Wednesday, March 29, 2017

ජීවිතේ රවුං රවුං එකකි....72


ඉරිදාපොලට ඇතුළුවන්නට කටවල් දෙකක් තිබිණි. ඒ හයිලෙවල් පාරට මුහුණලාය. ඒ ඉස්සරහින් සිටගත්විට දකුණු පැත්තේ උඩහමුල්ල පැත්තටත්, පරන පාරටත්, යන හරස් පාර මායිම්ව ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමද.. ඊට මායිම්ව සිසිර අය්යලාගේ ඉඩමද පසුකල විටම එකල ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයේ සේවය කල  මද්දුමබණ්ඩාර සර්ගේ තට්ටු දෙකේ ගේද ... කොස්ගහ යට සිල්ලර කඩේ ගාමිණි අය්යාටද ඊට අල්ලපු හොදිමාළු හෝටලය රත්නසිරි ශීලා යුවලටද අයිතිව තිබුනේය.

(එහිම පිටුපස්සේ රත්නසිරි හා චන්ද්‍රා අක්කාගේ තාත්තා අසනීප තත්වයකින් පෙලෙමින් ලේන්සුවකින් මූණ වසාගෙන පොඩි කාමර කෑල්ලක සිටියා මට මතකය. අප ඉරිදාපොලේ ඉරිදා හැර ක්‍රිකට් ගහන සැම වෙලාවකම අර කොට තාප්පේ උඩින් බලා සිටි ඇඩ්ඩිං මාමා මියගිය වකවානුව හෝ මලගේ මට මතක නැතත් ඒ මූණ මට හොදහැටි මතකය. )

ඊලගට හෝටලයත් කඩපේලියත් වෙන්වන සේ ඉරිදාපොල බිමට ඇතුල්වන කොටසට මෙහා පැත්තේ පටන් ගත් තැනම කඩය කාගේදැයි මට මතක නැතත් කාලයක් තිස්සේ වසා තිබ්බා නම්  මතකය.(ඒ වහපු කඩේ බුළත් පුවක් දුංකොල තිබ්බා වාගේ යන්තම් මතකයක් තිබේ.) ඊලග කඩයේ ඩයස් බඩාගේ හෝටලයද ඊටත් එහායින් ටයර් කඩේද ටයර් කඩයට අල්ලපු කඩේ ජයලත් ලොන්ඩරියද තිබ්බේය. මේ කඩ පෙලිය  ඉස්සරහා මුහුණත හයිලෙවල් පාරටද, පසුපසු ඉරිදාපොලේ වෙළදාම පිණිස තහඩු වහලයක් සහිතවද සාදා තිබිණ. ඉන්පස්සේ පතාක මාර ගසත් මගේ කන්‍යාරාමයේ මිතුරිය සිටි ගෙදර ගේට්ටුවත් අතරේ ඊලග ඉරිදාපොල පිවිසුම තිබුණේය. මේ ඉරිදාපොළ පිවිසුම අසලින්ම පටන්ගෙන ඉරිදාපොල මායිම දිගේම අඩි හතරක් පහක් පලල  තහඩු මඩුව එකින් එක පුරුද්දා පරණ පාර මායිම දක්වා දිග බද පටියක් මෙන් සාදා තිබුණේය. ඒ  පෙලිය අවසානයේ පරණ පාරත්, පොළ බූමියත් වෙන්කර කම්බි වැටක් ගසා තිබුණු අතර ඉන්පස්සේ පොලේ අඩක් හිමිව තිබූ රාලහාමිගේ නිවසද.. ඊලග මායිම ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමක කොටසක්ද... අන්තිමට සිසිර අය්යාගේ ඉඩමේ කොටසක්ද... මද්දුම බණ්ඩාරසර්ගේ තට්ටු දෙකෙ ගෙයත් යලිත් දකින්නට හැකි විය. ඒ ගේ මායිම් වුනේ අර රවුමේ අන්තිම කොටස වූ ගාමිණි අය්යාගේ කඩේ ලගිනි.

පොළ ඉස්සරහින් හිටගෙන අනෙක් පැත්ත බැලූ විට, වනාත පාරද ඊට අල්ලා ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේද.. ඊට අල්ලපු වත්ත පුරා ලී මඩුවද... ලී මඩුවේ වැටෙන් මෙහා අපේ ගේද.. ඊට අල්ලපු ඉඩමේ රත්නසිරි අය්යාගේ ගේද.. ඊටත් එහා මෝටර් රංජි අය්යාගේ මෝටර් ඔතන චන්ද්‍රා මෝටර්ස්ද ඊට අල්ලපු ඉඩමේ නැවෙන් එහා මෙහා ගිය සරත් අය්යාගේ ගේද.. ඊට අලලා හැදූ,  මම ඉස්කෝල නිවාඩුවක් හාල්- සීනී -තේකොළ- බූමිතෙල් කිරූ කඩ කෑල්ලද.. ඊටත් අල්ලපු වත්තේ ආනන්දසිරි අය්යලාගේ කොට තාප්පය සහිත ඉඩමද එක පෙළට තිබූ අතර, ඊලග වත්තේ තිබ්බේ මැනිං මාකට්ටුවේ ජයවර්ධන අය්යලාගේ තට්ටු දෙකේ ගෙදරය. ඊට එහා පැත්තේ පල්ලමට ඇති පාරේ නම මට දැන් මතක නැතත් ඊලගට ආයෙත් කඩ පේලියක් තිබ්බා මතකය. එහි තුවාල වලට බෙහෙත් දැමූ මොන්ටි පදිංචිව සිටියේය.

මේ රවුම මට මගේ ජීවීතයේ දුෂ්කරම එහෙත් සුන්දරම සිදුවීම් වටා බැදී තිබුණේය. ඒ නිසාවෙන් මගේ ලියමනේ තව දුර යන්නට පෙර මට මේ රවුම යළි මතක් කරගන්නට සිත් විය. මා මේ රවුමේම කරක් ගැසීම ගැන ඔබෙන් සමාව ඉල්ලන්නේ ඉන්පස්සේ මගේ ජීවීතය වෙනම රවුමකට වැටෙන නිසාවෙන් හා මේ තරම් සුන්දර  යලි යලි මතක් කිරීමට තරම් සොදුරු දේවල් නොලැබෙන නිසාවෙනි.

කීවා මෙන්ම මේ රවුම මගේ ජීවීතයේ බාගයකටත් වඩා වසාගෙන ඇත්තේය. අදත් මට මේ ප්‍රදේශය පසුකරගෙන යන විට විවිධාකාර මතක මැවෙයි. ඒ අතරේ ජෝරිස් මහින්ද අය්යා අඩි දහයකටත් වඩා උස, අඩුම තරමේ මීටර් දෙතුන් සීයක් දිග 'නයා සරුන්ගලයක්' සාදා හයිලෙවල් පාරේ එක කොනක සිට, නූල් පන්දුව පාර හරහා ඇද තිබුනු වයර් කම්බි උඩි විසිකර කර  ලී මඩුව තිබුණු තැන සිට මොන්ටිගේ තුවාල සාප්පුව ලගට නූල හදාගෙන, අර පත සරුන්ගලය උඩ යවන්නට දිවූ හැටි මතක් වෙයි. ඒ සරුංගලය අපට එකල අල්ලන්නටවත් දෙන්නේ නැත්තේ එහි බරට අපවත් පෙරළාගෙන වැටෙන නිසාය.
සරුංගලය උඩ යන්නේ අර රෝල්කර තිබූ නයි නැට්ට දිග හැරෙන ගමනේය. එය බලන්නට ලස්සන දර්ශනයකි. අන්තිමේ මේ අලි පත නයා අහසේ උඩින් උඩටම ගොස් තිතක් නැතහොත් අපේ බාසාවෙන් ඩොටේ වෙන්නේ අපේ ඇස් ගෙඩි බෙල්ල රිදෙන තුරු අර අහස දෙස බලා ඉද්දීය.  සමහර දාට මහ රෑ වනතුරුත් අර සරුන්ගලය බිමට බහින්නේ නැත. වරෙක දෙවරක ඉටිපන්දම් එල්ලූ බකට් අර නූල දිගේ යැව්වා මට මතකය. මේ ලඟදීද අපේ ගෙවල් ලග LED බල්බ එල්ලූ සරුන්ගලයක් දැක මම එක පිම්මේ දෙල්කද දිව්වෙමි. ඒ හිතෙනි. එහෙත් අද එහෙම කරන්නට කළබලයක් නැතුව තියා පාර පැනගන්නටවත් ඉඩක් නැත.මේ සරුන්ගල් කතාවේ මට ඉඩක් නැතත් එක සරුන්ගලය බාන වෙලාවට නූල් ඔතන්නට මහින්ද අය්යා මට අඩගසන්නේය. ඒ මගේ සකසුරුවම් වැඩ නිසාවෙනි. ඒ හැම පාරකම මගේ 'පුක්මූණ' දැක 'හරි බං ඊලග පාර උඹට දෙන්නං නග්ගන්ඩ..' කීවාට එහෙම දෙයක් උනේ නැති එක හොදය. එහෙම වුනා නන් අර කෙසග මම  අර පත නයා සමග තාම අහස උඩය.

 එහෙත් හැමදෙයකටම අවසානයක් තිබේ. මහින්ද අය්යා දැන් අපි මෙන් හැම මංගල්ලේකම එල්ලී.. 'අපේ' කරගන්නට දුක් විදින්නේ නැතිව අන්තිම දවසේ අර නයාගේ නූල කඩා නිදහස් කලේය. නයා පාවී පාවී ගොස් අතුරුදහන් වුනේය. මහින්ද අය්යා සියල්ල අතහැර කිසි දුකක් නැතිව ඊලග අවුරුද්දේ හුලං එනතුරු සිටියේය. එහෙත් පසුගිය අවුරුද්දක දෙකකට කලින් මට හමුවූ මහින්ද අය්යා ජෝරිස් පරම්පරාවේ ඔලුව හෙලවිල්ල වැඩිකරගෙන තිබ්බේය. ඒ පරම්පරාවේ හැමෝම 'දෙකක් දා ගත් විට' වැඩිපුර ඔලුව හොල්ලන්නේය. මෙවන් දක්ෂයෙකු එසේ හොල්ලන්නට පටන් ගැනීම දුකකි. එහෙත් එය සාපයක් මෙන් ඒ පවුලේ ඒ පරම්පරාවේ පිරිමි දරුවන් අතරේ බෝවුනේ ඇයිදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඔවුන්ගේ  දහසක් හොද ගතිගුණ අතරේ ''බීවද- නොබීවද ''වෙනස් නොවනා මනුස්ස ගතිගුණ තිබ්බේය.

එහෙත් සරුන්ගල් කලාවේ රජා සිටියේ පොල පිටුපස්සේ පරණ පාරේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කූඩු කැටයං චිත්‍ර කලාවේ මම දුටු රජ්ජුරුවන් විය. ඔහුගේ අතිශය කදිම නිමාව නැතහොත් සින්හලෙන් මාර නීට් ගතිය මම කවදාවත් කොහේවත් දැක තිබුනේ නැත. ඉන්ග්‍රීසී කොඩිය මොණර සරුන්ගලේ ඇලවූ පසු පිල් රැළ්ල තනිකරම නිල් රතු සුදු පාටෙන් කෙස් කැරැල්ලක් මෙන් සැලෙන්නේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කාලයට සරුන්ගල්ද වෙසක් පොසොන් කාලයට කූඩුද හදා කීයක් හරි හොයාගත්තේය.

එහෙම පුළුවන් තව කෙනෙක් අපේ ගෙදරත් සිටියේය. ඒ අපේ තාත්තාය. අපේ තාත්තා අපට නැතත් පසු කලෙක මගේ දරුවන්ට නම් අනර්ඝ සරුන්ගල් සදා... අලවා.. ගෙනවිත් දුන්නේය. තාත්තාට ඒ කාලයේ අපව අමතක වෙන්නට ඇත්තේ දේශපාලනයත්, මිතුරු හවුලත්, මෙණ්ඩිස් මහත්තයාත් නිසා වෙන්නට ඇත. තාත්තාගේ අකුරු- වෙසක් කූඩු- සරුන්ගල් හා ලියවිලි තරම් තාත්තාගේ ජීවීතයත් 'නීට්' උනා නම් වැඩි සතුට අපට නොව අපේ දරුවන්ට බව මගේ සිතිවිල්ලක්ව මගේ සිත ඇතුලේම මිය යන්නේය. ඒ ගැන තර්ක කිරීමෙන් පලක් නැත.

අඩුම තරමේ අපේ තාත්තාගේ අර නීට් කමවත් මට ලබුණු එක ගැන මම සතුටු වෙමි.

ජීවීතයේ බොහෝ දේවලට වඩා සතුට වටින්නේය.

Wednesday, March 22, 2017

හොරකම් කොට තැනූ ශිෂ්ටාචාරය71



මා සොරකම් කර ඇති සමහර දේ බලන විට මට ලොකු දුකක් දැනෙන්නේය. ඒ දුක ඒ සමහර සොරකම් කිසිවෙකු ''අල්ලාගත්තේ '' නැති එකය. මා අල්ලාගත්තේ නෑ කීවේ මගේ සොරකම් දැක මා අල්ලා ගස්බැද ගුටිදී මා හොරෙකු කිරීම ගැන නොවේ. මගේ සොරකම් වලින් මගේ මග සොයාදෙන්නට කිසිවෙකු සමත් නොවූ නිසාවෙනි. එක අතකට එහෙම හිතීම අභව්‍ය කාරනයක් වන්නටත් පුලුවන. කෙසේ වුව මගේ සොරකම් මගේ ළමා කාලයේ මගේ සිහින ලෝකයේ එසේත් නැත්නම් මගේ  මනෝමන්දිරවලම ඉපද බිහිවෙමින් යලි සදාතනිකව නැතිවී ගියේය. එහෙම මනෝමන්දිර සැබෑවටම තැනූ තැනක් වූයේ අපේ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි මිදුලය.

මෝටර් රංජි නොහොත් රංජි අය්යාගේ මල්ලී වූ විල්සන් කරුගේ මල්ලිගේ පෙනුම කෙනෙක් මෙන් පෙනුම තිබූ රත්නසිරි අය්යාට අයිතිවූ නිවස ලොකු අම්මාගේ  ගෙට අල්ලා තනි බිත්තියකින් වෙන්කර තිබූ අතර ඉදිරිපස මිදුල වෙන්ව තිබුනේ ජම්ඹු ගහකින් හා ලොකු බෝගන්විලා පදුරු කිහිපයකිනි. අපේ වත්තේ එක පැත්තක තිබූ දැවැන්ත යාපනේ බට් අඹ ගස මුළු මිදුලම වසා සෙවන දුන්නේ අපේ හිතවත් නෑ කෙනෙකු මෙනි.
රැයද දවාලද පායන කාලේද මහ ධාරානිපාත වැස්සේද මේ ''නෑ අඹගහ''  මල් පිපි එක පොකුරක ගෙඩි විස්සක් තිහක් හැදී ගැට අඹ වල නැට්ට පැත්ත රෝස පාට වී දිලෙන විට ඉදුණු අඹ වලින් ආ සුවද මා පමණක් නොව බාප්පාවද ගහේ කරටියටම නැග්ගුවේය. මා නැග්ගේ ගහේ ඉහල අත්තක සිට රස අඹයක් කා අතද ලෙවකා බහින්නට වුව බාප්පා නැන්ගේ අඹ වලු අල්ලා පෝරමළු බදින්නටය. එවිට ලේනුන්, වවුලන්ගෙන් බේරාගතහැකි මෙන්ම ඇස්වහ කටවහ වලින්ද බේරෙන්නේ යැයි මාත් සමගම උනන්දු වී ගස් නැග පෝර මළු එල්ලන බාප්පා කීවේය. එහෙත් බාප්පා දැන නොසිටි කාරනය නම් බාප්පා නැතිවෙලාවට අවේලාවේ ගස් නගින කොල්ලෙකු අර පෝර මළු ලෙහා හොදම ගෙඩි කඩාගන්නා බවයි.  එහෙත් කොල්ලා දැන සිටි කාරනය නම් ගෙඩි කඩන දවසට පැත්ත පලාතක නොසිටින්නට වග බලාගත යුතු බවයි. කෙසේ වුව ගහ බාල වී,  හැදෙන ගෙඩි පොඩිවීමටත්, ගෙඩි දහයක් පහොලවක් එකතුකොට බැද දමන පෝර බෑගයේ ගෙඩි අටක් දහයක් ඉතිරිවන්නේත්, වෙනදාට දහයක් හැදෙන පොකුරේ පහ හයක් තියෙන්නේ ඇයිදැයිවත් බාප්පා කොල්ලාටගෙන් ඇහුවේවත්, කොල්ලා බාප්පාට කීවේවත් නැත. කොල්ලා නොකීමට හේතුව බාප්පා කට අරින්නේ කුණුහරුපයක් සමග නිසාවෙනි.

එහෙත් බාප්පා දිනක මගෙන් එක ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය. ඒ ''ගෙයි මිදුලේ සොහොන් වලවල් හාරන්න උඹට මොලේ අමාරුවක්දැයි..'' කියාය. එයට හේතුව එකල අපට ඉගැන්වූ   පැරණි ජනාවාස හා ශිෂ්ටාචාර පිළිබද පාඩමයි. ඉතිහාසය කියවීමට මගේ තිබූ තදබල ආසාව මතින් නැගුනු නව ශිෂ්ටාචාරයක නටඹුන් සහිත 'මොඩල් ශිෂ්ටාචාරයක්' මමත් අපේ මිදුලේ හදා තිබීමයි. අපේ ඉඩම ලොකු බෑවුමක් මෙන් පිහිටා තිබීම නිසා සෝදාගෙන ආ වැල්ලෙන් මිදුලම පිරී තිබුනෙන් පස් හා වැලි මිශ්‍ර බිමේ හැරීම, කැනීම, තැනීම ඉතා පහසු විය. ඊටත් අමතරව බෝගන්විලා පදුරු මගේ ශිෂ්ටාචාරය අනුන්ගේ ඇස්වලින් හංගාගත්තේය. මම ඒ අස්සේ බිම දිගාවී මට හැරෙන්නට පෙරෙලෙන්නට ඉඩ හදාගෙන මේස හැදි,මේසන් හැදි කියත්පටි ලී පටි යොදාගෙන නව ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැංගුවෙමි.

(ඒ අතරේ ''පෝතක බාලදක්ෂ ගෙවතු වගා පදක්කම'' සදහා අපට තම තමන්ගේ ගෙවතුවල කුඩා පැල තවානක් සාදා පෙන්වන්නට තිබිණ. මම ශිෂ්ටාචාරයට තබන ලද උනන්දුවෙන් දශමයක්වත් නොතියා පස් කන්දක් ගසා මිරිස් ඇට අහුරක් විසි කලෙමි. එහෙත් ඒ ඇට , පැල වී දළු ලන විට වතුර දමා රැකගතිමි.)

මගේ ශිෂ්ටාචාරය කොයිතරම් සූක්ෂමද කිවහොත් උඩින් බලන්නෙකුට හොදින් පෙනෙන පරිද වීදුරු කැබැලි යොදා තිබුණු අතර ජම්ඹු ගසට මුලට වතුර බල්දියක් හැලූ විට ගලා ආ ගංගාව මගේ ශිෂ්ටාචාරයේ කානු අස්සෙන් ගලා ගොස් දියපිරුණු පොකුණු පිරවූයේය.  ගලා එන ජලය අඩුම තරමේ පැයක්වත් රැදෙන්නට කැඩුණු පිගන් කබැලි ඇලවීම ඉතා පහසු වුවත්, ජෝරිස් අයියලාගේ ජනෙල් හදන්නට ගෙනා වීදුරු 'අතුරුදහන්' කරවීමට නම් පහසු නොවීය.
එක වරෙක ජනේලයට ගෙනා වීදුරු අඩුවී විජේරාමේ වීදුරු කඩයකට මාවත් නංගාගෙන බයිසිකල් පැද්ද ජෝරිස් ආනන්ද මට අදත් මතක් කල හැක. එදා ඒ වීදුරු කැබල්ල මට මගේ ශිෂ්ටාචාරයට ලොකු උදව්වක් වූවත් ජෝරිස් ආනන්ද අය්යාට මා කලේ 'මහ කැත වැඩක්' බව මට දැන් හිතේ. එහෙත් එකල මං දැන් තරම් හිත අමාරුකරගන්නේ නැති කෙනෙකු නිසා මට ඒ වගක් දැනුනේ නැත.

(අද නම් මම මගේ ගෙදර හදන කාලේ ඇවිත් ''ඕං මාත් උදව් වුනා ජනේලයක් හදන්න..'' කියා වීදුරු කෑල්ලක් අර හදන ජනෙල් පට්ටමට තියා හිනාවුනු මගේ යාලුවෙකුගේ වියෝවෙන් මම අදද තැවෙමි. අදත් මගේ ගෙදර ජනේලයක ඇති ඒ වීදුරුවේ මතක සටහනක් ලෙස එදා තැබූ අකුරු බොදවී නැතත් මගේ යාලුවා මගෙන් සදහටම බොදවී ගොස් ඇත්තේය. ඉතිරිව ඇත්තේ මේ වන් මතක පමණි.)

 මගේ ශිෂ්ටාචාරය ඉතා පැහැදිලි එකක් විය. එය නැරැඹූ එකම ප්‍රෙක්ෂකයා වූ ලොකු අම්මාගේ දුව මගේ පැහැදිළි කිරීම් පුදුමයෙන් බලා සිටියා මට අදද මතකය. ඇතුල් ගේට්ටු.. පිට ගේට්ටු.. වහලවල් නැති නිවෙස්වල කාමර.. කුස්සි පමණක් නොව කක්කුස්සි පවා මැටි හා වැලි බිත්ති වලින් වෙන්කොට පාරවල් දිගේ ලයිට් කනු පවා ඇද තිබුනෙය. ආනන්දසිරි අය්යාගේ අය්යා වූ ඉස්කෝල මහත්තයාගේ නොයෙකුත් වැඩ සදහා ගෙනවිත් තිබූ සර්කිට් බෝඩ් වල LED බල්බ කඩා සොරාගත් මම ඒ ලයිට් කණුවල සවිකර කුඩා බැටරි මගින් එළිය කලෙමි.
එහෙත් ඒ අතරමග දවසක  ඒ අය්යා පැමිණ මගේ සුළු සොරකම් ලොකු වන්නට පෙර හදාගන්නැයි අම්මාට කියා ගියේය. (පහුවෙනිදා ආනන්දසිරි අය්යා මට පාට තුන හතරකින් ...බල්බ්ද පෑස්සීමට ගන්නා ඊයම්ද..වයර් අඩි දෙක තුනක්ද ගෙනවිත් දුන්නේ මේ කතාව කොහෙන් ආරංචි වීදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඒ ''මනුස්සයා..'' මගෙන් කිසිත් ඇසුවේ නැත. අඩුම තරමේ සොරකම් කල බල්බ තබා ඒවායින් කුමක් කලේදැයිවත් ඇසුවේ නැත.)
 කොටින්ම එදා සුලබ නොවූ බීම බට වලින් කක්කුස්සියේ වතුර පිරවූ පසු ඒ බට දිගේ ගලා ගොස් එකතුවන වලක්ද මගේ නිර්මාණයට අයිතිවිය. වැල්ලෙන් සැදූ චෛත්‍යයයේ අසල බෝගස වෙනුවට සිටවූ මල්පැලය ලොකු වී වීදුරුවේ වදින විට ගලවා ඉවත්කිරීම ලෙහෙසිපහසු නොවේ. අනෙක ඒ පරිමාණ වලින් ගස් වෙනස්වූ විට සංකීර්ණය ඉතා කැතට පෙනේ. වීදුරුවලට අතපය කපාගෙන ඒවාකලේ මගේ තනි මහන්සියෙනි. ඒ මහන්සියේ ප්‍රතිපල ලැබුනේ කළුවර වැටුණ පසු ඇවිත් බැටරියට සම්බන්ධ කොට ලයිට් දැමූ පසුය.
 එදා බිම දිගා වී මේ ''මිනි සිටි කම්ප්ලෙක්ස් '' නතහොත් නගර සංකීර්නය වෙන කෙනෙකු බලා සිටියානම් මා අද මෙතැන ඉන්නේ නැත.  එහි වැරද්ද එදත් අදත් මාගේය. (මගේත් නොව මගේ ගල්බ්බාගේය.)

  ඒ වැරැද්දෙන් මා පාසල් ගිය දිනක ඉඩම බෙදාවෙන්කරන්නට ආ පිරිස අර බෝගන්විලා ගාල කපාදමා මිරිස් පාත්තියද පාගාදමා මගේ ශිෂ්ටාචාරය වනසා දමා ඒ හරහා කණු සිටවා කම්බි ගසා ගොස් තිබුනේය. මා ගෙදර ගොස් දෙවනත් වන තුරු කෑගසා ඇඩුවෙමි. එහෙත් සියල්ලන් සිතා තිබුනේ මගේ ගෙවතු වගා පදක්කම සදහා මා සිටවා තිබූ මිරිස් පාත්තිය විනාස වූ නිසා කියාවෙනි. ලොකු අම්මාද සිටියේ ඇඩූ කඳුලෙනි. ඇගේ නිදන කාමරයේ අඩක්ම කම්බි වැටේ මායිමට අසුව තිබුනේය.
මේ සියල්ල වූ පසු වැඩ ඇරී පැමිණි බාප්පා  මිදුලට බැස අල්ලපු ගෙදර දිහා බලා කුණුහරුප වැලක් කියා මා හමුවට පැමිණ ''මම හිටියනන් උඹේ සොහොන් ගෙවල්  ටික කඩන්න දෙන්නේ නෑ බං..'' කීය.

පසුදාම මම මගේ පාත්තිය යලි 'අටවා' ගත්තෙමි. පෝතක බාලදක්ෂයන් බාරව සිටි ගුරුවරිය පැමිණ පිරික්සද්දී අම්මා සිදුවීම විස්තර කලාය. මගේ පදක්කම අලුපාට බාලදක්ෂ කමිසයේ පසුවෙනිදාම විරාජමාන විය.

ශිෂ්ටාචාරය වදවී බොදවී ගියේය.

Thursday, March 16, 2017

මං නොදන්න ක්‍රිකට්........70


කාලයක්ම අපේ නවාතැන වූ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි බෙදා වෙන්කොට පාවිච්චි කල කොටස එදා අපට ලොකු 'අපේ' කමක් නොතිබ්බාට අද මට ඒ ගැන ලොකු දුකක් තිබේ.

මගේ මතකය නිවැරදි නම් අපි හන්වැල්ල පොලීසීය ලග තේ කඩේ සුදු අක්කලාගේ කුලී ගෙයි අදුරු මුල්ලේ සිට කොළඹ එන්නට මග පෑදුවේ ලොකු අම්මාය. ඒ වෙලාවේ ඇයට අප දුන් - නොදුන් රුපියල් සියයක කුලී මුදලට වඩා දසදහස් ගුණයක් විශාල උපකාරයක් ඇය අපට ඒ ගෙය දීමෙන් ඉටුකලාය. මට අදත් මගේ ජීවීතයේ සුන්දරම - කටුක මතක ඇත්තේ එහිය. 1989 අපට (ප්‍රථම වරට මම.) කුලී ගෙදරකින් අපේම කියා තැනකට යන්නට පිහිට වූ දෙදෙනෙකු සිටියේය. ඒ තම තරුණ ජීවීතය පිටරටටම කැප කල ලොකු අය්යාත් ඒ එවන ලද මුදල් වලින් සත පහක්වත් තම ප්‍රයෝජනයට නොගෙන ලොකු පොතක ලියා, හැකි සෑම මොහොතකම තම ශ්‍රමයෙන් දාඩියෙන් අපට ඉන්නට ගෙයක් හදාදුන් දෙවැනි අය්යාත්ය. ඒ කතාව අතිශය දීර්ඝය.

ඒ කතාවට අතුරුදහන් වූ ආනන්දසිරි අය්යාත්, තමන් ගැන නොහිතා බීමත්කමෙන්ම මියගිය ජෝරිස් පවුලේ රංජි අය්යා ඇතුළු කොල්ලන්ටත් ආරාධනය කල යුතුය. ඔවුන් ඉන්නේ මගේ ලෝකයේ සදාතනිකවමය. අදත් මහගෙය දකින විටෙක, කොල්ලන් රංචුවක් පරණ හන්දියේ තෙක් බස් රථයක විත් එතැන් පටන් හරි‍යටම කිලෝමීටර දෙකක් විතර පයින්ම විත්, අපේ පාරේ අන්තිම කොනේ කැලෑඉඩම එළිපෙහෙළි කල හැටි , අත්තිවාරම් කපපු හැටි මට තාම අද වගේ මතකය. අපේ වත්තේ පොල්ගස්වල කපන ලද කුරුම්බා පමණක්ම නොව පොල්ගොබද කා අම්මා උයාගෙන එන බත් බෙදාගෙන අර පස්කණ්ඩි උඩ වාඩිවී හිනාවෙන ආනන්ද අය්යා ජෝරිස් ආනන්ද ජෝරිස් රන්ජි, මහින්ද සිසිර අය්යා මගේ ඇස් අදද බොද කරවන්නේය.

කුඩා පස් වලක් හිමින් හිමින් මහා ලොකු වලක් වී හතරැස් වී බඹයක් දෙකක් ගැඹුරට යන හැටි මා මින් පෙර අත්දැක තිබුනේ නැත. පස් කූඩයක් තබා අල්ලක්වත් නොහෑරූ මම අර මිනිස්ගති තිබූ එවුනට පිහිට වන්නට 'කළු බාසුන්නැහේ ' හැදූ කක්කුස්සියේ හරි බරි ගැහී අලුත් පෝච්චියේ ශරීරකෘත්‍ය කලෙමි.

ගෙයි වැඩ පටන්ගත් කාලයේ මා එක්කාගෙන එන්නට බැරි බව අය්යලා කීවේ උන්ගේ කොළු වැඩ හා විහිළු වලට මා බාල වැඩි නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මෙවන් ගමන් මගේ ආසාව පමනක්ම නොවේ. අපේ ඉඩමේ..අපේ වත්තේ..අපේ ගේ හැදුන හැටි බලන්නට මට අයිතියක් තිබේ කියා අම්මා සමග රණ්ඩු සරුවල් ඇල්ලීමෙන් අය්යලාට බෑ කියන්නට වැඩ සිද්ද කරගනිමින් 'අපෙ ගේ' හදන තැනට ආවෙමි.  අපේ අය්යලා ගජරාමෙට වැඩකලේ අපේ ඉඩම අයිතිව තිබූ කෙනාගේ ලස්සන දූවරුන් එකල තරුණ නිසා මෙන්ම කිචි බිචි ගගා ඒ ගෙදර අක්කලා බලං හිටපු නිසා බව මම කියන්නේ නැත.

එහෙත් පසුකලෙක අපේ අය්යලා සියලු දෙනාගේත් මගේත් ජීවීත වෙනස් කල පරිසරයක ජීවත් වෙන්නට සිදුවීම පිළිබද මගේ සතුටක් නැත. මා හිතන්නේ කාලය අප සියලු දෙනාවම පරීක්ෂාවකට ලක්කොට ඒ ඒ තීන්දු තීරණ අනුව වෙනස් මගවල් ඔස්සේ යැවූ බවයි.

එහෙත් මා කියන්නට ආවේ එය නොවේ. (ලියන්නට පටන් ගත් විට මතක පටුමං වලින් හැරී කොහේ හෝ ගොස් අතරමං වෙන එක මගේ ගතිය නිසා මෙහෙම වන්නට ඇත,.) මම ලියන්නට පටන් ගත්තේ මගේ ක්‍රිකට් ජීවීතය ගැනය. එහෙම අදහසක් ආවේ අපේ ගෙයි අලුත්වැඩියාවක් සදහා ආ බාසුන්නැහේ කෙනෙකු අටුවේ දූවිළි කකා තිබුනු පොඩි පුතාගේ ක්‍රිකට් බෑගය දැක ' මහත්තයාත් ක්‍රිකට් ගැහුවාදැයි'  ඇසීමෙන් පසුවය. ගෙවල් හදන එක ගැන හිත හිතා සිටි මට අපේ මහගේ හැදූ මතක පාරේ ටිකක් ඇවිදීම  සාධාරණ බව සිතමි. 

මම ක්‍රිකට් ගහන්නට පටන් ගත්තේ ඉරිදාපොලේ සතියේ දවස්වලය. 'සතියේ දවස්වල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට' ලොන්ඩරියේ ගෙදර ජයලත්, වනාත පාරේ නිමල්, ගෙඩි ඇඩ්ඩිං අය්යාගේ නෑදෑයකුගේ පුතෙක් සහ 'චොපර්' බයිසිකලයක් තිබූ කොල්ලෙකුද, හෙන්රි අය්යාගේ ගෙවල් පේලියෙන් පල්ලෙහා පටුමගේ කොල්ලන් හතරපස් දෙනෙකුද ඇතුලත් හය ගානේ බෙදී ගහන්නට පුලුවන් කණ්ඩායමක්ම හිටියේය.  ඒ කණ්ඩායමේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ දක්ෂයා මම වුවත්, හැමදා නායකයා මම වුවත්, කණ්ඩායම් බෙදා වෙන්කරන අයිතිය මට තිබුනත් මේ කොල්ලන්  තනිකරම මගේ අනසකට යටත්ව හිටියේ සතියේ දිනවල පමණි. හේතුව සති අන්තයේ සෙනසුරාදා හා පෝය නිවාඩුවල අපට වැඩිමල් අය්යලා සෙල්ලං කරන්නට ආ විට අප විසික් වෙන නිසාය. එදාට කණ්ඩායමට එකතු නොවී මගහරින්නටද අප කුඩා එවුන් පුරුදු වී සිටියේ අපව කණ්ඩායමට ගත්තද බැට් කරන්නට ආ විට ලොකු එවුන් එක බෝලෙන් අපව අවුට් කරන නිසාවෙනි. අපට තැනක් ලැබෙන්නේ නැතිම නිසාවෙනි. අපෙන් වැඩක් උනේ බෝල අහුලන්නට පමනක් වීම අපේ හිත් රිදෙන කාරනාවක් විය. ඒ නිසා අපි විශේෂයක් ලෙස නිවාඩු දවස්වල ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ ප්‍රෙක්ෂකයෝ වීමු. (ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගහන්නට ගොස් පීචං වී මගේ 'ලොකු සීන් කැප්ටන් කම' නැතිකරගන්නට බයෙන් නිසාද වෙන්නට ඇත.)

මේ අතරේ ජයලත් ලොන්ඩරියට අල්ලපු ටයර්කඩේ අයිති අය්යාගේ පුතා කොළඹ ඉස්කෝලෙක 'ලෙදර් ටීම්' එකක සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. අපේ වයසේම මේ කොල්ලාගේ නම මට මතක නැතත් උඩහමුල්ල පාරේ ලොකු ගෙයක් තිබ්බා මට මතකය. ටයර් කඩේට ආ වෙලාවක අපි මිතුරු වී ඔහු මට අර 'ලෙදර් බැට්, පෑඩ්, ග්ලවුස් ..' ගැන කියව කියවා සිට මගේ කුතුහලය අවුස්සා මටද ලෙදර් බෝල් ක්‍රිකට් ගහන්නට ආසාවක් ඇති කලේය. එහෙත් ඉස්කෝලේ ක්‍රිකට් ගහන්නට මට ආසාවක් නැතිවිය. හේතුව ඒ සදහා මුල සිටම ඇදුම්, සපත්තු, අදාල බඩුබාණ්ඩ ගැනීමේ වත්කමක් අපට නොතිබූ නිසා බව මම සිතමි. එහෙම හිතන්නේ මම ඒ ගැන අම්මාට කියන්නට පවා උනන්දුවක් නොගත් නිසාවෙනි. එහෙත් ටයර් කඩේ මිතුරා මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් අර බඩු භාණ්ඩ බෑගය පෙන්වා එකින් එක මට අදුන්වාදුන්නේය. ඒ අතරේ අර 'බෝල් ගාඩ්' එක මගේ සිත් ගත් නිසා ලන්කට් දෙකක් ඇද මැදට 'සෙට්' කරගන්නා හැටිද කියාදී , ග්ලවුස් දෙකක්ද මට දුන්නේ ඒවා පරන ඒවා බව කියමිනි.  මම ගෙදර විත් කලිසම අස්සේ අර බෝල්ගාඩ් එක රදවාගෙන ග්ලවුස් එකත් දාගෙන ලී මඩුවේ ජෝරිස් ආනන්ද හදා දුන්  බැට් එකෙන් ඉස්තෝප්පුවේ ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. එහෙත් රූපවාහිනියේ දැක ඇති ලෙස පෑඩ් දෙකක් නැතිවීම ගැන වදවෙවී ඉද්දී ටයර් කඩේ යාලුවා මට පරණ පෑඩ් දෙකකුත් දුන්නෙන් මම එකල වීරයන් වූ රෝයි ඩයස් බන්දුල වර්ණපුර  දුලිප් මෙන්ඩිස් ආදී ක්‍රීඩකයන් පරදවමින් සෙරෙප්පුවක්වත් නැතිව අර කෝටු කකුල් දෙකේ පෑඩ් බැදගෙන අතට ලොකු ග්ලවුස් කුට්ටමත් දාගෙන දැන් වැටෙයිදැන් වැටෙයි කියා  දෙපරැන්දේ හිරකරන් උන් බෝල්ගාඩ් එකත් අල්ල අල්ලා තනියෙන්ම ක්‍රිකට් ගැසුවෙමි.

ඒ ගහන අතරේ පාලිත පෙරේරා මෙන් විස්තර විචාරයක්ද දුන්නෙමි. අද මට ඒ සිදුවීම ඉස්තෝප්පුවේ තාප්ප කෑල්ලේ වාඩි වී බලන්නට ආසාය. මට මාව දකින්නට ආසාය.

එහෙත් මගේ ක්‍රිකට් උන්මාදයට වැඩි ආයුෂ තිබ්බේ නැත. ටික දිනකට පසු ටයර් කඩේ යාලුවා පැමිණ 'අම්මා බයිනවා බං..'  කියා අර අඩුම කුඩුම ටික රැගෙන ගියේය. ඉන්පස්සේ යලිත් රබර් බෝල සෙල්ලමට එකතු වූ මම  යමක් කමක් දැනගෙන ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. අන්තිමේ නුගේගොඩ, රත්තනපිටිය, පැගිරිවත්ත,විජේරාම, මහරගම පමණක් නොව බස් දෙකක නැගී විත් ඈත ඔරුවල වානේ සංස්ථා පිට්ටනියේද ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ අතරිනුත් 'ගල්පිට්ටනියේ ක්‍රිකට් ටීම් එකේ' නැතිවම බැරි එකෙක් වීමී. මේ කොල්ලන්ව මට දැන් මතක් කරගන්නට ඕනෑය. එහෙත් මේ ලියන මොහොතේ 'ගෙවල් පේලියේ මහින්දයා' ඇරෙන්නට මට මතක් වෙන කවුරුත් නැත.

අන්තිමේ මගේ ජීවන මග සහමුලින් වෙනස් කල යාල වනෝද්‍යානයේ හෝටලයේ සේවය කරද්දී අමදූව මුහුද අයිනේ මගේ ජීවීතයේ ඉමහත් ගරුකරන චරිතයක් මෙන්ම මගේ ගොන්කං- ගොන්පාට් කපා කොටා දැන් ජීවන මගේ එළියවැටී සිටින මගෙන් බාගයක් විතර ගොඩ දැමූ මගේ හෝටලයේ කළමණාකාරවරයා වූ එහෙත් මට කටක් ඇර 'සර්' කියන්නට බැරිවූ ''අජිත් අය්යා'' සමග එකතු වී ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ චරිතය ගැනත් අමදූව ගැනත් සුදුවැල්ලේ හා කුඩාවැල්ලේ මාළුවාඩිය ගැනත් කියන්නට මතක පිරුණු කලයක් මගේ හිස මත ඇතත් ඒ ගැන ලියන කාලය එනතුරු ඉදිමි.

ඊලගට තව ටිකක් මට්ටං කොට සුද්ද කරවා එළිපෙහෙලි කරගන්නට හැකිවූ මගෙ ශරීරය, මා කොතෙක් ලොව වටා ගොස් ඇතත් තවම එවන් නිහතමානී මනුස්ස කොට්ටාසයක් හමු නොවූ ඕමානයට රැගෙන ගියෙමි. ඒ ලොකු අය්යාට පිං සිද්ද වෙන්නටය. ඕමානයේ මගේ ජීවිතයේ සුන්දරම තැන් තිබේ ..එයටත්,  මෙහි ලියන්නට තව කල් තිබේ.

එහිදී ඕමාන ජාතික මැනුම් සහ සමීක්ෂණ අධිකාරියේ වැඩකල ජයකොඩි අය්යා හරහා එහි ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බැදුනෙමි. ජයකොඩි අය්යා දක්ෂ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වනවිට, ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික  ග්‍රැහැම් කණ්ඩායමේ නායකයා විය. එදා National Survey Authority  කණ්ඩායමට සෙල්ලම් කල අයගෙන් මට මතක ඉන්දියාවේ වෙන්කට්  සහ පුෂ්පකර් මට ඉතා ලැබැදිව උන්නේය. වරෙක ඔවුන් මට ඉන්දියාවෙන් අනර්ඝ ක්‍රිකට් පිත්තක් තෑගි කලේය. ජයකොඩි අය්යා පාවිච්චි කල පෑඩ් ග්ලවුස් ඇතුළු බොහෝදේ මට ලැබුනේ කණ්ඩායමට අධිකාරියෙන් ලැබුණු ඒවාට අමතරවය. එ අතරේ ග්‍රැහැම් නිවාඩු ගොස් එනහැමවිටම මට ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් ලෙදර් බෝලයක් ගෙන ආවේය. ඔහු මගේ පන්දුයැවීම කෙරෙහි අතිශයෙන් පැහැදී සිටියේය. සැමදාම පුහුණුවීම් සදහා සවස්වරුවේ  කදවුරේ සිට ක්‍රීඩාංගනයට අප රැගෙන යාමට බස් රථයක් තිබුනේය. වේදිකාවේද රූපවාහිනියේද දැන් හඩකැවීම් ශිල්පයේ දක්ෂයෙකු වන නිමල් ජයසිංහ අය්යා යන ගමනේ සිංහල සින්දු කීවා පමණක් නොව ග්‍රැහැම් ඇතුළු සිංහල නොදන්නා අයට තේරුමද කියා දුන්නා මට අද වගේ මතකය.

අප  ඉන්දියානු පාසල් කණ්ඩායම් සමග තරග කල සෑම තරගයක්ම වාගේ ජයගත්තද පකිස්තානු ළදරු කණ්ඩායම් වලට පවා  පරාජය වුනෙමු. ඔවුන් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂයෝ වූහ. ඊට අමතරව ඕමාන රාජකීය හමුදාවේ සෑම කණ්ඩායමක්ම සමග වාගේ තරග කලෙමු. බොහෝ තරග ජයගත්තෙමු. එකල ඕමානයේ ක්‍රිකට් පතාකයන් වූ 'ලයන්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට' ක්‍රීඩා කරන්නට මගේ තදබල ආසාවක් තිබුණාට අපි ඉතා පහල මට්ටමේ ක්‍රීඩකයෝ වීම නිසා අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැත. එහෙත් විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහතික ලත් ලොකු අය්යාගේ යාළුවෙක් වූ එරල් අය්යා මට අවස්ථාවක් දෙන්නට සැරසෙන විටම මම ඉතා හදිසි විවාහයක් කරගත්තෙමි.

 එහෙත් මම නව විවාහ ජීවිතයද ක්‍රිකට්ද අතනොහැරියෙමි

මගේ ඕමාන ක්‍රිකට් දිවිය එළිපෙහෙළි වෙමින් එද්දී පුහුණුවීම් සදහා ගොස් ගෙදර එන්නට හවස් වීම සාමාන්‍ය දෙයක් වූවත් එක දිනෙක ජනෙලයෙන් මා එනතුරු බලාසිටින මගේ බිරිදට අසභ්‍ය බැල්මක් දැමූ එකෙකු නිසා මට පුහුණුවීම් වලට නොගොස් ගෙදර නවතින්නට සිදුවිය. එහෙත් පුහුණුවීම් නොමැතිව කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කිරීමට ග්‍රැහැම් මට ඉඩානොදුන්නේ නරක පූර්වාදර්ශයක් වෙන්නට ඇති බව කියමිනි. ඒ කතාව කියන්නටත් මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් සිය බිරිදට කියා රසවත් කෑම වේලක්ද සාදා මට තේරුම් කරදුන්නේ මගේ කලකිරීම පිළිබද දැනගෙන වන්නට ඕනෑය.

 එවර මම ක්‍රිකට් ජීවීතය අතහැරියෙමි.

ග්‍රැහැම් අද මෙල්බර්න් හී සිය සැදෑසමය ගෙවන්නේය. ඔහු ඇත්තෙන්ම මහත්මයෙකි. ඔහුට මේවා මතක් කරන්නට යන්නට මට ආසාවක් තිබේ. එය ළගදීම ඉටුවෙනවා ඇතැයි යන්න බලාපොරොත්තුවකි. මගේ බොහෝ බලාපොරොත්තු ඉටු වී තිබේ .

මා බලා ඉදිමි.


Saturday, March 11, 2017

සපත්තුවෙන් බෝවෙන පපුවෙ අමාරුව.....69


'දුවන්ඩ නං සපත්තු දෙන්ඩ බෑනේ දයා...මේ ළමයි කැමැති නෑනේ..' කීවේ මගේ හදවත පසාරු කරයන ලෙසටම විදිමිනි. අම්මා එහෙත් පින්සෙන්ඩු වූවාය. පරෙස්සම් කර ආපසු දෙන වගත පොරොන්දු වූවාය. එහෙත් අපි දෙන්නා සපත්තු ඉල්ලන්නට ගිය ගමන අන්තිම අසාර්ථක විය.

ඉන් හැරී මග එන ගමනේද අම්මා කිසිත් නොකීවාය. එහෙත් මම ඇගේ වේදනාව හැදින්නෙමි. මා කොතෙකුත් මෙවන් අසරණ අවස්ථාවලට පත්ව ඇත්තෙමි. ඒ හැම අවස්ථාවකම අම්මා කුමක් හෝ කර මා ඒ අවස්ථාවෙන් ගොඩ ගත්තාය. අඩුම තරමේ ගමනක්, පාසල් චාරිකාවක් හෝ කුමක් හෝ තැනක මට යාගන්නට බැරි තැනකදී මා නොයවා සිටීමට, මා නින්දෙන් නැගිටවන්නේ නැතිව මට නිදන්නට හැරියාය. මා අවදි වූ පසු 'දැන් ඉතින් පරක්කුය..' කියා මගේ ගමන වැලකුවාය. මා ඒ මොහොතේ දුක්වෙන මුත් පසුව අම්මාගේ තීරණය නිවැරදි බව තේරුම් ගත්තෙමි. එක දුකකින් පීඩාවට පත්ව ඇති මට තවත් දුකක් ඇතිවන්නට නොදෙන්නට අම්මා තීරනය කරන්නට ඇත.

 එය නිවැරදි තිරණයක් නොවේ යැයි කෙනෙකුට කියන්නටපුලුවන . දරුවෙකු  ඉදිරිගාමී ලෙස උනන්දු නොකරන සම්මතයක් නොවනවා යැයි කියන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ කිසිවෙකු මගේ සපත්තුවට බැස තිබුනේ නම්..? අම්මාගේ අර දිරාපත් පපු කුහරයට බැස ඒ අවස්ථාවේ තම කුසෙන් උපන් දරුවාට පිහිට වන්නට බැරිකම දැක තිබුනේ නම් ඒ කිසිත් නොකියනු ඇත.

 ඒ කෙසේ වෙතදු අම්මා මා මෙන් ජීවීතයේ ''විදවන'' තැන්වලින් පලා නොගියාය. ඇය අදත් ඒ විදවිල්ලේ සතුටෙන් ඉදී. විදවන අනෙක් අය සමග එකට එකතු වී විදවන්නීය. ඒ ඇය මට වඩා දහස් ගුණයක් ශක්තිමත් නිසාය. සමහර තැන්වලදී මා සමග තරහා වී දුකේම ගැලෙන්නේද ඒ ශක්තිය නිසාවෙනි. මට නැත්තේද ඒ අම්මාගේ ශක්තියයි. අදද මා ඉදහිට මා දවන දෑ වලින් පලායන්නෙමි. මට මගේ නිදහස ඕනෑය. ඉතින් ඉතා අමාරුවෙන් වුව පලායමි. මම මගේ නිදහසට අසීමිත ලෙස ආදරය කරන්නෙමි. මගේ පලායමේ ''නිහින කම '' ඇගේ හිතේ කොතනකවත් ගෑවීවත් නැත. එහෙත් ඈ මා මෙන් ජීවීතයේ පලායන්නියක වූවා නම් මා මෙන්ම අන් සියලු දෙනාද අද මෙතැන ඉන්නේ නැත. අද ගතෙන් දුබල වූවාද ඇය තවමත් සිතෙන් සටන් කරන්නීය. අදටත් අපේ වාරුවට වඩා,  ඇගෙන් දරුවෙකුට දෙන්නට වාරුවක් ඇත්නම් නොපැකිලෙන්නේය.

අම්මා සමග සංසන්දනය කලහොත් මා අගුටුමිට්ටෙකි. ආත්මාර්ථයෙකි. එහෙත් කුමක් හෝ නිසා මා මගේ ලෝකය නම් මා විසින්ම සදාගත් අර කලින් දවසකත් කී ඉබිකට්ටට ප්‍රේම කරමි.

අපි සපත්තු සොයන්නට ගියේ බාලදක්ෂ කදවුරකට සහබාගී වන්නට අවශ්‍ය කලමනා අතර උදෑසන ව්‍යායම් කට්ටලයේ සපත්තු සදහන් කොට තිබුණ නිසාය. මට තිබුණු කළු සපත්තු කුට්ටම ඒ සදහා කිසිත් සුදුසු නොවීය.  මේ කළු සපත්තු කුට්ටම දුවන්නට පනින්නට හපනෙකි. තාප්පවලින් පනින්නට හපනෙකි. එහෙත් ලිස්ට් එකේ මේ කළු සපත්තුවට තැනක් නැත.

අම්මා කිවූ පරිදි ඇගේ මිතුරියගෙන් අපට ලැබෙන උදව්වක්ද නැත. මම පසුදා ඉස්කෝලේ ගොස් ඇවිත් අම්මාට මගේ බොරු මල්ලෙන් එකක් අතහැරියෙමි.
'ජයසේකර සර් කිව්වා හැමෝටම කළු සපත්තු විතරක් අරන් එන්න, වැස්ස නිසා දුවන්න වෙන්නේ නෑ කියලා..''
අම්මා මගේ බොරුවෙන් සතුටුවන්නට ඇත. මගේ බොරුවෙන් මමද සතුටු වුනෙමි.

පසු දවසක අප මහ පාන්දරක ඉස්කෝලේ සිට ගම්පහ මීගහතැන්නේ බාලදක්ෂ කදවුර සදහා පිටත් වුනෙමු. ඒ උදෑසන ජයසේකර සර් අවශ්‍ය කළමනා ලැයිස්තුව නැවැත පරීක්ෂාකිරීම සදහා මහ හයියෙන් කියෙවුවේය. ඒ සමග ඒ ලැයිස්තුවේ අදාල දේ නැති අය, අත උස්සන ලෙසද අණ කෙරුණේය. එහෙත් ඉදහිට සුළු දෙයක් වෙනුවෙන් අත ඉස්සුනද 'රනින් ෂූස්' වලට අත උස්සන කෙනෙක් මා දැක්කේ නැත. මම 'ඒක වෙන්නේ පස්සෙනේ..'  කියා අත්දෙකම තදින් පස්සට බැද සිටියෙමි.

අන්තිමේ අපේ ගමන උදෑසන අටට කළින් මීගහතැන්න පන්සල භූමියෙන් අවසන් විය. එහි පසුපස කැලෑ භූමිය අපේ කදවුරු භූමියට අගේට ගැලපුනේය. ලොකු ගස් සහිත පිට්ටනියේ කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදා අපව වෙන්කලේ අපටම නිදන්නට, උයන්නට, ඇදුම් වේලාගන්නට, හා වැසිකිලි සාදාගන්නට ඉඩ වෙන්කරමිනි. එහි පළමු කටයුත්තේ අපේ ජේෂ්ඨ බාලදක්ෂයෝ වැසිකිලි වලවල් නොහොත් ''කයිබොව'' කපා ඒ මැදින් ලී දඩු දෙකක් දමා සැදූ අතර, අපට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට ලීදඩු කපා හමුදා ටෙන්ට් රෙදි ආවරණය කොට නවාතැන සදාගැනීමට අපටම සිදුවිය. මේ සියල්ල කෙරුනේ කපාගත් ලීදඩු සහ කොහුලණු අධාරයෙනි. අන්තිමේ විසාල ගල්තලාවක් පාමුළ අපේ කදවුරු භූමිය ඉතා අගනේව දකින්නට ලැබුනේය. අපි ''පළමුවෙනි නුගේගොඩ''   ''පනස්වන කොළඹ''  ලෙස අපේ බාලදක්ෂ ව්‍යපාරයේ අපට හිමි තැන ලියූ ලොකු ලෑලි කැබැල්ල සවිකරන විට ඊට පිටුපසින් අපටම නිදාගන්නට ලී මැස්සක් වැනි ඇදන් සමූහයක්ද, කුස්සියට අවශ්‍ය කළමණා තබන තැනක්ද, ඇදුම් වේලන මකුළුදැලක් වැනි යමක්ද. හවස්වරුව සදහා ගිණිමැලැයක්ද යන කරණා සදහා ලකලැහැස්ති වී සිටියෙමු.

එය කොතරම් ආශ්වාදජනක දර්ශණයක්ද කිවහොත් පන්සලේ හාමුදුරුවනද, ගමේ අයද පැමිණ කදවුරු බූමියෙන් පිටට වී බලාසිටීම අමුතු ගතියක් ගෙන ආයේය. ඊටත් අමතරව ජයසේකර සර් සහ බණ්ඩාර අය්යලා එකතු වී ලොකු කඹයක් ගස් දෙකක් අතර බැන්දේ අපේ ශාරිරික අභ්‍යාස වලට බව දැනීමෙන් මගේ කොන්ද දිගේ හීන් විදුලියක් කෙටීය. මේ තරම් සුන්දර අත්දැකීමක් විදගන්නට මගේ හිතේ තිබුන ආසාවන් හෙට උදෑසණ වන විට පහව යන බව මා දනිමි. එහෙත් එතෙක් මම ඒ සියළුදේ විදගනිමි යැයි සිතුවෙමි. ඒ අනුව කැලේ අතමං වූ විට මග සොයාගැනීමට කෙරෙන පුහුණුවීම්, ගෙනයන සීමීත අහාර ප්‍රවේශමෙන් පරිහරණය කරණ හැටි, කළමනා නැතිවිට අහාර සපයාගන්නා හැටි, උයන බාජන නැතිවූ විට පොල්ගෙඩියයක ''පිරිමි පැත්තේ''  ඇහැක් හාරා  හාල් දමා මැටියෙන් වසා ගිණිමැලයකින් පිසගන්නා හැටි, වතුර සොයාගන්නා හැටි, ගිණි අව්වෙන් බේරෙන්නට ගස්කොලන් නැති තැන අපේ කමිස එකෙන් එක බොත්තම් වලින් අමුණා කූඩාරමක් තනන හැටි. අතපයක් කැඩුණු විට අපේ කරපලදන ත්‍රිකෝණාකාර රෙදිකඩ පාවිච්චිකරනා විදිහ  ආදී සියල්ල ඉගෙනගත්තෙමි.

එය ළමයෙකුට ලැබෙන්නට ඕනෑ සුන්දරම දැනීමක් බව මම අදද සිතමි. අද මට පවා මගේ රැකියාවේ ස්වභාවය නිසා ඉගෙනගන්නට සිදුව වායුසමීකරණය කරන ලද කාමරයක් ඇතුලේ, ප්‍රොජෙක්ටර් ඔස්සේ ඉන්ග්‍රීසියෙන් ඉගෙනගන්නේ මේ එදා ලද අත්දැකීමමය. මම අදද මේ පන්තිකාමර අත්දැකීම විදින විට අර මීගහතැන්නේ සැරිසරමි. ඒ ගහකොළ ඒ කදවුරු බූමිය පමණක්ම නොව අර මහා ගල්කන්ද හඹා එන දහවලේ ගිණිසුලගද රාත්‍රියේ සීත මදපවනද විදිමි. හිටිවනම ඉංග්‍රීසියෙන් විදින ඊතලයකට ගොදුරුවන්නට පෙර සීතකල කාමරයට යලි එමි.

අවසානයේ එදා රෑ මා නිදාගත්තේ නැත. ඒ... අප විසින්ම දරලිපේ උයාගත් බත් සහ පරිප්පු සමග සම්බෝලයක් කා, ගිණි මැලය වටේ වාඩිවී ගීත ගයමින් නාට්‍ය රඟදක්වමින් ලැබූ ආශ්වාදය නිසා නොවේ. විමල් කුමාරද කොස්තා දැක්කානම් ලැජ්ජාවට  හිනායන්නට ඕනා මගේ අභිරූපණ රංගනය සැමගේ සිත් ගත් නිසා නොවේ. පසුදා උදෑසන හතරට අවධි වී ''රනින් කිට් එකට බහින්නට'' ජයසෙකර සර්ගෙන් ලැබුණු අන නිසාය.

පහුවෙනිදා හතරට කලින් කොල්ලෝ අවධි විය. උන් දත් මදින්නට, ඇදුම් ඇදගන්නට, සපත්තු දාන්නට පටන් ගන්නා විට මට මගේ ''පපුවේ කැක්කුම පිළිබද පණිවිඩය''  ජයසේකර සර්ට යවන්නට පුළුවන් විය. ජයසේකර සර් ඇතුළු ජේෂ්ඨයෝ මගේ ලණුඇද වටා රොක්වූයේ මට රගපාන්නට නොව හුස්ම ගන්නටවත් ඉඩක් නොතබාමය. අන්තිමේ සර් රැවුල කරකවා ' මේ ළමයාව මම බලාගන්නං බණ්ඩාර එහෙනන් අනික් කට්ටිය පී.ටී  එක්ක යන්නැයි''  කීය.

මගේ පපුවේ අමාරුව හොද විය.

ජයසේකර සර් මට අමාරුවක් නැති බව දැනගෙන එළිය වැටෙනතුරු සිට ලග ගෙදරක කෙනෙකු එක්කාගෙන ආවා මට මතකය. ඒ ඉස්පිරිතාලෙක නර්ස් කෙනෙකි. ඔහු මා පරීක්ෂාකොට බඩදැවිල්ලත්, පපුවේ අමාරුව ලෙස දැනෙන්නට පුළුවන් බව කියා මා එක්කාගෙන ගම්පහ ඉස්පිරිතාලෙට ගොස් ආපසු එක්කා ආවේය. එහෙත් ශාරීරික ව්‍යායාම සදහා මා සහබාගී නොකරගන්නා ලෙස උපදෙස් දී තිබුණේය.  මම උදෑසණ අවධි වී තේ හැදීමේ වැඩට උදව් දුන්නද අනෙක් කොල්ලන් පැයක්දෙකක් මීගහතැන්න ගම වටා දුවන අභ්‍යාසයෙන් බේරුනෙමි.

ජයසේකර සර්ද, අනෙක් කොල්ලන්ද මා හොදින් බලාගත්තේය. මගේ පපුවේ අමාරුව ගැන කතා කලේ නැත. මට ව්‍යායාම වලට සහබාගී වන්නට නොවීම ගැන සතුටෙන් කතාකලේය. කොල්ලන්ට උදෑසන නැගිට මේ දුවන දිවිල්ල එපා වී තිබුණේය. ඊටත් වඩා මා සමග ගිය තිහ හතළික් පමණ වූ එකෙකුවත් අද වන තුරුත් මගේ පපුවේ අමාරුවට හේතුව දන්නේ නැත.

හෙට මේ කියවන එදා මීගහතැන්නේ ගිය එකෙක් කතා කර ' යකෝ තෝ එදා අපිටත් කියලදුන්නනං අපිත් අර මගුල් දිවිල්ලෙන් බේරෙනවානේ..' කිව්වාට මට පපුවේ අමාරුව හැදුනේ ඇයි කියා කියාදෙන්නට බැරිය.

Wednesday, March 8, 2017

නාකි සුමුදුටත් මටත් හිටියේ එකම කෙල්ලෙකි......68


නාකි සුමුදු ආවේ මහරගම ජනාධිපතියේ සිට අතරමග බව මට මතකය.

එහෙම අතරමග ආ අය බොහෝදෙනෙක් එකල සිටියෝය. ඒ අයගෙන් අතරමග එන්නට සිදුවුනු කාරණය ඇසූ විට ඒ හැමෝගේම උත්තරය වුනේ තාත්තා මාරුවන තැන්වලට එන්නට වෙන නිසා ආ බවය. රජයේ රස්සාවල උන් තාත්තලා අම්මලාගේ ළමයින් ඉස්කෝල මාරුකිරීම එක අතකට අමුතු අත්දැකීමකි. එහෙම ආ සමහර අය බදුළු බණ්ඩාරවෙල අනුරාධපුර පොලොන්නරුව ආදී පලාත් ගන රස කතා කියන විට අහන් ඉන්නට ආසාය. එහෙත් දෙමාපියනට නම් මේ මාරුවීම් වදයක්ව තියෙන්නට ඇත.

එහෙත් නාකි සුමුදු ආවේ වෙන හේතුවකට බව මට යන්තමට වගේ මතකය. නාකි සුමුදු හැඩකාරයාය. අපි වාගේ හාල්මැහි සරීර නොව සුමුදුට උසට සරිලන මහතක්ද, කෙල්ලන් ආසා සුදු හමක්ද තිබුනේය. එහෙත් අපේ ''වාසනාවට'' සුමුදුගේ කොණ්ඩය අකලට පැහී තිබුනෙන් අපි ඉතාම සන්තෝසයෙන් ''නාකි සුමුදුවා'' කීමු. එහෙත් කල් යත්ම සුමුදුද ඒ නමම බාවිතා කරන්නට විය. අප හැමෝටම නම් ගොතා තිබුනේ මුත් මටත් අනික් සියළුදෙනාම පාහේත් එකල ඒ නම් වලට කැමැති වුනේ නැත.

සුමුදු ආ විගස අප කිහිප දෙනෙකු සමග මිතුරු විය. මා සමග මිතුරු වීමට සුමුදුට තව හේතුවක් තිබුනේය. ඒ අප දෙන්නා මහරගම වත්තෙගෙදර හන්දියේ රණවක සර් ලග ගණිත පන්තියකට යාමයි. රණවක සර් එකල නීතී විද්‍යාලයේ සිසුවෙකු වූ අතර පසුව නීතීඤයෙකුද වී නගර සභා මන්ත්‍රී කෙනෙකුද වූවා මට මතකය. රණවක සර්ගේ මල්ලී අපට ඉංග්‍රීසී ඉගැන්වූයේ එකල ඔහුද කොහේ හෝ යුරෝපා රටක යන්නට ඉන්ග්‍රීසී ඉගෙන ගනිමිනි. ඒ නිසා අපට ඔහුගේ කතා සහ සරල විනෝදය සමග ප්‍රියජනක ලෙස ඉගෙන ගන්නට පුලුවන් විය. මේ සර්ගේ නම මතක නැතත් රණවක සර් මෙන් කැත කළු නොවී, තළෙළු ප්‍රියමනාප කෙනෙකු වීම මෙන්ම අපට වඩා අවුරුදු හය හතක් වැඩිමල් වීම ගෑණු ලමයින්ගේ පන්ති ඒමේ අතිශය උනන්දුවටද අපේ ඉරිසියාවටද හේතු විය. සුපුරුදු ලෙස මට ගණං බැරි  නිසා රනවක සර්ව එපාවීමද ඉංග්‍රීසී වලට ආසා නිසා පොඩි රණවකට කැමැති වීමද ඉතා ඉක්මනින් දැනෙන්නට විය. එහෙත් ගණිත පන්තිය මගහැර සිටිය නොහැකි විය. එක ගෙදර දෙන්නෙකුගෙන් ඉගෙනීම ඊට හේතුවය. මා මගහැරීමට උත්සාහ කල අවස්ථා දෙක තුනම පොඩි රනවක නිසා අසු වී කන පිරෙන්නට ලොකු රණවකගෙන් බැනුම් ඇසුවෙමි.

ඒ නිසාම නොවෙතත් මම නොවරදවා පන්ති නම් ගියෙමි.

ඒ නාකි සුමුදු මහරගමදී හමුවී වල්පල් කතා කර කර පන්ති එන  එකත් නිසා නොවේ.  ඒ පන්තියට මගෙන් රනවක සර් සල්ලි ගත්තේ නැති එක නිසාවත් නොවේ. මාත් එක්කම දෙල්කද සිට පන්තියට ගිය බාලිකා පාසලක ලස්සන ලමයෙකු නිසාය. මේ ලමයාගේ තාත්තා අප පන්ති පටන් ගත් කාලයේම නැතිවූ නිසා කරදර මැද්දේ ආවත් ඇයගේ මවට යමක් කමක් තිබුනාය. ඒ නිසා අපට මෙන් නොව ලස්සනට අදින්නට හා පන්ති ගාස්තු ගෙවන්නට මුදල් තිබුනාය.  මේ කොතෙක් වෙතත් ඇය හා මා අතර ලෙන්ගතුකමක් ඇති වී තිබුනේය. අප දෙන්නා දෙල්කද ඉරිදාපොල බස් නැවැතුමෙන් මහරගම බලා යන සීටීබී බස් එකක නැගී (අප එකල මහරගම පන්ති යන නිසා නුගේගොඩ දෙල්කද හරහා මහරගම කියා ගත් වාරප්‍රවේශපත්‍රයෙන් උදේ වරුවේ ඉස්කෝලේද හවස පන්තිද යන දෙකම කරගතිමු. එකල මගේ වාර ප්‍රවේශපත්‍රයට අනුග්‍රහකත්වය දැක්වූයේ අපේ ගෙට ඉස්සරහාම හයිලෙවල් පාර ඉදිරිපිට වැල්ඩිං වැඩ කල සිසිර අය්යාය.) කිසි කතා බහක් නැතිව මහරගම හන්දියෙන්ම බැස්සත්, ඈ ඩ්‍රයිවර් උන්නැහේ මගේ වාසනාවට බ්‍රේක් තද කරන හැම විටම මගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය. ආසනයක් හිස්වූ වහාම මගේ පොතුත් උදුරාගෙන වාඩිවී මම අල්ලාගෙන ඉන්නා ඉදිරිපස අසුනේ අධාරකය ඇයද අල්ලාගත්තාය.
අද ලොකු දෙයක් ගෑවුනත් වැඩි ලකයක් නැති එකේ එදා ඇගේ සුලගිල්ල මගේ අතේ වැදෙන විට අපි දෙන්නා කසාද බැද ළමයි හදා ඒ ළමයි එක්ක මගේ කාර් එකේ නුවර එළි යන එක ගැන පතරංග හීනයක් මැව්වෙමි. එහෙත් ඒවා හීනම මිස මගේ කටෙන්වත් එළියට ආවේ නැත. මගේ ආදරය එහෙමම වැඩෙමින් තිබ්බා මුත් ඇගේ හිතේ කුමක් තිබ්බාදැයි මා නොදනිමි.  කොච්චර ආදරයක් තිබ්බාද කිවහොත් මම එකවරෙක මගේ මාසීක වාර ප්‍රවේශපත්‍රය ගන්නට සිසිර අය්යා දුන් මුදල් වලින් ඇයගේ වාර ප්‍රවේශපත්‍රය අරන් දුන්නෙමි.  පරන සීසන් එකෙන් හොරාට හැංගී සතියක් දෙකක් ඉස්කෝලෙද.. පන්තිද... ගියෙමි. කොන්දොස්තර මහත්වරු දැන හෝ නොදැන මට යන්නට දුන්නද අර ලස්සන ලමයා කුමක්දෝ හේතුවකට සිසිර අය්යාගේ කනේ තියා මා අමාරුවේ දැම්මේය.
සිසිර අය්යා මට ඉතා ඉහලින් තගරියක් දමා පුස් බයිසිකලේ මා ඉන්දවාගෙන ගොස් ඊලග මාසයේ සීසන් එකත් මේ මාසයේ ඉතුරු ටිකත් උඩහමුල්ල ඩිපෝවේ වැඩකල ඔහුගේ ඥාතියෙකු හරහා අරන් දුන්නේය. මම ලැජ්ජාව වසාගන්නට බැරිව සති කිහිපයක් ඇයව මගහැරියෙමි. අන්තිමේ විජේරාමේ හෝටලයක් අයිති කොල්ලෙක් හා ඇය ඇත්තම ආදරයක් පටන් ගත්තාය. පසුව විවාහ වුනාය. දැන් අවුරුදු දෙකකට විතර පෙර  නුගේගොඩ සරසවියේදී ලොකුමහත් දියණියක් සමග මට හමුවූ විගස ඇය මා හැදින්නාය. මට අදුනාගැනීමට නොහැකි වූ විට ඈ 'ඇයි ලමයෝ අර මටනේ සීසන් අරන් දුන්නේ පන්ති යන්න ..' කීවාය. මම දෙවැනි වරටත් ලැජ්ජාවෙන් මිරිකුණෙමි. එහෙත් ඇගේ ඊලග ප්‍රශ්නයට මට කට උත්තර නැති විය. 'තාමත් සීසන් අරන් දෙනවාද කෙල්ලන්ට ...'කී විට මම කිසිත් නොකියා සිනාසුනෙමි. අප දෙදෙනා ආගිය තොරතුරු කතාකරමින් ඇගේ දියණිය පොත් කීපයක් මිළදී ගන්නා අතරේ කාලය කා දැමුවෙමු.

එහෙත් මට මා ගැන ආඩම්බර හිතෙන්නට යමක් සිදුවිය. අප කතා කර කර සිටි තැන පොත් රාක්කයේ තිබූ මගේ පොතක් අතට ගත් ඇගේ දියණිය පිටු කිහිපයක් පෙරලා කියවමින් සිටියාය.මා එදා සරසවියට ගියේද ඒ පොත්වල විකුණූ මුදල් ලබාගන්නටය. අපි සමුගන්නා විටත් ඇයගේ දියනිය  මගේ පොත ලැමට තුරුලු කරගෙන සිටියේ මිලදී ගන්නට වෙන්නට ඕනෑය. මම ඒ සතුට තුරුළු කරගෙන ගෙදර ආවෙමි. වාහනයේදී මගේ බිරිද ' මොකෝ අද හැපි මූඩ් එකෙන් ..පරණ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක්වත් හම්බ වුනාද.''  ඇසුවාය...

මා  ''නෑ'' කීමී.

ඇත්තටම ඇය මගේ හිතේ හිටියාට කවදාවත්ම ඇගේ හිතේ මා සිටියේ නැති බව දනිමි.

එය සාමාන්‍ය දෙයකි. එහෙත් මගේ දුකට එදා නාකි සුමුදු පිහිට විය. ඔහු මගෙන් උදව්වක් ඉල්ලුවේ මා බලාපොරොත්තු වී සිටියාක් මෙනි. සුමුදුට එකල පෙම්වතියක් සිටියාය. මට මෙන් මගේ ඔලුවේ නොව ඇත්තටම සුමුදුට මහරගම පාසලක ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් සිටියේය. ඒ ලමයාට ලියුම් ලිවීම මට බාර විය. එදා සිට අප ඉස්කෝලෙන් ඉවත් වන තුරු මම සුමුදු වෙනුවෙන් ලිවුම් ලීවෙමි. මගේ හදවතේ අර ළමයා වෙනුවෙන් ඉතුරු වී ගොඩ ගැහී තිබුණු සියල්ල සුමුදු හරහා සුමුදුගේ ගෑණු ළමයාට ලීවෙමි. සමහර දාට කව්, නිසැදැස් ලීවෙමි. ඒ ලියුම් කියවූ ඇය කිහිපවර ඇස් තෙමීගෙගෙන වැටෙන කදුළු පිස දමමින් 'සුමුදු මම ඔයාට ආදරෙයි...ඔයාගේ ආදරේ මට මේ ලියුම් වලින් දැනෙනවා ..කී වග සුමුදු මට කිහිපවර කියා සිටියේය. එදාට මට සතුටක් වගේම කැන්ටිමෙන් ගල්බනිස් එකක් කිඹුලාවෙක් වරදින්නේ නැත.

එහෙත් සුමුදු ඒ ළමයාව බැන්දේ නැත. අම්මාවත් අක්කලා දෙන්නාවත් ගොඩදමන්නට හමුදාවට බැදුනේය. බැදී ඉතා ඉක්මණින්ම මුලතිව් යුද්ධයේදී අතුරුදහන් ලැයිස්තුවට ඇතුල් විය. මට අදත් සුමුදු අර ඉදුණු කෙස් ගස් දෙපැත්තට අතගගා ' මගේ ලියුං මෙහෙමනං උඹේ ලියුං උඹ කොහොම ලියනවා ඇත්දැයි..' කියා ලොකු කරගත් ඇස් වලින් අසනු මතකය.

එහෙත් එතෙක් මෙතෙක් මා ලියූ කිසිදු ආදර ලියුමක් මගේ ජීවීතයට ලංවුනේ නැත. මා ඒ ගැන අද සතුටු වෙමි.

 ඒ ලියුම් ඵල නොදැරීම ගැන සතුටුවෙමි.

Thursday, March 2, 2017

හැකිනම් මකන්නෙමි...67


නුගේගොඩ ඉස්කෝලේ ගේට්ටුකණු දෙක දෙපැත්තේ ''සල්ලිකාරයෝ '' දෙන්නෙක් සිටියහ. අයිස්ක්‍රීම් විකුණන මනුස්සයාත් අච්චාරු විකුණන අම්මාත් සිටියේ දෙපැත්තේ වුව දකින ඕනම වෙලාවක මේ දෙන්නා අර කණු දෙක දෙපැත්තේ සිට මොන මොනවාදෝ කියවූයේය. ඒ අතරේ දේශපාලනය ආර්ථිකය හා සමාජය පිළිබද කතාබහක් ඇතිවන්නට ඇත. එහෙත් ඒ සියල්ලටම වඩා මගේ සිත ඇදී ගිය කාරනය නම් අර සත විසිපහ පනහ වැටෙන කාසි මල්ලයි. අයිස්ක්‍රීම් කාරයාගේ සාක්කුව කලු පැහැ ගැනෙන තුරු අත ගෑවී, කාසි බරට  එල්ලා හැලෙන සාක්කුව පුරවමින් කාසි වැටෙන හැටිත්, අච්චාරු අම්මා බිම දිගාකෙරූ පන් මල්ලකට අත දමා කාසි මාරු කරනා හැටිත් මගේ විශ්ම ලෝකයේ තදින් ඇදුනු චිත්‍ර විය. ඒ වන විට මා සිතා සිටියේ ඔවුන් දෙදෙනාම මේ කාසි නිසා ලොකු සල්ලිකාරයන් වන්නට ඇති බවයි.

එහෙත් අද ඒ චිත්‍රය මකා දමන්නට බැරිව මම ලතැවෙමි. ජීවිතයේ ඇදෙන සමහර චිත්‍ර බලෙන් වුව මකා දමන්නට බැරිය.

අයිස්ක්‍රීම් කාරයාද, අච්චාරු අම්මාද ඒ සොච්චමෙන් පවුලක්ම නඩත්තු කරන්නට ඇත. නැතිනම් පවුලේ තවත් පරම්පරාවක් නඩත්තු කරන්නට ඇත. ඔවුන් ආවේ කොහි සිටදැයි මා නොදන්නා මුත් අච්චාරු අම්මා වෙළදාමෙන් පසුව අවිස්සාවේල්ල බස් එකක නැග යන හැටි මා දැක තිබේ. අයිස්ක්‍රීම්කාරයා අර දිරාපත් බයිසිකලය පැදගෙන කොහුවල පැත්තට හති දමන හැටි මම දැක ඇත්තෙමි.

අච්චාරු අම්මා  කළබල කරන අච්චාරු ගොඩේ වැටී දගලන්නට හදන අමන කොල්ලන්ට ''පුතේ'' කියා කතාකරන විට අයිස්ක්‍රීම් කාරයා කිසිත් නොකියා දුෂ්ට බැල්මක් හෙලාගෙන අයිස්ක්‍රීම් වික්කේ ''කොහොමත් විකිනෙන'' නිසා වෙන්නට ඇත. අච්චාරු අම්මා කුඩා කැන්ද කොලවලට තම්බන ලද වෙරළු, තම්බා අච්චාරු දමන ලද වෙරළු අඹ නෙල්ලි මෙන්ම අඹරැල්ලා අච්චාරුද එකම හැන්දෙන් බෙදා දෙන විට අර කැන්ද කොලය දිගේ බේරෙන මිරිස් ලුනු මිශ්‍ර අතිසැර දියරය අපේ අත්ල දිගේ වැලමිට දක්වා බේරෙන්නේය. අච්චාරුවේ රස ඇත්තේ එතැනය. උදේ සිට දූවිල්ලෙන්ද දහදියෙන්ද පැන්සල් කුඩු පෑන් ඉරි හා ගුටි කෙලගත් දාහක් විෂබීජ සමග අපි අර අච්චාරු හොද්ද අල්ලේ සිට වැලමිට දක්වා ලෙවකන්නෙමු. නුගේගොඩ හන්දියේ දාහක් සෙනග මැද අර ලෙවකෑම පිළිබද මට අද සිතාගන්නටත් බැරිය.

මට තව එක වරක්වත් එහෙම වෙන්නට පුළුවන් නම් කියා හිතෙන්නේ එවිටය.


සල්ලි දී ගන්නා අච්චාරුවට අමතරව අච්චාරු අම්මා,  මූණ දිහා බලන් ඉන්නා විට දුක හිතී තව කුමක් හෝ අච්චාරුවකින් හන්දේ ගෑවෙන නොගෑවෙන තරම් ප්‍රමාණයක් දමන්නේය. සල්ලි දී ගත් එකට වඩා අර වැඩිපුර දේ අපට කට 'ඇදෙන්නට' සතුට වැඩෙන වැඩකි. අර කැන්ද කොලය අතට ගත් වහාම කටට කෙල උනන්නේ මොලයේ සිටය.මා වැඩිපුරවෙලාවට පයින්ම ගෙදර යන නිසා මගේත් අච්චාරුවත් කැන්ද කොලයේත් පෙම වැඩෙන මුත්, බස් එකේ යන කොල්ලන් බස් එකට පොරකන්නට ඇති ආසාව නිසාත් පාසල් බස් එකට නැගුනොත් කන්නට නොව දන් දෙන්නට වන නිසාත් දඩිබිඩියේ කා දමන්නේය. ඒ කැන්ද කොල ගේට්ටුව ලග සිට බස්නැවතුමේ හතර අත වැටී තිබුනද ඊලග දවසේ එනවිට අතුරුදහන් වී ඇත්තේය. ඒ කුමන හේතුවක් නිසාදැයි මම නොදන්නෙමි.

 මේ සියල්ල නරඹමින් විඳිමින් දෙල්කද බලා පිටත් වන්නෙමි. ඒ  ගමනේදී වෙරළු ගෙඩියක් නම් ගෙදර යනකම් කටේ එහා මෙහා වන්නේය. මම අඹ අච්චාරු ගන්නේ නැත. මන්ද මගේ අයිතියට සින්න වූ අඹ ගහක් ගෙදර මිදුලේ පතාකයෙකු සේ සෙවන දෙමින් තිබුන බැවිනි.
මම වරෙක මේ යාපනේ බට් අඹ දෙකක් පොත් බෑගයේ හංගාගෙන ගොස් අර අම්මාට දුනෙමි. මා සිතා සිටියේ ඇය මා  අත කාසි කිහිපයක් තබනු ඇත කියා වුව, ඒ මනුස්සයා ' අනේ පිං පුතේ..' කියා අච්චාරු හැන්දක්ම වැඩිපුර බෙදුවේය. එදා බිස්නස් ප්ලෑන් එක හරිගියේ නැත්තේ මම කතා නොකල නිසාය. මගේ හිතේ තියෙනා දේ ඒ මනුස්සයා නොදන්නා නිසාය. නැතිනම් මම තවමත් අර අච්චාරු අම්මාට අඹ කඩමින් ගහ උඩය.

එහෙත් අයිස්ක්‍රීම් කාරයා හා කතාබහට නොගියද මම ඔහු දෙස බලා ඉන්නට ආසා කලෙමි. ඔහු මුදල් ගන්නා විටද ඉතුරු දෙන විටද අයිස් ක්‍රීම් එක දෙන විටද හිනාවෙන්නේ නැති මුඩුමයෙකි. එහෙත් අත ඇති ගාන අසා අර දැන් වේෆර්ස් ජාතියට හුරු බිස්කට් එක දෙකට හෝ තුනට කඩා හතරැස් පෙට්ටියේ පියන අරිමින් මේස හැන්දකින් අර බිස්කට් කැබැල්ල මත පිරමිඩයක් මෙන් අයිස්ක්‍රීම් අතුරන එක නොව බලන් ඉන්නට ලස්සන ඒ වාරයක් වාරයක් පාසා ඔහුගේ දිව කටේ ඒ කොනේ සිට මේ කොනට තොල තෙමාගෙන යන අපුරුවය. මෙය කුමක් නිසා වන්නේදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් අපේ කොල්ලන්ට අනුව 'ඌ අපේ සල්ලි වලින් ගන්න අයිස්ක්‍රීම් වලි බාගයක් හිතෙන් කන්නේය...අපි ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙනකොට ඕකාගේ දිවෙන් බාගයක්ම ගෙවෙනු ඒකාන්තය..' මේ බිස්කට් එන්නට පෙර හෝ පසුව කුඩා දිදාලයක් වන් කෝප්පයක් තිබුනා මට මතකය. එය ඕනෑනම් අගලක් උස වන්නට ඇත. ඒ අගල පිරෙන්නට අයිස්ක්‍රීම්  පුරවන අතර එය කන්නට වන්නේ දිවෙන් පමණකි. එහෙත් අපුල වන්නේ අර කාඩ්බෝඩ් දිදාලය අන්තිම ටික පෙගී කඩදාසි රස එන විටය. එවිට කාපු අයිස්ක්‍රීම් වල රස වෙනුවට වේන ඒවා මතක් වෙයි.

මා අයිස්ක්‍රීම් පෙරේතයෙකි. අදද කුකුළ් මස් පළුවක් හා අයිස්ක්‍රීම් ලීටරයක් ඇතොත් මගේ කටේ එහ කොනේ සිට මෙහා කොනට හිනාවක් යයි. මගේ බිරිද අදද මට අයිස්ක්‍රීම් වෙනම බෙදන්නේ නැත. සියල්ලන්ට බෙදූ පසු  අර ලීටරේ ප්ලාස්ටික් බදුන පිටින් මට දෙන්නේ..'බඩට අයිස්ක්‍රීම් - හිතට අයිස්ක්‍රීම් පෙට්ටිය.' කියාය.
(ඉස්කෝලේ ලග අයිස්ක්‍රීම් කතාව මතක් කලේ දුක සැප මෙන්ම මගේ බංකොලොත් වැඩ වලදීත් බෙල්ල දෙන මිත්‍රයෙකි. ඒ මතකයෙන් පසු මට තව බොහෝ දේ මතක් විය. )

තවත් වරෙක ඉතාලියේ හිමවැටෙද්දී, කබායට උඩින් - යටින් ඇදුම් දෙක තුනක් ඇදගෙන සර්වාංගේම ගැහි ගැහී මට කලක් ඉතා සමීපව සිටි කෙනෙකු සමග අර ගිරි සීතලේ අයිස්ක්‍රීම් කෑවෙමි. ලගදීත් මගේ ඉතාලි යාලුවා කතා කොට ''උඹලා අයිස්ක්‍රීම් කාපු පින්තූරේ තියනවා ..'' කීවේය. ඒ කෙනා මෙන්ම පින්තූරයද බලන්නට මට ඕනෑ නැත.
ජීවිතයේ සමහර චිත්‍ර මකන්නට උත්සාහ ගනිමින් සිටින මොහොතක  මකන්නට ක්‍රමයක් ඇත්නම් කොයිතරම් වටින්නේද කියා හිතෙන්නේය.

(මා ලියාගෙන එන විට ''අච්චාරු අම්මා'' සහ ''අයිස්ක්‍රීම් කාරයා'' කීවේ ඒවා එකල පුරුදු හැටියටය. නැතිව වෙනසක් පෙන්නන්නට නොවේ. එහෙත් දවසක් අයිස්ක්‍රීම් එකක් ගෙන රස බලන්නට එතැනින් මෑත්වන විට අච්චාරු අම්මා ' මුං මහා මදාවි කොල්ලෝ..' කියා බැන්නාය. එහෙත් අයිස්ක්‍රීම් කාරයා ' පිස්සුද අක්කේ කොල්ලන්ගේ හැටි ඔහොම තමා අපිත් ඔය කාලේ ඔහොම්ම තමයි..'' කීය.

එහෙත් එදත් අදත් මූනේ හිනාවටත්,  කතාවේ ලතාවටත් මම රැවටෙන්නෙමි. හදාගන්නට බැරි ස්නායුව ඒකය.

එක්කෝ ඔහේ තිබිච්චාවේ...