Friday, January 27, 2017

වල්කම මගේ නොව පත්තරවලය....(59)


නුගේගොඩ පිරිමි ඉස්කෝලේ ගෑණු ළමයි නැති එකත්, එහෙත් මිශ්‍ර පාසල්වල සිටි මට වඩා, මේ ඉස්කෝලේ එවුන් ස්ත්‍රී පාර්ශවය ගැන දන්නා දේවලුත් මගේ පුදුමයට හේතු විය. කොටින්ම කියතොත් ජයසින්හයේ ගෑනු ලමයෙක් ටික දවසක් ආවේ නැත්නම් 'කොටහළුවක්' වී ඇති බව දැනගත්තද ඊට වඩා යමක් අප දැනසිටියේ නැත. ඒ වැඩිහිටි කතා අපට එකල ඒ තරම් වැදගත් වූයේ නැත්තේ අපේ අපි ලමයින් නිසා වන්නට ඇත. එහෙත් නුගේගොඩ ඉස්කෝලේ සියළු සබ්බ සකල මනා කොල්ලන්ගේ නිරන්තර අවධානයට, අතිශය උනන්දුවට  ලක්වී අප හයේ හතේ පන්තිවලම (කතාවෙන් විතරක්) වැඩිහිටියන් බවට පත්වී සිටියෙමු.

එකල වැඩිහිටි පත්තර කියා ජාතියක් තිබුනත්  ඒවා පත්තර කඩවල දිනපතා පත්තර වලින් වසා විකුනූ බැවින්ද  ඇත්තේත් නැති, නැත්තේත් නැති ස්වයං වාරණයකට හසුවී තිබූ බැවින්ද, වැඩිහිටියන්ට කියා තිබුණාට එගොල්ලන්ට 'ඈය්යා' ජාතියේ හැගීමක් එන බැවින්ද..කියවීම තබා,  ඇහෙන්වත් වින්දනයක් ගැනීමට නොහැකි විය. හිටි අඩියේ එහෙන් මෙහෙන් අහුවෙන කියවා අතින් අත ගොස් දියවී ගිය පත්තර පිටු කලිසම අස්සේ හංගාගෙන සමුද්‍රදේවි බාලිකාව පැත්තේ වැසිකිලි පෝලිමේ එකෙක් 'සිකිරිටි කමට' තබා අර නාස් පොළු විනිවිද යන චූ ගද අස්සේ කියවූ මුත් හරි හමන් ප්‍රයෝජනයක් වුනේ නැත. එකල අද වාගේ නොව පොඩි පහේ 'අහිංසක ටච් ' එකක් දාගන්නටත් ලව් ලෙටර්ස් තුන් හාරසියයක් ලියන්නට සිදුවූ නිසා මේ පත්තර කෑලි වල වින්දනය සිතේ පමණක් නතර විය.

එහෙත් කළු වලාවේ රිදී රේඛා මෙන් මට හැමදාම පොඩි වාසි ලැබෙන්නේය. එහෙම වාසි මම ඒ තරම් ප්‍රයොජනයට නොගත්තද ඒවා මා උප්පත්තියෙන්ම මගේ පස්සෙන් එන්නේය. 

මේ කියන අවුරුද්දේ ඉස්කෝලේ නිවාඩු කාලය පානදුරේ පුන්චිලාගේ ගෙදර යන්නට ' දාගෙන ' හිටියත් අපේ අම්මා අදුරන කට්ටියක් නිසා වෙන මගකට හැරුනේය. මේ කට්ටිය ආනන්ද අය්යලාගේ තාප්පයට මෙහා පැත්තේ නැව් කප්පිත්තෙකු වූ සීමන් සරත් යැයි මට මතක අය්යා කෙනෙකුගේ ගොඩනැගිල්ලක සිල්ලර කඩයක් පටන් ගත්තේය. මේ කට්ටියසැමියා හා බිරිද  බව මට මතක ඇතත් නම් ගම් නම් මට දැන් මතක නැත. එහෙත් මා හොදටම දන්නා කරුණ නම් ඔවුන් මේ ව්‍යාපාර පිළිබද මෙලෝ හසරක් දැන සිටියේ නැති බවය. එහෙත් ගාමිණි අය්යාගේ කඩේ ඉදීමෙන් මම යම් තරමක බිස්නස් පකීර් කෙනෙකු නිසා නිවාඩු කාලේ කඩේ ඇවිත් ඉන්නටය කියා ඔවුන් අම්මාගෙන් ඉල්ලීමක් කලේය.

අපේ අම්මා අනුන්ගේ හිත් රිදවීමට අකැමැති කෙනෙකු වුවත් එක සැරයෙන්ම ඒ ඉල්ලීම ඉවත ලෑවාය. ඇගේ බාලම පුතා සිල්ලර කඩයක බඩු කිරන්නෙකු නොව ලොකු මහත්තයෙකු වනු දැකීම ඇගේ එකම ප්‍රාර්ථනාව වන්නට ඇත. 'ඔය කඩේ ඉන්නටය කියන්නේ කඩේ බඩු කිරීමට නෙවේදැයි..' අසා අම්මා කෙලින්ම බෑ කීවාය. එහෙත් මම මේ ලැබෙන්නට යන රස්සාව ගැන ආසා වුනෙමි. ඒ නිසා දෙවැනී වරටත් ඔවුන් පැමිණ ඇවිටිලි කරද්දී 'නිවාඩු මාසයනේ අම්මේ...මං යන්නං'  කීමී. අම්මා   ඔවුන්ගේ ඇවිටිල්ලට වඩා මගේ ඕනෑ කම සලකා 'හා' කීවෙන් සිල්ලර කඩය පටන් ගත් දවසට පසු දින සිට මම මගේ අලුත් රස්සාව පටන් ගත්තෙමි.

නුපුරුදු ව්‍යාපාරිකයන් නිසා ඕනෑ කරන දෙවල් වන සීනී, තේකොළ, පරිප්පු, ළුණු, අඩුවෙන්ද..නානාවිධ බිස්කට්, කිරිපිටි වැඩියෙන්ද ගොඩගසා තිබීමත්.. මිල ගනන් වටපිටාවේ කඩ සමග සන්සන්දනය නොකොට 'වෙන්ඩ ඇති' න්‍යායෙන් නිසාත්.. ගාමිණි අය්යාගේ කොස්ගහ යට කඩේ ඉස්සරහම තිබූ මේ 'ස්ටෝර්ස් එක' එහෙම පිටින්ම පාඩු ලබන තත්වයක් උදා එන බව ටක්කෙටම පෙනෙන්නට තිබිණි.. අනෙක කඩයේ මට අමතරව උදේ වරුවට වෘත්තියෙන් ගණකාධිකාරීවරයෙකු වූ සැමියාද, හවසට ගුරුවරියෙකු වූ බිරිදද වශයෙන් අයිතිකරුවන් පැමිණ සිටියත් කඩෙන් බඩුගන්නට ආ අය 'මුදලාලි හෝ ඇන්ටි හෝ එයා.. මෙයා' කීම මේ දෙන්නාටම ඇල්ලුවේ නැත. ඒ නිසා කඩේට එක වරක් ආ අය දෙවනි වර ආයේ අවශ්‍යම වුනොත් පමණකි. අන්තිමේ මේ ඉලව් බිස්නස් එක අපේ රස්සාවලටද පාඩුවක් කියා කඩේ බලාගන්නට අවුරුදු හැට හැත්තෑවක විශ්‍රාමිකයෙකු  හොයාගන්නට ඔවුන් සමත් විය.

මට නම මතක ඇත්තේ රංජන් අංකල් ලෙස නමුත් මම ඔහුට නිකන්ම අංකල් කීමී. ඔහු ඉතා හොදට ඇද පැලදගෙන උදෙන කඩේට ආ මුත්,  ආ විගස සරමකට බැස්සේය. සරම හා අත්කොට කමිසයක් ඇදගත් පසු පත්තරයක් බෑගයෙන් ගන්නා ඔහු කැෂියර් කූඩුවේ වාඩිවෙයි. බුදු පහනද පත්තු කර සුවද අල්ලා..හදුන් කූරුදෙකක් .ලක්ෂ්මී දේවියට පත්තුකර නමෝ විත්තියෙන් හැමදාම වැඩ පටන් ගන්න්නේය. මේ කෙසේ ලක ලෑස්ති වුව අපට වෙළදාමක් නම් ඇත්තේම නැත. ඉදහිට කෙනෙක් පැමිණ තෙල් කාලක් සීනී සීයක් තේකොල විස්සක් අරන් යතත් අර ගොඩගසාගෙන තිබූ බිස්කට්කෝඩියල් හා ජෑම් බෝතල් තොගයෙන් එකක් ගියේ කලාතුරකිනි.  එහෙමත් වෙලාවක ක්‍රිස්කො ටින් එකක් විකුණුනත් අනෙක් ඒවා හෙල්ලුනේවත් නැත. එහෙම වුනත් අංකල් නම් අර පත්තරේ ඔලුව ඔබා ගත් ගමන්මය. මා හාල් ගෝනියක වාඩිවී පාර දෙස බලා ඉන්නා අතරේ අංකල් මට උපදෙසයක් දෙයි. ' ළමයෝ කා හරි එනවනම් මට කලින්ම කියපන් ' යනුවෙන් කී දේ මට තේරුනේ නැතත්. මම කෙනෙකු ආවිට 'අංකල් ..' කියද්දී මේ වයසක මනුස්සයා දනි පනි ගා හනික ලාච්චුව වැසුවේත් , අර පත්තරේ ඒ අස්සට දැම්මේත් ඇයි කියා මා හට තිබූ කුතුහලය නතරවුනේ නැත. ඒ අතරේ කවුරුන් ආවත් ඔහු කැෂියර් කූඩුවෙන් නොබැස්ස නිසා අම්මා කීවා වාගේම මා කඩේ කොලුවා බවට ඉබේම පත්විය.

අන්තිමේ ඒ වාඩුව ගැනුනේ අර අහිංසක ව්‍යාපාරයෙනි. ලොකු අම්මා බූමිතෙල් ගෙනෙන්නට එන්නේ ලොකු ප්ලාස්ටික් බෝතලයකිනි. මට බූමිතෙල් මනින්නට ' කරඬි' එක එක පරිමාවෙන් තිබුනද මම අර ප්ලාස්ටික් බෝතලය පිරෙන්නට බූමිතෙල් පිරෙව්වෙමි. සීනී සීය කිරන විට අහුරක් අතින් දැම්මෙමි. තේකොල හොද එකෙන් කිරා බාල එකේ ගානට දුන්නෙමි. සබන් බාර් එකේ කෑල්ලක් වෙනුවට එකහමාරක් වන්නට දොරේ එල්ලා තිබූ සිහින් කම්බියෙන් කපා දුන්නෙමි.මේවා හොරකම් ය. එහෙත් එදා මට එහෙම හිතුනේ නැත. එහෙත් අම්මා හෝ ලොකු අම්මා හෝ මට දැනගත් දවසක 'හොරා' කියා බනිනු වලක්වාගන්නට ඔවුනටද නොදැනෙන්නනට මේ හොර වැඩේ කලෙමි. අනෙක මේ කඩේට එන දහ දොලොස් දෙනෙකුට මෙහෙම දුන්නාට හෙට අනිද්දාට වැහෙන්නට තිබෙන එකට වෙන පාඩුවක් නැතැයි එදා මම සිතුවෙමි.

එහෙත් මේ ඔක්කොටම මත්තෙන් මගේ කුතුහලය සන්සිදවා ගත යුතුය. එහෙත් අංකල් කූඩුවෙන් එළියට බහින්නේද නැත. කරන්නට දේකුත් නැත. එහෙත් මගේ වාසනාව යලි එළි බැස්සේය. ඉහල රාක්කයක තිබූ කෝඩියල් බෝතල් පිහිදාන්නට ගොස් එකක් මහ සද්දෙන් බිම වැටුනි. අංකල් 'හපොයි.'.කියා කැෂියර් කූඩුවෙන් එළියට පැන්නේය. මම ඒ ක්ෂණයෙන් කැෂියර් කූඩුවට පැන අර පත්තරෙන් මැද පිටුවක් ඇද හතරට පහට නවා කලිසමේ රුවා ගත්තෙමි.

එදා අංකල්ගේ මූණ බැලීමට මට චකිතයක් තිබුනද ඔහු අර නැතිවූ පත්තර පිටුව ගැන ලොකු අවුලක උන්නා බව මට මතක නැත.. අන්තිමේ මම හවස වැඩත් නිමවී ගෙදර නොයා කෙලින්ම කොට තාප්පෙන් ආනන්ද අය්යලාගේ කොන්ක්‍රීට් වහලට නැග වටපිට බලා මද අදුරේ අර පත්තර කෑල්ල එලියට ගතිමි.

එදායින් පසු ඒ කඩේ නොයාකාර අනතුරු සිදුවිය. බෝතල් බිම වැටෙන්නත් , මියන් දුවන්නටත් , බූමිතෙල් ඉහිරෙන්නටත් , ආදී වශයෙන් අවුරුදු දොලහක දහතුනක කොල්ලෙකුගේ නිර්මාණශීලී අදහස් ක්‍රියාත්මක වන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ හැම වරකම අර ලාච්චුවෙන් පත්තර කොලයක් අතුරුදහන් විය. ඒ ගැන අංකල් දැන ඉන්නටත් ඇත. එහෙත් නිවාඩුව ඉවර වී ඉස්කෝලේ ගිය පසුඒ කොල්ලා සතුව 'දැනුම් බාණ්ඩාගාරයක් බදු' පතිනි, ප්‍රීතී, සුරගන, මධුරස, සුවය පත්තර වල සම්පූර්නයෙන්ම නැතත් කොටස් හෝ තිබීම හොරකමක ප්‍රතිපලයක් බව විප්ලවයක් මෙන් කියවීම හුරු කරගත් කොල්ලන් නොදැන ඉන්නට ඇත. අද මා සතුටු වන්නේ මා උන්ට කියවීම හුරු කල නිසාවෙනි.

ඒකම මදිද...!