Tuesday, November 22, 2016

රචනාව



මේ ලග දවසක මගේ ගුරුවරයෙක් සිංහල පිළිබද දේශනයකට ඇවිත් 'පලු' යන්නට දුන්නා. හේතුව අපේ බාෂාව පිළිබද නොසැලකිලිමත්කම. ඉතින් ඒ වෙලාවේ අවුරුදු තිස් හතලිස් ගනන් වල අපට රචනාවක් ලියන ලෙස තර්ජනය කෙරුනා. දුන්නේ විනාඩි විස්සක්. වචන දෙසීයයක්.මාතෘකාව 'ලෝකයේ මා දුටු සුන්දරම ස්ථානය.
මේං මගේ රචනාව.





ලෝකයේ මා දුටු සුන්දරම ස්ථානය

මා ලෝකයේ බොහෝ තැන්හී ඇවිද ඇත්තෙමි. බොහෝ තැන්හී වශී වී, මෝහනය වී, එහෙත් මන්දස්මිතියෙන් බලා සිට ඇත්තෙමි. විටෙක එවා ලෝකයේ වඩාත් ජනාකීර්ණ, කොන්ක‍්‍රීට් වනාන්තරය..වරෙක ඒවා මිනිස් පූළුටක් පය ගසා නැති හරිත වන බිම්ය, වරෙක ස්වභාවික ලෙස පෙනෙන්නට තැනූ, කෘතිම උද්‍යානයන්ය, මහා ඩිජිටල් තිර මත මැවෙන සුරන්ගනා ලෝකයන්ය. වරෙක මහා කදු මුදුන්, වන පියස් හඹා යන ගුවන් සවාරිය. මේ හැම තැන්හීම මම මගේ නිසල කැමරාව රැගෙන යමි. එහි කාචය හඹා එන නිමැයුම් මගේ පරිගණකයේ රැස්කර තබා ගමි. ඒ නිමැයුම් අසිරිය දෙස බලා සැනසෙන්නට බැරිව ළතැවෙන්නෙමි. ඒ ළතැවීමට හේතුව ඒ එකදු දර්ශනයක්වත් මාගේ මනැස, ඇස පුරවන්නේ මුදු සිත සැනසීමට සමත් නොවන නිසාවෙනි.
එහෙත්,
මට තවම කිසිම අයුරකින් , කිසිම තාක්ෂණයකින් මගේ කැමරාවටත් මගේ කැමරාවෙන් පරිගණක තිරයටත් එකතු කරගන්නට බැරිවූ, කිසිදා එකතු කරගන්නට බැරිවෙන තැනක් තිබේ..


ඒ මගේ අම්මාගේ ඇකයයි..
මගේ අම්මාගේ ඇකයේ නිදාගෙන, ඇරෙන-වැහෙන නිදිමත දෙනෙත් අරිණා සැමවිටම, මට ඇගේ කෘශ වී ගිය, වේලී පරඩැල් වුණු දෙතන පෙනේ. ම එහි ඇබ්බැහියෙකු ලෙස එල්ලී කිරි උරා බොමි. මා නොදැන සිටියාට ඇගේ කුස හිස්ය, ඈ විඩාබරය, එහෙත් මා එහිම එල්ලී ඒ සුව විදිමි. ඒ දියැවී ගිය චීත්තයේ කොනක් අල්ලාගෙන, කුණු ලි දැළිකුණු රැුදුණු මිහිර විදිමි. මට නිදන්නට, මට සිහින දකින්නට, ඉඩදී ඇගේ අවුල් වූ රිදීවන් කෙස් කළඹ මා සනසා නිදැල්ලේ සුළගේ දුවන්නීය. ඇගේ වත හඹා ගලා එන වත්සුණු නොව, දහදිය පුසුඹ මා නැහැ පුඩු අස්සේ ගොස්, මණසැට කා වැදී, සුන්දර හෙටක් තනන්නට මග පාදා දෙයි.
මට අම්මාගේ උකුල ඇරෙන්නට ලොව වෙනත් තැනක් ඉදින් සුන්දර වන්නේ කෙසේද...?

ප.ළි.
******** මහතාණෙනි, මට මේ මාතෘකාවෙන් ලියන්නට වචන දෙසියයක් මදිය. එහෙත් ඔබේ ඉල්ලීම අහක දමන්නටද බැරිය. ඒ  නිසා මෙතැන නවතිමි.
තුති.