Tuesday, November 15, 2016

මිහිර සිත්තර සහ ලන්කට්



මිහිර බැද තිබුනේ පිළිවෙලටය. සති පනස්දෙකක් කොටස් හතරකට බැද ඒවා කඩදාසි බෑග්වල දමා අපූරුවට තිබුනා මට දනුත් සිතින් මවා ගන්නට පුළුවන. හංවැල්ලේ සිට ආ විගස මා කරකවා අතහැරියා මෙන් නිසා ලොකු අම්මා ඇයගේ දියණියට 'ඕං ඕකෙන් පත්තරයක්වත් දීපං කොල්ලට බලන්නට' යැයි කීවාය.

 මම ලොකු අම්මා ලග කිහිපවතාවක්ම නැවැතී ඉද තිබේ. ඒ ගෙදරදී මට හොද සැලකිලි ලැබුනේ ඇයට සිටියේ එක දුවෙක් නිසාය. පුතා තාත්තා සමග වෙන්ව ගොස් තිබුනේය. ඒ පුතාගේ අඩුව පිරෙන්නට අපේ ගෙදර හතරදෙනෙක්ම සිටි එක හොද වුනත් ඈ මවා ගත් සතුටු කේන්තියකින් අප 'පර' වැඩක් කල සැම විටම එලවාගත්තාය. එක වරෙක මගේ 'එල්ලෙන එකට' හොරි හැදී කස කසා ඉන්නා හැටි බලා ඉන්නට බැරිව ඈ මා එක්කාගෙන නුගේගොඩ ආ හැටිත් මට ඡායාවක් වාගේ මතකයේ තිබේ.

කෙසේ හෝ මාත් කරන්නට කිසිත් නැති තැන 'මිහිර' කියවන්නට පටන් ගත්තෙමි. අවසානයේ උදේ කුණුකෙල පිටින්ද, දවල් ජයසින්හේ සිට ආ ගමන්ද, කක්කුස්සියේ කර්තව්‍ය කරන ගමන්ද මම මිහිරට ඇබ්බැහි වුනෙමි. කොටින්ම කියනවානම් සීනීයාස් මල් ඇටයක් නහයේ කොනක තබාගෙන ' මල් මාමාගේ ' නහයේ මල මෙන්  පැලවෙනකම් බලාසිටියෙමි. ඒ තරම් මිහිරට මා ඇබ්බැහි විය. අන්තිමේ පත්තර බණ්ඩල එකින් එක ඉවර විය. ඉන් පස්සේ සතිපතා මිහිර එනතෙක් රස්තියාදුවේ ගියෙමි. පත්තරේ ආවේ බදාදාද  සදුදාද කියා මට මතක නැත. එහෙත් පත්තරේ ලොකු අම්මා හෝ බාප්පා ගෙනා සැනින් මැදින් පිටුවක් උස්සාගෙන  අපේ ගෙදර මේසේ උඩ හෝ යට ඉද එක හුස්මට ඉවර කරමි. ඉන්පසේ තව පිටුවක් සදහා ලොකු අම්මාගේ දියණිය හා රණ්ඩු වෙන්නෙමි. බැරිම තැන. 'මාත් ගන්නවා යකෝ..අම්මට කියල ..උඹ තියාගනින් ' කියා පරාජිත රණ්ඩුවක් ඇදගනිමි. අන්තිමේ ඈ මුලු පත්තරේම මවෙත විසිකරන්නීය. ඇය කදුළු පෙරාගෙන අඩන්නීය. ලොකු අම්මා ඇයටද මටද දෙන්නාටම බැන බැන වැඩෙහිය. මම මිහිරේ නිසා මට මේ මුකුත් පේන්නේ නැත.මම මගේ පාඩුවේ මිහිර රසවිද ඇයට යලි දෙනවිට ඈ බත් කා ඇදුම් මාරුකරගෙන 'සෙල්ලං ගෙයක්' කරන්නට ඇවිත්ය.

මට බඩගිනි එන්නේ එතකොටය. 'පොඩ්ඩක් ඉන්න මම ටකස් ගා එනවා' කියා අපේ කුස්සිය පෙරළුවද බඩට දාගන්නට දෙයක් නැත. තුන්වෙනි අක්කාද කිසිත් නොකියා 'පුස්මේන්තු' මූණක් දාගෙන සුදු ගවුම පිටින් පොතක් කියවයි. ඈ කවමදාවත් ඒ ගැන කෑ ගැසුවේ නැත. ඒත් මට පරල වී 'බඩගිනි ..මේ ගෙදර කන්න දෙයක් නැත' කියා ලතෝනි දෙන්නෙමි. අක්කා ඊට පසු පරල වෙයි. 'කට වහං හිටු බූරුවෝ' කියා මට ආදරෙන් කතා කරන්නීය. ඒත් මගේ ව්‍යායාමය සාර්ථකය. ලොකු අම්මා ලොකු තහඩු රෝසමල් පිගාන පිරෙන්නට බත් එකක් බෙදාගෙන එන්නීය. 'මේ මනුස්සයා කොහේ ගියාදැයි' හිමීට අම්මා සොයා මුමුණන්නීය.අම්මාට මුණු මුණු ගගා මොනවා කීවත්..ලොකු අම්මා තාත්තාට කිසිත් කියනු මා දැක නැත.
 මට තාමත් හිතාගන්නට බැරි දෙයක් තිබේ. ඒ ලොකු අම්මා අපේ තාත්තාට දැක්වූ ගෞරවය හා ආදරයයි. තාත්තා අසනීප වන හැම වෙලාවකම වාගේ ඇවිදගන්නට අමාරු ලොකු අම්මා ත්‍රීවිලරයක් අරන් දැනුත් අපේ ගෙදර එන්නේය. ඒ බැදීම් හරිම හර්ද්‍යාංගමය.

ඉතින් අර බත් එක අප දෙන්නා හෝ මම තනිව හිස් කරන්නෙමි. මට 'මේවා මතකදැයි' අක්කාගෙන් අහන්නට වුවමනාය. ඇයට මෙයට වඩා දේවල් මතක තියනවා ඇත. අපට මේ බත් පිගානත් නැති දවස් තිබේ . එහෙම දවස්වලට ගස්ගෙඩි තිබුනාට එහෙම නැති දවස් තිබීම ස්වබාවධර්මයේ වැරැද්ද නොවේ.  එහෙම දවසක පෙරදා අම්මා මිරිස් ඇඹරූ ගලේ සුදු බත් දා අනාගෙන කෑ දවස් මට අමතක නැත. මේ ලගදී ලොකු අම්මා මා ඇය දකින්නට ගිය විටද මේ කතාව මතක් කලාය. 'එහෙම කෑ නිසා අද මෙහෙම ලැබෙනවා' කියා ඈ කීවාය. එහෙම වෙන්නට ඇතිය.

මේ සෙල්ලම් ගෙදර මට කෂණිකයෙන් එපා වෙන්නේය. 'අපෝ තමුසෙගේ ගෑණු සෙල්ලං කියා ' මම මාරු වෙන්නෙමි. ඉන්පස්සේ මම මගේ 'ගැං' එකත් එක්ක ඉරිදාපොල, දෙල්කද ඇල, රත්තනපිටිය, පැගිරිවත්ත, උඩහමුල්ල, රේල්පාර, වනාත පාර, ගෙවල් පේලිය, අනෝජා වීරසින්හගේ අක්කාගේ ගෙදර ඉස්සරහා පිංලිද ආදී නෙක විධ පාරවල්වල ඇවිද යන්නෙමු. ටයර් පදින්නෙමු.

මිහිරට අමතරව අපට චිත්‍රකතා බැලීමටද ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් තිබිණි. එකල 'සිත්තර ,මධුර' ජනප්‍රියතම චිත්‍රකතා පත්තර විය. පත්තර අප මිලදී ගන්නේ නැත. ජයසින්හේ ලග පොඩි කඩේ මේ පත්තර කුළියට දෙනු ලැබේ. කඩේ බංකුවේ ඉද කියවීමට සත දහයක් හෝ විසිපහකි. ගෙදර ගෙන ඒමට සත විසිපහක් හෝ රුපියලකි. මේ ගනන් මට හරියටම මතක නැත. මේ පත්තර සදහා අනුග්‍රහය සීනී අක්කාගෙන් හෝ පද්මා අක්කාගෙනි. මා එක්කාගෙන ගොස් පොඩිකඩේ මුදලාලිට අදුන්වාදී මේ රාජකාරිය මට නිත්‍ය ලෙස සිනී අක්කා පවරාදුන්නාය. ඇගෙන් රුපියලක් රැගෙන හැල්මේ දුවන මම සීත්තර හෝ මධුරත් රැගෙන කෙලින්ම 'සිගිති'ලාගේ ගෙදරය. ඔබ හිතන්නේ මට වැරදුනා කියලාද..? නැත. සීනී අක්කා සහ සිගිතිලාගේ අම්මා නෑනලාය. ඒ නිසා වලිය. වලි නිසා කතා නොකරති. එහෙත් ඒ දෙන්නාටම පත්තරය ඕනෑය. සල්ලි සීනී අක්කාගේ වුව මම පත්තරය දෙන්නේ ඇයගේ හතුරාටය. (මේ අපේ කාලයේ ලමා රන්ඩු වැනි ඒවාය. පොඩ්ඩ බැරිවෙන්නට රණ්ඩු වූවාට එක මොහොතෙන් දෙ නෑනලා බදාගෙන අඩන වෙලාවල් ඕන තරන්ය.)ඈ මට සත පනහක් දෙයි. ඒක ඩිලිවරි ගාස්තුය. ඉන්පස්සේ ඈ එක හුස්මට සිත්තර කියවයි. ඈ කියවූ පසු මම ආයෙත් බොරු හැල්මේ සීනී අක්කා ලගය. ' පත්තරේ ගෙනිච්ච කෙනෙක් ගෙනල්ලා නැතුව පරක්කු වුනා..' මම මගේ අහිංසක මූණ දමන්නෙමි. 'පවු කොල්ලා රස්තියාදුවේ..' ඈ දුක්වන්නීය. මගේ සතපනහ සාක්කුවේ දගලන්නේය.

අන්තිමේ අපි සියලුදෙනා පත්තරේ කඩාගෙන මීක් නැතුව යුනිකෝ..දේදුණු කැළුම් අතරේ තනිවෙන්නෙමු. ස්පාටකස් හා යුනිකෝ මගේ වීරයෝ වෙති. ඔවුන් ඇස් කලුපාටෙන් වසාගෙන අලි සයිස් කඩු කස්තාන වලින් කරන හරඹය මට මැජික් මෙනි. මාද යුනිකෝගේ ඇස්වල හැඩයට කපාගත් කලුකඩදාසි කැබල්ලක් පැලද මගේ මිතුරන් සමග කඩු ෆයිට් කෙරුවෙමි. ඇස් වැසුණු කල යුනිකො හෙන 'ගේමක්' දුන්නද මම ඇස් වසාගෙන ගෙමක් දෙන්නට ගොස් කොල්ලන්ගේ සැර හූවකට බදුන් වුනෙමි. අහෝ ඉරිදාපොලේ යුනිකෝගේ ලන්කට් එකක්වත් නැති 'අවශේෂ' හිරිවැටී යන්නට මගේ හාල් කඩේ යාලුවා කඩුපාරක් දී තිබිණි.