Saturday, December 31, 2016

78 ක් වටින රුපියල් සියය..(53)



29 වෙනිදා හවස අම්මා අපේ ගෙට ගොඩවුනේ ලොකු අක්කාගේ උදව්වෙනි. වෙනදාට හිතු හිතූ වෙලාවට සාරියක් පටලවාගෙන අපේ ගෙදරට එන අම්මා දැන් අවුරුදු කිහිපයක සිට ටික දුරක් අවිදින්නටත් කාගේ හෝ පිළිසරනක් පතයි. යමක් කියන්නට ඇගේ සටහන් පොත හා පෑන අතට ගනී. එහෙත් එදා අම්මා මීට වඩා බොහෝ සවිමත්ව හිටියාය. ඈ කන්දක් තරම් වූ දුක්ඛ දෝමනස්ස හමුවේනොසැළී සිටියාය. අපට දුක නැමැති සුළිසුලගේ ගසා යන්නට ඉඩ නොදී ඇගේ දෑතින් අප රැක්කාය. ඈ බොහෝ දුරක් ගෙවා මේ විසිනව වෙනිදා 78 වන වියට පා තැබුවාය.
අම්මා මේ කල වික්‍රමය කරන්නට මට නම් මේ කල්පයේ බැරිවනු ඇත. මා අම්මා සමග තැබූ විට අහස පොළොව වැනිය. අදටත් මා එක වචනයකින් එක හැගීමකින් එක සියුම් සිදුවීමකින් සැලී යන්නේය. එහෙත් අම්මා මා වැනි සියයක් දුර්වල මිනිසුන්ට වඩා ශක්තිමත් වූවාය. ඒ ගැන සතුට ඇත්තේ අපට බව මා සිතමි. අවුරුදු හැත්තෑ අටක කාලයෙන් වැඩි හරියක්  ඈ විදි කටුක බව මා වින්දා නම් මා අනිවාරයෙන් පිස්සෙකු වන ඇත. අදටත් මා සමහරුන් පිළිබද සිතමින් දුක්වන්නෙමි. ඔවුන් මා සිතා මතා පෙලන්නේ යැයි  කල්පනා කරමින් දුක්වන්නෙමි. ඒ අයගෙන් ඈත් වන්නට කල්පනා කරමින් විදින්නෙමි. මා කොතරම් දුරවලදැයි හිතෙන්නේ එවිටය. ඒ දුර්වලකම කාගේ දැයි මා නොදනිමි. එහෙත් අම්මාගේ නම් නොවන බව දනිමි.

කෙසේ හෝ මගේ ගෙට ගොඩවුනු අම්මා එන්ගලන්තයේ සිට ලොකු අය්යා එවූ පතරංග කේක් ගෙඩියවත්, විටමින් බෝතල්වත්, පොඩි අය්යා කිසිදු වචනයක් කතා නොකරන අම්මා සමග පැය ගනනක් ඈත රටක සිට කතා කල දුරකතන  ඇමතුමවත්, ලොකු අක්කා හදා ගෙන ආ මිහිරිතම බිස්කට් පුඩිමත්, පොඩි අක්කා වියදම් කොට සංවිධානය කල කෑම වේලවවත් පිළිබද ඒ තරම් උනන්දුවක් දැක්වූවේ නැත. ඈ ආ විගස කලේ මගේ අතින් අල්ලාගෙන මගේ ගෙදර බිත්තියේඑල්ලා තිබූ පොඩි අය්යාගේ පින්තූරය පෙන්නා ඔහුගේ දරුවන් එන්නේ නැත්දැයි ඇසීමයි. මට ඒ වෙලාවට කියන්නට දෙයක් තිබුනේ නැතත් මම රෑ බෝ වී හෝ ඔවුන් එතැයි බොරුවක් කීමී.(ඔවුන් පසුදින අම්මා බලන්නට ගොස් තිබුණේය.)
ඇයට ලෝකයම දෙකට කඩා පාමුල තැබුවද සත පහක වටිනාකමක් නැත. ඇයට ඕනෑ ඈ දුක් කන්දක් විද හැදූ ඇගේ දරුවන් සමග ඉන්නටය. ඔවුන්ගේ දරුවන් සමග ඉන්නටය. අපේ අම්මා ආදරය කලේ තමන්ගේ එවුන්ට පලමුවෙනියෙනි. හැම මවක්ම එසේ වනු ඇතැයි මම සිතමි. ඒ අතරේත් අම්මා අපේ පවුලේ පිරිමි දරුවන්ට වැඩිපුර සෙනෙහස දැක්වූවාය. විටෙක  අක්කා ඇයට විහිළු කරන්නීය.'අපි ඉතිං බඩ බැදන් සැලකුවත් අම්මට පුතාල දැක්කමනේ හිනාවක් එන්නේ...' ඈ අප සැම හිනස්සා කියන්නීය. අම්මා එහෙම කියනවාටත් කැමැතිය. එහෙත් ලොකු අක්කා ඇගේ මිතුරියය. විටෙක දෙන්නා රන්ඩු වී මට දුක කියන්නීය. 'අම්මා මාත් එක්ක රන්ඩු අල්ලනවා ..ටිකකට එන්න මේ පැත්තේ..එතකොට ඔක්කොම හරිය කියන්නීය. එහෙම ගිය විටක අම්මා අක්කාවත් අපත් වටකරගෙන සිනා සෙන්නීය. ඇයට ඕනෑ එපමනය.

මට මේ වෙලාවේ මතක් වන සිද්ධියක් තිබේ. එක දිනක මගේ මිතුරෙක් අපේ ගෙදර එන්නට ඕනෑ යයි කීවෙන් මම ඔහු සමග ගෙදර ආවෙමි. ඔහුගේ පියා ඇලුමිනියම් වැඩපලක හිමිකරුවෙක් වූ යමක් කමක් තිබූ කෙනෙක් විය. ගෙදර තත්වය දැනදැනත් මා ඔහු එක්කාගෙන ඒම ගැන මට එදා හැගීමක් තිබ්බේ නැත. කෙසේ හෝ අම්මා අපට දවල්ට කන්නට බත් බෙදාදුන්නාය. පිගානට බෙදූ බත්වේලේ පරිප්පු හා පොල් සම්බෝලයක් අතරට බිත්තර බාගයක් තබා තිබුනේ ය. මගේ යාලුවා රසයි රසයි කියමින් බුදිනා අතරේ මගේ පිගානේ බිත්තර බාගේ ඉවර වෙන්නේ නැත. ඒ බිත්තර බාගයක් නිසා නොව තනි බිත්තර ගෙඩියක්ම මගේ පිගානට බෙදා තිබුණු නිසාවෙනි. මම බිත්තරය දැක කුස්සියට ගොස් අම්මාට අවනඩුව කීවෙමි. එදා අම්මා 'ඒ ළමයි හොදට කනවනේ ලමයෝ ඔයා ඕක කන්න ' කීවාය. අනෙක් බාගේ අක්කාගේ පිගානේ විය. ඒ අපේ අම්මාගේ හැටිය. එදා මට ලැජ්ජා හිතුනත් අද මගේ ආඩම්බර මතක අතරේ එකක් බවට ඒ සිදුවීම පත්ව තිබේ.

එදා කේක් ගෙඩිය කපා සියල්ලන්ටම කැවූ අම්මා තාත්තාට කවන්නට බෑ කියමින් ලැජ්ජාවෙන් සිනාසුනාය. ලොකු අම්මා මැදට පැන අම්මාට බල කලෙන් ඈ තාත්තාට කැව්වාය. ලොකු අම්මාගේ දියණියගේ දරුවෝද අපේ දරුවෝද මේ සුන්දර අත්දැකිම බඩවල් අල්ලාගෙන හිනාවෙමින් සතුටින් ඉන්නා දසුන් පවා අම්මා සතුටු කරන්නට ඇත.

මේ සොදුරු දසුන් මා මියෙන තුරුම හදවතේ කොනක තැන්පත් වනු ඇතැයි මම දනිමි.

ලොකු අම්මා ඇගේ උපන්දිනයට තෑග්ගක් ගෙනවිත් තිබුනාය. අපි පවුලේ බොහොමයක් දෙනා වාගේ එදා ඡායාරූපයක් ගත්තෙමු. ඉන් පස්සේ ඈ අම්මා සිඹ  ඒ තෑග්ග දුන්නාය. අම්මා කදුළු පෙරමින් මොනවාදෝ කීවේය. ඒ තෑග්ග කුමක්දැයි අපට තිබූ කුතුහලය අම්මා බින්දාය. ඒ තුනට හතරට නැමූ රුපියල් සියයකි.

සැබෑම ආදරයට වටිනාකම දෙන්නට කිසිවකට බැරිය. ලොකු කේක්, ලොකු කෑම වේලක්, ලොකු උපන්දින තෑග්ගක්, උපන්දින කාඩ්පතක් ....මේ  සියල්ල පරයා ආදරයෙන්... අමතක නොකොට... එක වචනයක් කියන්නට හැකිනම් මුලු ලෝකයම පරයා ඒ ආදරය දැනෙනු ඇත. ලොකු අම්මාගේ රුපියල් සියය ඒ ආදරය දැනෙන මොහොතකි.

අපෙ අම්මා ඇඩුවේ ඇයිදැයි මට තේරුම් ගත හැක. එතැන නොසිටි අය්යලා තුන්දෙනාටද අක්කලා දෙන්නාටද තේරුම් ගත හැකිය යයි මට සිතේ.

matahithenahatiblogger.blogspot.com

Tuesday, December 27, 2016

අනුන්ගේ කලිසම් සහ මගේ ලන්කට් (52)



කාලය ගෙවෙන්නේ ඉතා වේගයෙනි. ඒ වේගයෙන් යන්නට බැරි තැන්වලදී මම හිමින් යන්නට තැත් කරමි. එහෙත් ඊට ඉඩක් නැත. බොහෝ දේ ..බොහෝ චරිත  මගේ ජීවීතය හැඩගස්වන්නේ මටත් නොදැනෙන්නටය. ඒ හැමදෙයක්ම හැම කෙනෙක්ම පිළිබද මතකයක්  නැතත්, අඩුම තරමේ යම් කොටසක් හෝ මට මතක තිබේ.  සමහර තැන්හී ඒවා මතක් වී දෙනෙත් කදුළෙන් පිරෙන්නේය..සමහර තැන්හී නොදන්නා පාළුවකින් හිස පිරී යන්නේය..සමහර තැන්හී සතුටු සිත් ඇතිවෙයි. මේ සියල්ල ජීවිතයේ කොටස් වෙයි..මා එහිම කොටස් කාරයෙකි.

(මට තරම් අමතක වන්නෙකු මුළු පවුලේම සිටියේ නැත. ඒ සම්බන්ධයෙන් මා වාර්තා තබා තිබේ. වරෙක පෞද්ගලික පන්තියකට යන අතරමග ලොකු අය්යාගේ එක් අවුරුදු දියණියට කවන්නට අම්මා  දී යන්නටැයි කී, සාක්කුවේ දමාගත් කෙසෙල් ගෙඩිය මට මතක් වුනේ  මා එහි ගොස් ඇයව සුරතල් කොට  බස් එකේ ඉදගද්දීය. අන්තිමේ  චරප්ප වූ කෙසෙල් ගෙඩිය නිසා 'නන්දලාල් සර්ගේ එකවුන්ට්ස් පන්තියත්' මට නැතිවිය.) 

අලුත් ඉස්කොලේ පටන් ගැන්මම මට මහා අවුලකි.  ඉස්කෝලේ දින චරියාව මට හරියන්නේම නැත. උදෑසන අවදිවී දත් මදින්නට වීම මහා කරදරයකි. දෙවැන්න එකම කලිසම - කමිසය   අදින්නට වීමයි..නැත්නම් අය්යලා විසින් හම්පඩ ගසා  මට අදින්නට දෙන කලිසම් කමිස ගැන මගේ අකමැත්තයි.
ඒ අතරේ අම්මා විටින් විට අපේ නෑදෑයන්ගේ  හෝ අම්මා දන්නා හදුනන අයගේ ඇදුම් ගෙන ආවාය. අප ඒවාට ආසා කලෙමු. ඒවා අලුත්ම අලුත් නොවුනත් අපේ හිත් සතුටු කලේය. එහෙත් සමහර අවස්තා වල විහිළුවට බදුන් වන්නට වන කාරණාද විය. මගේ මතකයෙන් මේවා මැකී නොයන්නේම ඇය්දැයි විටක මා කල්පනා කරමි. සමහර විට ඒ සිදුවීම් මගේ ජීවීතය ආක්‍රමණය කොට ඇත්තා සේය. ඒවා මට නිරන්තරයෙන් මතක් වෙයි.
වරෙක මගේ සපත්තු ඉස්කෝලේ විහිලුවකට බදූන් විය. ඒ සපත්තු දෙක පිරිමි දෙකක් නොවන වගට මගේ මිතුරෝ කැට ලෑහ. මා පරදින්නේ නැත. ඒ අලුත්ම විලාසිතාව යැයි මා කියන කියන වාරයක් පාසා කොල්ලන් මට හිනාවුනේ මුත් මා ඒ කිසිත් තැකුවේ නැත. අඩුම තරමේ මා පරාද වන්නෙකු නොවන වගවත් ඔවුන්ට පෙන්නුම් කලෙමි. එහෙත් සපත්තුවේ මල් හැඩයට සිදුරුකල සපත්තු දැම්මේ බාලිකාවන් බව මා දැන සිටියෙමි. ඒ හිල් වහන්නට කලු සපත්තු පොලිෂ් ගුලි පිටින් ගෑවෙමි. අදත් මගේ රැකියාවට යන්නට සපත්තු දෙක ඔප කරනා හැමවිටම මට මතක් වන්නේ මගේ අර බාලිකා සපත්තු දෙකය.

සපත්තු වලට අමතරව මට තිබූ කලිසම් වල නිල්පාට සේදී ගොස් නිලෙහී ලා ම පාට වර්ණය මතුවී තිබුණත් මම ඒ ගැන තැකීමක් නොකලෙමි. එහෙත් 'ලමයින්' කොල්ලන් වී යට ඇදුම් අදින්නට පටන් ගන්නා කාලයේ හැම විටම මා අර දුහුල් කලිසමෙන් මතුවී පෙනෙනා දේවල් පරෙස්සම් කරගන්නට මහන්සි ගත්තෙමි. අන්තිමේ ගෙදරට අදින හිර කලිසම්වල කකුල් කපා යටට ඇන්දෙමි. එහෙත් එක දවසක මා වතුර බොන්නට පයිප්පය ලග නැවෙත්දී ලොකු කොල්ලෙකු මගේ රෝස පැහැති යට කලිසම දැක ' ඈ බං අක්කාගේ එක ඇදන්ද ආවේ ' කියා ඇසුවේ වතුර  පයිප්පයත් මාත් පමණක් මතක හිටින සේ මා අන්ධකාර කරවමිනි. වතුර බීම පසෙක ලා පන්තියට යන තෙක් මා සිටියේ ඒ අන්ධකාරයේමය. එවන් අන්ධකාර සිතිවිලි මට ඕනෑ තරම් දැනී තිබේ. එදා ගෙදර ගොස් මා අම්මා සොළවා මගේ ඉස්කෝලේ මාරුකර දෙන ලෙස ඉල්ලු විට ඈ හැමදාම මෙන් ..'හරි හරි තව ටික දවසනේ ..' කීවාය. මා කලින් කීවා මෙන් ඇගේ සිතේද, මට මෙන් 'හෙට ' ගැන බලාපොරොත්තුවක්  තියෙන්නට ඇත.
කීවාක් මෙන් දෙවැනි අය්යා මා ඊලග දවසේ කූද්දා මා අත කුඩා බ්‍රවුන් පේපර් බෑගයක් තබා..' ඇදන් පලයන්..' කීවේය. එකල ඔහු පංචිකාවත්තේ මෝටර් රථ අමතර කොටස් විකුණන තැනක වැඩ කලේය.

(ඔහු ගැන මට ලියන්නට බොහෝ දේ තිබේ. එහෙත් ඒ ගොනු කරගන්නට නොහැකිව ලතවෙමි. අද මා ඔහුගේ අය්යා මෙන් හැසිරෙමි. විටෙක මා ඔහුට යකෙකු සේ කඩා පාත් වන්නෙමි. විටෙක ඔහු හා වාද වන්නෙමි. බොහෝ වෙලාවන්හී මම ඔහු හා කතා බස් කරන්නේ නැත. මේ කියවන ඔබට ඒ ගැන ඇතිවන හැගීම ගැන මා කිසිත් අහිතක් සිතන්නේ නැත. මා එසේ වීමම නිසා ඔහු අද අඩුම තරමේ මහගෙදර තනිකඩව ජීවත් වන්නේය කියා මට දැනෙන සතුටු හැගීමක් තිබේ.  ඒ ගැන කමන්න.)

කෙසේ හෝ එහි තිබුනේ යට ඇදුම් දෙකකි. දෙකම තනි සුදුය. අම්මා ඒ දුටු විගස 'අපරාදේ කළු හරි දුඹුරු හරි ගේන්න තිබ්බේ ..' කියා කීවේ මගේ තරම දන්නා නිසාය.  පහුවෙනිදා මා ඉස්කෝලේ ගියේ පුදුම ආඩම්බරයකිනි. වතුර පයිප්පය ලගද , චූ පෝලිමේද මම කලිස්ම ටිකක් පහලට වන්නට ඇන්දෙමි. එහෙත් එකෙකු වත් මගේ අලුත් යට ඇදුම දැක්කේ නැත. ඒ ගැන මට දුකක් ඇතිවුනද කුමක් කරන්නද...

අද රැකියා ස්ථානයේ මා විසින් මෙහයවන තරුන කොල්ලන් අදින්නේද ඉනට නොව දනිහිසට නිසා උන් දකින මගේ සිත යලි මගේ ' ලන්කට් මතක ' අලුත් කරයි. එවිට මට තනියම සිනා යයි. එහෙත් එදා මගේ යට ඇදුම ඉස්කෝලේ කොල්ලන් නොදැක්කා සේම මුන් මගේ සිතේ සතුටද දන්නේ නැත.

මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේ යලි පුනරාවර්තනය වෙයි. සමහර දේ ගැන මටත් පුදුමය. ඉස්කෝලේ යන කාලයේ එක අවුරුද්දක මා ඇන්දේ කවුරුන් හෝ පිටරටක සිට ගෙනා සුදු අත්කොට කමිස කිහිපයකි. මෙහි දෙපැත්තෙම සාක්කු තිබුණු අතර උරහිස උඩින් බොත්තමක් අල්ලා සවිකොට තිබුණු යම් කොටසක් විය. ඉස්කෝලේ කොල්ලන් මේ මොනවාදැයි අසන්නට වුවත් මට ඒ පිළිබදව අදහසක් තිබ්බේ නැත. බාලදක්ෂයන්ගේ ඇදුමේ මේ ' උරපටිය'  අස්සෙන් විස්ල් එක එල්ලා තිබුණා මට මතකය. කොල්ලන් අන්තිමේ ඒ පිටරට බාලදක්ෂ ඇදුමක් බව තීරණය කලෝය. මමද ඒ ආඩම්බරයෙන් සිටියෙමි. ඒ කමිසයේ පොඩි ගතියක්ද තිබුණේය. එහෙත් එක දවසක ඉස්කෝලේ ගුරුවරයෙකු මේ කෑලි දෙක අයින් කරගන්නා ලෙස සත්තමක් දැම්මෙන් මා ගෙදර ගොස් ලොකු අම්මාට කියා ඒ කොටස අයින් කරගත්තෙමි.

එයිනුත් වසර දහයකට දොලහකට පසු ඕමානයේ මගේ නිල ඇදුමේ කමිසය එයම විය. එයිනුත් වසර පහකට පසු තානාපති කාරයාලයේ  'මවුන්ට්බැටන් හවුස්' හී නිල  ඇදුමේ කමිසයද එයම විය. එයිනුත් වසරකට පසු මගේ රාජකාරී ස්ථානයේ කමිසයද එයම විය. මීට අවුරුදු හතරකට පහකට පෙර අපේ ආයතනයේ අලුත් නිල ඇදුමක් හදුන්වා දුන්නේ නැත්නම් මම තවම අර කමිසය අදිමි.
මට ඒ ගැන සතුටුය..එහෙත් දුක මට ඒ කමිස ගෙනවිත් දුන් කෙනා පිළිබද මතකයක් නැති වීමයි. ඔහු හෝ ඇය කවුරුන් වේවා මා මේ මොහොතේ ඔවුන් මතකයට නගමි.
බොහෝ පින් වේවා යයි පතමි.

Saturday, December 24, 2016

දොස්තරවරු සහ දොස්තර මහත්තුරු...


මහරගම දැන් කැල්බෝ බේකරිය ඇති තැන 'සිල්වා මහත්තයා' මහත්තයෙකි. අපේ සියලුම රෝග කාරක වලට බෙහෙත් ගන්නට අම්මා අපව එක්කාගෙන ගියේ සිල්වා දොස්තර මහත්තයා කියා නොව සිල්වා මහත්තයා කියා කතා කල ඩොක්ටර් සිල්වා ලගටය. ඒ දොස්තර මහත්තයා වටකරගෙන ඇති නිල් රතු කොළ පාට ලොකු බෙහෙත් බෝතල්වල ඇති බෙහෙත් ඇත්තටම රසය. අප ගැන දැනගෙනද කොහෙදෝ සිල්වා මහත්තයා මූණ බලා හිනාවී අර ලොකු බෝතලයෙන් බෙහෙත් අපි ගෙනා කුප්පිවලට වක්කර දුන්නේය. ඒ බෙහෙත් සාප්පුව වටේටම විසිතුරු මාලු ඇතිකරන ටැංකි තිබ්බේය. මේ ටැංකිවල පාවී පාවී උන් ගෝල්ඩ්ෆිෂ් මාලුවන්ඟේ බඩවල්  ලොකුය. ඒ බඩවල් ලොකුවෙන්නේ ලෙඩ වී කී නිසා  මා බෙහෙත් අරන් එන ගමන් අර නිල්පාට බෙහෙතෙන් ටිකක් අර ටැංකියට දැම්මෙමි. මාලුවාගේ ලෙඩේ හොද වන්නට ඇත. ..මේ පාට පාට බෙහෙත් වලට අමතරව සිල්වා මහත්තයා  සුදු පාට  කඩදාසි කැබැල්ලක ලොකු අකුරෙන් ලියා පෙති දෙකකට වඩා නොදුන්නේය. බෙහෙත් වලට වත් හිලව් වන්නේ නැති සල්ලි ගත්තේද මූණ බලාය. මට නං මතක ඇති දවසක අපෙන් සල්ලි ගත්තේ නැත. ' අඩුවක් නැත්නං විතරක් ආපහු එන්න‍ය ' කියා අර පුරුදු හිනාවෙන්ම 'ටිං..'  ගා අර  සීනුවට ගැහුවේය.

  ඒ දොස්තර මහත්තයෙකි.

නිමල් ගුණසෙකර වගේ රැවුලත් මූණත් තිබුණු මට නම මතක නැති තුවාල වලට බෙහෙත් දැමූ තව කෙනෙකු ආනන්ද අය්යලාගේ ගෙවල් පහුකරගෙන දෙල්කද පැත්තට යන විට හමුවන කඩ පේලියේ උන්නේය. මේ මනුස්සයාද අනේක විධ තුවාල වූ අපේ දද, කුෂ්ට, වන, හොරි වලට මෙන්ම කැපුම්, වැටීම් වලටද බෙහෙත් දැම්මේය. (ලොකු අය්යා මේ කෙනාව දන්නවා නිසැකය.) අම්මා මා එක්කාගෙන යන හැම දාම  ' මෙයාගේ කකුල් බැදලා තිබ්බොත් නන් තුවාල හොදවෙයි, නැත්නං අර සියඹලා ගහ කපන්නට වෙයි'  කියා අර ඉරිදාපොළේ මායිමක තිබූ ලොකු සියඹලා ගහ පෙන්නා කීවේය. මා සියඹලා ගහේ අතුවල වාඩිවී 'සීනී සියඹලා' කනු ඔහු දකිනවා වන්නට ඇත. මට මේ මනුස්සයා මතක තව කාරණයක් වෙයි. ඒ කොල්වින් ආර් ද සිල්වා නැමැති ඒ දවස්වල '' කාර් එකක යන කන්නාඩි දාන ලොක්කෙකු ''බවට පමණක් දන්නා කොණ්ඩය අවුල් කළුම කළු කෙනෙකුගේ වාහනය බ්‍රේක් නැතිව මාර ගහේ හැප්පුනදා 'සර් කොහෙවත් තුවාල ඇද්දැයිද මා ලග බෙහෙත් තියනවා..'  අහපු කෙනා නිසාය. වාහන හැපෙන එක ඒ දවස්වල  ලොකු සිදුවීමක් විය.  ඒ අස්සේ මේ කන්නාඩි  මහත්තයාගෙ වාහනය හැපීම ලොකුම ලොකු සිදුවීමක් වුනේය. (දැන් මට ඒ සිදුවීම නැවැත වෙන්නේ නම් කියා හිතේ.)  ඒත් එ දවස මට අර බිදුණු වීදුරුවේ කුඩා වීදුරු කැට අර මහත්ත‍යාගේ සිදුවීමට වඩා වටිනාකමක් ගෙනවිත් දුන්නේය. බෙහෙත් දාපු නිමල් ගුණසේකර වෙඩිතබා මරා දැමුණු බවට මට මතකයක් තිබේ. එහෙම වුනා නම් ඒ වෙඩි තිබ්බේ  තව මනුස්සයෙකු වන්නට බැරිය.

ඒ දොස්තර නොවුනු දොස්තර - අහින්සකයෙකි.

ඊලග දොස්තර මහත්තයා විශේෂයෙන් කන සම්බන්ධ අයෙකු විය. ඔහුව මුණ ගැහෙන්නට දෙල්කද හන්දිය පහුකරගෙන වික්‍රමාරච්චි කන්නාඩි සාප්පුවත් පහුකරගෙන යන්නට ඕනෑය.  කනේ කලාදුරු පිරීම එදවස සාමාන්‍ය දෙයකි. එහෙම වී කන රිදෙන්නට ගැනීම, කන වටේ රතුවීම,  උණ වගේ හැදීම නිසා මේ දොස්තර මහත්තයා ලගට යාමත් සාමාන්‍ය දෙයකි එහෙත් අර කලාදුරු සුද්ද කරන්නට බැරිවුනු දාට මොකක්දෝ බටයකින් කනහරහා වතුර යැවීම මගින් කරන ප්‍රතිකාරය අසාමාන්‍ය එකකි. ඒ ප්‍රතිකාරයෙන් පසුව ටික දවසක් යනකන් ඉදිකටුවක් වැටුනත් ඇහෙන තරමට කන සුද්ද වන්නේය. එහෙම දේවල් හොදද කියා මා දන්නේ නැත. දැනගත්තද කරන්නට දෙයක් තිබුනේ නැත.


එහෙත් කල්පෙකට අර කනේ ලෙඩේ එන්නේ නැත.

ඒත්
එදා අම්මා කළුබෝවිල සිට  පැමිණ මා සමග නැවැතුනු තැන සොයිසා නර්සින් හෝම් එක 'අපේය'. ඒ ලොකු තට්ටු දෙකේ ගෙදර පවත්වාගෙන ගිය පෞද්ගලික රෝහල අපේ තාත්තාගේය. නැත්නම් තාත්තා වැඩට නොගිහින් මේ ඉස්පිරිතාලේ සති ගනන් නවතින්නේ කොහොමද.. ලොකු බන්දේසියක කෑම පමනක් නොව අතුරුපසද, දොඩං වීදුරුවක්ද එන්නේ කොහොමද. ..තාත්තා ලෙඩෙක් නන් එයාට ඕන ඕන වෙලාවට එළියට ගිහින් එන්නේ කොහොමද ...එහෙම ගිහින් ඇවිත් කන්නෙත් නැතිව නිදාගන්නේ ලෙඩ වී ඇවිත්ද...මේ මා මෙහි පැමිණි පලමු වතාව නොවේ.  මේ සා විසල් සිතිවිලි අතරේ මම අම්මා සමග ඒ ඉස්පිරිතාලෙට පල්ලම බැස්සෙමු.
කළුබොවිල මිසීලා ඝන සැරේට වැඩය. නිදහසක් නැතිව වැඩය. මෙතැන එහෙම හදිසියක් නැත. කළුබොවිල මල් පෝච්චි..තිර රෙදි..ලස්සන බබාලාගේ පින්තූර නැත. මෙහෙ ඒ ඔක්කොම තිබේ. අම්මා මේ ඉස්පිරිතාලේ 'අපේ නිසා' කෙලින්ම ගොස් පඩිපෙල නැග්ගාය. පඩිපෙලින් වමට හැරී නොම්මරයක් ගසා තිබුණු දොරක් ඇරියාය. ඒ කාමරේ දිව්‍යලෝකයකි. සිවිලිමේ ෆෑන් ඒකක් කැරකෙන්නේය. ඇද පිරෙන්නට සුදු ඇදරෙදි පිරවී ඇත. කොට්ටා අපේ වගේ ගල්වී දාර අයින්වල මකුනන් රජවී නැත. ඒ දිව්‍යලෝකයටම අල්ලා කක්කුස්සියක් ඇත. මූණ හෝදන තැන 'මං සයිස් ' කන්නාඩියකි. නාන තැන මල් මල් ඉටි රෙද්දක් එල්ලා ඇත්තේය. ඒ කක්කුස්සියේ මා ගමෙන් ආ පසු  ප්‍රථම වරට හෙලුවෙන් නෑවෙමි. එහෙත් සබන් කැටේ නම් හූණු බිජ්ජක්වත් තරම්  නැත. නා ගත් සැනින් ඉස්කෝලේ ඇදන් ගිය ඇදුන් ගලවා අම්මා ගෙනා ඇදුම් ඇදගත් කෂණයෙන් මට බඩගිණි හැදිණි.   ඇද ලගම කුඩා මේසය උඩ මා අර කලින් කී විසාල කෑම බන්දේසිය දැල් කූඩයකින් වසා ඇත්තේය. තාත්තා ඇද උඩට වී පත්තරේ බලන්නේය. අම්මා තාත්තාට මට වෙච්ච දේ විස්තර කරන්නීය.. ඒ අතරේම අර බන්දෙසිය වසා තිබුණු කූඩය ඇර,  අර වෙන වෙනම තිබුණු හොදි කලවම් කොට  අනා 'පතරංග මාලු කෑල්ල ' කඩා අනමින් මට කැව්වාය.

මගේ බඩක හැටි. ...

එවර නම් අම්මාද කෑවාය. තාත්තා නිසොල්මනේ පත්තරේ කියවන්නේය. අතරින් පතර අම්මාගෙන් මොනවාදෝ ඇසුවාය. අන්තිමේ 'හෙට වැඩට යනවාදැයි' අසන විට තාත්තාට කේන්ති ගියේය. ' උන් මාව වට්ටන්න හදන්නේ..රස්සාවට ගහලා...මම බලා ගන්නං .මං ඉන්නේ ලෙඩ නිවාඩු පිට..උන්ට ඕනනං මෙතෙන්ට එයිනේ...' කියා අම්මාට සත්තමක් දැම්මේය. අම්මා ඕන එකක් රස්සාව බේරගන්න..' යැයි කියා නැගිට්ටේ යන්නටය.
මේ තාත්තාගේ රැකියා ස්ථානයේ සේවකයන් සදහා ලියාපදිංචි වී ඇති රෝහලකි. තාත්තාගේ ආයතනයේ සේවකයෝ මෙහි පැමිණ ලෙඩ සුවකරගෙන බිල 'එහෙට ' යවති. ඒ නිසා මුදල් ගණුදෙනුවක් නැත. එහෙත් මේ  සොයිසා දොස්තර කෙනෙක් නොව 'ඩොක්ටර් 'කෙනෙකි. හරිම සැහැල්ලු මනුස්සයෙකි. නෙරා ආ බඩ උඩට ටයි පටිය ඇන්දෙය. කන්නාඩි දැම්මේය. අපට විහිළු කලේය.  විටමින් ජාති, පෝෂණ අතිරේක නිකන් දුන්නේය. (මට හොදටම මතක මගේ බඩේ ලෙඩකට 'ෆයිබොජෙල්' දුන්නේය.).  තාත්තාට සැර වැර කලේය. හැබැයි ඉන්ග්‍රීසියෙන් නිසා මට තේරුනේ නැත. එහෙමත් කර තාත්තාගේ ඇදේ වාඩිවී බර බර දේවල් කතා කලේය. සුලු සුලු ගණුදෙනුද කලේය.

ඒ දොස්තර තාත්තාගෙ යාලුවෙක් විය.

අපි දෙන්නා 'එහෙනන් අපි යනවා 'කියා පිටත් වුනෙමු.

ප.ලි.
 මා අසනීප වී ඉස්පිරිතාලේ ඉන්නා දවසට  මගේ බිරිද පැමිණ මා අතගා..නලල සිඹ යන්නීය. එහෙත් අපෙ අම්මාට, තාත්තාට එහෙම තිබුනාද කියා මට මතක නැත. එහෙම නැත්නම් ඒ කාලේ එහෙම පෙන්නුවේ නැත. ඒ අය ඒ ගැන තැකීමක් කලේද නැත. තාත්තා සාමාන්‍ය ගානට දා ගත් විට අම්මාගේ නම ඈදා සින්දුවක් කියයි. අම්මා හිනාවෙයි. වැඩි දවසට 'අය්යා මල්ලී වාගේ..' සින්දුව කියයි. ඔවුනට අප නිසා සිය පෞද්ගලික ජීවිතය අහිමි වන්නට ඇත. මට දැනුත් මතක් වන්නේ අප නිදාගත් හැටිය, සාලයේ මෙහා කොනේම දෙවැනි අය්යාය,ඊලගට තුන්වෙනි අය්යාය, ඊලගට මමය. මට එහා පැත්තේ අම්මාය, අම්මාට එහා පැත්තේ ලොකු අක්කා..දෙවැනි අක්කා.තුන්වැනි අක්කා එක පෙළටය. අක්කාද මාද අම්මා අතනොහැර වෙලාගෙන නිදාගත්තෙමු. තාත්තා ඒ පෙල හරහට මේසය යටය. මට දැන් ඒ ජීවිත වල අප නිසා වියෝවුණු බැදීම් ගැන දුකක් තිබේ. අප ඒවා කවමදාවත්ම තේරුම් ගත්තේ නැත. එහෙත් එ බැදීම නැතිවූ විට පවා වෙනස් නොවී  අන් බැදීම් උත්සන්න වී අම්මා අපට මෙන්ම තාත්තාටද හැගීමෙන්  ආදරය කලාය.

ඒ අපේ අම්මාය.

Tuesday, December 20, 2016

ඉස්පිරිතාල



කොල පාට කෙටි තාප්ප අයින දිගේ ඇවිදිමින් නොව දුවමින් එන ගැහැණියගේ සිරුරේ එහෙන් මෙහෙන් පැටලී ඇති සාරිය නිකරුනේ සුලගේ දුවන්නේය. ඇගේ කෙහෙරැළි පවා හරි හමන් ලෙස එකතු කොට බැදී නැත්තේය. එක අතක කෙටි කුඩ කබලකි. එහෙත් ඇගේ තියුණු ඇස් හරියටම සිය දරුවාගේ දුබල ඇස් දුර තියා හැදින්නාය. ඇගේ ඇසෙන් වැටෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබූ කදුළු බිද ඇස් කෙවෙණි මතින් අතහැරුනේ සිය දරුවාගේ හිස මතය. ඒ කදුළු බිදුව කාෂ්ඨක පොලෝතලයට වැටුණු දිය බිදක් මෙන් ඔහුගේ කෙටි කොණ්ඩා ගස් අස්සෙන් ගොස් අතුරුදහන් විය.

මේ මගේ අම්මාය.

ඇගේ ළැම මහා හය්යෙන් ගැහැන්නේ දෙල්කද සිට එක හැල්මේ බස් රථ දෙකකට නැගී කළුබෝවිල රෝහල් වාට්ටුවට දිව ආ නිසා නොවේ. ඇගේ ලැම ගැහෙන්නේ කිසිදු අනතුරක් උපද්‍රවයක් නැතිව මා මේ බංකුවේ ඉන්නා නිසාය.

උදා රැස්වීමේදී මගේ හිස බර වී කලාන්ත ගතියක් ඇතිවෙමින් තිබියදී ම පිටුපස්සේ උන් කොල්ලා මා අල්ලාගෙන තිබේ. ටික මොහොතක් යනතුරු මා අපැහැදිළි රූප දකිමින් උන්නෙමි. ඉන්පස්සේ කවුරුන් හෝ මා ඔසවාගෙන ගොස් බුදුමැදුරට මෙපිටින් පිහිටි කතෝලික මැදුරේ සීතල ලී බන්කුවක හාන්සි කල බවක් මට මතකය. වරින් වර කිහිප දෙනෙකු පැමිණ මගේ මූණ දෙසට එබෙමින් 'අනේ අපොයි..ඇයි දන්නෑ..මොකද කරන්නේ..'  ආදී වශයෙන් දුක් සහිත මුහුණු පෙන්වූවා මට යන්තමට මතකය. එහෙත් හදිසියේ යලි සියල්ල කළුවර වී ගියේය.
මා ඇස අරින විට මා සිටියේ ඇදක් උඩය. සුදු ඇද රෙදි අතරේ අතපත ගෑ මට මගේ අතට කටුවක් ගසා ලේ දෙමින් තිබුණේය. මම කෙදිරි ගාමීන් කෑ ගසන්නට තැත් කලෙමි. එහෙත් මගේ කෙදිරි ගෑම් වලින් පලක් නැත. මා වටපිට ඇදන් වල ඉන්නා වයසක අයටද මගේ ඉස්සරහා ඉන්නා තරුණ කිහිපදෙනෙක්ද මා දෙස ඇස් පිය නොගහා බලා ඉන්නේය. මට කුමක් වීදැයි නොදන්නවාට අමතරව මේ ඇස් වලින් මට මහා ප්‍රශ්න වැලක් අසන්නේය. මම යළි ඇස් පියාගතිමි. ඇස් පියාගෙන මහා හය්යෙන් ඇඩුවෙමි. අම්මා ලග නැත..මා දන්නා කෙනෙකුද නැත. මා ඉන්නේ ඉස්පිරිතාලයක බව පමණක් දනිමි. ඊට අමතරව දකුණු අතේ ගසා තිබෙන කටුවෙන්ද උදේ සිට කිසිත් නැති බඩෙන්ද මහා දැවිල්ලක් එයි.එහෙත් මා සනසන කිසිවෙකු නැත. සැනසීම කෙසේ වෙතත්  'දැන් හොදයි වගේ නේද..අපි සේලයින් එක ගලවන්නං ..අරපුටුවෙන් වාඩිවෙලා ඉන්න..' යැයි කී හෙදියගේ අකාරුණික හඩ (මෙතෙක් මට අර කටුවෙන් දී ඇත්තේ ලේ නොව සේලයින් බව දැනගත්තෙන් හිතට සනීපයක් දැනුනේය.) මට මෙතැනින් දුවන්නට හිතෙයි.  එහෙත් මා කොහේ දුවන්නද. මා ඉන්නේ කොහෙද..ඉස්කෝලෙන් මා මෙහි ගෙනත් දමා යන්නට ඇත්ද..අම්මා මා මෙහි බව දන්නවා ඇත්ද..මේ කිසිවකට මට උත්තර නැත. මා හගීමක් නැතුවම ඇස් වලින් කදුළු පෙරෙන්නට හැරියෙමි. ඒ කදුළු කඩා වැටෙන්නේ මටත් නොදැනීමය. මා මෙහි තනිවී ඇත.
  (ජීවිතයේ සමහර ඉතාමත් ආරක්ෂිත, සැපපහසුකම් සහිත, දෙනෝදාහක් ගැවසෙන ඕනෑ කරන ඕනෑම දෙයක් ලබාගතහැකි තැන්වල පවා මා මේ හැගීමෙන් තනිවී ඇත්තෙමි. ඒ හැගීම මෙහි සටහන් කල නොහැක. ඒ හැගීම අකුරු කල නොහැක. ඒ හැගීම පහල වූ විට මා අදත් සොයා යන්නේ අම්මාවය. ඇස් පියාගෙන මොහොතක් ඉන්නා විට මා අම්මාගේ සාරි පොටේ එල්ලෙමි. එවිට මා සුරක්ෂිතය. දශක   හතරකටත් පසු මා මේ හැගීමෙන් ගෙවූ දවස් තිබේ. ඉනුත් බොහෝ වෙලාවට මා උන්නේ ඉස්පිරිතාල වලය. මා අන්තිමට උන් ඉස්පිරිතාලය, ඉස්පිරිතාලයක් නොව හෝටලයකි. එහෙත් එහි මා බලන්නට ආ කෙනෙකු විදුලි සෝපානයට වැදී මැකී යනතුරු බලා ඉද මා මේ හැගීමෙන් අර සුවිසාල රෝහලේ තනිවුනෙමි. එදා මට ඇස් පියාගෙන හෝ අම්මාගේ සෙවනට යන්නට බැරි විය. ඒ හැගීම යලි මතු කරන්නට මා අදද අකමැත්තෙමි. )

එහෙත් අම්මා මා සොයා ආවාය. ඇගේ කටහඩේ ඇත්තේ වෙහෙසක් පමණි. ඈ මා සිඹ අර අකාරුණික හෙදිය ලගට ගියාය. හෙදිය ඈ සමග මා ලගට ආවාය. 'දැන් මුකුත් නෑනේ පුතේ..ඔයා උදේට කෑවෙත් නෑනේ නේද..ඔය ඇගට ශක්තිය නැතිකම..උදේට හොදට කන්න..'  මා ඇදෙන් පන්නා දමා මේ මකුණු බන්කුවේ වාඩිකරලූ ඇය අම්මා සමග විත් මා සනසන්නේය. මා කිසිත් හැගීමක් පිට නොකර අම්මාගේ අත තදින් අල්ලාගෙන සිටියෙමි. ඉන්පස්සේ අම්මා තවත් වෙලාවක් ගතකොට මොනවාදෝ අත්සන් කරමින් ලොකු කොල තොගයක් රැගෙන මා ලගට විත් 'යං' කීවාය. මා බන්කුවෙන් පැන්නෙමි. මට මෙතැනින් පලා යන්නට වුවමනාවක් තිබූ බව අම්මා දැනගන්නට ඇත. ඒ නිසා ඇය අර හෙදියට 'යන්නං කියා' එන්නටයි කීවාය. මම ඈ ලගට ගොස් මා යනවා කී විට ඈ මගේ ඔලුව අතගා ඇගේ ලග තිබූ පෑනක් මට දුන්නාය. 'ඕක ඔයාට..' ඈ ඇස් ලොකු කරන් බලා ඉන්නා මට කීවාය..මා එයටනම් කිසිත් නොකියා අම්මා දෙසට දීවෙමි.

අප දෙන්නා කොල පාට කෙටි තාප්ප අයිනෙන් දිගු කොරිඩෝව මැදින් එළියට අවෙමු. ඒ හැමතැනම ඇත්තේ එකම සුවදය. එය ඉස්පිරිතාල ගද ලෙස මා දැන සිටියෙමි. මගේ ජීවිතය පුරාම වරින් වර මේ සුවද අත්විද තිබේ. ඒ සුවද මැකී යන මොහොතේ හැරී බලන විට, කළුබොවිල ශික්ෂණ රෝහල ලෙස කලුපාටෙන් ඇද තිබූ සුදු බිල්ඩිම මගේ ඇස ගැසුණේය. ඉන්පස්සේ  මා දුටුවේ 'පෙරේරා බේක් හවුස් ' බෝඩ් ලෑල්ලයි. අම්මා මා කැටුව එහි ගොස් මේසයක වාඩිවූ සැණින් තලතුනා මනුස්සයෙකු මාලුපාන්, බිත්තර පාන්. ජෑම් පාන් නිකං බනිස් කිඹුලන් ආදී කැම තොගයක් බහාලු බන්දේසියක් ගෙනාවේය. අම්මා මට කන්නැයි කීවාය. මෙහෙම කන්නට ලැබෙන්නේ ආච්චීගේ පෙන්ෂන් දවසට විතරය. එහෙමත් නැත්නම් ආනන්ද අය්යාගේ පඩි දවසට විතරය. මම ඈ දිහා බලා සිටියෙමි. අම්මා සිනාසුනාය..'කන්න...සල්ලි තියෙනවා..' කීවාය. මම අර බන්දේසියේ තනිවුනෙමි. අම්මා කිසිත් නොකැවාය. මා බනිස් කැබැල්ලක් දිගු කල හැම විටම ඈ ' මට බඩගිනි නෑ' කීවාය.
(ඇගේ මේ මැජික් වචනය මා හදුනමි. අපේ අම්මාට කවරදාමකවත් බඩගිනි වෙන්නේ නැත. මට බඩගිනි කියා කියන එක දවසක්වත් මා දැක නැත. ගෙදරදී මුළින්ම තාත්තාටද ඉන්පස්සේ අපේ බෙලෙක් පිගන් හතටද බත් බෙදන අම්මා ඉතුරු වූ වලදක බත් කනු මා දැක ඇත. ඒ හැම වෙලාවකම අම්මාගේ ඇතිළියට බත් හොදි යලි බෙදන්නේ අපේ තුන්වෙනි අය්යාය. සමහර දාට ඒ අය්යා අම්මාට බැන වදින්නේය. ' ඔයා දන්කුඩ නේද කන්නේ ...ඇයි හැමෝටම එක වගේ බෙදන්න බැරි...' අය්යා සමහර දාට ඔහුගේ පිගාන සැරෙන් කුස්සියේ මේසය උඩ තබා යන්නේය. ඒ නිසාම අම්මා අය්යාගේ පිගානෙන් හොදි මාළු ටිකක් ගනී. ඒ අය්යා අදටත් වෙනස් වී නැත. )

අම්මා මගේ පෙරැත්තය නිසාම කිරිතේ එකක් බීවාය. මට කෑම අහේනියක් මිස වෙන උපද්‍රවයක් නැති එක ගැන ඈ සතුටු බව ඇගේ මුහුණෙන් පෙනේ. අප දෙන්නා එතැනින් මගට බැස නුගේගොඩට විත් දෙල්කද පැත්තට පයින්ම ඇවිද්දෙමු. මා හිතුවේ අප දෙන්නා යන්නේ ගෙදර කියාය. නමුත් අම්මා අපේ ඉස්කෝලෙත් පහුකරගෙන ටීන් ටික ඉදිරියට විත් නතරවුනේ ' බර්නාඩ් සොයිසා නර්සින් හෝම්' එක ලගය.

ප.ලි
ඉතුරු කතාව ඊලගට ලියමි. මන්ද අදත් මට කොණ්ඩෙ බැදපු එවුන්ට කන්න දෙන්නට යන්නට වී තිබෙන නිසාය.




Sunday, December 18, 2016

කොලු සීන්..



හය එෆ් සහ ඊ වෙන්වී තිබුණේ 'පිට' එවුනටය. ඇතුලේ පරණ එවුන් ඒ බී සී ආදී වශයෙන් තවත් පන්ති හතරක බලය අල්ලාගෙන  සිටියේය. ඔවුන් බාලංශයේ සිට මේ දක්වා ඉස්කෝලේ ආ එවුන් වූ අතර අප බොහෝ දෙනෙක් පිට පසල්වලින් ආ අය වූහ. මම ජයසින්හෙන් ආ එකම ලමයා වූ අතර..හයිලන්ඩ් එකේ කොල්ලන් හතර පස් දෙනෙක් දෙනෙක්ද..කළු අග්ගල පැත්තේ තව කිහිප දෙනෙක්ද අතරට දෙහිවල මහරගම පැත්තේ ඉස්කෝල වලින් ආ බොහෝ දෙනෙක් සිටියේය. පන්ති නාම ලේඛණයේ නොම්බර එක හිමියා අද ප්‍රධාන පෙලේ බැංකුවක විධායක නිළධාරියෙකි. හතරවැනියා දොස්තර කෙනෙකි. පස්වැනියා මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඇබ්බැහි වී පුනරුත්තාපන කදවුරකය. මා නිල්පාට ඕපල් කාර් එකේ එක්කාගෙන ගිය කොල්ලා පත්තර කතු තුමෙකි. මට උඩින් නොම්මරයේ උන් එකා හමුදාවේ උසස් නිළධරියෙකි. මට පහලින් නොම්මරේ ඇති එකා කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයෙකි.  අනෙක් බොහෝ දෙනෙකු යුරෝපයේ රස්සාවල් කරමින් හොද ජීවිත ගතකරන බව අසන්නට තිබේ. ලංකාවේ ඉන්න අප හමුවුනොත් හමුවන්නේ කාගේ හෝ අම්මා තාත්තා කෙනෙකුගේ මල ගෙදරකය. එදාට අප මලගෙදරට ලගපාත තැනක  'සෙට් වී' මලගේකට නොව මගුල් ගේකට ආ ලෙස හැසිරෙන්නෙමු. මා එහි වරදක් දකින්නේ නැත. එහෙම මලගේකට යන්නට පෙර 'පොඩි එකක් ' දාගෙන යන පොරොන්දුවෙන් බොරලැස්ගමුව පැත්තේ හෝටලයකට වැදුනු අප ගියේ පහුවෙනිදා මල බතටය. ඒක නම් ලොකු වරදකි. මේ යාලුවා අදත් මැරුණු අම්මා මතක් කර අපට බනිති. ඒ බැන බයිට් නැතුව නං බෑ බන් කියති.

 ඒ කාලෙත් මෙච්චර ඇඹිට්ටෝ වීත් පන්ති බේදය ජයටම තිබ්බේය. ඒ නිසා කැන්ටිමේදී අපිව පැත්තකට තල්ලු වී ගියේ 'ඇයි මොකෝ..!' ජාතියේ බැල්මක් හෙලමිනි. නාම ලේඛන ගන්නට විදුහල්පති කාර්යාලයට ගිය විට අපේ පන්තිය නම ඉදිරිපිටින් අත්සන් කොට පියන් අංකල් පටලවා අපව රස්තියාදු කලේය. වතුර බොන්නට ටැප් එකට කට තිබූ සැනින් කරාමය කරකවා අප නැහැවුයේය. එහෙත් අප බලාපොරොත්තු නොවූ තව දෙයක් මේ වන විට සංවිධානය වෙමින් පැවතුනු බව අප දැන සිටියේ නැත.
 අද හයේ පන්තියේ ඉන්නා මගේ දරුවා දෙස බලන මට එදා හයේ කොල්ලන් මැවී පෙනේ. අපේ එවුන් මෙච්චර අහින්සක නොවී එදා ජාතියේ  කොල්ලන් වාගේ ඉන්නවාට මම ආසාය. එය බැනුම් අහන ජතියේ ආසාවකි. කොලුකමේ රඟ...
කෙසේ හෝ මම එදා පන්තියට ගිය විට කොල්ලන් වෙනදා නැති සතුටක උන්නේය. හේතුව උදා වරුවේ ගුරු රැස්වීමයි. ගුරු රැස්වීමට යන්නට පෙර පන්ති බාරව සිටි ගුරුවරිය පළමු පාඩම බලාගන්නා ලෙසත් රැස්වීම අවසාන වූ වහාම ප්‍රශ්න අහන බවත් කියා යන්නට ගියාය. මේ වන විටත් පන්ති නායකයෙකු තෝරා අවසන් වී තිබූ අතර මේ කොල්ලා කේලාම් කීමේ සම්ප්‍රදායෙන් බැහැරව 'අපේ පැත්තේ' සිටීම අප හැමගේ සතුටට හේතු විය. ඒ නිසා පාඩම් පොත් යලි බෑගයට ගියේය. ගුරුවරිය යන්නට ගියාය..මේ වන විට ඉස්කොලේ පටන් අරන් වැඩි කාලයක් නැති නිසා අපට පාසල වටපිටාව පිළිබද ලොකු දැනුමක් තිබුනේ නැත. මගේ පන්තිය මායිම හා ඒකනායක මාවත අතර පරතරයේ ඉපිල් ඉපිල්ගස් හිටවා සෙවන දී තිබූ අතර ඉපිල් ඉපිල් කොල වැටී බිම හැම තැනම දුඹුරු පාට වී තිබුනේය. සමහර දාට ලොකු හුලං පාරක් සමග මේ ඉපිල් ඉපිල් අපේ පන්තියට දැල් අස්සෙන් ගසාගෙන එයි. එය වරුවක් වැඩ නැවැත්තීමට සමත්ය. 
මේ කාලයේ අප එකිනෙකා අදුනාගමින් සිටි අවධිය නිසා ලොකු කෑ ගෑමක් නොතිබුනු අතර එදා මේ කියන වෙලාවේ හදිසියේ අපේ පන්තියේ දොරට කවුරුදෝ පයින් ගැසුවේය.ඉන් ඇතුලට ආවේ ඩී හෝ සී පන්තියේ කොල්ලන් රැනකි. එකෙක් 'කෝ තොපේ මොනිටර්..'කියා ඇසුවේය. අපේ මොනිටර් අහින්සකයා අත උස්සනවා සමග 'මෙහෙ වර..!' කිය තගරියක් දැම්මේ මේ රෑණේ ලොක්කා වන කොල්ලාය. ' හරි...! අලුතෙන් ආපු එවුන් සින්දුවක් කියපන්'  කීවේද ඔහුමය. අප කිසිවෙකු සින්දුවක් තියා හ්ම් කියාවත් කතා නොකෙලෙමු. 'තොපි අපේ ඉස්කෝලෙට පිටින් ඇවිත් ලොකු සීන් බෑ...හරිය..!!! කිව්වෙත් ඔහුය. අපට ලොකු සීන් තියා මේ ඉස්කෝලේ ඉමක් කොනක් නොදන්නා 'අතරමං සීන්' එකක් තිබුණු පිරිසක් විය. එහෙත් චණ්ඩියා මොන මොනවාදෝ කිය කියා ඉන්නා අතරේ එකවරම 'හුණු කොට්ටේ' උඩින් ආවේය. ඇවිත් අර චණ්ඩියාගේ මූණේ වැදුණේය. හුණු මූණේ වැදීම ලේසි නැත. හුණු ඇහේ වැදී අර චණ්ඩියා නම් කීපයක්ම කෑ ගාමින් පන්තියෙන් එළියට පැන්නේය.. නම් අඩ ගෑවේ මට ගැහුවා කියන්නටය. ඒ ක්ෂණයෙන් තව හතරක් පහක් පන්තියට පැන්නේය. දැන් පන්තියම එකම ගුටි කෙළියකි. අතින් පයින් ගහගන්නා උන්ද..බිම පෙරලගෙන දූවිළි නානා උන්ද තරගෙට ගහගනිති. ඒ අස්සේ හුණු කොට්ටේද සුදු හුණු වලින් අප නහවමින් බිත්තිව්ල වැදී වැදී විසික් වෙයි. අලුත් හුණු කොට්ටයක් මසාගෙන එනතෙක් කළින් පන්තියේ ළමුන් අවුරුද්දක් තිස්සේ පාවිච්චි කරන්නට ඇති හුණු කොට්ටේ අපටම කල හූනියමක් බදුය. අන්තිමේ පසුපස මේස වල නැග මේ සෙල්ලම බලා ඉදි අපට ඉපිල් ඉපිල් ප්‍රහාරයක් එල්ලවුනේය. වේළුණු ඉපිල් ඉපිල් කොල අහුරු පිටින් ගත් අනෙක් කොල්ලන් අපේ පන්තියට අත හැරියේ 'නරක වචන ' ද කියමිනි. ඒ මැද්දෙන් 'ඔය බලං ඉන්න එවුන්ටත් ගහපල්ලා' කී සැණින් මටත් ඩෙස් බංකුවක් යට වැටෙන්නට එකෙක් ගැහුවේය.ඒ එක්කම කාගේදෝ කටහඩක් ඇසී රැග් දෙන්නට ආ කොල්ලෝ දුවන්නට ගත්තේය. අප පන්තියේ ඉතුරු වුනේ මහා සුළි සුලගක් විත් මේ දැන් නතර වුනා සෙය.
අපේ කළබලය ඇසී පන්තියට ඇවිත් තිබුණේ ශිෂ්‍ය නායකයන් කිහිප දෙනෙකි. ඔවුන්ට අපේ අවනඩුව තේරී තිබුණේය. එහෙත් පලමු දේ පලමුවය. පන්තිය අස් කරන්නට ඕනෑය..අතු ගාන්නට ඕනෑය..කමිස බොත්තං කැඩී ඇති එවුන්ට 'ස්කවුට් රූම්' එකෙන් මහගෙන එන ලෙස යැවිණි. හුණු කොට්ටය නවැත කලු ලෑල්ලේ ඇනයේ එල්ලා තැබිණි. ඉන්පස්සේ වුනේ මොකක්දැයි උසස් පෙළ පන්ති වල ඉන්නා එවුන් වන්නට ඕනෑ අය්යලාගෙන් ප්‍රශ්න වැලකි. අපි අතිනුත් බොරු දමා කීවෙමු. එහෙත් ඉන් එක කොල්ලෙකුගේ හෝ නම් අප දැන සිටියේ නැත.
 (මේ එක කොල්ලෙකු ගැන මට මේ ලගදී හමුවූ මිතුරෙකු කීවේ විශ්වවිද්‍යාළයේ නවක වදයට අසුවී මානසිකව ලෙඩ වී අධ්‍යාපනයද කඩාකප්පල් කර දමාගෙන දැන් තෝන්තුවෙන් මෙන් ඉන්නා බවයි. ඔහු පාසලේ දක්ෂ ශිෂ්‍යයෙකු බව මට මතකය. දෛවයේ සරදම නම් එහෙමය. )
අන්තිමේ හදුනාගැනීමේ පෙරට්ටුවක් තිබිණි. සී හා ඩී පන්තිවලට ගොස් ගහන්නට ආ කොල්ලන් හදුනාගන්නා ලෙස අපට නියම කෙරිණි. ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායකයා ඊට කලින් ' සමහර දේවල් අදුනාගැනීමෙන් පලක් නැති බව මතක් කරමි' කියා අවවාදයක් දුන්නේය. ඒ අනුව යමින් අප කිසිවෙකු අදුනා ගත්තේ නැත. පන්තිබාර ගුරුවරිය ' ඔයගොල්ලෝ ගෑනු ඉස්කෝලවලින් ආ අයදැයි අසා ' බයගුල්ලෝ' ලෙස අපව බෞතීස්ම කලේය. කලේය. ඉන්පස්සේ  පන්තිබාර ගුරුතුමියගෙන් සමාව ගන්නට අර කී පන්ති දෙකේම කොල්ලන් ආ අතර සිද්ධියට සම්බන්ධ නැති අය පෝලිමේ එන ගමන් 'වලියට' ආ අයට දෙහි කපනු අප දැක්කෙමු. අප උන්ට හිනාවුනෙමු..එහෙත් වැඩි වෙලාවක් හිනාවන්නට ලැබුනේ නැත. අපටද පෝලිමේ ගොස් අර පන්ති දෙකෙම ගුරුවරුන් ගෙන් සමාව ගන්නා ලෙස අණ කෙරිනි. විනය බාරව සිටි හාමුදුරුවන් පැමිණ චූ යන්නට බැන්නේය. එදා අපට ගහන්නට ආ එවුන් පසුව පන්ති මිශ්‍රකර අපේ පන්තිවලට පැමිණ අපේ හොද මිතුරන් වූහ. එහෙම එකෙක් මේ ලගදී..'අඩෝ... උඹට එදා මං ඩෙස් එක යට දාගෙන ගහපු එක මතකදැයි ..'ඇසුවේ හොදටම වැඩිවී මගේ කරේ එල්ලීගෙනය. එදා ගහගත්තේ නැත්නම් අද අප මේ තරම්වත් මිතුරුදම් තබාගන්නේ නැති බව මට විස්වාසය. එයත් බැනුම් අහන්නට පුලුවන් කාරණයකි...මට ඒ ගැන සතුටුය...
කොලුකම ඉතා හොදය...

Thursday, December 15, 2016

වයිස් ප්‍රින්සිබල් අයියා....


ඉරිදාපොළ ඉදිරිපිටින් පටන්ගෙන දෙල්කද පාලමත් පහුකරගෙන යන මට අද අමුතුම හැගීමකි. නුගේගොඩ පිරිමි පාසලට යන දෙවැනි දිනය මෙන්ම තනියෙන් යන පළමු දිනය අද නිසා මේ හැගීම අමුතුම එකකි. ජයසින්හෙන් මා සමග එහි යන්නට කිසිවෙකු නැත. අනෙක වෙනදා මෙන් නොව මට අලුත් කලිසමක් කමිසයක් හා සපත්තු දෙකක් ලැබී තිබේ. පොත් බෑගයක් හා ඒ ඇතුලේ පොත් දුසිමක් පමණ අලුත්ම අලුත්ය. ඒ ඔක්කොටම වඩා ප්ලාස්ටික් පෙට්ටියක බහා සීනී සම්බෝල මැදි කල පාන් කාලක් මගේ බෑග් එකේ තිබේ. ඒ දුටු අක්කා ' බලං ඉන්නවා හෙට හම්බවෙයි ඉටිගෙඩියක්...අද විතරයි තමුසෙට ඕක..' කියා සමච්චල් හිනාවක් පෑම මට ඇල්ලුවේම නැත. අක්කා 'ඉන්ටවල් එකට ' කෑම ගෙනියනු මාද දැක නැත. එහෙත් දැන් දකින හීනය හෙට දකින ඇත්තට වඩා හොදය කියා හිතා මා නිහඩ වුනෙමි. මා දැන් අලුත්ම අලුත් කෙනෙකි. එහෙම අලුත් හැගීමක් ඇති විට අලුත් ඇවිදිල්ලක්ද ඕනෑය. මම කොන්ද කෙලින් තබාගෙන වට පිට වැඩිපුර නොබලා ඇවිද්දෙමි. (එදා ඇවිදපු හැටි අද බලන්නට ක්‍රමයක් තිබ්බා නං..) මා දිහා අටේ කණුවේ සිට නුගේගොඩ දක්වාම උදෙන්ම වැඩට යන්නට ඇවිත් ඇති අයද, ඉස්කෝලවලට යන්නට ඇවිත් ඇති අයද බලා ඉන්නවා ඇත. ඔවුන් මදෙස 'ආං අර කොල්ලා අද අලුතෙන්ම ඉස්කෝලෙකට යනවා..' කියා හිනාවකින් සන්ග්‍රහ කරනු ඇත. හැබැයි එහෙම හිතන් හිටියාට එහෙම කිසි දෙයක් උනේ නැත. එකම දේ මම පයින්ම ඉස්කෝලෙටම ගිය එකය.

දෙල්කද සිට නුගෙගොඩට දුර කිලෝමීටර දෙක තුනකට වඩා නැත. මේ දුර යන්නට සීසන් එකක් මට අරන් දී තිබේ. ඊට අමතරව අම්මා මගේ අතට සත පනහක් රුපියලක් දුන්නා මතකය..එහෙත් බස් වලට නැගීමට කාල සටහනක් මා දැන සිටියේ නැත. අක්කා මට කලින් නැගිට 'ස්කූල් බස්' එක අල්ලා ගැනීමට අටේ කණුවට ගියාය. ඇයට සුදුපාට ගවුමට උඩින් කහපාට ටයි ඇදගත් කෙල්ලන් පිරුණ සීටීබී බස් එකක්ම තිබුණ නිසා ප්‍රශනයක් නැත. මටත් ඒකේම යන්නට හිතුනත් 'ඊයා අපේ බස් එකේ කොල්ලො නග්ග ගන්නේ නැතැයි කියා ' ඈ හිනාවී දිව්වාය. මම අම්මා දුන් සල්ලිත් සාක්කුවේ දමාගෙන පයින්ම ගියෙමි. ඒක ලේසි නැත. හතේ කනුව ලන්වන විට දාඩිය බින්දු කන ගාවින් බේරී ඇවිත් බෙල්ල දිගේ කලිසම ඇතුලටම බහී. ඒත් උත්සාහ කලොත් අත නාරින ගතියක් ඇති නිසා ගම්සබා හන්දියෙන් බස් එකක නගින්නට සිතුනත් දිගටම පයින්ම ගියෙමි. ඉස්කෝලේ ලං වෙත්ම කකුල් ගැහෙන්නට පටන් ගනී. මම මේ තරං ලොකු ඉස්කෝලයකට ගිහින් නැත.

ඒ ලොකු ඉස්කෝලවල මොනවා වෙනවාදැයි දැනගන්නට කෙනෙක් හිටියෙත් නැත. ලොකු අම්මාගේ දුවද ගියේ ගෑනු ඉස්කෝලෙකට නිසා පිරිමි ඉස්කෝල ගැන අහගන්නට කෙනෙක් නැත. ලොකු අක්කා දෙවැනි අය්යා මේ වන විට පාසල් හමාර කොට තිබිණ. තුන්වෙනි අය්යා ගියේ මිශ්‍ර පාසලකටය. ලොකු අය්යා ගෙදර සිටියේත් නැත. මේ කාලයේ බොහෝ දේ සිදුවුනේ මම ම තනිවම කල්පනා කොට තීන්දු කොට  හිතා ගත් හැටියටය. එහෙම වෙන එකේ හොදකුත් තිබේ. එවිට නිදහස් තීරණ ගත හැක.

කෙසේ හෝ ඉස්කෝලයට ලං වෙද්දී මට පොඩි නොව ලොකු ගැම්මකුත් ආවේය. ඒ එකෙක් දෙන්නෙක් නොව ලක්සයක් විතර කොල්ලන් මේ ගේට්ටු පළු දෙක මැදින් මහා ඝෝෂාවක් සමග ඉස්කෝලේ ඇතුලට යනු දැකීමෙනි.  සමහරුන් හතරපස් දෙනෙකුගෙන් බැදි කල්ලි ගැසීය. සමහරුන් පොත් බෑග් වලට අමතරව පාට පාටෙන් විසාල කාඩ්බෝඩ් රෝල් බදාගෙනය. මටත් එහෙම ලොකු ලිස්ට් එකක් තිබ්බාට අම්මා කීවේ 'ඔය ලිස්ට් එකේ තියෙන ඔක්කොම අදම ඕනේ වෙන්නේ නෑනේ..අද ගිහින් එනවකො..'කියාය. මම මේ එකී නොකී සිතිවිලි ගෝනියක්ම කරේ තබාගෙන අර කොලු රැලට එකතු වීමී. ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වන කොල්ලන් එකල 'මේන් බිල්ඩිම' මැදින්  ඇති ආරුක්කුවෙන් සද්ද නැතුව යති. ඒක හරි පුදුමයකි. ගේට්ටුව ලගට එන විටත්  මාසයක් කට ඇරගන්නට බැරිව හිටියා සේ කියවන එව්වෝ  ආරුක්කුව 'මීක්' නැතුව පසු කරති. (ඒකට හේතුව ආරුක්කුවට දකුණු පැත්තේ කලු අකුරෙන් 'ද ප්‍රින්සිපල්ස් ඔෆිස්' කියා ලියා ඇති බෝඩ් ලෑල්ල බව මා දැනගත්තේ ගොඩ දවසක් ගිය පසුවය.) ආයෙත් අර තණකොල ගහක් නැති පිට්ටනියට වැද..ධූලි කන්දක් නගමින් අර වැහුණු කටවල් යලි අරිමින් කොට තාප්ප ඇති පන්තිවලට ඇදෙති. ඒත් දවසේ පලමු සීනුව වදින තුරු මේ ඝෝෂාවේ  අඩුවක් නම් නැත.

(පසුකාලීනව රස්සාවල් කරන සමයේ මේ සද්දය ගැන මට මතක් වන තැන් තිබේ. ඒ නුගේගොඩ පුබුදු එකත්, මහරගම නම මතක නැති එකත්, බොරැල්ලේ ඊ ඒ පී එකත්, ඒපෙක්ස් එකත්; හෝමාගම හිල්ටොප් එකත් ගම්පහ මෙමෙන්ටෝ ආදී නොයේකුත් තැන්වල බාර් රෙස්ටුරන්ට්ය . මේවාට ගොඩ වදින විට මේස අරක් ගෙන සිගරට් පත්තු කරගෙන මහ උස් හඩවලින් කතා කරන මිනිසුන්ගේ හඩ, මට ඉස්කෝලේ මතක් වෙයි. එහෙත් බාර්වල මා කැමැතිම දේ මේ කන්දොස්කිරියාව ඉවසාගෙන දෙකක් දා ගත්විට අර සද්ද කිසිත් නොඇසීමට පටන් ගැනීමය. ඒ වෙලාවට මා වටපිට බලමි. අත්පා වීසී කරමින්, වාද විවාද නගමින් කෙරෙන කතා බහ මට ඇහෙන්නේ නැත. අල්ලපු මේසයේ කෙරෙන කතා බහ පවා මට ඇහෙන්නේ නැත.දෙකක් දා ගන්නට පෙර මට නෑහෙන අපේ මේසයේ හඩ නූලට ඇහෙන්නේය. හරිම පුදුම ආශ්වාදයකි. )

අන්තිමේ මා එහෙන් මෙහෙන් තෙරපී මගේ අලුත් පන්තිය සොයාගන්නට බැරිව අතරමං වීමී. මගේ අන්දමන්ද බාවය දැනගෙනදෝ, සුදු දිග කලිසමක් ඇදි කොල්ලෙකු විත්  'කොහෙද යන්නේ...අද නේද ආවේ..' කියා ඇසුවෙන් මම  'ඔව්' කීමී. මොකක්ද පන්තිය කියා ඇසූවත් මට එලොව මෙළොව අවුල් වාගේ නිසා 'යං..' කියා මාද රැගෙන මේ කොල්ලා ඉස්සර විය. මා ඔහු පස්සේ වැටුණෙමි. මේ කොල්ලා කලිසම කමිසය ඉතා පිළිවෙලට මැද, සුදු බදපටියක්ද පැලැද,  සුදු සපත්තු දෙකක්ද දා මා ඉදිරියෙනි.  සපත්තු දෙක දුටු හැටියේ කලු හැරෙන්නට මේ ඉස්කෝලේ දුටු පළමු සුදු සපත්තුව ගැන කුකුසක් ඇති වුනත් මම ඔහු පස්සේ වැටුනෙමි. ඒ යන ගමන් මගෙන් ප්‍රශ්න පත්තරේකට සරිලන්නට ප්‍රශ්න ඇසුවේය. අන්තිමේ එහෙම  මොකක්දෝ දෙයක් මගෙන් ඇසූ විට මේ කරදර කාරයාගෙන් බේරෙන්නට 'අය්යා යන්ඩ මං පන්තිය හොයගන්නං' යයි බයාදු ලෙස  කීමී. ඔහු එතැනින් පස්සේ කිසිත් කතා කලෙත් නැත. ගමන නැවැත්තුවේ වත් නැත. ඔහු ගියේ 'හය එෆ් ' කියා ලොකු අකුරෙන් සදහන් කල පුවරුවක් ඇති පන්තිකාමරයකටය. මේ පන්තිකාමරය තට්ටු දෙකේ එකකි. එහි යට තට්ටුවේ හය එෆ් පන්තියට මා ඇතුල් කල සැණින් පන්තිබාර ගුරුතුමිය වන්නට ඕනෑ වන 'මිස්' නැගිට්ටාය. 'සර්...ගුඩ් මෝනිං ..' කීවාය. මම හැරී බැලුවෙමි..ඕනෑම නන් මට වඩා අඩියක් උස ඇති මේ කොල්ලාට සර් කියන්නේ මන්දැයි මා හිතන්නටත් පෙර අර 'මිස්' ළමයි නැගිටලා අයුබෝවන් කියන්න....මේ අපේ ඩිපියුටි ප්‍රින්සිපල් ' කීවාය. මට කොහේදෝ නැති චූ බරක් ආවේය. ළමයින් එකසැරෙන් මහා හය්යෙන් 'ආයුබොවන් සර්'  කියා  නැගිට ඉදගත්තේය. ඒ අස්සේ එක කොල්ලෙකු මා හැදින හිස් ඩෙස් බංකුවක් පෙන්නා අතින් එන්නටැයි කීවේය. ඒ මා එදා   තාත්තාගේ කාර් එකේ එක්කා ආ කොල්ලාය. මම ඒ ඩෙස් බංකුව අයිති කරගත්තෙමි.

මේ සර් බස්නාහිර පලාත් සබාවේ ඇමැතිතුමෙකුගේ සොහොයුරෙකි. ඒ සර් ඉතා කුඩා සරීරයක් තිබීම නිසා අපේ විහිළුවට ලක්වුනද, සර් අපව කිසිදා විහිලුවට ගත්තේ නැත. සර් මා ඉස්කෝලෙන් අයින් වනතුරු තම  කාලය කැපකොට මේ  අමාරුකාර කොල්ලන් දමනය කර හරි මගට යවන 'මනුස්ස  ගුරුවරු' අතරේ උන්නේය. ඉන්පස්සෙත් එහෙම ඉන්නට ඇත.

Thursday, December 8, 2016

ඉස්කෝලෙත් ගියා ඉතිං..


නුගේගොඩ ඉස්කෝලෙන් විභාග ප්‍රතිඵල ආවේ කොහොමදැයිද, ලකුනු කීයක්දැයිද, ලියුම ආවේ කවදාද කාටද කියා මා නොදනිමි. එහෙත් මා දෙසීය ගනනකින් දාසය වෙනියාට තේරී තිබුනේය. පොත් දෙක තුනක් පාඩං කිරීමෙන් එහෙම කරන්නට මොලයක් තිබීම සතුටකි. අනෙක පසු කලෙක දැනගත් පරිදි මගේ පන්තියේ ගොඩක් එව්වෝ අමතරව ඉගෙනීමට ගුරුවරු ලගට ගොස් සමත් වූවෝ වූහ. කෙසේ වේතත් මම ආඩම්බරය ඉහ මුදුනටම ගතිමි. සමහර නෑයො මා ශිෂ්‍යත්වය සමත් වී නුගේගොඩ ඉස්කෝලෙන් 'කතාකර' ගෙන්නා ගත් බවට සිතා ඇතැයි පෙනෙන්නට මම ලොකු කතන්දර කීමී. ඒ ආඩම්බරකම අම්මා වෙනුවෙනි.

එහෙත් තව ගැටළුවක් තිබේ අලුත් ඉස්කෝල වලට යනවිට මුල ඉදන් ලෑස්ති වන්නට සිදුවෙයි. අලුත් ඇදුම් ගන්නට සිදුවෙයි. අක්කා මෙන් අගුරු ඉස්ත්‍රික්කෙන් මදින්නට සිදුවෙයි. ඉස්ත්‍රික්කේ පරක්කු වූ දාට පොල්කටු පුච්ච පුච්චා ඉන්නට වෙලාවක් නැත. ඉස්ත්‍රික්කේ පරක්කුය කියන්නේ ලොකු අම්මාගේ නිසාය. සමහර දාට ඈට අප සමග කේන්ති යයි. එය සාධාරණය. අපේ අමන වැඩ වලට කේන්ති නොගෙන පුළුවන්ද...එදාට අක්කා හිස් අරක්කු බෝතලයකට උණුවතුර පුරවා ඇදුම උඩින් රෝල් කරනීය..මට මේ සෙල්ලං අරහංය. මට මේ කෙළි කර කර ඉන්නවාට වඩා තව බොහෝ දේ තිබේ..

ගස් දෙක තුනක් බලාකියා ගත යුතුය. ආනන්ද අය්යලාගේ වහලය උඩ මගේ 'ස්ටෝරුව' ගැන බලාගත යුතුය.ටයර් එක පැදගෙන 'උස ළමයාගේ' ගෙවල් පැත්තෙන් රවුම්ක් යා යුතුය. උස ළමයා ගෙවල් පේළියේ කොටු දැල් අස්සෙන් බලා හිටියේ නැත්නම්ද..(එ ගෙවල් වල ආලින්දය වසා කොටු දැලක් ගසා තිබුනේය.) එහෙම බලා ඉද කෝල හිනාවක් පා ගේ ඇතුලට ගියෙ නැත්නම්ද කිසි ගතියක් නැත. එක දිගටම දැලේ එල්ලී බලා සිටියොත් කිසි ගතියක් නැතිය. ලී මඩුවේද ටික වෙලාවකට වැඩ තිබේ. අනෙක ඩග්ලස් අය්යාගෙන් ඉදහිට ලැබෙන රාජකාරී පණිවිඩ අත හරින්නටද බැරිය. අන්තිමේ මේ ඔක්කොම ඉවර වන විට මට ඇදුං අයන් කරන්නට, අක්කාට මෙන් කැන්වස් සපත්තු සෝදා හංසයා ලකුන..? සුදුහුණු කැටය දියකර ගා වේලන්නට, මැලිබන් බිස්කට් පැකට්වල කවරයෙන්  පොත්වල 'පිටකවර' දමන්නට වෙලාවක් නැත.(මැලිබන් කවර, සිමෙන්තිකොල කවර, ඝනකම මදින කොලයේ සගරා  කවර දැමූ විට හය්ය වැඩිය. පස්සේ කාලෙක ආ බ්‍රවුන් පේපර් වැදගැම්ම්මකට නැත.)  එහෙව් එකේ පාඩමට මොන වෙලාවක්ද..ඒත් කොහොමහරි මේවා සිද්ද වුනේය. මගේ වාසනාවට ගෙදරම අය්යලා දෙන්නෙක්ද අක්කලා දෙන්නෙක්ද උන්නේය. අම්මා බැන බැන ' මේ කොල්ලා හෙට ඉස්කෝලේ යන්නේ කොහොමද..' කියා මේ හතර දෙනාටම බනින්නේ ඒක උන්ගේ වරද වගේය. අයියලා අක්කලා මට රව රවා, බැන බැන මගේ වැඩ කරදෙති.  බඩපිස්සෙක් වීමේ වාසනා ගුණය ඒකය.

 ඊලගට 'සීසන්' එකය. මාසෙටම සීසන් එකක් ගන්නට එක්කෝ උඩහමුල්ලට යා යුතුය නැත්නම් මාසේ අන්තිම දව්සක ඉස්කෝලෙට එන සීටීබී එකේ නිලධාරියාගෙන් ගත යුතුය. මේ සීසන් එක ගැනුමට පරන සීසන් එක දිය යුතුය. පසු කලෙක සීසන් එක කපා නොගෙන 'ක්ලීන් සීසන්' එකක් තබාගැනීමේ තරගයක්ද අපේ එව්වෝ අතර විය. එහෙමත් දවසක 'කොන්දා අංකල්' පර කමට සීසන් එක, අර හෙලවී හෙලවී ඇදෙන බස් එකෙ කනුවකට හේත්තු වී කපා දමන්නේය. මේ කැපිල්ල ලේසි පහසු නැත. අගල් තුනෙ තුනේ කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලක දවස් තිහටම කොටු සලකුණු කොට ඒ කොටුවකුත් යන-එන ගමන් සදහා දෙකට බෙදු පසු ඇහැට අහු නොවෙන තරමේය. ඒත් සමහර 'කොන්දෝ' තරහට මෙන් මේ කොටු කපන විට හිත පුපුරු ගහන්නේය. එහෙත් මේ කොන්දෝ කිසිදා ළමයින් අතැරමග දා ගියේ නැත. නහර පුප්පාගෙන ඇස් ගෙඩි එළියට දමාගෙන සීනුවේන් එල්ලී 'බස් බාසාවෙන්' අපව එතෙර කලෝය. එච්චර අමාරුවක් නැතුව අපව මග දමා යන්නතද තිබිනි.එහෙත් ඔවුන් මේ 'යක්ස ලමයින් ' මග දා ගියේ නැත. කලින් කී  'ක්ලීන් සීසන් ගේම්' එක සදහා මා නුගේගොඩ සිට පයින්ම ඇවිත් තිබේ. ඒ අමාරුව ඉතා ප්‍රියජනකය, සුන්දරය. ඒ වටා බැදුනු මහා ලෝකයක් තිබේ. අපේ දරුවන්ට නැත්තේත් ඒ ලෝකයමය.

ඒ අතරේම  කොටස් දහ පහලොවකට වඩා කඩාගෙන 'බෙදාගත්' ස්කූල් බස් අපට තිබ්බෙය. චණ්ඩිකං, සල්ලිකාරකං, ලව් හුටපට වලට බෙදුනු බස් එකේ අපට නිශ්චිත තැනක් තිබිණි.   අපේ ඉස්කෝලෙට නැති 'ස්කූල් බස් ' ගැන අපට හැමදාම වෛරයක් තිබ්බේය. අප ඒ නිසාම නුගේගොඩින් පටන් ගන්නා සීටීබී බස් එකක් පාදුක්ක දක්වාම අපේ කොට අරක් ගෙන සිටියෙමු. අපි කුඩා එවුන් කල ලොකු අය්යලා මාසෙකට සැරයක් කීයක් හෝ එකතු කොට මේ රියදුරාටත් කොන්දොස්තරටත් දුන්නේය. මම සාමාන්‍ය පෙල කරද්දී ඒ මුදල් එකතු කිරීමේ වැඩ පැවැරී තිබුනේ උසස් පෙල අය්යලාගෙනි. ඒ කාලය කොතරම් සුන්දරද...! ෆාතුමා එකේ තෝසේ කන්නට අය්යලා රොතු පිටින් යන එකේ රහස මා දැනගත්තේද මේ සල්ලි එකතු කිරීමට ලැබීමෙනි. ඒත් ඒවා හොරකම් වලට වැටෙන්නේ නැත. අය්යලා විසින් අපට එකතු කර දෙන්නට කියූ ගානට වඩා හැමදාම කීයක් හෝ වැඩියෙන් තිබිණි. ඒ වාගේම අඩුවෙන් තිබූ දවසට එහෙම ෆාතුමා 'නොගිය' බවක් මට මතක නැත.

අන්තිමේ මා ඉස්කෝලේ ගියෙමි. පළමු දවස අද වාගේ මට මතකය. මන්ද දෙවැනි දවසේ සිදුවූ සිදුවීම් දෙකක් නිසාය.(මෙස් සිදුවීම් දෙක ඊලගට ලියමි. ලොකු පුතා මෙවර විබාගයට පෙනී සිටින නිසා මට රියදුරු වැඩැ අධිකය.) ඉස්කෝලෙන් ආ ලියුමට අනුව සියල්ල ලැහැස්ති කරගෙන  පළමු දවසේ අම්මාත් සමග ගියෙමි. එදා අප දෙල්කද හන්දියේ බස් නැවැතුමේ ඉදිද්දී නිල්පාට ඕපල් කාර් එකක නැගී අප දෙස බලාගෙන ගිය මගේ විබාගයට ආ ලමයා මට අදත් මතකය. ඔවුන් අප දැක නවත්වා අම්මාවත් මාත් එහි නංවාගෙන ගියෝය. කාර් එකකින් බහින එක ලේසි පාසු දෙයක්ද කියා මාත් කාර් එක අනුන්ගේ වුව, මගෙ වගේ බැස්සෙමි. අප දෙන්නා එදා සිට මීට අවුරුදු හතකට මෙහා වනතෙක් ගජ මිතුරෝ වීමු. දැන් ඔහු ලංකාවේ ප්‍රධාන ඉරිදා පුවත්පතක කතු තුමෙකි. ඔහු හොද මිනිහෙකි. එහෙත් මගහැරී ගිය එක තැනක් නිසා මා ඔහුවත්- ඔහු මාවත් අතහැර දැමුවේය. කවදාහෝ ඔහු යලි මේ අතපසු වූ තැන දකින බව මට සහතිකය. මීට අවුරුදු කිහිපයකට පෙර මේ මිතුරාගේ දරුවන් බලන්නට ගොස් එන අතරතුර   මම ලියූ කවක් මෙහි තබමි. මම කව් පැබැදීමේ අසමත් වෙමි.
මේ මගේ හිත කියූ කවයි.

තාත්තෙක් ඕනෑය මට...
 
තුනේ පන්තියට මට ලැබුණු
ලොකුම ලොකු තාරකාවට
දිළිසෙන ඇස් දෙකෙන් බලන
තාත්තෙක් ඕනෑය මට...

තාත්තා ගැන හිත හිතා මං ඇදපු චිත්‍රයේ
සිහින් පාට ඇද- ඉරි හදන
ජීවිතේ ලොකු සිතුවමක් උන
තාත්තෙක් ඕනෑය මට..

මගේ පොඩි හිත කියන
පුංචි කවි පන්තියට
බිත්තියේ තනිවෙන්ට නොතියන්න
නළලත උණුසුමට සිඹින
තාත්තෙක් ඕනැය මට..

මං නොදන්නා මුළු ලෝකෙටම
මහා ලොකු කතාවක් කියන
මං නොදන්නා   මහා ලොකු හිනාවක් තියෙන
මහා ලොකු කෙනෙක් බව දන්න
ඒත්  ඒ මගේ පුංචි ලෝකය වටින්නේ නැති
තාත්තෙක් නොව
පුංචි මිනිහෙක් වුනත්- මහා ලොකු හදවතක් තුයෙන
තාත්තෙක් ඕනැය මට ..

(මට වඩා නංගිගේ හිතට..)

Tuesday, December 6, 2016

කෙල්ලො නෑනේ ....


පහේ ශිෂ්‍යත්වය සදහා ජයසින්හයේ ලොකු බලාපොරොත්තු තිබුනේ නැත. අක්කා ශිෂ්‍යත්වයට පෙනී සිටි අවුරුද්දේ නම් ඒ ගැන ලොකුවට කතා වුනාට මගේ අවුරුද්දේ ඒ ගැන කිසි 'ගෝ' එකක් තිබුනේ නැත. එකෙන්ම අපේ කෙරුවාව ගැන ගුරුවරුන්ට තිබුන දැනුම මැනගන්නට හැක. එහෙත් අපට තිබුනේ පහේ පන්තිය දක්වා පමණි. ඉන්පස්සේ වෙනත් පාසල් සොයා යාමට දෙමාපියන්ට සිදුවිය. එහෙත් අම්මා සිතා සිටියේ මා ශිෂ්‍යත්වය සමත් වනු ඇති කියාය. ' එයා හිමිජ්ජා වගේ හිටියට ඕක කරගනී..' අම්මා කිහිපදෙනෙකුටම කියනු මා දනිමි. අන්තිමේ අකලට ඉස්කෝලේ ගොස් පොතක් පාඩං නොකර කිසි පිළිවෙලක් නැතිව සිටීමේ ප්‍රතිඵලය ලැබිණ. මට ලකුණු සීයයකට අඩු ගානක් ලැබී පහේ වැඩිම ලකුණු ලාභියා වී ජයසින්හෙ උදා රැස්වීමටවත් 'චාන්ස්' එකක් නොලැබී 'විසික්' විනි. අද මට ඒ උත්සාහය නොගැනීම ගැන ඉතා දුකය. හේතුව මගේ නොසැලකිළිමත්කම නිසා අම්මාට වූ ලැජ්ජාව මිස වෙන කිසිත් නොවේ. අනෙක එදා මට ඉගෙන ගෙන තැනකට ඒමේ හැගීමක් තිබ්බේ නැත. මට නමට ඉදිරියෙන් ආචාර්ය කියා තිබුනාට, ඒක උප්පත්තියෙන් ලැබුනු දායාදයක් නිසා තව එකක් දා ගනිමි කියා ආසාවක් තිබුනාට, ඒකට අධ්‍යාපනික පසුබිමක් ඕනෑ බව මට තේරුනේ නැත. මා ගමේදී බලාගෙන සිටියේ සිල්ලර කඩයක අයිතිකාරයෙක් වෙන්නටය. දෙල්කදදී බලන් හිටියේ හයිලෙවල් පාර අයිනේ නවත්වන ලද ලොකු කාර් එකක ළමයින් නැති මහත්තයා හා කරුණාවන්ත නෝනා කෙනෙකු මා හදාගන්නට අම්මාගෙන් ඉල්ලාගන්න තුරුය. එහෙත් ඒ එකක්වත් නොවීය.

අම්මා ලෙහෙසියෙන් පසුබසින්නෙ නැති කෙනෙකි. අම්මා නුගේගොඩ පිරිමි ඉස්කෝලෙට අයදුම්පත් යැව්වාය. අද අම්මා දිහා බලන් ඉන්නා විට මට , මගේ අම්මා මේ තරම් දේවල් කලා නේදැයි සිතෙන්නේ දුක මිශ්‍ර ආඩම්බරයෙනි. එදා දහසක් වැඩ මධ්‍යයේ මා ලගපාත ඉස්කෝලෙකට නොදා අම්මා නුගේගොඩ ඉස්කෝලෙටම මා ඇතුල් කරන්නට ගත් උත්සාහය ඈ නුගේගොඩ අනුලාවේ ඉගෙනගත් එක ගැන ඇයට තිබූ අභිමානය වන්නට ඇත. ඈ හැමදාම ඒ ගැන සතුටු සිතින් කීවාය. අක්කාව ශිෂ්‍යත්වයෙන් අනුලාවට ගිය එක ඇගේ සතුට තවත් වැඩිකල බව මම දනිමි. අන්තිමේ අයදුම්පත් ලැබී මටද ඇතුලත් කරගැනීමේ විභාගය සදහා ලියුමක් ලැබිණි. අම්මා මේ ලියුම මට දී ' අතපයක් කඩා ගන්නේ නැතුව එදාට ලැහැස්ති වෙන්නයි' කීවාය. මම පුදුම වීමී. මට ඈ පාඩම් කරන්නවත්, අක්කාගෙන් අහගන්නටවත් කීවේ නැත. මම ඒ දවස් කිහිපය පොත්පත් දෙක තුනක් පෙරළා පාඩම් කලෙමි.

විභාගයට අම්මා මා කැටුව නුගේගොඩ ගියාය. අපි අටේ කනුවෙන් බස් එකට නැග ටිකට් එකහාමාරක් ගෙන බෝගහ ලගින් බැසගත්තෙමු. ඉස්කෝලෙට ඇතුල්වන්නට ගේට්ටුව ලග හිටගත් මගේ ඇස් හතරවටේ දුවන්නට විය. මගෙ ජීවිතයේ දැක ඇති ලොකුම ඉස්කෝලය මේකය. ඇතුල්වන්නට තිබුණු ගොඩනැගිල්ලේ ආරුක්කුව මගේ හිස උඩින් කොහොම රදවා ඇත්දැයි මම කල්පනා කලෙමි. ඊටත් එහා මහා විසාල පිට්ටනියකි. එහෙම ලොකු පිට්ටනියක් මා දැක තිබ්බේ නැත. පායන කාලෙට කට්ටෙට වේලෙන  ගමේ වෙල් යායේ දුව පැන ඇති මට මේ ගොඩනැගිළි වටකරගෙන හරි මැද පිහිටා තිබූ පිට්ටනිය මහා අමුතු එකක් වූයේය. අනෙක පන්තිකාමර වල පිරී ඇති කිරි සුදු කමිස හැදි කොල්ලන්ගේ මහා ගෝසාවද මට අමුතුය. අප එහි ඇතුල්වූ සැනින්ඉතා ලස්සන ඝාංටාරයක් වැයුණි. ජයසින්හේ උදලු තලේ ටාං ..ටාං ගෑවාට, මෙහි මහා  ගාම්භීර හඩ මගේ ඇස් නොව කන් පවා තවත් ලොකු කලේය.ඊටත් වඩා ඒ සැනින් අර ගෝසාව නැත්තටම නැතිවී ගියේය. මීක් කියා සද්දයක් නැති පන්ති කාමර අස්සෙන් ගොස් අපි විභාග ශාලාවට ආවෙමු. ඒ එන අතරේ 'අම්මේ මේ ඉස්කෝලෙට මට එන්නම ඕනෑ ' යයි තටම තටම කීවෙමි. අම්මා සිනා සී 'බලමු' කීවාය. මා විභාගෙට වාඩි කරවා රුපියල් දෙකක් අතට දී  ඔයාට තනියම  එන්නට පුලුවන් නේදැයි'  ඇසුවාය. මම හැගීමක් නැතිවම හා කීමී. ඒ තරමට මගේ ඔලුව ඉස්කෝලේ බිල්ඩිං වටේ බැදී තිබුනේය. විභාගය ලියන ගමනුත් මා කල්පනා කලේ ඒ ගැනය. මේ තරං ලොකු එක බිල්ඩිමක් ජයසින්හේ තිබ්බානං අපිට ගස් යට පන්ති තියන්නේ නැතිව කාමර වල ඉගෙනගන්නට තිබ්බා නේදැයි- ද, තට්ටු පඩිපෙලවල් වලින් ලමයින් වැටෙන්නේ නැතුව නගින්නේ කොහොමදැයි- ද, 'කැන්ටිම' කියා තිබුණු තැන පාන් කාලවල්, මාලු පාන්, බනිස්, ගල් බනිස් තොග පිටින් ගොඩ ගසා තිබෙන්නේ ඇයිදැයි- ද,  මම කල්පනා කලත් විසදුමක් ලැබුනේ නැත.

අන්තිමේ විභාගය ලියා ඉවර වන විටම වාගේ අර ඝාංටාරේ වැදුණේය. අර කළින් කී ඝෝසාව තවත් වැඩි වී සාගරයක් වාගේ කොල්ලන් කූඹි ගුල් වලින් පිටවන්නා සේ අමුතුම කළබලයකින් දුවන්නට පටන් ගත්තේය. පුදුමය උන් බාගයක්ම දිව්වේ අර කැන්ටිම කී තැනටය. මට යන්තම් හිතට පොඩි සහනයක් ලැබිණි. මේ ඉස්කෝලේ ඉන්නා බාගයක් එවුන්ට මට වාගේම මජරි බඩගින්නක් ඇත. මම සතුටෙන් ගෙදර එන්නට පිටත් වුනෙමි. ඉස්කෝලය ලගම හෝල්ට් එකෙන් බස් එකට නැග ඩ්‍රයිවර් ආසනය ලගට වී බෙල්ල දික්කොට ගෙන ඉරිදාපොල හෝල්ට් එක කොතැනදැයි බල බලා ආවෙමි. කොන්දොස්තර පැමිණ 'ටිකට්' කී විට 'ගත්තා' කීමී. දැන් මතක් වෙන විටත් බය ලැජ්ජාව ඇතිවෙයි. එහෙත් එදා රුපියල් දෙක ඊට වඩා වටින්නේය. අන්තිමේ ගෙදර ගොස් අම්මාට විස්තරය කියා හනික ඉරිදාපොළේ සෙල්ලමට එක්වීමී. එහිදී මට නිමල් හමුවිය. අර රුපියල් දෙකෙන් ඇඩ්ඩිං කඩෙන් මොනවා හෝ ගත්තා මතකය. ඒ කන ගමන් මට නිමල්ට කියන්න තිබුනේ එක විස්තරයකි..
 ' එහෙ කෙල්ලො නෑනේ බං..'
නිමල් අර අලි බඩ අතගගා 'අය්යෝ බං' කී හැටි මට තාම මතකය.

ප.ලි
මෑත දවසක උත්සවයක් සදහා මම වාහනය පදවාගෙන ඉස්කෝලේ ඇතුලටම ගියෙමි. අපට රථ නවත්තන්නට පිට්ටනිය සූදානම් කොට තිබුනේය. එහෙත් ඒ කුඩා පිට්ටනියේ වාහන හසුරවන්නට අමාරුය. එය ඒ තරම් කුඩාය. මට මෙහි ආ පලමු දවස සිහිවිය. අප ලොකු වෙත්ම කුඩා කල, අපට තිබූ ලොකුම ලොකු ලෝකය කුඩා වන්නේ ඇයි...!
මම පිළිතුරු සොයන්නට නොවෙහෙසෙමි.