Thursday, March 16, 2017

මං නොදන්න ක්‍රිකට්........70


කාලයක්ම අපේ නවාතැන වූ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි බෙදා වෙන්කොට පාවිච්චි කල කොටස එදා අපට ලොකු 'අපේ' කමක් නොතිබ්බාට අද මට ඒ ගැන ලොකු දුකක් තිබේ.

මගේ මතකය නිවැරදි නම් අපි හන්වැල්ල පොලීසීය ලග තේ කඩේ සුදු අක්කලාගේ කුලී ගෙයි අදුරු මුල්ලේ සිට කොළඹ එන්නට මග පෑදුවේ ලොකු අම්මාය. ඒ වෙලාවේ ඇයට අප දුන් - නොදුන් රුපියල් සියයක කුලී මුදලට වඩා දසදහස් ගුණයක් විශාල උපකාරයක් ඇය අපට ඒ ගෙය දීමෙන් ඉටුකලාය. මට අදත් මගේ ජීවීතයේ සුන්දරම - කටුක මතක ඇත්තේ එහිය. 1989 අපට (ප්‍රථම වරට මම.) කුලී ගෙදරකින් අපේම කියා තැනකට යන්නට පිහිට වූ දෙදෙනෙකු සිටියේය. ඒ තම තරුණ ජීවීතය පිටරටටම කැප කල ලොකු අය්යාත් ඒ එවන ලද මුදල් වලින් සත පහක්වත් තම ප්‍රයෝජනයට නොගෙන ලොකු පොතක ලියා, හැකි සෑම මොහොතකම තම ශ්‍රමයෙන් දාඩියෙන් අපට ඉන්නට ගෙයක් හදාදුන් දෙවැනි අය්යාත්ය. ඒ කතාව අතිශය දීර්ඝය.

ඒ කතාවට අතුරුදහන් වූ ආනන්දසිරි අය්යාත්, තමන් ගැන නොහිතා බීමත්කමෙන්ම මියගිය ජෝරිස් පවුලේ රංජි අය්යා ඇතුළු කොල්ලන්ටත් ආරාධනය කල යුතුය. ඔවුන් ඉන්නේ මගේ ලෝකයේ සදාතනිකවමය. අදත් මහගෙය දකින විටෙක, කොල්ලන් රංචුවක් පරණ හන්දියේ තෙක් බස් රථයක විත් එතැන් පටන් හරි‍යටම කිලෝමීටර දෙකක් විතර පයින්ම විත්, අපේ පාරේ අන්තිම කොනේ කැලෑඉඩම එළිපෙහෙළි කල හැටි , අත්තිවාරම් කපපු හැටි මට තාම අද වගේ මතකය. අපේ වත්තේ පොල්ගස්වල කපන ලද කුරුම්බා පමණක්ම නොව පොල්ගොබද කා අම්මා උයාගෙන එන බත් බෙදාගෙන අර පස්කණ්ඩි උඩ වාඩිවී හිනාවෙන ආනන්ද අය්යා ජෝරිස් ආනන්ද ජෝරිස් රන්ජි, මහින්ද සිසිර අය්යා මගේ ඇස් අදද බොද කරවන්නේය.

කුඩා පස් වලක් හිමින් හිමින් මහා ලොකු වලක් වී හතරැස් වී බඹයක් දෙකක් ගැඹුරට යන හැටි මා මින් පෙර අත්දැක තිබුනේ නැත. පස් කූඩයක් තබා අල්ලක්වත් නොහෑරූ මම අර මිනිස්ගති තිබූ එවුනට පිහිට වන්නට 'කළු බාසුන්නැහේ ' හැදූ කක්කුස්සියේ හරි බරි ගැහී අලුත් පෝච්චියේ ශරීරකෘත්‍ය කලෙමි.

ගෙයි වැඩ පටන්ගත් කාලයේ මා එක්කාගෙන එන්නට බැරි බව අය්යලා කීවේ උන්ගේ කොළු වැඩ හා විහිළු වලට මා බාල වැඩි නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මෙවන් ගමන් මගේ ආසාව පමනක්ම නොවේ. අපේ ඉඩමේ..අපේ වත්තේ..අපේ ගේ හැදුන හැටි බලන්නට මට අයිතියක් තිබේ කියා අම්මා සමග රණ්ඩු සරුවල් ඇල්ලීමෙන් අය්යලාට බෑ කියන්නට වැඩ සිද්ද කරගනිමින් 'අපෙ ගේ' හදන තැනට ආවෙමි.  අපේ අය්යලා ගජරාමෙට වැඩකලේ අපේ ඉඩම අයිතිව තිබූ කෙනාගේ ලස්සන දූවරුන් එකල තරුණ නිසා මෙන්ම කිචි බිචි ගගා ඒ ගෙදර අක්කලා බලං හිටපු නිසා බව මම කියන්නේ නැත.

එහෙත් පසුකලෙක අපේ අය්යලා සියලු දෙනාගේත් මගේත් ජීවීත වෙනස් කල පරිසරයක ජීවත් වෙන්නට සිදුවීම පිළිබද මගේ සතුටක් නැත. මා හිතන්නේ කාලය අප සියලු දෙනාවම පරීක්ෂාවකට ලක්කොට ඒ ඒ තීන්දු තීරණ අනුව වෙනස් මගවල් ඔස්සේ යැවූ බවයි.

එහෙත් මා කියන්නට ආවේ එය නොවේ. (ලියන්නට පටන් ගත් විට මතක පටුමං වලින් හැරී කොහේ හෝ ගොස් අතරමං වෙන එක මගේ ගතිය නිසා මෙහෙම වන්නට ඇත,.) මම ලියන්නට පටන් ගත්තේ මගේ ක්‍රිකට් ජීවීතය ගැනය. එහෙම අදහසක් ආවේ අපේ ගෙයි අලුත්වැඩියාවක් සදහා ආ බාසුන්නැහේ කෙනෙකු අටුවේ දූවිළි කකා තිබුනු පොඩි පුතාගේ ක්‍රිකට් බෑගය දැක ' මහත්තයාත් ක්‍රිකට් ගැහුවාදැයි'  ඇසීමෙන් පසුවය. ගෙවල් හදන එක ගැන හිත හිතා සිටි මට අපේ මහගේ හැදූ මතක පාරේ ටිකක් ඇවිදීම  සාධාරණ බව සිතමි. 

මම ක්‍රිකට් ගහන්නට පටන් ගත්තේ ඉරිදාපොලේ සතියේ දවස්වලය. 'සතියේ දවස්වල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට' ලොන්ඩරියේ ගෙදර ජයලත්, වනාත පාරේ නිමල්, ගෙඩි ඇඩ්ඩිං අය්යාගේ නෑදෑයකුගේ පුතෙක් සහ 'චොපර්' බයිසිකලයක් තිබූ කොල්ලෙකුද, හෙන්රි අය්යාගේ ගෙවල් පේලියෙන් පල්ලෙහා පටුමගේ කොල්ලන් හතරපස් දෙනෙකුද ඇතුලත් හය ගානේ බෙදී ගහන්නට පුලුවන් කණ්ඩායමක්ම හිටියේය.  ඒ කණ්ඩායමේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ දක්ෂයා මම වුවත්, හැමදා නායකයා මම වුවත්, කණ්ඩායම් බෙදා වෙන්කරන අයිතිය මට තිබුනත් මේ කොල්ලන්  තනිකරම මගේ අනසකට යටත්ව හිටියේ සතියේ දිනවල පමණි. හේතුව සති අන්තයේ සෙනසුරාදා හා පෝය නිවාඩුවල අපට වැඩිමල් අය්යලා සෙල්ලං කරන්නට ආ විට අප විසික් වෙන නිසාය. එදාට කණ්ඩායමට එකතු නොවී මගහරින්නටද අප කුඩා එවුන් පුරුදු වී සිටියේ අපව කණ්ඩායමට ගත්තද බැට් කරන්නට ආ විට ලොකු එවුන් එක බෝලෙන් අපව අවුට් කරන නිසාවෙනි. අපට තැනක් ලැබෙන්නේ නැතිම නිසාවෙනි. අපෙන් වැඩක් උනේ බෝල අහුලන්නට පමනක් වීම අපේ හිත් රිදෙන කාරනාවක් විය. ඒ නිසා අපි විශේෂයක් ලෙස නිවාඩු දවස්වල ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ ප්‍රෙක්ෂකයෝ වීමු. (ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගහන්නට ගොස් පීචං වී මගේ 'ලොකු සීන් කැප්ටන් කම' නැතිකරගන්නට බයෙන් නිසාද වෙන්නට ඇත.)

මේ අතරේ ජයලත් ලොන්ඩරියට අල්ලපු ටයර්කඩේ අයිති අය්යාගේ පුතා කොළඹ ඉස්කෝලෙක 'ලෙදර් ටීම්' එකක සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. අපේ වයසේම මේ කොල්ලාගේ නම මට මතක නැතත් උඩහමුල්ල පාරේ ලොකු ගෙයක් තිබ්බා මට මතකය. ටයර් කඩේට ආ වෙලාවක අපි මිතුරු වී ඔහු මට අර 'ලෙදර් බැට්, පෑඩ්, ග්ලවුස් ..' ගැන කියව කියවා සිට මගේ කුතුහලය අවුස්සා මටද ලෙදර් බෝල් ක්‍රිකට් ගහන්නට ආසාවක් ඇති කලේය. එහෙත් ඉස්කෝලේ ක්‍රිකට් ගහන්නට මට ආසාවක් නැතිවිය. හේතුව ඒ සදහා මුල සිටම ඇදුම්, සපත්තු, අදාල බඩුබාණ්ඩ ගැනීමේ වත්කමක් අපට නොතිබූ නිසා බව මම සිතමි. එහෙම හිතන්නේ මම ඒ ගැන අම්මාට කියන්නට පවා උනන්දුවක් නොගත් නිසාවෙනි. එහෙත් ටයර් කඩේ මිතුරා මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් අර බඩු භාණ්ඩ බෑගය පෙන්වා එකින් එක මට අදුන්වාදුන්නේය. ඒ අතරේ අර 'බෝල් ගාඩ්' එක මගේ සිත් ගත් නිසා ලන්කට් දෙකක් ඇද මැදට 'සෙට්' කරගන්නා හැටිද කියාදී , ග්ලවුස් දෙකක්ද මට දුන්නේ ඒවා පරන ඒවා බව කියමිනි.  මම ගෙදර විත් කලිසම අස්සේ අර බෝල්ගාඩ් එක රදවාගෙන ග්ලවුස් එකත් දාගෙන ලී මඩුවේ ජෝරිස් ආනන්ද හදා දුන්  බැට් එකෙන් ඉස්තෝප්පුවේ ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. එහෙත් රූපවාහිනියේ දැක ඇති ලෙස පෑඩ් දෙකක් නැතිවීම ගැන වදවෙවී ඉද්දී ටයර් කඩේ යාලුවා මට පරණ පෑඩ් දෙකකුත් දුන්නෙන් මම එකල වීරයන් වූ රෝයි ඩයස් බන්දුල වර්ණපුර  දුලිප් මෙන්ඩිස් ආදී ක්‍රීඩකයන් පරදවමින් සෙරෙප්පුවක්වත් නැතිව අර කෝටු කකුල් දෙකේ පෑඩ් බැදගෙන අතට ලොකු ග්ලවුස් කුට්ටමත් දාගෙන දැන් වැටෙයිදැන් වැටෙයි කියා  දෙපරැන්දේ හිරකරන් උන් බෝල්ගාඩ් එකත් අල්ල අල්ලා තනියෙන්ම ක්‍රිකට් ගැසුවෙමි.

ඒ ගහන අතරේ පාලිත පෙරේරා මෙන් විස්තර විචාරයක්ද දුන්නෙමි. අද මට ඒ සිදුවීම ඉස්තෝප්පුවේ තාප්ප කෑල්ලේ වාඩි වී බලන්නට ආසාය. මට මාව දකින්නට ආසාය.

එහෙත් මගේ ක්‍රිකට් උන්මාදයට වැඩි ආයුෂ තිබ්බේ නැත. ටික දිනකට පසු ටයර් කඩේ යාලුවා පැමිණ 'අම්මා බයිනවා බං..'  කියා අර අඩුම කුඩුම ටික රැගෙන ගියේය. ඉන්පස්සේ යලිත් රබර් බෝල සෙල්ලමට එකතු වූ මම  යමක් කමක් දැනගෙන ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. අන්තිමේ නුගේගොඩ, රත්තනපිටිය, පැගිරිවත්ත,විජේරාම, මහරගම පමණක් නොව බස් දෙකක නැගී විත් ඈත ඔරුවල වානේ සංස්ථා පිට්ටනියේද ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ අතරිනුත් 'ගල්පිට්ටනියේ ක්‍රිකට් ටීම් එකේ' නැතිවම බැරි එකෙක් වීමී. මේ කොල්ලන්ව මට දැන් මතක් කරගන්නට ඕනෑය. එහෙත් මේ ලියන මොහොතේ 'ගෙවල් පේලියේ මහින්දයා' ඇරෙන්නට මට මතක් වෙන කවුරුත් නැත.

අන්තිමේ මගේ ජීවන මග සහමුලින් වෙනස් කල යාල වනෝද්‍යානයේ හෝටලයේ සේවය කරද්දී අමදූව මුහුද අයිනේ මගේ ජීවීතයේ ඉමහත් ගරුකරන චරිතයක් මෙන්ම මගේ ගොන්කං- ගොන්පාට් කපා කොටා දැන් ජීවන මගේ එළියවැටී සිටින මගෙන් බාගයක් විතර ගොඩ දැමූ මගේ හෝටලයේ කළමණාකාරවරයා වූ එහෙත් මට කටක් ඇර 'සර්' කියන්නට බැරිවූ ''අජිත් අය්යා'' සමග එකතු වී ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ චරිතය ගැනත් අමදූව ගැනත් සුදුවැල්ලේ හා කුඩාවැල්ලේ මාළුවාඩිය ගැනත් කියන්නට මතක පිරුණු කලයක් මගේ හිස මත ඇතත් ඒ ගැන ලියන කාලය එනතුරු ඉදිමි.

ඊලගට තව ටිකක් මට්ටං කොට සුද්ද කරවා එළිපෙහෙලි කරගන්නට හැකිවූ මගෙ ශරීරය, මා කොතෙක් ලොව වටා ගොස් ඇතත් තවම එවන් නිහතමානී මනුස්ස කොට්ටාසයක් හමු නොවූ ඕමානයට රැගෙන ගියෙමි. ඒ ලොකු අය්යාට පිං සිද්ද වෙන්නටය. ඕමානයේ මගේ ජීවිතයේ සුන්දරම තැන් තිබේ ..එයටත්,  මෙහි ලියන්නට තව කල් තිබේ.

එහිදී ඕමාන ජාතික මැනුම් සහ සමීක්ෂණ අධිකාරියේ වැඩකල ජයකොඩි අය්යා හරහා එහි ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බැදුනෙමි. ජයකොඩි අය්යා දක්ෂ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වනවිට, ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික  ග්‍රැහැම් කණ්ඩායමේ නායකයා විය. එදා National Survey Authority  කණ්ඩායමට සෙල්ලම් කල අයගෙන් මට මතක ඉන්දියාවේ වෙන්කට්  සහ පුෂ්පකර් මට ඉතා ලැබැදිව උන්නේය. වරෙක ඔවුන් මට ඉන්දියාවෙන් අනර්ඝ ක්‍රිකට් පිත්තක් තෑගි කලේය. ජයකොඩි අය්යා පාවිච්චි කල පෑඩ් ග්ලවුස් ඇතුළු බොහෝදේ මට ලැබුනේ කණ්ඩායමට අධිකාරියෙන් ලැබුණු ඒවාට අමතරවය. එ අතරේ ග්‍රැහැම් නිවාඩු ගොස් එනහැමවිටම මට ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් ලෙදර් බෝලයක් ගෙන ආවේය. ඔහු මගේ පන්දුයැවීම කෙරෙහි අතිශයෙන් පැහැදී සිටියේය. සැමදාම පුහුණුවීම් සදහා සවස්වරුවේ  කදවුරේ සිට ක්‍රීඩාංගනයට අප රැගෙන යාමට බස් රථයක් තිබුනේය. වේදිකාවේද රූපවාහිනියේද දැන් හඩකැවීම් ශිල්පයේ දක්ෂයෙකු වන නිමල් ජයසිංහ අය්යා යන ගමනේ සිංහල සින්දු කීවා පමණක් නොව ග්‍රැහැම් ඇතුළු සිංහල නොදන්නා අයට තේරුමද කියා දුන්නා මට අද වගේ මතකය.

අප  ඉන්දියානු පාසල් කණ්ඩායම් සමග තරග කල සෑම තරගයක්ම වාගේ ජයගත්තද පකිස්තානු ළදරු කණ්ඩායම් වලට පවා  පරාජය වුනෙමු. ඔවුන් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂයෝ වූහ. ඊට අමතරව ඕමාන රාජකීය හමුදාවේ සෑම කණ්ඩායමක්ම සමග වාගේ තරග කලෙමු. බොහෝ තරග ජයගත්තෙමු. එකල ඕමානයේ ක්‍රිකට් පතාකයන් වූ 'ලයන්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට' ක්‍රීඩා කරන්නට මගේ තදබල ආසාවක් තිබුණාට අපි ඉතා පහල මට්ටමේ ක්‍රීඩකයෝ වීම නිසා අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැත. එහෙත් විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහතික ලත් ලොකු අය්යාගේ යාළුවෙක් වූ එරල් අය්යා මට අවස්ථාවක් දෙන්නට සැරසෙන විටම මම ඉතා හදිසි විවාහයක් කරගත්තෙමි.

 එහෙත් මම නව විවාහ ජීවිතයද ක්‍රිකට්ද අතනොහැරියෙමි

මගේ ඕමාන ක්‍රිකට් දිවිය එළිපෙහෙළි වෙමින් එද්දී පුහුණුවීම් සදහා ගොස් ගෙදර එන්නට හවස් වීම සාමාන්‍ය දෙයක් වූවත් එක දිනෙක ජනෙලයෙන් මා එනතුරු බලාසිටින මගේ බිරිදට අසභ්‍ය බැල්මක් දැමූ එකෙකු නිසා මට පුහුණුවීම් වලට නොගොස් ගෙදර නවතින්නට සිදුවිය. එහෙත් පුහුණුවීම් නොමැතිව කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කිරීමට ග්‍රැහැම් මට ඉඩානොදුන්නේ නරක පූර්වාදර්ශයක් වෙන්නට ඇති බව කියමිනි. ඒ කතාව කියන්නටත් මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් සිය බිරිදට කියා රසවත් කෑම වේලක්ද සාදා මට තේරුම් කරදුන්නේ මගේ කලකිරීම පිළිබද දැනගෙන වන්නට ඕනෑය.

 එවර මම ක්‍රිකට් ජීවීතය අතහැරියෙමි.

ග්‍රැහැම් අද මෙල්බර්න් හී සිය සැදෑසමය ගෙවන්නේය. ඔහු ඇත්තෙන්ම මහත්මයෙකි. ඔහුට මේවා මතක් කරන්නට යන්නට මට ආසාවක් තිබේ. එය ළගදීම ඉටුවෙනවා ඇතැයි යන්න බලාපොරොත්තුවකි. මගේ බොහෝ බලාපොරොත්තු ඉටු වී තිබේ .

මා බලා ඉදිමි.


11 comments:

  1. හිත කීරි ගැහෙන ලියවිල්ලක් බ්‍රදර්.

    ඔය ගෙදර වහලේ ගහපු, ජෝරිස් ආනන්දත් අකාළයේ මිය ගියා. හොඳ මිනිස්සු. නිමල් ජයසිංහ (නිමල් අයියා ) තාමත් රංගනයෙ සහ අනිකුත් කලා කටයුතුවල යෙදෙනවා. මම රූපවාහිනි වැඩ සටහන්වල දකිනවා. හෙන් රි ජයසේනගේ සියලුම නාට්‍යවල වැඩ කටයුතු බාරව ඉන්නේ නිමල් අයියා. ටොප් සහ ජොලි පොරක්. හදවත තරුන වැඩිහිටියෙක්.

    ReplyDelete
  2. මම හිතන හැටියට ටයර් කඩේ කිරිකැට් ගහපු කොල්ල චානක / ශානක වෙන්න ඕනෙ.ඒක හරිනං ඌ කියපු එක හරියටම හරි. උන්ගෙ අම්ම ඩේසි ඇන්ටි. යක්ශනියක් වගේ කට.අයිය මලෝ තුන්දෙනෙක් හිටිය. ලොක්ක බරිතය, දෙක චානක තුන ප්‍රසාද්.බරිතයගෙ නම මතක නෑ. චානකය මගේත් ‍ෆිට් එක.

    ReplyDelete
  3. බලාපොරොත්තු ඉටුවේවි....
    වැඩේ තියෙන්නෙ මේ හැම එකක්ම මැවි මැවි පේන එක නෙ..
    ජයවේවා..!!

    ReplyDelete
  4. Jivite apita godak dewal akamatten unath atha arinna wenawa but Mata Nam hitenne apita atharena dewal walata sapekshawa labena dewaluth tinawa kiyala basi ayye oyata cricket atha arunath hoda biridak labuna ahema neda....

    ReplyDelete
  5. Hama dema wenne hondatayi.oba cricket gahanna giyanam ada apata comment liyanna wenne natha.

    ReplyDelete