Tuesday, January 3, 2017

නිල් ඕපල් (54)



මගේ ජීවිතයේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු ඉන්නේ යැයි කියා මා සිතමි. එහෙත් මගේ ජීවිතයට 'සමීපතමයන් ' ඇත්තේ අතලොස්සකි. ඒ අතලොස්ස මා වෙනුවෙන් කර ඇති අප්‍රමාණ කැපකිරීම් පිළිබද මගේ සිතේ වෙනමම තැනක සටහන් තබා තිබේ. මේ මගේ පවුලේ අය මා වෙනුවෙන් කර ඇති අපිරිමිත සෙනෙහසට අමතරවය.
ඇත්තෙන්ම අද මා සටහනක් තබන්නට අදහස් කර සිටියේ නැත. එකක් නම් මෙහි දේශගුණය අතිශයයෙන්ම මා ඇදට කොටුකර තබන නිසාවෙනි. අනෙක අන්තර්ජාල සබදතාවේ අතිශය දුර්වල කමයි.
(ඇත්තෙන්ම මා ලියන්නට පටන් ගත්තේ අටංපහුරේ අටංගේ පෝස්ටුවකට දීර්ඝ කමෙන්ටුවෙකි. එහෙත් හදිසියේ මගේ ෆේස්බුක් පිටුවට ආ පණිවිඩයක් මා කොටුකර තිබූ දැහැනෙන් මුදවාලීය.)

 පණිවිඩය එවා තිබුනේ පිටරටක ඉන්නා මගේ මිතුරෙකි. ඔහුගේ කීමේ හැටියට මගේ ලියමන 'මාරය'. මට ඔහු මතක් වී මගේ ජීවිතයේ 'මාරම'  කාලයකට හිත ඇදී ගියේය. ඔහු වෙනුවෙන් මා 'මාර' කට්ටක් කෑවෙමි. එහෙත් අවසාන මොහොතේ ඔහුට මා 'මාර' නොවීය. ඒ ගැන මට දුකක් අතිවීම සාධාරණද නැද්ද යනුද මා නොදනිමි. ඔහු ජීවිතය ගොඩදාගන්නට කට්ටක් කන්නෙකි.  ඒ සියල්ල නිමවී නිදහසේ සිතන්නට පුලුවන් වූ දවසක ඔහුට මට ඇතිවූ 'මාර' හැගීම මතු නොවේවා යයි පතමි. මන්ද ඒ හැගීම හිතට වදයකි.

එහෙත් මේ වෙලාවේ මගේ යාලුවන් කවුදැයි මට මතක් කරදීමෙන් ඔහු කල වැරද්දක් නැත.

මේ මගේ එක යාලුවෙක් ගැනය.

මා ජයසින්හෙන් ආ බව කියූ විට කිසිම කෙනෙකු ඒ ඉස්කෝලේ තිබ්බේ අටේ කනුවේ කියා දැන හිටියේ නැත. සමහරුන් මා ආවේ කොහේදෝ ගම් පලාතකින් බව කියා හිනාවුනේ මටත් හිනා ගස්සවමිනි. අලුතෙන් ගත් කොල්ලන් පන්ති දෙකකට බෙදා තිබුනු අතර මේ බොහෝමයක් දෙනෙක් හතර පස්දෙනා වසයෙන් ආවේ එකම ඉස්කෝලවලින් නිසා කල්ලි ගැහී සිටියෙන් මට කල්ලියක් තිබුනේ නැත. එහෙත් ඉස්කෝලේ මගේ පළ්මු මිතුරා නිල්පාට ඕපල් කාර් එකේ තාත්තා සමග ආ කොල්ලාය. ඔහුගේ මල්ලීද ඒ සමග සිටි බව මට මතකය. අපි ඉක්මනින්ම මිතුරු වීමු. 
ඒ මිතුරුකම රදා පැවැතුනේ මා වචන තුන්සීයක් කියූ පසු එක වචනයක් පිටකරමින් එකගතාව පලකල නිසා වන්නට ඇත. ඔහු තරම් නිහඩ මිනිහෙක් මට අදද හමුවී නැත. ඒ මිනිහාගේ නිහඩකමම ඔහුගේ ජීවිතයේ සමහර දේවල් මග හැරීමට හේතුවූ බව මම සිතමි. එයට හේතුව ඔහු අදහස් වචන වලට පෙරලමින් පිට නොදා තමන් හිතන්නේ මොනවාදැයි අන් කෙනෙකුට ඇගෙන්නට නොදී තනිවම හිත ඇතුලේ විද දරා ගන්නා එකය. පිටින් බැලූ විට මාත් ඒ වගේම වුවත් මට සතුට දුක දෙකම පිටකරගන්නට සමීපතමයන් කිහිපදෙනෙකු ඉන්නේය. එහෙත් නිල්පාට කොල්ලා තනිවම හිතත් ඔලුවත් අතරේ තම දුක සතුට දෙකම ගුලිකර හන්ගා ගත්තේය. 
අප නිතර හමුවූ නුගේගොඩ බෝගහ ලග බාබර් සාප්පුවේ අපේ යාලුවන් මෙලෝ හසරක් නැතුව කියවද්දී ඔහු අත්දෙකෙන් අර සීතල යකඩ වැට අල්ලාගෙන වෙනමම ලෝකයක උන්නේය. ඒ මුහුණ තාමත් මට මතකය. එහි ඇත්තේ ශෝකයක්ද සතුටක්ද කීමට හැක්කේ දෙවියන්ට පමණකි. ඔහුගේ ලියවිලි ඇරෙන්නට අන් හැම දේකම මහා නොතේරුම්කමක් ඇති ගුප්ත හැගීමක් තිබුනේය. ඒ ගුප්තබව ඇත්තේ ඔහුගේ පවුලේ ඔහුටම පමනක් වීම මහා අරුමයකි. එහෙත් ඉන් අසරණ වූ කුඩාවුන් දෙන්නෙකු හැරෙන්නට වෙන කිසිවෙකුට අයහපතක් වනු මා දැක නැත. 
කෙසේ හෝ නිල් ඕපල් යාලුවා නිසා මගේ නින්දට තල්ලුවක් ලැබුනේය. අප කතාකරගත් පරිදි ඔහු අටේ කනුව පහුකරන විටම මා පාරේ සිටිය යුතුය. ඉන්පස්සේ රියදුරු අසුනේ ඉන්නා ඔහුගේ තාත්තා වාහනය නවතන්නේය. මම හනික එහි නගිමි. එවිට බස් වල හිරවී හෝ දාඩිය දමාගෙන පයින්ම යන්නට උදෙන්ම නැගිටින්නට වෙන්නේ නැත. 
ඔහුගේ තාත්තා හරිම ලස්සනය, හොදය. රැළි ගැහුණු කොණ්ඩය අකීකරු ලෙස ඔහේ සුළගට වැනෙන්නට දී එක අතකින් නිදහසේ හසුරවමින් එක අතකින් වාහනය එලවන ඔහු ඉතා ප්‍රියමනාප කෙනෙකි. අතෝරක් නැතිව ප්‍රශ්න අසමින් මා සමග දොඩමළු වෙමින් හිමින් සීරුවේ වාහනය පදවන්නේය. ඔහු එකල කොළඹ උසාවි සංකීර්ණයේ 'නීති පිලිසරණ සේවයේ ' රැකියාව කලේ නීතී ලිපිකරුවෙකු ලෙස බව මට මතකය. අප මේ කාර්යාල සංකීර්ණයට එක්කාගෙන යන දවස්ද තිබුණේය. එකල නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා නම් මහත්තයෙකු අපට තේ වලට බනිස් ගන්නට මුදල් දුන්නාද මතකය. ඒ මහත්තයාට එදවස්වල ඒ තරම් වැඩ තිබුණේ කියා මට නම් දැනුනේ නැත. නීතී පිළිසරණ සේවය කාර්යාලයේ මේ මහත්තයා අපේ නිල් ඕපල් මිතුරාගේ තාත්තා සමග පැය ගනන් කතා කර කර ඉන්න අතරේ අප එහි වට පිටේ ඇවීදා මට හොදට මතකය. 
(89 අදුරු උදෑසනක මේ තාත්තාව කලුපාට ජීප් එකකින් ගෙනිච්චා මිස යලි ගෙනත් ඇරලුවේ නැත. ඒ ගැන මගේ යාලුවා කතා කරන්නේ නැති තරම්ය. ඒ නිහඩකම මම දනිමි.)

කෙසේ නමුත් කාර් එකකින් ඉස්කෝලය ලග බැස්ස ඉතා සීමිත පිරිසක් අතරට මමද එකතු වුනෙමි. අනෙක් උන් සියල්ලෝ පාහේ බස්වලින් මිරිකි මිරිකී ආ අතර, තවත් අය පයින්ම ආහ. ඉස්කෝලේ වටපිටාවේ උන් කිහිපදෙනෙක් අප යනවිටත් පැමිණ සිටියේය. ඒ අයගේ අම්මලාද ඕනැම විටක ඉස්කෝලේ පෙනෙන්නට හිටියේය. ඒ අය ගුරු සමිති, දෙගුරු සමිති, අර ප්‍රැක්ටිස්, මේ ප්‍රැක්ටිස් සදහා ළමයින් වෙනුවෙන්ම කැප වී සිටියේය. ඒ ගෙවල්වල බත් ඉදෙන්නේ කොහොමදැයි මම එදා කල්පනා කලෙමි.

එක අවුරුද්දක අප දෙන්නාම වඩුවැඩ විෂය අතැර චිත්‍ර විෂය තොරාගත්තෙමු. මටද යම් තරමක කලාත්මක හුරුවක් තිබුනාට ඕපල් මිතුරාට ඒ සදහා වූ සහජය හැකියාවක් තිබ්බේය. ඔහු ලොකු පන්තිවල ලමයින් පරයා චිත්‍ර ඇන්දේය. පහුකාලයක ප්‍රදර්ශනාත්මක රැස්වීම් සන්දර්ශණ පවත්වන පක්ෂයක දැවැන්ත වේදිකා නිර්මාණය කලේය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් බොරැල්ලේ පුංචි තියටර් හී පිටත අලංකාරයටද ඔහු සම්බන්ධ වී සිටියේය.

 අප මේ මිතුරුදම් නිසා බොහෝ දේ කලෙමු. 
පාසලේ කලකට පසු දකින්නට ලැබුණු හොදම බිත්ති පුවත්පත කලෙමු. උදා රැස්වීමේ ගුවන්විදුලි සගරාවට කවි ලීවෙමු. විජේවීර මරා දැමූ පසු අත හිරිවැටෙනතුරු එය බොරුවක් බවත් අධෛර්‍ය නොවන ලෙසත් පොත්වල කොල ඉරා ලීයා පන්ති අතරේ යැව්වෙමු. 
එකලම අපේ සංගීත ගුරුවරිය වූ ප්‍රියා සූරියසෙන ගායකයාගේ ඉතාමත් ලස්සන ඉතාමත් අහින්සක ගුරුතුමියට 'අපි යන්නං මිස් වෙන කරන්න දෙයක් නෑ ..'කියා පන්තිය නවත්වා ගේට්ටුවේ එල්ලීගෙන පොලිසියට ගල්ගැසුවෙමු. 
නම දැන් සිහියට එන්නේ නැති නාට්‍යකරුවෙකුගේ 'ප්ලැටූන්' වේදිකා නාට්‍ය පෙන්වා, නය වී   දෙවැනි දර්ශණය නයට පෙන්වාගෙන, තවත් යාලුවෙකුගේ අම්මා කෙනෙකුගේ කරාබු දෙකක් උගස්තබා නයෙන් ගැලවී (කරාබු දෙක උගස් තබා අවශ්‍ය ගානටත් වඩා මදිවුයෙන්  ලුම්බිණියට එන්නට සල්ලි තිබ්බේ නැති නිසා) සෑහෙන දුරක් පයින්ම විත් ලුම්බිණියේ කණු වලට මුවාවී හති ලෑවෙමු.
අප ආරම්බ කල කලා කවයට වැඩසටහන් දියත් කිරීමට අධාර පිණිස, වෙනත් වෙළද වුවමනාවක් තිබු  පිරිසකගේ මැදිහත්වීමෙන්  ලන්කාවේ පලමුවරට එක පිට්ටනියක එක කොනක ජිප්සීස් සංගීත කණ්ඩායමද අනෙක් කොනේ සන්ෆ්ලවර්ස් සංගීත කණ්ඩායමද මෙහෙයවූ සංගීත සංදර්ශණයක කොටස් කරුවෝ වීමු. (හේතුව මොකක්දෝ මතබේදයක් උඩ ඒ දෙගොල්ලන්ම එක වේදිකාවට ගොඩ වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි. ) ඒ සංදර්ශනය සදහා නාවින්නේ රිචර්ඩ් පීරිස් ආයතනය ඉදිරිපිට එකල ඒ ප්‍රදේශයේ තිබූ විසාලතම දැන්වීම් පුවරුව අතින් ඇදි බැනර්වලින් පිරෙව්වෙමු.      
එකල පුරපතිව සිටි රත්නසිරි රාජපක්ෂ හමුවෙන්නට සති ගානක් තිස්සේ මාලිගාවත්තේ තට්ටු නිවාස වල බඩගා, කැමැති කරවා ගෙන්වාගෙන, ලංකාවේ පලමුවෙනි මුද්දර ප්‍රදර්ශනය කොලඹ මහජන පුස්තකාල ශාලාවේ දින තුනක් තිස්සේ පැවැත්වුවෙමු.  අප සූදානම් කරගත් දින දෙකේම අපේ ශාලාවට අල්ලපු විසාල ශාලාවේ නගරාධිපතිතුමාට එරෙහි වාමාංශිකයන්ගේ වෘත්තීය සමිති රැස්වීමක් තිබීම ඔහු දැන සිටියේ නැත. එහෙත් අන්තිමේ අප කලබලයක් නැතිව  අපේ වැඩේ කරගත්තෙමු. 
එයිනුත් නොනැවතී සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක 'මනුස්සයාවත්' විනී හෙට්ටිගොඩ 'මහත්මයාවත්' එකතුකරගෙන දීපව්‍යාප්ත චිත්‍ර තරගයක් පැවැත්වුවෙමු. අපේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය සදහා පුස්තකාල ශාලාව වෙන්කරවා ගන්නට ගියවිට  ඒ සදහා 'චිත්‍ර අනුමණ්ඩල' අවසරය අවශ්‍ය බව කියූ විට විනී හෙට්ටිගොඩගේ අර මූණ පුරා ඇති රැවුලට වඩා මූණ කළු විය. ' එහෙම කෙහෙල්මල් මන්ඩලයක් නෑ..මුන් තව ටික දවසක් ගිහින් හුස්ම ගැනීමේ අනුමණ්ඩලය කියා එකක් හදයි ' කියා අප නැවැත ගොස් විනී කියූ දේ ශාලාව අයිතිකරුවන්ට කියූ විට..' නෑ එහෙම එකක් හදනවා එතකන් ඉන්න ' යැයි කීවෙන් ඊට එරෙහිවන ලෙස පවසා වෙන තැනක් කරමු කීවේද විනීමය. අපට මුද්‍රිත මාධ්‍ය අනුග්‍රහය ලැබුණු නිසා බොහෝ දෙනෙක් එය ආණ්ඩුවේ වැඩක් ලෙස වරද්දාගෙන ප්‍රෙමදාස ජනාධිපතිතුමාගේ උඩුකය චිත්‍ර ඇද එව්වෝය. විනී සහ සුනිල් දෙපල තෝරාදුන් චිත්‍ර සදහා සමරු සිහිවටන අපේම අතින් හැදුවෙමු. තෑගි සදහා පොත් ප්‍රකාශයන් සොයාගෙන පයින්ම ගියෙමු. සමහරු අපව සතපහකට ගනන් ගන්නේ නැති විට සමහරුන් අපට මිල කල නොහැකි පොත පත දුන්නෝය. සුනිල් අය්යා ඒ ප්‍රදර්ශනය දා මහරගම නවමග ශාලාවේ මාක්ස්, ලෙනින්, විජේවීර අතර ඉන්නා ඡායාරූපයක් මා ලග තිබෙන්නට ඕනෑය. ඒ මතක කොයි තරම් සුන්දරද. ඊටත් වඩා ලස්සන අවුරුදු දාසයක්වත් නැති අපෙන් තෑගි ගන්නා හතලියත් පැනපු සම්මාන ලාභීන්ගේ හිනා පිරුණු මුහුණුය. 
තවත් කීපදෙනෙකු එකතුකරවාගෙන  'සතර අතේ ' අධ්‍යාපන ප්‍රකාසන මුද්‍රණය කරන තැනක කුනු ගොඩක් සති ගනනක් තිස්සේ  මහ රෑ හොරකම් කරමින් හොද පොත් බෙදා වෙන්කොට තැපැල් දුම්රියේ අනුරාධපුර පොලොන්නරුව පාසල් වලට  අම්මලාගෙන් ඉල්ලාගත් අහින්සක සල්ලි වලින් බිල් ගෙවා යැව්වෙමු.

මේ මට ලියාගන්නට හැකි වූ ටිකක් පමනය. තව කන්දක් පිරෙන්නට මෙවන් සුන්දර මතක තිබේ. ඒ හැම මතකයම මගේ ඕපල් යාලුවාත් තව මගේ ගැන හොදටම දන්නා යාලුවෙකුත් හිටියේය. අද ඔවුන් දෙදෙනාම තම ක්‍රෙෂ්ත්‍රයේ දැවන්තයන්ව ඉන්නේය. ඒ අතින් මා කුඩා හාල්මැස්සෙකි. මට දුක මගේ හාල්මැසි වැඩ වලට එකෙක් ඉද්දී, ඉදිය යුතු අනෙකා නොඉදීමය. එය කෙසේ ලියම්දැයි මා නොදනිමි. මගඇරුණු එකා උගේ ගෙදරටත් ගොඩවැදී යලී අප අතරටම එන බව මට සහතිකය. එහෙත් කාලය සිත් වෙනස් කරන්නේය. පළුදු කරන්නේය. මගේ නම් පළුදු කරන්නටවත් වෙනස් කරන්නටවත්තරම් ඉතුරු වූ සිතක් නැත. එහෙත් මගේ යාලුවාට කියමි...එහෙම හිත් දෙකක්ම ඇත. 

උඹ තාම පරක්කු නැත.

ෆේස් බුක් පණිවිඩයක් ගිය දුර.......

https://matahithenahatiblogger.blogspot.com

6 comments:

  1. අද ටිකක් අමුතු ආරක ලිපියක්. /අප මේ මිතුරුදම් නිසා බොහෝ දේ කලෙමු. / මෙතැනින් පස්සෙ ටික දවසක් දෙකක් හිතේ තියාගෙන හිටියා නම් තව දවස් දෙක තුනකින් ලස්සන ලිපියක් ලියවෙන්න තිබුනා

    ReplyDelete
  2. නෑ ප්‍රසාද් මම ඔය ඔක්කොම මතක් කලා විතරයි. ඔය හැම එකක් ගැනම එකින් එක ලියවෙයි..ඔය දේවල් මාර සුන්දරයි...දීර්ගයි.

    ReplyDelete
  3. මුද්දර ප්‍රදර්ශනය මට මතකයි. ඇත්තටම ඒ යාලුවෝ සෙට් එක කෝ දැන්..........

    ReplyDelete
  4. මට තේරෙන්නෙ නැ අප්පා මොනව කියන්ඩ හදනවද කියල

    ReplyDelete
  5. අතීතයේ සමහර දේවල් දිහා බලලා එවා රසමුසු ආකාර්රයෙන් ව්දින පිරිස් බොහෝ අතලොස්සකි

    ReplyDelete