Monday, May 15, 2017

තුවාල හොදවන තුරු නවතිමි..... (අවසාන කොටස )




















කිසිම විශේෂ හේතුවක් නැතුවත් ..සරල හා අහඹු ලෙසත්...
බොහෝමයක් අය මට ආදරය කලෝය...

එහෙත්  ගිණිය හැකි තරමේ අල්පයකට මම ආදරය කලෙමි...

ඒ අතරේ...


මා වැටෙද්දී...ඕනෑකමින් ගිලෙද්දී...මා වෙනුවෙන් දිගු කල දෑතක් තිබිණි...
මට එය නොපෙනී තිබුනේ ඇයි කියා මා දහස්වර කල්පනා කලෙමි...

එහෙත් ඇත්ත නම් මා කිසි විටෙක ඒ දෑත ගැන කල්පනා නොකල බවයි...


ඇගේ හදවතේ මා වෙනුවෙන් වූ තුවාලය මා විටින් විට පාරන්නේ යැයි මට දැනෙන විටත්..ඒ තුවාලය කුඩා සියුම් එකක් බව දැනෙන විටත් මා පරක්කු වැඩි බව දනිමි...

ලොකු තුවාල වලට වඩා සියුම් තුවාල රිදෙන්නේ යැයි මා දැනගත්තේ අද ඊයේය...

ඒ තුවාල ඔහොම තියෙද්දෙන්....

Tuesday, May 9, 2017

කුරුළු තොරණ් වල මතක..


වෙසක් නිවාඩුවට පානදුරේ පුංචිලාගේ ගෙදර යන්නට එවර නියමිත විය. අපි නිවාඩු යන්නේ ඒ ගෙවල්වල අයට වෙන වැඩ තිබේදෝ හෝ වෙන ගමන් යෙදී තිබේදෝ සිතා නොවේ. ගමන් මල්ල ලහැස්ති කරන්නේ මමය. අම්මා ගමන යන්නට ඕනෑ කරන වියදම සපයාගෙන දෙල්කදින් කොටුවටත් එතැනින් පානදුරටත් පානදුරෙන් දිබ්බැද්දටත් ගමන් මල්ලත් කොට කලිසං කොල්ලාත් අල්ලාගෙන ගමන් කරනීය.

එදා සීටීබී බස් වල ජනෙල් කවුළුවලින් හඹා ආ සුලං වලින් අම්මාගේ හිසකේ අවුල් වන්නේය. සිගරට් දුම එක ජනේලයක අයිනේ සිට ගැහැණු පිරිමි ළමයි ආදී හුස්ම ගන්නා සියල්ලන් හඹා අප වෙතද එන්නේය. විටෙක ඉදිරිපස ජනේලයකින් ගැසූ බුලත් කෙල පිඩක් චිරිස් ගා බිදී විත් අපේ මුහුණවල් වල කුඩා රත්පැහැති හැඩ කරන්නේය. බස් රථවලට ආගන්තුක කුඩා දරුවෙක් වමනයට ආ සැනින් දෙමාපියන් වහාම ජනේලයෙන් පිටට හරවන්නේය. ඉන් පිටුපස්සේ ජනේල දඩි බිඩියේ වැහෙන්නේය. වැහෙන්නේ නැති ජනෙල ලග ඉන්නා වුන් දනිපනි ගා නැගිටුවන්නට සමත් හඩ නම් මට තවමත් මතකය. අදත් සමහර බස් රථ වල අර ලොකු වමනය පැල්ලම ඇද්දැයි මා බලමි. එහෙත් කාලය විසින් සියල්ල නිරාකරණය කොට ඇත්තේය. අද බස් වල ජනේල වලින් වමනය කරන වුන් නැත්තටම නැතිවී ඇත්තේ මෙනි.

කොටුවේදී කොට කලිසම් කොල්ලාට අම්මා අරන් දෙන්නේ ෆලූඩා එකකි. ඒ කොටුවෙන් බැස පානදුර බස් එකට යන අතරවාරයේය. කොට කලිසම් කොල්ලා අර සරුවත් වීදුරුවේ උඩ පාවේන අයිස්ක්‍රීම් ගුලිය කන්නේවත් දියකරන්නේවත් නැත. කසකසා ඇටත් රෝස පාට කිරි මුසු ෆලූඩාවත් ඉක්මණින්ම බී ඉවරකරන කොල්ලා අර අයිස්ක්‍රීම් ගුළිය කන්නේ අන්තිමටය. ඒ කොල්ලාගේ අයිස්ක්‍රීම් පිළිබද වූ බඩජහරිකම අදටත් නැතිවී නැත්තේය.  අම්මා ක්‍රීම් සෝඩාවක් බී ගුඩුස් අරින්නේය. එහෙම කොට යළිත් කොට කලිසම් කොල්ලා සමග පානදුර බසයට නැග නින්දක් නිදන්නේය. එය අපූරව නින්දකි. අප දෙන්නා දහදිය පෙරාගෙන ඔලු හැප්පී හැප්පී පානදුර ලගාවනතෙක් නිදන්නෙමු. අතරමග මා ඇහුරුණහොත් මා හැරී බලන මිනිත්තුවෙන් අම්මාද නැගිටින්නේය. අදද මට පුදුමය මා නැගිට බව, අම්මා දන්නේ කෙසේදැයි යන්නයි.

පිටකොටුවෙන් පටන්ගත් විට ''තව සෑහෙන දුරයි'' කියන අම්මා පානදුර ලංවන විට ''තව ටිකයි..'' කියන්නීය. අන්තිමේ අපි දෙන්නා පානදුරෙන් බැස දිබ්බැද්ද බලා යන කොට පාන් බාග බස් එකක නැගගන්නෙමු. මට නම මතක නැති දිබ්බැද්ද පන්සල ලගින් බැස ඉතුරු ටික පයින් යන්නෙමු.

ඒ ගෙදර තිබුනේ ලොකු වත්තක් මැදය. වත්තක් කීවාට පලලින් අඩු, දිගින් වැඩි ඉඩමක හරි මැද ලොකු ගෙයක් සදා තිබුනේ ඉතා නිස්කලංක ලෙසය. එකල පුංචීගේ අය්යා වැඩ කලේ ඕමානයේ රජ්ජුරුවන්ගේ සත්තු වත්තේ බව මට මතකය. අපි නැදෑකම් පසෙකලා  'පෙරේරා අය්යා' කී බාප්පා ඉතා හොද කෙනෙකු මෙන්ම සරල මනුස්සයෙකුද විය. පුංචී අතිශය විනෝදකාමී සැහැල්ලු ජීවීතයක් ගතකලාය. කෑමට බීමට ලෝබ නොවුවාය. ඇගේ කුඩා දරුවන් දෙදෙනා එකල අවුරුදු අට දහය තරම් විය. මට ඔවුන් මට අය්යේ කීවේන් මම ලොක්කෙකු ලෙස හැසිරුනෙමි. ඒ ගෙට එක වැටක් වමට වන්නට ලොකු ළමයින් සිටි 'ටියුෂන් ඇන්ටි' ලෙස මට මතක නැන්දා කෙනෙකු පුංචීගේ ලගම හිතවතිය විය. ඒ ගෙදර අය්යලා අක්කලා සියළුදෙනාම විශ්වවිද්‍යාල වලට ගිය බව මට මතකය. එ අය්යලා විසින් ගමේ ළමයිනට අමතර පන්ති පැවැත්වීම නිසා ටියුෂන් ගෙදර ලෙසත්, නැන්දා ටියුෂන් ඇන්ටී ලෙසත් හැදින්වූවා  කියා මට යන්තමට මතකය.

කෙසේ හෝ අම්මා එදා රෑ එහි නතර වී පහුවෙනිදා ගෙදර යන විට ඇරලවන්නට අපි සියල්ලෝ පයින් යනු මට හොදට මතකය. අම්මාත් පුංචිත් නතර නොවන කතාවෙන් ඉදිරියෙන් යද්දී අපි කානුවලට බහිමින් ගස්ගෙඩි කඩමින් ගස්වල අතු කඩමින් පස්සෙන්ම යන්නෙමු. අම්මා බස් එකක නැගී නොපෙනී යනතුරු සිට යලි අර ගස් ගානේ කානු ගානේ බැස එන්නෙමු. අප ඒ තරම් ඒ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තේ ඉන් පස්සේ එලඹෙන මාසයකින් පසු අම්මා මා එක්කා යන්නට එනතුරු අර ඉඩමේ වැටෙන් එලියට අඩිය තැබීම අපට තහනම් වන නිසාවෙනි.

අම්මා ගිය පසු දින දෙක තුනක් පාළුවක් දැනුනද මල්ලිලාගේ අලුත් අලුත් වර්ගයේ සෙල්ලම් බඩුත්, පුංචීගේ අළුත් අළුත් කෑමත්, බිස්කට් කේක් සහ පලතුරුත් නිසා මට ගෙදරට වඩා පානදුරය ලං වන්නේය. අන්තිමේ මම ඒ ගෙදර එකෙක් වන්නේය.

වෙසක් එන්නේත් ඒ එක නිවාඩුවක මා ඒ ගෙදර එකෙකු වී සිටි කාලයකය. මල්ලිලා සමග එකතුවී කූඩු සැදීම ඇලවීම ආදී සියල්ල පිරිමැස්මෙන් හා අපූරුවට කරන මා දකින වාරයක් පාසා පුංචී ගේ කටින් පිටවන වචන කිහිපයක් තිබේ. ඒ '' උඹට නං තාත්තගේ අත් හම්බවෙලා තියෙන්නේ කොල්ලෝ..'' යනුවෙනි. ඈ උඹ කීවේත් කොල්ලෝ කීවේත් ආදරයටය. මම ලැජ්ජාව මිශ්‍ර කුමක්දෝ හැගීමකින් සිනාවෙන් පමනක් ඇයට උත්තර දෙමි. මන්ද තාත්තා කූඩු හැදූ හැටි මට මතක නැති නිසාවෙනි.

ඒ කෙසේ වුව එවර ඈ අලුත් යෝජනාවක් කලාය. ඒ  ගෙයි මිදුලේ තොරණක් සැදීමයි. මම එක පයින් කැමැති වුනෙමි. ඇය කොහේදෝ කාමරයක සිට වයර් බල්බ් හෝල්ඩර් ආදී නොයේක විධ කළමණා තොගයක් කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක තිබී සාලයේ හැලුවාය. ඒවා ඕමානයේ සිට පෙරේරා අය්යා ගෙනවිත් තිබූ දෑ වන්නට ඕනෑය. තොරණට සැකිල්ල සදා දුන්නේ ටියුෂන් ගෙදර ලොකු අය්යා හෝ අනෙක් වත්තේ කෙනෙකු බව මට අපැහැදිලි මතකයක් තිබේ. තොරණට ''සත්සතිය'' ඇන්දේ මමය. සත් සතිය පැන්සලෙන් ඇද පාට කරන්නට පාට හදා දුන් විට මල්ලිලා පාට කලේය. මම අර තොරන් සැකිල්ලේ ප්‍රමාණයට සත්සතිය තැන් තැන් වල අලවා පිළිවෙලක් කලෙමු.  එහෙත් ලයිට් එල්ලන්නට මට පුළුවන් වෙතැයි මා සිතා සිටියෙන් අර බල්බ සහ වයර් එකෙන් එක අමුණා අන්තිම කොන් දෙක දිග වයරයකට ඇමුණුවෙමි. වෙසක් දිනට පෙරදින රෑ වනතෙක් තොරණේ වැඩ කටයුතු සිදුවෙමින් පැවතිනි. ඒ අතරේ අපේ තොරණ අඩි දොලහක්වත් උස නිසා කෙලින් සිටුවන්නට වැඩිහිටි සහය අවශ්‍ය විය. තොරන උස්සා කෙලින් කලපසු එය දැවැන්ත විය. අඩි තුනක් හතරක් උස අපට පමණක් නොව වැඩිහිටි අයටත් තොරණ දැවැන්ත විය. ඒ අනුව පුංචීගේ වියදමෙන් බීම දන්සැලක්ද...ටියුෂන් අය්යා කෙනෙකුගේ මැදිහත්වීමෙන් සත් සතිය විස්තර කෙරෙන කැසට් පටයක් පුංචිලාගේ ලොකු කැසට් යන්ත්‍රයේ උදව්වෙන් විකාශය කිරීමටත් තොරන් රාජයා විවෘත කිරීමට උත්සවයකුත් සංවිධානය කරගැනීමට හැකිවිය. එහෙත් අවසාන මොහොත දක්වා මගේ අවාසනාවට කවුරුවත් තොරණේ ලයිට් දමා බැලීමට උත්සුක වුනේ නැත. මමද නොදන්නාකම පෙන්වීමට ''බැරි බැරියාව '' නමැති රෝගයෙන් පෙලී අවසාන මොහොත දක්වා සියල්ල හොදින් කෙරී ඇතැයි සිතා කල් හැරියෙමි.

 වෙසක් සද උදා විය.

සත්සතිය විරාජමානව බැබැලෙන්නේය. කැසට් යන්ත්‍රය මෙන්ම  විසාල ප්ලාස්ටික් බදුනකට පිරවූ  අන්නාසි බීම සහ කෝප්පද ලැහැස්තිය. එදා ආරාධිත අමුත්තා වූයේ  ටියුෂන් ගෙදර මාමාය. ඔහු කොළඹ නැවැතී රස්සාවක් කල කෙනෙකු නිසා මට පමණක් නොව හැමෝටම අමුත්තෙකු විය. ඒ මාමා මා දැක ඇත්තේද දෙතුන්වාරයකි.  අන්තිමේ පුංචි විසින් ගෙදර සියලුම ලාම්පු නිවාදමා අප කළුවරේ තබමින්  ආරාධිත අමුත්තාට තොරණ විවෘත කරන්නට ආරධනා කලේය. අමුත්තා  විදිලි ස්විචය එබුවා පමණි තොරණ පිටුපස්සෙන් මල් වෙඩිල්ලක් පත්තුවී ගියේය. අපේ තොරණේ එකම එක විදුලි බුබුලක් පත්තු  වී නිවී යන සැනින් ''පට පටස් '' ගා ගෙයි ඇතුලෙන් සද්දයක් ආවේය.

යලි සියල්ල ඝනදුරේය.

මගේ විදුලි කාර්මික පට්ටම ගැලවෙන්නට ප්‍රධාන පූවරුව පිච්චී ගොසිනි. පුංචි විනාඩි කිහිපයක් යන්නට පෙර ඉටිපන්දම් කිහිපයක් රැගෙන ආවාය. තොරණ පාමුළ අරාධිත අමුත්තා විසින් ඒවා පත්තුකොට විවෘත කරන ලද්දේය. සියල්ලෝඅ අත්පුඩි ගැසූහ. දන්සැලද විවෘත කෙරුණේය. සියල්ල ඝන අදුරේ නිසොල්මනේ සිදුවිය. මා කලකිරිමෙන් සහ ලැජ්ජාවෙන් අදුරේම සැගවී මල්ලිලා සමග කදුළු පෙරමින් ඇඩුවෙමි. ඒ අතරේ අන්නාසි දැමූ සරුවත් කෝප්ප දහයක් දොලහක් හිස් කලෙමි. මට අන්නාසි විස වීමේ ලෙඩක් තිබෙන බව දැන දැනත් කුඩාවට කැපූ අන්නාසි සහිත සරුවත් කෝප්ප හිස් කලෙමි. පැයක් යන්නට මත්තෙන්  ඉදිමී කසමින් පළු දමමින් හුස්ම ගන්නට බැරිවෙමින් දගලන මා,  කෙනෙකු විසින් සොයාගන්නා ලදුව කාගේදෝ බයිසිකලයකින් දොස්තර කෙනෙකු ලගට එක්කාගෙන යනු මට මතකය.
 (ඒ අතරේ පසු කලෙක තවත් කෙනෙකුගේ හිත හදන්නට, අන්නාසි බීමක් බෑ නොකියා බැරිකමට බී අලි පළු දෙකතුනක් මූනේ හදාගෙන හිනාවෙවී සිටි හැටි මට අදත් මතකය. ඒ අයට මතක නැති බව මට විශ්වාසය.)

එහෙත් ජීවිතය හැමදාම පරාද වෙමින් පවතින්නේ නැත. අප එනවිට පුංචිලාගේ ගේට්ටුව ලග සිට මහා එලියකි. ඒ එළියේ දිගු පෝලිමක් මෙන් ගැහැණු මිනිසුන් සහ ළමෝ සරුවත් බොන්නේය. ගේට්ටුව ලගට යන විට මහ හඩින් අර කැසට් යන්ත්‍රයෙන් සත්සතිය පිළිබද වර්ණනා කොට විරුදු පෙලකි. මා බයිසිකලයෙන් බැස හිස උස්සා බලන විට මගේ තොරණ් රාජයා නිමෙන පත්තුවෙන බල්බ වලින් එලිය වැටී විරාජමානය. ඒ ඉදිරිපිට පුටු තබාගෙන අරාධිත අමුත්තා ඇතුළු පිරිස කතා බහකය. මා දුටු සැනින් ඔවුන් නැගිට විත් මගේ අමාරුව අඩුවී ඇති බව දැන මගේ ඔළුව අතගා මා පැසසුමට ලක්කලේය. අරාධිත අමුත්තා මා අත මට දැන් මතක නැති යම් මුදලක් තැබුවේය. ලොකු ලොකු තොරණ් හදන්නට හැකියාව ලැබේවා කියා සුබ පැතුවේය. මගේ සිත පිරී ඇත්තේය. ඊලග වතාවේ කැරකෙන කූඩුවක් හදමි යැයි සිතා ගත්තා පමණි පුංචි පැමිණ අර මුදල් ඉල්ලාගන්නා ගමන් '' උඹලගේ අම්මා අච්චර මැරෙන්නේ උඹ ලොකුවෙලා තොරං ගහනවා බලන්ඩ නෙමෙයි..''  කියා මගේ හිත බින්දාය.  ඈ මා දොස්තර ලගට ගිය වෙලේ කවුරුන් හෝ ගෙන්වාගෙන විදුලි දෝෂය හදවාගෙන තිබේ.

සමහර රිදවීම් කෙරෙහි මා බලන්නේ ඉතා හැගීම්බරවය. සමහරුන් කෙරෙහී රිදවාගන්නා හා ඔවුන් ජීවීතයෙන් ඈත්කර තබන නොමනා කමක් මා ලග ඇත්තේය. එහෙත් එදා පුංචී මා රිදවූ රිදවිල්ල මා වෙනස්ම කෙනෙකු කලේය. අදටත් පවතින පුංචී පිළිබද ආදරණිය හැගීමක් ඇතිකර  දුන්නේය. නිවාඩුව ඉවර වී අම්මා ආ කල ඇය අර මුදල් වලට අමතරව තවත් මුදල් ප්‍රමාණයක් අම්මා අත තබා ඒ මගේ මුදල් බවත් ''කොල්ලා තොරනක් සදා ගමම හෙල්ලු..''  බව කියා කීවාය. මා හෙල්ලූ ගමක් නැතත් ඇය එදා පටන් ''අපේ එවුං වැඩ්ඩෝ..''කියා ආඩම්බරයෙන් කියනු මා හොරෙන් කිහිප වතාවක්ම අසා තිබුණෙමි.

එදාත් අප බස් එකට නගින්නට යන ගමනේ අර කානු වල බැස්සෙමු. ගස් කොල වැල් කඩා පාර පුරා දැමුවෙමු. කොළඹ කොටුවෙන් බැස ගෙදර අයට මිදි කිලෝවක් ගෙන නිදන්නේ නැතිව ගෙදර ආවෙමු. නොනිදා එන්නට මගේ නහරයක් නහරයක් පාසා දුවන ආඩම්බරකම හේතුවන්නට ඇති බව සිතමි.

ප.ලි.
තව ලියන්නට බොහෝ දේ ඇතත් මගේ කොල්ලන් හට ගෙදර එල්ලීම සදහා වෙසක් කූඩු මිලදී ගන්නට ටවුමට යන්නට ඇති හෙයින් නවතිමි.

(මේ ලියමනේ, හදිසිය නිසා ඇතිවූ ජරමරයක් නිසා පානදුරේට යන ගමන කොටුවෙන් ගියා කියා ලියවුණි. එය ඇනෝ කෙනෙකු ඇන පෙන්නා දෙන තුරු මමද දැක්කෙ නැත. එය නුගේගොඩ ලෙස නිවැරදි විය යුතුය...)

Thursday, May 4, 2017

උස මහත මිනිහාගේ කෙටි හෘද සාක්ෂිය... 76


බිත්තර මදර්ගෙන් පටන් ගෙන සාන්ත බ්‍රිජට් කන්‍යාරාමයේ මිතුරියටත් ඇන්ටන් සර්ටත් පින්සිදුවන්නට අතපත ගගා ඉද   කොලොන්නාවේ සෝමා ඇන්ටීගේ ආදර බලහත්කාරය නිසා 'ඉංග්‍රීසි' ඉගෙනගත් මම පිළිවෙලකට ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට බොරැල්ලේ මරදාන පාරේ ඇක්වයිනාස් ඩිප්ලෝමාවට ඉල්ලුම් කලේ කාගේ හෝ කීමකට නොවන වග මට මතකය. '
ඒ පත්තර පිස්සෙකු වූ මම, මරණ දැන්වීමේ සිට මෙලෝදෙයක් තේරෙන්නේ නැති කලා විචාර දේශපාලන විචාර කියවීමේ උන්මාදයෙනි. ඒ උන්මාදය දැන්වීම් කියවීම දක්වාද ඇදී ගියේ නිරායාසයෙනි. සිංහල පත්තරයක ඉංග්‍රීසියෙන් පලකර තිබූ දැන්වීම සදහා පිළිතුරු හා අයදුම් පත් ලබාගැනීමට දිගු ලියුම් කවරයක් එවන් ලෙස එකල හැම ඇබෑර්තුවකම පාහේ තිබුනේය. අද මෙන් නොව ඊමේල් ගනුදෙනු ගැන දැන් නොසිටි අප හැමෝම වාගේ දිග ලියුම් කවරයේ නම ලියා මුද්දරයක් ගසා පොඩි ලියුම් කවරයක බහා අදාල ලිපිනයට තැපැල් කලෙමු.

ආදර ලියුම්.. ප්‍රේම ලියුම්.. අර ලියුම්.. මේ ලියුම් අතරේ මගේ තව විනෝදාංශයක් වූ ගෙදරට ලියුම් ගෙන්වාගැනීමේ මොලේ අමාරුව නිසා නිකං කොල කෑලි එවන ඕනෑම තැනකට මගේ නම ලිපිනය යැවීම අසාමන්‍ය ලෙස වර්ධනය වී තිබුනේය.
ඒ අනුව පෙන්තකොස්ත සබාවේ සිට යොහෝවාගේ පටන් මම දන්නා නොදන්නා හැම මංගල්ලෙකටමද ඉස්ලාම් ධර්මය පිළිබද කුඩා පත පොත  එවු කොළඹ පල්ලියකටද මෙන්ම ජනාධිපති කාර්යාලයටද මම  යැවූ ලියුම් සාර්ථක වී සතිපතා මට ගෙදරට මුද්‍රිත පොතපත ආවේ අපේ 'ලියුං අය්යාද' පුදුම කරවමිනි. එදා ලියුං බෙදූ අප අය්යා කී මනුස්සයා අද අප සමගම වයසට ගොසිනි. මේ ලගදීත් ඔහු මා දැක සිනා වී 'එන්නං..'' කීය. ඔහු කවරදාකවත් වචන දෙක තුනකට වඩා කතා කලේ නැත. හැමදාම කීවේ 'එන්නං..' කියා පමණි. මීට අවුරුදු විසිපහකටත් කලින් බයිසිකල් පැදි ලියුං අය්යා අදත් බයිසිකල් පදී. එදත් ලැජ්ජාවෙන් කතා නොකල ඔහු අදත් එහෙමය.

බයිබලය පිළිබද පාඨමාලා නිසා මට තැපැල් මාර්ගික ඩිප්ලෝමාවක්ද හිමිවී තිබේ. ඒකත් අපූරුය. සතිපතා උත්තර ලියන්නට ආ ප්‍රශ්න පත්තරය එක්ක පිළිතුරු පත්‍රයද එවා තිබුනේ, 'හෘද සාක්ෂියට එකගව ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු ලියා පසුව උත්තර පත්‍රය මගින් නිවැරදි කරගන්නා' ලෙසය. මම එකල අවුරුදු පහලවක දාසයක කොල්ලෙකු නිසා ඔය කී හර්ද සාක්කිය ගැන හාංකවිසියක් දැන සිටියේ නැත. පස්සේ කාලෙක දැනගත්තාට.. අදත් දන්නේ නෑ වගේ ඉන්නා බහුතරයක් මෙන් මමද එදා උත්තර පත්‍රය බලාගෙන ඉතාමත් ලස්සනට දැකුම්කළුව ප්‍රශ්ණ පත්‍රය පුරවා යලි තැපැල් කලෙමි. උත්තර පත්තර කොළඹ යැව්වාට සහතිකය සහ කුඩා බයිබලය ආවේ අමරිකාවේ සිට තැපැලෙනි. එහෙම රට රාජ්ජ වලින් තැපැල් පාර්සල් ආවේ එහෙමත් කෙනෙකුට නිසා මම කොහොමත් ලොකු ඔලුව තව ටිකක් පලල් කර ගත්තෙමි. දෙවියන් මට මේ සියල්ලට කමා කරන්නට ඇති බව මම සිතමි.
ඒ කෙසේ වෙතත් මුස්ලිම් ආගමෙන් ප්‍රශ්ණ පත්තර ආවේ නැත. ඒ කියවීම් ඉතා සරල විය. පෙන්තකොස්ත සබාවේ අය මා හමුවීමට අවශ්‍යයය කියා එවා තිබූ කිසිදු ලියුමකට මම උත්තර ලීවේ නැත. එහෙත් නුගේගොඩ සබාවේ දින කිහිපයකම වැඩමුළු වලට ගියෙමි. හැම දෙයක්ම වාගේ මට ඉක්මණින් එපාවෙන නිසා මම 'ආගං' පස්සෙන් යාම අතහැරියාට ඒ ලිපි, පොතපත කියවීම  නිසා මෙන්ම මේ 'යුනිෆෝම්' යට ඉන්නා මිනිසුන් ගැන දන්නා නිසා ආගං පිළිබදව යන්තං ටිකක් දනිමි.

ඒ නිසාම  පොලොව මත සියළුම ආගම් වලින් ඈත්ව සිටිමි.

එහෙත් ජනපති කාර්යාලයට යවන ලද ලිපිය අති සාර්ථක විය. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා, ප්‍රේමදාස ජනපතිතුමා පවත්වනු ලබන සියලුම නිල දේශන, සාකච්චා සහ ප්‍රසිද්ධ කතාවල මුද්‍රිත පිටපත් මගේ ලිපිනයට නොවරදාවම ලැබිනි. ජනාධිපති කාර්යාලයේ මුද්‍රාව සහිත ලොකු සුදු ලියුං කවර අපේ ගෙදරට එන  එකත්  ගැම්මක් එන වැඩක් බව කියන්නට ඕනෑ නැත. දැනුත් ඒ ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක ව්නවා ඇතැයි මා සිතමි.

එහෙත් මගේ අතින් සිදුවූ යම් ලියුම් ලිවීමක් නිසා මට හොද මිතුරියක් නැතිවිය. දෙවියන් වෙනත් වැරැදි වලට සමාව දෙන්නට ඇතැයි සිතා සිටියද මේ වැරැද්දට සමාවක් ලැබෙනු නැතැයි මම අදත් සිතමි. ඒ සිද්ධිය මරදානේ බිෂොප් නිවසට  තාප්පයේ මෙහා පැත්තේ සිදුවූ නිසා ටක්කෙටම සමාවක් නම් නැතැයි සිතමි.

එය සිදුවුනේ මා ඇක්වයිනාස් හී ඩිප්ලෝමාවට ගිය පසුය. අපව විවිධ කාණ්ඩ වලට තෝරාගැනීමේ පරීක්ෂණය අනුව මා වැටී තිබුනේ ද්විතීය කාණ්ඩයටය. ඒ කාණ්ඩයේත් පළමු තැන මට පලාත මතක නැති මගේ කතා නායිකාව වන ප්‍රින්සිට හිමිව තිබුනේය. දෙවැනියා මමය. ඒ අනුව පන්තියේ මොනිටර් ප්‍රින්සිය. මම ඇසිස්ටන්ට්ය. ප්‍රින්සිගේ ගතිගුණ සාමාන්‍ය වුව පන්තියේ කොල්ලන්ට අමුතුය. ඇය වෙලාවට එන්නේය. පන්තිය පටන් ගන්නා විට ලේඛන ලකුණු කොට හමාරය. පරක්කු වී එන එවුන්.. සිගරට් බාග ඇද බොරැල්ලේ සිට දුවන එවුන්.. ගෑණු ළමයා ගෙදර සිට කිලෝමීටර් සීයක් තනියෙන් ආවත් බොරැල්ලේ සිට අඩි දෙක තුනක් දුර පන්තියට කවදාවත් තනියෙන් නොයවන ආරක්ෂක ප්‍රේමවන්තයන්ගේ ප්‍රමාදවීම්.. වෙනමම කොලයක ලියා එකල අපව බාරව සිටි ෆාදර් මොරිස්ට දෙන්නේය. පන්තියේ ගුරුවරයා වශයෙන් සිටි රාජකීය විද්‍යාලයේ විශ්‍රාමික රාජපක්ෂ සර් හරි හොද කෙනෙක් නිසා ෆාදර් මොරිස් දෙන කොලේ හැමදාම සර්ගේ ලොකු ඉංග්‍රීසී පොත අස්සේ හිරවෙනවා මිස මුකුත් වෙන්නේ නැත. මුකුත් වුනොත් වෙන්නේ ප්‍රින්සි රාජපක්ෂ සර්ටත් ' සර්රුත් කිසි පිළිවෙලක් නෑනේ..!' කියමින් මූණ නොරොක් කරගන්නා එක විතරය. සර් ඒකටත් හිනාවෙයි. (මගේ මතකය නිවැරදි නම් සර්ගේ නමත් මොරිස්ය.) සමහර විභාග වලින් පසුව පොත් මාරුකරගෙන ලකුණු කරන්නට වෙන අවස්ථා වල ප්‍රින්සිට පොත නොලැබෙන්නට අපි හැකි සෑම වෙරක්ම දරන්නෙමු.  එකල රාජපක්ෂ සර්ගෙන් ලකුණු ලැබුණාට ප්‍රින්සිගෙන් ලකුණු ගන්නට ඇත්තේ පුදුම අමාරුවකි. සින්හලෙන් කතා කලොත් වදින සත පනහේ හෝ රුපියලේ දඩේ ප්‍රින්සි ඇරෙන්නට අපි හැමෝම ගෙව්වේ මට ඩග්ලස් අය්යාගේ නය පොත සිහි කරවමිනි.
එහෙත් ප්‍රින්සි මගේ මිතුරියය. ඇය මට  කියා ලස්සනට බෝඩ්, පෝස්ටර් ඇදගෙන පන්තියේ ප්‍රදර්ශනය කලාය. හොද ඉන්ග්‍රීසී පොත් ගෙනවිත් මටද කියවන්නට දුන්නාය. විටෙක මම ' මේක බං සෙනසුරාදා ඉරිදා විතරයි...! උඹ සුමානෙම ජීවත්වෙන්නේ මේකෙදැයි..?' ඇසූ විට, ඇගේ හීනය මට කීවාය. ඇයගේ දෙමාපියන් දුප්පත්ය. ඇයට ඕනෑ වී තිබුනේ ඇගේ අම්මාගේ හීනය වූ 'ඉංගිරිස් ටීචර්' කෙනෙක් වෙන්නටය. මම ඉන්පසු කිසිත් නොකීමී. මගේ යාලුවා වූ නිසා ඇය මට ඒ අතරේ රහසක්ද කීවාය. ''ඔයාට තියෙන්නේ අමුතුම හිනාවක්..මම මාර ආසයි..'' මම එකල ඒවා ගැන ඒ තරම් හිතුවේ නැති නිසා කැන්ටිමේ මා එනකං ප්ලේන්ටී දෙකක් ගෙන බලා සිටින මගේ මිතුරියගෙන් සෑහීමකට පත්වීමී.

එහෙත් මගේ මිතුරු කොල්ලන් ප්‍රින්සීට බඩ බැදගෙන වෛර කලේය. ඔවුනට ප්‍රින්සීව පෙන්නන්ට බැරි විය. අද මා කල්පනා කරන්නේ කිසිම හේතුවක් නැතිවත් කෙනෙක් පිළිබද වෛරයක් තබාගන්නට පුළුවන් බවකි. එහෙත් එදා එහෙම නොවේ කීවත් ඔවුන් පිළිගත්තේ නැත. ඩිප්ලෝමාව මාස හයකි. මාස තුනක් ගිය තැන මට මගේ 'සිගරට් බාග කණ්ඩායමෙන්' යෝජනාවක් කෙරිණි. මම එක වරම බෑ කීවෙමි. ඊලග මාසයේත් යෝජනාව කෙරිණි. ''උඹත් ප්‍රින්සිට පු* දෙනවා..'' යැයි කීවෙන් මම කැමැති වුනෙමි. ඒ අනුව ප්‍රින්සිට දීර්ඝ ලිපියක් ලීවෙමි. ලීවෙ 'මු' කියා කියන්නට බැරි මා ලියූ නිසාවෙනි. ඉන්ග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට ආවාට රීතියක් බාෂා විලාසයක් ව්‍යාකරනයක් දැන නොසිටියාට සියළුම කුණුහරුප  ලියා ඇයට මාස හය ඉවරවන විට යන්නට වන්නේ අල්ලපු වැටේ කාසල් එකේ වාට්ටුවකට බවත් ලීවෙමි. අකුරු හදුනාගන්නා නිසා අප කිහිපදෙනෙක් වාක්‍යයෙන් වාක්‍ය කඩින් කඩ වෙනස් අකුරු වලින් නැවැත ලීවෙමු. ලියූ ලිපිය සෙනසුරාදා යනවිට ඇගේ ඩෙස් බංකුවේ ලාච්චුවේ දැමුවෙමු. පහුවෙනිදා අප එනවිට ප්‍රින්සි ඩෙස් බංකුවේ ඔලුව ගසාගෙන මහ හඩින් අඩන්නේය. වෙනදා අර පොත් මේ පොත් පෙරලමින් ෆාදර්ට නම් ලියමින් සිටි ප්‍රින්සිගේ කම්මුල් තෙමමින් කදුළු වැටෙන්නේය. කෙල්ලන් ඇය අස්වසන්නට හැදුවද ඇය කුමක් වීදැයි කියන්නේ නැත.  පසුව ඈ නැගිට පන්තියෙන් පිටව ගියාය. මට මහා 'අමන කමක' කළුවර හැගීමක් ඇතිවී හරස් පාරේ මුස්ලිම් පල්ලිය ලග කරත්ත කඩෙන් සිගරට්ටුවක් බී ගෙදර ගියෙමි. ඊලග සෙනසුරාදා ඈ සුපුරුදු විලස ආවාය. රාජපක්ෂ සර් වෙත කල ඉල්ලීමෙන් මොනිටර් කමෙන් ඉවත් වූවාය. අපේ මිතුරුකමද දුරස් වී ප්ලේන්ටී දෙක වෙනුවට ඈ එකක් ගන්නා හැටි මා කෙරෙහීම  වූ අපමණ කලකිරීමෙන් බලා සිටියෙමි.

ඊලග මාස දෙක නිමාවී අවසාන පරීකෂණයටද මුහුණ දී ප්‍රතිපල අනුව ඈ පළමුවැනියා විය. මම අටවැනියා හෝ දොලොස්වැනියා විය.  ලියුම් යෝජනා කල එවුන්ද තුන හතර පහ ස්ථාන ගත්තෝය.  මා දොලොස්වැනියා වීමට අර කළුවර හැගීම බලපාන්නට ඇත. අන්තිම දවසේ අප හැමදෙනාම කුඩා කතාවක් කර ඇක්වයිනාස් ආයතනයටත් ගුරුවරුන්ටත් ස්තූති කලෙමු. අන්තිම කතාව කලේ ප්‍රින්සීය. ඈ කතා කරමින් ඇගේ ගමනට ශක්තිය දුන් සැමටම ස්තූති කලාය. ඈ නිල්වලා අධ්‍යාපන පීඨයේ ගුරු පුහුණුවක් සදහා තේරී පත් වී ඇති බව කීවාය. ඇගේ ගමනට උදව් කල විශේෂ කෙනෙක් සිටී යැයි කියමින් මගේ නම කීවාය. සියල්ලෝ අත්පුඩි ගැසුවෝය. ඒ අත්පුඩි ගැසීම් මධ්‍යයේ ඈ මගේ ලගටම විත් ලියුම් කවරයක් දුන්නාය. මම අර සිදුවීම අමතක කොට සිටි නිසා වෙනසක් නොදැනුනෙන් කවරය දිගහැරියෙමි. මා ඇයට බැනවදිමින් ලියා දුන් ලියුම කුඩා කෑලි වලට ඉරා සීසීකඩ කොට තිබුණේය. මම ඉන්නේ කොතැනදැයි නොදැන සිතිවිළි ලෝකයක පාවී දුවන්නට තැනක් නැතිව අතරමං වෙද්දී මට ලියුම ලියන්නට යෝජනා කල එවුන් ප්‍රින්සීට සුබ පතා වැලදගනිමින් සිටිනු දුටුවෙමි.

මගේ වයසැති ප්‍රින්සි අද ලංකාවේ ඉන්නේ නම් කොහේ හෝ පාසලක විශිෂ්ඨ ඉංග්‍රීසී ගුරුවරියක් වන්නට ඕනෑය. ඇය ඒ තර,මට දක්ෂය. කැපවීමෙන් කටයුතු කරන්නීය. අවංකය. අහිංසකය.

මා කලින් කී පරිදි දෙවියන් සමාව දීම හෝ දඩුවම් දිම තීරණය කරනු ඇත. එහෙත් ඔහු එකක් කලේය. මට අද වනතුරු ප්‍රින්සීව මුණ නොගස්වා, ඇගෙන් සමාව නොගැනීමේ පවුකාර හැගීම පහව යන්නට නොදුන්නේය.

ඒ කෙසේ වුව මම දිගින් දිගටම නොයේක විධ ලියුම් ලීවෙමි. පසුකලෙකද ලීවෙමි. එහෙත් ඒවායින් කිසිවෙකුට බැන වැදුනේ නැත. සමහරුන් ආසාවෙන්ද.. සමහරුන් බෑ කියන්නට බැරිකමෙන්ද.. මගේ ලියුම් කියවීය. සමහරුන්ට අති දීර්ඝ ලියුම් ලීවෙමි. ඒවා මාගල් වැනි යැයි කියා හිනාවුණු අයද සිටියේය.

අද මා ලියුම් ලියන්නේ නැති තරම්ය. රාජකාරී ලියුමක්වත් ලියන්නේ වචන දෙක තුනකිනි.

මා ඒ තරම් කෙටි මිනිසෙකු වී ඇත්තේය.ජීවීතයේ සමහර කළුවර පැල්ලම් කොතරම් උස මහත මිනිහෙකු වුව කෙටි කරන්නේ යැයි කියා මම සිතමි.