Thursday, May 4, 2017

උස මහත මිනිහාගේ කෙටි හෘද සාක්ෂිය... 76


බිත්තර මදර්ගෙන් පටන් ගෙන සාන්ත බ්‍රිජට් කන්‍යාරාමයේ මිතුරියටත් ඇන්ටන් සර්ටත් පින්සිදුවන්නට අතපත ගගා ඉද   කොලොන්නාවේ සෝමා ඇන්ටීගේ ආදර බලහත්කාරය නිසා 'ඉංග්‍රීසි' ඉගෙනගත් මම පිළිවෙලකට ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට බොරැල්ලේ මරදාන පාරේ ඇක්වයිනාස් ඩිප්ලෝමාවට ඉල්ලුම් කලේ කාගේ හෝ කීමකට නොවන වග මට මතකය. '
ඒ පත්තර පිස්සෙකු වූ මම, මරණ දැන්වීමේ සිට මෙලෝදෙයක් තේරෙන්නේ නැති කලා විචාර දේශපාලන විචාර කියවීමේ උන්මාදයෙනි. ඒ උන්මාදය දැන්වීම් කියවීම දක්වාද ඇදී ගියේ නිරායාසයෙනි. සිංහල පත්තරයක ඉංග්‍රීසියෙන් පලකර තිබූ දැන්වීම සදහා පිළිතුරු හා අයදුම් පත් ලබාගැනීමට දිගු ලියුම් කවරයක් එවන් ලෙස එකල හැම ඇබෑර්තුවකම පාහේ තිබුනේය. අද මෙන් නොව ඊමේල් ගනුදෙනු ගැන දැන් නොසිටි අප හැමෝම වාගේ දිග ලියුම් කවරයේ නම ලියා මුද්දරයක් ගසා පොඩි ලියුම් කවරයක බහා අදාල ලිපිනයට තැපැල් කලෙමු.

ආදර ලියුම්.. ප්‍රේම ලියුම්.. අර ලියුම්.. මේ ලියුම් අතරේ මගේ තව විනෝදාංශයක් වූ ගෙදරට ලියුම් ගෙන්වාගැනීමේ මොලේ අමාරුව නිසා නිකං කොල කෑලි එවන ඕනෑම තැනකට මගේ නම ලිපිනය යැවීම අසාමන්‍ය ලෙස වර්ධනය වී තිබුනේය.
ඒ අනුව පෙන්තකොස්ත සබාවේ සිට යොහෝවාගේ පටන් මම දන්නා නොදන්නා හැම මංගල්ලෙකටමද ඉස්ලාම් ධර්මය පිළිබද කුඩා පත පොත  එවු කොළඹ පල්ලියකටද මෙන්ම ජනාධිපති කාර්යාලයටද මම  යැවූ ලියුම් සාර්ථක වී සතිපතා මට ගෙදරට මුද්‍රිත පොතපත ආවේ අපේ 'ලියුං අය්යාද' පුදුම කරවමිනි. එදා ලියුං බෙදූ අප අය්යා කී මනුස්සයා අද අප සමගම වයසට ගොසිනි. මේ ලගදීත් ඔහු මා දැක සිනා වී 'එන්නං..'' කීය. ඔහු කවරදාකවත් වචන දෙක තුනකට වඩා කතා කලේ නැත. හැමදාම කීවේ 'එන්නං..' කියා පමණි. මීට අවුරුදු විසිපහකටත් කලින් බයිසිකල් පැදි ලියුං අය්යා අදත් බයිසිකල් පදී. එදත් ලැජ්ජාවෙන් කතා නොකල ඔහු අදත් එහෙමය.

බයිබලය පිළිබද පාඨමාලා නිසා මට තැපැල් මාර්ගික ඩිප්ලෝමාවක්ද හිමිවී තිබේ. ඒකත් අපූරුය. සතිපතා උත්තර ලියන්නට ආ ප්‍රශ්න පත්තරය එක්ක පිළිතුරු පත්‍රයද එවා තිබුනේ, 'හෘද සාක්ෂියට එකගව ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු ලියා පසුව උත්තර පත්‍රය මගින් නිවැරදි කරගන්නා' ලෙසය. මම එකල අවුරුදු පහලවක දාසයක කොල්ලෙකු නිසා ඔය කී හර්ද සාක්කිය ගැන හාංකවිසියක් දැන සිටියේ නැත. පස්සේ කාලෙක දැනගත්තාට.. අදත් දන්නේ නෑ වගේ ඉන්නා බහුතරයක් මෙන් මමද එදා උත්තර පත්‍රය බලාගෙන ඉතාමත් ලස්සනට දැකුම්කළුව ප්‍රශ්ණ පත්‍රය පුරවා යලි තැපැල් කලෙමි. උත්තර පත්තර කොළඹ යැව්වාට සහතිකය සහ කුඩා බයිබලය ආවේ අමරිකාවේ සිට තැපැලෙනි. එහෙම රට රාජ්ජ වලින් තැපැල් පාර්සල් ආවේ එහෙමත් කෙනෙකුට නිසා මම කොහොමත් ලොකු ඔලුව තව ටිකක් පලල් කර ගත්තෙමි. දෙවියන් මට මේ සියල්ලට කමා කරන්නට ඇති බව මම සිතමි.
ඒ කෙසේ වෙතත් මුස්ලිම් ආගමෙන් ප්‍රශ්ණ පත්තර ආවේ නැත. ඒ කියවීම් ඉතා සරල විය. පෙන්තකොස්ත සබාවේ අය මා හමුවීමට අවශ්‍යයය කියා එවා තිබූ කිසිදු ලියුමකට මම උත්තර ලීවේ නැත. එහෙත් නුගේගොඩ සබාවේ දින කිහිපයකම වැඩමුළු වලට ගියෙමි. හැම දෙයක්ම වාගේ මට ඉක්මණින් එපාවෙන නිසා මම 'ආගං' පස්සෙන් යාම අතහැරියාට ඒ ලිපි, පොතපත කියවීම  නිසා මෙන්ම මේ 'යුනිෆෝම්' යට ඉන්නා මිනිසුන් ගැන දන්නා නිසා ආගං පිළිබදව යන්තං ටිකක් දනිමි.

ඒ නිසාම  පොලොව මත සියළුම ආගම් වලින් ඈත්ව සිටිමි.

එහෙත් ජනපති කාර්යාලයට යවන ලද ලිපිය අති සාර්ථක විය. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා, ප්‍රේමදාස ජනපතිතුමා පවත්වනු ලබන සියලුම නිල දේශන, සාකච්චා සහ ප්‍රසිද්ධ කතාවල මුද්‍රිත පිටපත් මගේ ලිපිනයට නොවරදාවම ලැබිනි. ජනාධිපති කාර්යාලයේ මුද්‍රාව සහිත ලොකු සුදු ලියුං කවර අපේ ගෙදරට එන  එකත්  ගැම්මක් එන වැඩක් බව කියන්නට ඕනෑ නැත. දැනුත් ඒ ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක ව්නවා ඇතැයි මා සිතමි.

එහෙත් මගේ අතින් සිදුවූ යම් ලියුම් ලිවීමක් නිසා මට හොද මිතුරියක් නැතිවිය. දෙවියන් වෙනත් වැරැදි වලට සමාව දෙන්නට ඇතැයි සිතා සිටියද මේ වැරැද්දට සමාවක් ලැබෙනු නැතැයි මම අදත් සිතමි. ඒ සිද්ධිය මරදානේ බිෂොප් නිවසට  තාප්පයේ මෙහා පැත්තේ සිදුවූ නිසා ටක්කෙටම සමාවක් නම් නැතැයි සිතමි.

එය සිදුවුනේ මා ඇක්වයිනාස් හී ඩිප්ලෝමාවට ගිය පසුය. අපව විවිධ කාණ්ඩ වලට තෝරාගැනීමේ පරීක්ෂණය අනුව මා වැටී තිබුනේ ද්විතීය කාණ්ඩයටය. ඒ කාණ්ඩයේත් පළමු තැන මට පලාත මතක නැති මගේ කතා නායිකාව වන ප්‍රින්සිට හිමිව තිබුනේය. දෙවැනියා මමය. ඒ අනුව පන්තියේ මොනිටර් ප්‍රින්සිය. මම ඇසිස්ටන්ට්ය. ප්‍රින්සිගේ ගතිගුණ සාමාන්‍ය වුව පන්තියේ කොල්ලන්ට අමුතුය. ඇය වෙලාවට එන්නේය. පන්තිය පටන් ගන්නා විට ලේඛන ලකුණු කොට හමාරය. පරක්කු වී එන එවුන්.. සිගරට් බාග ඇද බොරැල්ලේ සිට දුවන එවුන්.. ගෑණු ළමයා ගෙදර සිට කිලෝමීටර් සීයක් තනියෙන් ආවත් බොරැල්ලේ සිට අඩි දෙක තුනක් දුර පන්තියට කවදාවත් තනියෙන් නොයවන ආරක්ෂක ප්‍රේමවන්තයන්ගේ ප්‍රමාදවීම්.. වෙනමම කොලයක ලියා එකල අපව බාරව සිටි ෆාදර් මොරිස්ට දෙන්නේය. පන්තියේ ගුරුවරයා වශයෙන් සිටි රාජකීය විද්‍යාලයේ විශ්‍රාමික රාජපක්ෂ සර් හරි හොද කෙනෙක් නිසා ෆාදර් මොරිස් දෙන කොලේ හැමදාම සර්ගේ ලොකු ඉංග්‍රීසී පොත අස්සේ හිරවෙනවා මිස මුකුත් වෙන්නේ නැත. මුකුත් වුනොත් වෙන්නේ ප්‍රින්සි රාජපක්ෂ සර්ටත් ' සර්රුත් කිසි පිළිවෙලක් නෑනේ..!' කියමින් මූණ නොරොක් කරගන්නා එක විතරය. සර් ඒකටත් හිනාවෙයි. (මගේ මතකය නිවැරදි නම් සර්ගේ නමත් මොරිස්ය.) සමහර විභාග වලින් පසුව පොත් මාරුකරගෙන ලකුණු කරන්නට වෙන අවස්ථා වල ප්‍රින්සිට පොත නොලැබෙන්නට අපි හැකි සෑම වෙරක්ම දරන්නෙමු.  එකල රාජපක්ෂ සර්ගෙන් ලකුණු ලැබුණාට ප්‍රින්සිගෙන් ලකුණු ගන්නට ඇත්තේ පුදුම අමාරුවකි. සින්හලෙන් කතා කලොත් වදින සත පනහේ හෝ රුපියලේ දඩේ ප්‍රින්සි ඇරෙන්නට අපි හැමෝම ගෙව්වේ මට ඩග්ලස් අය්යාගේ නය පොත සිහි කරවමිනි.
එහෙත් ප්‍රින්සි මගේ මිතුරියය. ඇය මට  කියා ලස්සනට බෝඩ්, පෝස්ටර් ඇදගෙන පන්තියේ ප්‍රදර්ශනය කලාය. හොද ඉන්ග්‍රීසී පොත් ගෙනවිත් මටද කියවන්නට දුන්නාය. විටෙක මම ' මේක බං සෙනසුරාදා ඉරිදා විතරයි...! උඹ සුමානෙම ජීවත්වෙන්නේ මේකෙදැයි..?' ඇසූ විට, ඇගේ හීනය මට කීවාය. ඇයගේ දෙමාපියන් දුප්පත්ය. ඇයට ඕනෑ වී තිබුනේ ඇගේ අම්මාගේ හීනය වූ 'ඉංගිරිස් ටීචර්' කෙනෙක් වෙන්නටය. මම ඉන්පසු කිසිත් නොකීමී. මගේ යාලුවා වූ නිසා ඇය මට ඒ අතරේ රහසක්ද කීවාය. ''ඔයාට තියෙන්නේ අමුතුම හිනාවක්..මම මාර ආසයි..'' මම එකල ඒවා ගැන ඒ තරම් හිතුවේ නැති නිසා කැන්ටිමේ මා එනකං ප්ලේන්ටී දෙකක් ගෙන බලා සිටින මගේ මිතුරියගෙන් සෑහීමකට පත්වීමී.

එහෙත් මගේ මිතුරු කොල්ලන් ප්‍රින්සීට බඩ බැදගෙන වෛර කලේය. ඔවුනට ප්‍රින්සීව පෙන්නන්ට බැරි විය. අද මා කල්පනා කරන්නේ කිසිම හේතුවක් නැතිවත් කෙනෙක් පිළිබද වෛරයක් තබාගන්නට පුළුවන් බවකි. එහෙත් එදා එහෙම නොවේ කීවත් ඔවුන් පිළිගත්තේ නැත. ඩිප්ලෝමාව මාස හයකි. මාස තුනක් ගිය තැන මට මගේ 'සිගරට් බාග කණ්ඩායමෙන්' යෝජනාවක් කෙරිණි. මම එක වරම බෑ කීවෙමි. ඊලග මාසයේත් යෝජනාව කෙරිණි. ''උඹත් ප්‍රින්සිට පු* දෙනවා..'' යැයි කීවෙන් මම කැමැති වුනෙමි. ඒ අනුව ප්‍රින්සිට දීර්ඝ ලිපියක් ලීවෙමි. ලීවෙ 'මු' කියා කියන්නට බැරි මා ලියූ නිසාවෙනි. ඉන්ග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට ආවාට රීතියක් බාෂා විලාසයක් ව්‍යාකරනයක් දැන නොසිටියාට සියළුම කුණුහරුප  ලියා ඇයට මාස හය ඉවරවන විට යන්නට වන්නේ අල්ලපු වැටේ කාසල් එකේ වාට්ටුවකට බවත් ලීවෙමි. අකුරු හදුනාගන්නා නිසා අප කිහිපදෙනෙක් වාක්‍යයෙන් වාක්‍ය කඩින් කඩ වෙනස් අකුරු වලින් නැවැත ලීවෙමු. ලියූ ලිපිය සෙනසුරාදා යනවිට ඇගේ ඩෙස් බංකුවේ ලාච්චුවේ දැමුවෙමු. පහුවෙනිදා අප එනවිට ප්‍රින්සි ඩෙස් බංකුවේ ඔලුව ගසාගෙන මහ හඩින් අඩන්නේය. වෙනදා අර පොත් මේ පොත් පෙරලමින් ෆාදර්ට නම් ලියමින් සිටි ප්‍රින්සිගේ කම්මුල් තෙමමින් කදුළු වැටෙන්නේය. කෙල්ලන් ඇය අස්වසන්නට හැදුවද ඇය කුමක් වීදැයි කියන්නේ නැත.  පසුව ඈ නැගිට පන්තියෙන් පිටව ගියාය. මට මහා 'අමන කමක' කළුවර හැගීමක් ඇතිවී හරස් පාරේ මුස්ලිම් පල්ලිය ලග කරත්ත කඩෙන් සිගරට්ටුවක් බී ගෙදර ගියෙමි. ඊලග සෙනසුරාදා ඈ සුපුරුදු විලස ආවාය. රාජපක්ෂ සර් වෙත කල ඉල්ලීමෙන් මොනිටර් කමෙන් ඉවත් වූවාය. අපේ මිතුරුකමද දුරස් වී ප්ලේන්ටී දෙක වෙනුවට ඈ එකක් ගන්නා හැටි මා කෙරෙහීම  වූ අපමණ කලකිරීමෙන් බලා සිටියෙමි.

ඊලග මාස දෙක නිමාවී අවසාන පරීකෂණයටද මුහුණ දී ප්‍රතිපල අනුව ඈ පළමුවැනියා විය. මම අටවැනියා හෝ දොලොස්වැනියා විය.  ලියුම් යෝජනා කල එවුන්ද තුන හතර පහ ස්ථාන ගත්තෝය.  මා දොලොස්වැනියා වීමට අර කළුවර හැගීම බලපාන්නට ඇත. අන්තිම දවසේ අප හැමදෙනාම කුඩා කතාවක් කර ඇක්වයිනාස් ආයතනයටත් ගුරුවරුන්ටත් ස්තූති කලෙමු. අන්තිම කතාව කලේ ප්‍රින්සීය. ඈ කතා කරමින් ඇගේ ගමනට ශක්තිය දුන් සැමටම ස්තූති කලාය. ඈ නිල්වලා අධ්‍යාපන පීඨයේ ගුරු පුහුණුවක් සදහා තේරී පත් වී ඇති බව කීවාය. ඇගේ ගමනට උදව් කල විශේෂ කෙනෙක් සිටී යැයි කියමින් මගේ නම කීවාය. සියල්ලෝ අත්පුඩි ගැසුවෝය. ඒ අත්පුඩි ගැසීම් මධ්‍යයේ ඈ මගේ ලගටම විත් ලියුම් කවරයක් දුන්නාය. මම අර සිදුවීම අමතක කොට සිටි නිසා වෙනසක් නොදැනුනෙන් කවරය දිගහැරියෙමි. මා ඇයට බැනවදිමින් ලියා දුන් ලියුම කුඩා කෑලි වලට ඉරා සීසීකඩ කොට තිබුණේය. මම ඉන්නේ කොතැනදැයි නොදැන සිතිවිළි ලෝකයක පාවී දුවන්නට තැනක් නැතිව අතරමං වෙද්දී මට ලියුම ලියන්නට යෝජනා කල එවුන් ප්‍රින්සීට සුබ පතා වැලදගනිමින් සිටිනු දුටුවෙමි.

මගේ වයසැති ප්‍රින්සි අද ලංකාවේ ඉන්නේ නම් කොහේ හෝ පාසලක විශිෂ්ඨ ඉංග්‍රීසී ගුරුවරියක් වන්නට ඕනෑය. ඇය ඒ තර,මට දක්ෂය. කැපවීමෙන් කටයුතු කරන්නීය. අවංකය. අහිංසකය.

මා කලින් කී පරිදි දෙවියන් සමාව දීම හෝ දඩුවම් දිම තීරණය කරනු ඇත. එහෙත් ඔහු එකක් කලේය. මට අද වනතුරු ප්‍රින්සීව මුණ නොගස්වා, ඇගෙන් සමාව නොගැනීමේ පවුකාර හැගීම පහව යන්නට නොදුන්නේය.

ඒ කෙසේ වුව මම දිගින් දිගටම නොයේක විධ ලියුම් ලීවෙමි. පසුකලෙකද ලීවෙමි. එහෙත් ඒවායින් කිසිවෙකුට බැන වැදුනේ නැත. සමහරුන් ආසාවෙන්ද.. සමහරුන් බෑ කියන්නට බැරිකමෙන්ද.. මගේ ලියුම් කියවීය. සමහරුන්ට අති දීර්ඝ ලියුම් ලීවෙමි. ඒවා මාගල් වැනි යැයි කියා හිනාවුණු අයද සිටියේය.

අද මා ලියුම් ලියන්නේ නැති තරම්ය. රාජකාරී ලියුමක්වත් ලියන්නේ වචන දෙක තුනකිනි.

මා ඒ තරම් කෙටි මිනිසෙකු වී ඇත්තේය.ජීවීතයේ සමහර කළුවර පැල්ලම් කොතරම් උස මහත මිනිහෙකු වුව කෙටි කරන්නේ යැයි කියා මම සිතමි.

20 comments:

  1. කොනිත්තලා හිනාවෙන්නේ කොහොමද? අන්න එහෙමයි මේ ලියවිලි

    ReplyDelete
    Replies
    1. ජීවිතේම ඕක තමයි ...ළමයෝ

      Delete
  2. මරු ...

    ජය වේවා ..!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. සුමුදුටත් ජයම වේවා ..

      Delete
  3. Wena kenekge sitha terum ganna parakku wenakota api atin a sitha ridila ewarai a Una weredda deviyantavat apahu harawanna be. Mata hitena hati....

    ReplyDelete
    Replies
    1. මටත් හිතෙන හැටි...එහෙම තමයි පොඩි ...

      Delete
  4. සියුම් හිතකට සගයො හින්දම වැරදි ගැන හොදහැටි ගොතා
    ලියුම් ලියලා දුකක් දුන්නෙද එදා වැඩි දුර නොම සිතා
    කියුම් කෙරුමන් මතක්වන අද පසුතැවීමක් එයි ඉතා
    සියුම් විලසින අදත් ලියමන දැණුන හොඳටම බොරු නැතා....

    ජයවේවා!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔයාට වගේ කවි කරන්න පුළුවන් වුණා නම් මම උත්තර කවියෙන් ...දුමි
      Thankyou

      Delete
    2. බාසි,
      කවියෙන් නොලිව්වත් කවියට ප්‍රියයයි හැඟීමත් සතුටක්.

      ජයවේවා!!!

      Delete
  5. දැං ජනාධිපති කාර්‍යාලෙන් ලියුම් එවන්නෑ මයෙහිතේ.
    මෙල් ට්‍රෙඩ් එලට එකතු කරගන්නව විතරයි

    ReplyDelete
    Replies
    1. Premadasa ජනාධිපති තුමාගේ කතා දිග නිසා අලි පොත් ආවේ...

      Delete
  6. අපරාදේ ේන්ටිය

    ReplyDelete
  7. දැන් ප්‍රින්සිව හම්බවුනොත් මේ ටික කියලා සමාව ගන්නවද?

    ReplyDelete
    Replies
    1. දැන්නම් බෑ බෑ වගේ ...ඒත්..දකින්න ආසයි ..

      Delete
    2. ආයෙ සමාවක් ගන්න ඕන්නෑ. මේ පෝස්ට් එක පෙන්නන්න.

      Delete