කොට සංවිධානය කල කෑම වේලවවත් පිළිබද ඒ තරම් උනන්දුවක් දැක්වූවේ නැත. ඈ ආ විගස කලේ මගේ අතින් අල්ලාගෙන මගේ ගෙදර බිත්තියේඑල්ලා තිබූ පොඩි අය්යාගේ පින්තූරය පෙන්නා ඔහුගේ දරුවන් එන්නේ නැත්දැයි ඇසීමයි. මට ඒ වෙලාවට කියන්නට දෙයක් තිබුනේ නැතත් මම රෑ බෝ වී හෝ ඔවුන් එතැයි බොරුවක් කීමී.(ඔවුන් පසුදින අම්මා බලන්නට ගොස් තිබුණේය.)
ඇයට ලෝකයම දෙකට කඩා පාමුල තැබුවද සත පහක වටිනාකමක් නැත. ඇයට ඕනෑ ඈ දුක් කන්දක් විද හැදූ ඇගේ දරුවන් සමග ඉන්නටය. ඔවුන්ගේ දරුවන් සමග ඉන්නටය. අපේ අම්මා ආදරය කලේ තමන්ගේ එවුන්ට පලමුවෙනියෙනි. හැම මවක්ම එසේ වනු ඇතැයි මම සිතමි. ඒ අතරේත් අම්මා අපේ පවුලේ පිරිමි දරුවන්ට වැඩිපුර සෙනෙහස දැක්වූවාය. විටෙක  අක්කා ඇයට විහිළු කරන්නීය.'අපි ඉතිං බඩ බැදන් සැලකුවත් අම්මට පුතාල දැක්කමනේ හිනාවක් එන්නේ...' ඈ අප සැම හිනස්සා කියන්නීය. අම්මා එහෙම කියනවාටත් කැමැතිය. එහෙත් ලොකු අක්කා ඇගේ මිතුරියය. විටෙක දෙන්නා රන්ඩු වී මට දුක කියන්නීය. 'අම්මා මාත් එක්ක රන්ඩු අල්ලනවා ..ටිකකට එන්න මේ පැත්තේ..එතකොට ඔක්කොම හරිය කියන්නීය. එහෙම ගිය විටක අම්මා අක්කාවත් අපත් වටකරගෙන සිනා සෙන්නීය. ඇයට ඕනෑ එපමනය.

මට මේ වෙලාවේ මතක් වන සිද්ධියක් තිබේ. එක දිනක මගේ මිතුරෙක් අපේ ගෙදර එන්නට ඕනෑ යයි කීවෙන් මම ඔහු සමග ගෙදර ආවෙමි. ඔහුගේ පියා ඇලුමිනියම් වැඩපලක හිමිකරුවෙක් වූ යමක් කමක් තිබූ කෙනෙක් විය. ගෙදර තත්වය දැනදැනත් මා ඔහු එක්කාගෙන ඒම ගැන මට එදා හැගීමක් තිබ්බේ නැත. කෙසේ හෝ අම්මා අපට දවල්ට කන්නට බත් බෙදාදුන්නාය. පිගානට බෙදූ බත්වේලේ පරිප්පු හා පොල් සම්බෝලයක් අතරට බිත්තර බාගයක් තබා තිබුනේ ය. මගේ යාලුවා රසයි රසයි කියමින් බුදිනා අතරේ මගේ පිගානේ බිත්තර බාගේ ඉවර වෙන්නේ නැත. ඒ බිත්තර බාගයක් නිසා නොව තනි බිත්තර ගෙඩියක්ම මගේ පිගානට බෙදා තිබුණු නිසාවෙනි. මම බිත්තරය දැක කුස්සියට ගොස් අම්මාට අවනඩුව කීවෙමි. එදා අම්මා 'ඒ ළමයි හොදට කනවනේ ලමයෝ ඔයා ඕක කන්න ' කීවාය. අනෙක් බාගේ අක්කාගේ පිගානේ විය. ඒ අපේ අම්මාගේ හැටිය. එදා මට ලැජ්ජා හිතුනත් අද මගේ ආඩම්බර මතක අතරේ එකක් බවට ඒ සිදුවීම පත්ව තිබේ.

එදා කේක් ගෙඩිය කපා සියල්ලන්ටම කැවූ අම්මා තාත්තාට කවන්නට බෑ කියමින් ලැජ්ජාවෙන් සිනාසුනාය. ලොකු අම්මා මැදට පැන අම්මාට බල කලෙන් ඈ තාත්තාට කැව්වාය. ලොකු අම්මාගේ දියණියගේ දරුවෝද අපේ දරුවෝද මේ සුන්දර අත්දැකිම බඩවල් අල්ලාගෙන හිනාවෙමින් සතුටින් ඉන්නා දසුන් පවා අම්මා සතුටු කරන්නට ඇත.

මේ සොදුරු දසුන් මා මියෙන තුරුම හදවතේ කොනක තැන්පත් වනු ඇතැයි මම දනිමි.

ලොකු අම්මා ඇගේ උපන්දිනයට තෑග්ගක් ගෙනවිත් තිබුනාය. අපි පවුලේ බොහොමයක් දෙනා වාගේ එදා ඡායාරූපයක් ගත්තෙමු. ඉන් පස්සේ ඈ අම්මා සිඹ  ඒ තෑග්ග දුන්නාය. අම්මා කදුළු පෙරමින් මොනවාදෝ කීවේය. ඒ තෑග්ග කුමක්දැයි අපට තිබූ කුතුහලය අම්මා බින්දාය. ඒ තුනට හතරට නැමූ රුපියල් සියයකි.

සැබෑම ආදරයට වටිනාකම දෙන්නට කිසිවකට බැරිය. ලොකු කේක්, ලොකු කෑම වේලක්, ලොකු උපන්දින තෑග්ගක්, උපන්දින කාඩ්පතක් ....මේ  සියල්ල පරයා ආදරයෙන්... අමතක නොකොට... එක වචනයක් කියන්නට හැකිනම් මුලු ලෝකයම පරයා ඒ ආදරය දැනෙනු ඇත. ලොකු අම්මාගේ රුපියල් සියය ඒ ආදරය දැනෙන මොහොතකි.

අපෙ අම්මා ඇඩුවේ ඇයිදැයි මට තේරුම් ගත හැක. එතැන නොසිටි අය්යලා තුන්දෙනාටද අක්කලා දෙන්නාටද තේරුම් ගත හැකිය යයි මට සිතේ.

matahithenahatiblogger.blogspot.com

Tuesday, December 27, 2016

අනුන්ගේ කලිසම් සහ මගේ ලන්කට් (52)



කාලය ගෙවෙන්නේ ඉතා වේගයෙනි. ඒ වේගයෙන් යන්නට බැරි තැන්වලදී මම හිමින් යන්නට තැත් කරමි. එහෙත් ඊට ඉඩක් නැත. බොහෝ දේ ..බොහෝ චරිත  මගේ ජීවීතය හැඩගස්වන්නේ මටත් නොදැනෙන්නටය. ඒ හැමදෙයක්ම හැම කෙනෙක්ම පිළිබද මතකයක්  නැතත්, අඩුම තරමේ යම් කොටසක් හෝ මට මතක තිබේ.  සමහර තැන්හී ඒවා මතක් වී දෙනෙත් කදුළෙන් පිරෙන්නේය..සමහර තැන්හී නොදන්නා පාළුවකින් හිස පිරී යන්නේය..සමහර තැන්හී සතුටු සිත් ඇතිවෙයි. මේ සියල්ල ජීවිතයේ කොටස් වෙයි..මා එහිම කොටස් කාරයෙකි.

(මට තරම් අමතක වන්නෙකු මුළු පවුලේම සිටියේ නැත. ඒ සම්බන්ධයෙන් මා වාර්තා තබා තිබේ. වරෙක පෞද්ගලික පන්තියකට යන අතරමග ලොකු අය්යාගේ එක් අවුරුදු දියණියට කවන්නට අම්මා  දී යන්නටැයි කී, සාක්කුවේ දමාගත් කෙසෙල් ගෙඩිය මට මතක් වුනේ  මා එහි ගොස් ඇයව සුරතල් කොට  බස් එකේ ඉදගද්දීය. අන්තිමේ  චරප්ප වූ කෙසෙල් ගෙඩිය නිසා 'නන්දලාල් සර්ගේ එකවුන්ට්ස් පන්තියත්' මට නැතිවිය.) 

අලුත් ඉස්කොලේ පටන් ගැන්මම මට මහා අවුලකි.  ඉස්කෝලේ දින චරියාව මට හරියන්නේම නැත. උදෑසන අවදිවී දත් මදින්නට වීම මහා කරදරයකි. දෙවැන්න එකම කලිසම - කමිසය   අදින්නට වීමයි..නැත්නම් අය්යලා විසින් හම්පඩ ගසා  මට අදින්නට දෙන කලිසම් කමිස ගැන මගේ අකමැත්තයි.
ඒ අතරේ අම්මා විටින් විට අපේ නෑදෑයන්ගේ  හෝ අම්මා දන්නා හදුනන අයගේ ඇදුම් ගෙන ආවාය. අප ඒවාට ආසා කලෙමු. ඒවා අලුත්ම අලුත් නොවුනත් අපේ හිත් සතුටු කලේය. එහෙත් සමහර අවස්තා වල විහිළුවට බදුන් වන්නට වන කාරණාද විය. මගේ මතකයෙන් මේවා මැකී නොයන්නේම ඇය්දැයි විටක මා කල්පනා කරමි. සමහර විට ඒ සිදුවීම් මගේ ජීවීතය ආක්‍රමණය කොට ඇත්තා සේය. ඒවා මට නිරන්තරයෙන් මතක් වෙයි.
වරෙක මගේ සපත්තු ඉස්කෝලේ විහිලුවකට බදූන් විය. ඒ සපත්තු දෙක පිරිමි දෙකක් නොවන වගට මගේ මිතුරෝ කැට ලෑහ. මා පරදින්නේ නැත. ඒ අලුත්ම විලාසිතාව යැයි මා කියන කියන වාරයක් පාසා කොල්ලන් මට හිනාවුනේ මුත් මා ඒ කිසිත් තැකුවේ නැත. අඩුම තරමේ මා පරාද වන්නෙකු නොවන වගවත් ඔවුන්ට පෙන්නුම් කලෙමි. එහෙත් සපත්තුවේ මල් හැඩයට සිදුරුකල සපත්තු දැම්මේ බාලිකාවන් බව මා දැන සිටියෙමි. ඒ හිල් වහන්නට කලු සපත්තු පොලිෂ් ගුලි පිටින් ගෑවෙමි. අදත් මගේ රැකියාවට යන්නට සපත්තු දෙක ඔප කරනා හැමවිටම මට මතක් වන්නේ මගේ අර බාලිකා සපත්තු දෙකය.

සපත්තු වලට අමතරව මට තිබූ කලිසම් වල නිල්පාට සේදී ගොස් නිලෙහී ලා ම පාට වර්ණය මතුවී තිබුණත් මම ඒ ගැන තැකීමක් නොකලෙමි. එහෙත් 'ලමයින්' කොල්ලන් වී යට ඇදුම් අදින්නට පටන් ගන්නා කාලයේ හැම විටම මා අර දුහුල් කලිසමෙන් මතුවී පෙනෙනා දේවල් පරෙස්සම් කරගන්නට මහන්සි ගත්තෙමි. අන්තිමේ ගෙදරට අදින හිර කලිසම්වල කකුල් කපා යටට ඇන්දෙමි. එහෙත් එක දවසක මා වතුර බොන්නට පයිප්පය ලග නැවෙත්දී ලොකු කොල්ලෙකු මගේ රෝස පැහැති යට කලිසම දැක ' ඈ බං අක්කාගේ එක ඇදන්ද ආවේ ' කියා ඇසුවේ වතුර  පයිප්පයත් මාත් පමණක් මතක හිටින සේ මා අන්ධකාර කරවමිනි. වතුර බීම පසෙක ලා පන්තියට යන තෙක් මා සිටියේ ඒ අන්ධකාරයේමය. එවන් අන්ධකාර සිතිවිලි මට ඕනෑ තරම් දැනී තිබේ. එදා ගෙදර ගොස් මා අම්මා සොළවා මගේ ඉස්කෝලේ මාරුකර දෙන ලෙස ඉල්ලු විට ඈ හැමදාම මෙන් ..'හරි හරි තව ටික දවසනේ ..' කීවාය. මා කලින් කීවා මෙන් ඇගේ සිතේද, මට මෙන් 'හෙට ' ගැන බලාපොරොත්තුවක්  තියෙන්නට ඇත.
කීවාක් මෙන් දෙවැනි අය්යා මා ඊලග දවසේ කූද්දා මා අත කුඩා බ්‍රවුන් පේපර් බෑගයක් තබා..' ඇදන් පලයන්..' කීවේය. එකල ඔහු පංචිකාවත්තේ මෝටර් රථ අමතර කොටස් විකුණන තැනක වැඩ කලේය.

(ඔහු ගැන මට ලියන්නට බොහෝ දේ තිබේ. එහෙත් ඒ ගොනු කරගන්නට නොහැකිව ලතවෙමි. අද මා ඔහුගේ අය්යා මෙන් හැසිරෙමි. විටෙක මා ඔහුට යකෙකු සේ කඩා පාත් වන්නෙමි. විටෙක ඔහු හා වාද වන්නෙමි. බොහෝ වෙලාවන්හී මම ඔහු හා කතා බස් කරන්නේ නැත. මේ කියවන ඔබට ඒ ගැන ඇතිවන හැගීම ගැන මා කිසිත් අහිතක් සිතන්නේ නැත. මා එසේ වීමම නිසා ඔහු අද අඩුම තරමේ මහගෙදර තනිකඩව ජීවත් වන්නේය කියා මට දැනෙන සතුටු හැගීමක් තිබේ.  ඒ ගැන කමන්න.)

කෙසේ හෝ එහි තිබුනේ යට ඇදුම් දෙකකි. දෙකම තනි සුදුය. අම්මා ඒ දුටු විගස 'අපරාදේ කළු හරි දුඹුරු හරි ගේන්න තිබ්බේ ..' කියා කීවේ මගේ තරම දන්නා නිසාය.  පහුවෙනිදා මා ඉස්කෝලේ ගියේ පුදුම ආඩම්බරයකිනි. වතුර පයිප්පය ලගද , චූ පෝලිමේද මම කලිස්ම ටිකක් පහලට වන්නට ඇන්දෙමි. එහෙත් එකෙකු වත් මගේ අලුත් යට ඇදුම දැක්කේ නැත. ඒ ගැන මට දුකක් ඇතිවුනද කුමක් කරන්නද...

අද රැකියා ස්ථානයේ මා විසින් මෙහයවන තරුන කොල්ලන් අදින්නේද ඉනට නොව දනිහිසට නිසා උන් දකින මගේ සිත යලි මගේ ' ලන්කට් මතක ' අලුත් කරයි. එවිට මට තනියම සිනා යයි. එහෙත් එදා මගේ යට ඇදුම ඉස්කෝලේ කොල්ලන් නොදැක්කා සේම මුන් මගේ සිතේ සතුටද දන්නේ නැත.

මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේ යලි පුනරාවර්තනය වෙයි. සමහර දේ ගැන මටත් පුදුමය. ඉස්කෝලේ යන කාලයේ එක අවුරුද්දක මා ඇන්දේ කවුරුන් හෝ පිටරටක සිට ගෙනා සුදු අත්කොට කමිස කිහිපයකි. මෙහි දෙපැත්තෙම සාක්කු තිබුණු අතර උරහිස උඩින් බොත්තමක් අල්ලා සවිකොට තිබුණු යම් කොටසක් විය. ඉස්කෝලේ කොල්ලන් මේ මොනවාදැයි අසන්නට වුවත් මට ඒ පිළිබදව අදහසක් තිබ්බේ නැත. බාලදක්ෂයන්ගේ ඇදුමේ මේ ' උරපටිය'  අස්සෙන් විස්ල් එක එල්ලා තිබුණා මට මතකය. කොල්ලන් අන්තිමේ ඒ පිටරට බාලදක්ෂ ඇදුමක් බව තීරණය කලෝය. මමද ඒ ආඩම්බරයෙන් සිටියෙමි. ඒ කමිසයේ පොඩි ගතියක්ද තිබුණේය. එහෙත් එක දවසක ඉස්කෝලේ ගුරුවරයෙකු මේ කෑලි දෙක අයින් කරගන්නා ලෙස සත්තමක් දැම්මෙන් මා ගෙදර ගොස් ලොකු අම්මාට කියා ඒ කොටස අයින් කරගත්තෙමි.

එයිනුත් වසර දහයකට දොලහකට පසු ඕමානයේ මගේ නිල ඇදුමේ කමිසය එයම විය. එයිනුත් වසර පහකට පසු තානාපති කාරයාලයේ  'මවුන්ට්බැටන් හවුස්' හී නිල  ඇදුමේ කමිසයද එයම විය. එයිනුත් වසරකට පසු මගේ රාජකාරී ස්ථානයේ කමිසයද එයම විය. මීට අවුරුදු හතරකට පහකට පෙර අපේ ආයතනයේ අලුත් නිල ඇදුමක් හදුන්වා දුන්නේ නැත්නම් මම තවම අර කමිසය අදිමි.
මට ඒ ගැන සතුටුය..එහෙත් දුක මට ඒ කමිස ගෙනවිත් දුන් කෙනා පිළිබද මතකයක් නැති වීමයි. ඔහු හෝ ඇය කවුරුන් වේවා මා මේ මොහොතේ ඔවුන් මතකයට නගමි.
බොහෝ පින් වේවා යයි පතමි.