Monday, May 15, 2017

තුවාල හොදවන තුරු නවතිමි..... (අවසාන කොටස )




















කිසිම විශේෂ හේතුවක් නැතුවත් ..සරල හා අහඹු ලෙසත්...
බොහෝමයක් අය මට ආදරය කලෝය...

එහෙත්  ගිණිය හැකි තරමේ අල්පයකට මම ආදරය කලෙමි...

ඒ අතරේ...


මා වැටෙද්දී...ඕනෑකමින් ගිලෙද්දී...මා වෙනුවෙන් දිගු කල දෑතක් තිබිණි...
මට එය නොපෙනී තිබුනේ ඇයි කියා මා දහස්වර කල්පනා කලෙමි...

එහෙත් ඇත්ත නම් මා කිසි විටෙක ඒ දෑත ගැන කල්පනා නොකල බවයි...


ඇගේ හදවතේ මා වෙනුවෙන් වූ තුවාලය මා විටින් විට පාරන්නේ යැයි මට දැනෙන විටත්..ඒ තුවාලය කුඩා සියුම් එකක් බව දැනෙන විටත් මා පරක්කු වැඩි බව දනිමි...

ලොකු තුවාල වලට වඩා සියුම් තුවාල රිදෙන්නේ යැයි මා දැනගත්තේ අද ඊයේය...

ඒ තුවාල ඔහොම තියෙද්දෙන්....

Tuesday, May 9, 2017

කුරුළු තොරණ් වල මතක..


වෙසක් නිවාඩුවට පානදුරේ පුංචිලාගේ ගෙදර යන්නට එවර නියමිත විය. අපි නිවාඩු යන්නේ ඒ ගෙවල්වල අයට වෙන වැඩ තිබේදෝ හෝ වෙන ගමන් යෙදී තිබේදෝ සිතා නොවේ. ගමන් මල්ල ලහැස්ති කරන්නේ මමය. අම්මා ගමන යන්නට ඕනෑ කරන වියදම සපයාගෙන දෙල්කදින් කොටුවටත් එතැනින් පානදුරටත් පානදුරෙන් දිබ්බැද්දටත් ගමන් මල්ලත් කොට කලිසං කොල්ලාත් අල්ලාගෙන ගමන් කරනීය.

එදා සීටීබී බස් වල ජනෙල් කවුළුවලින් හඹා ආ සුලං වලින් අම්මාගේ හිසකේ අවුල් වන්නේය. සිගරට් දුම එක ජනේලයක අයිනේ සිට ගැහැණු පිරිමි ළමයි ආදී හුස්ම ගන්නා සියල්ලන් හඹා අප වෙතද එන්නේය. විටෙක ඉදිරිපස ජනේලයකින් ගැසූ බුලත් කෙල පිඩක් චිරිස් ගා බිදී විත් අපේ මුහුණවල් වල කුඩා රත්පැහැති හැඩ කරන්නේය. බස් රථවලට ආගන්තුක කුඩා දරුවෙක් වමනයට ආ සැනින් දෙමාපියන් වහාම ජනේලයෙන් පිටට හරවන්නේය. ඉන් පිටුපස්සේ ජනේල දඩි බිඩියේ වැහෙන්නේය. වැහෙන්නේ නැති ජනෙල ලග ඉන්නා වුන් දනිපනි ගා නැගිටුවන්නට සමත් හඩ නම් මට තවමත් මතකය. අදත් සමහර බස් රථ වල අර ලොකු වමනය පැල්ලම ඇද්දැයි මා බලමි. එහෙත් කාලය විසින් සියල්ල නිරාකරණය කොට ඇත්තේය. අද බස් වල ජනේල වලින් වමනය කරන වුන් නැත්තටම නැතිවී ඇත්තේ මෙනි.

කොටුවේදී කොට කලිසම් කොල්ලාට අම්මා අරන් දෙන්නේ ෆලූඩා එකකි. ඒ කොටුවෙන් බැස පානදුර බස් එකට යන අතරවාරයේය. කොට කලිසම් කොල්ලා අර සරුවත් වීදුරුවේ උඩ පාවේන අයිස්ක්‍රීම් ගුලිය කන්නේවත් දියකරන්නේවත් නැත. කසකසා ඇටත් රෝස පාට කිරි මුසු ෆලූඩාවත් ඉක්මණින්ම බී ඉවරකරන කොල්ලා අර අයිස්ක්‍රීම් ගුළිය කන්නේ අන්තිමටය. ඒ කොල්ලාගේ අයිස්ක්‍රීම් පිළිබද වූ බඩජහරිකම අදටත් නැතිවී නැත්තේය.  අම්මා ක්‍රීම් සෝඩාවක් බී ගුඩුස් අරින්නේය. එහෙම කොට යළිත් කොට කලිසම් කොල්ලා සමග පානදුර බසයට නැග නින්දක් නිදන්නේය. එය අපූරව නින්දකි. අප දෙන්නා දහදිය පෙරාගෙන ඔලු හැප්පී හැප්පී පානදුර ලගාවනතෙක් නිදන්නෙමු. අතරමග මා ඇහුරුණහොත් මා හැරී බලන මිනිත්තුවෙන් අම්මාද නැගිටින්නේය. අදද මට පුදුමය මා නැගිට බව, අම්මා දන්නේ කෙසේදැයි යන්නයි.

පිටකොටුවෙන් පටන්ගත් විට ''තව සෑහෙන දුරයි'' කියන අම්මා පානදුර ලංවන විට ''තව ටිකයි..'' කියන්නීය. අන්තිමේ අපි දෙන්නා පානදුරෙන් බැස දිබ්බැද්ද බලා යන කොට පාන් බාග බස් එකක නැගගන්නෙමු. මට නම මතක නැති දිබ්බැද්ද පන්සල ලගින් බැස ඉතුරු ටික පයින් යන්නෙමු.

ඒ ගෙදර තිබුනේ ලොකු වත්තක් මැදය. වත්තක් කීවාට පලලින් අඩු, දිගින් වැඩි ඉඩමක හරි මැද ලොකු ගෙයක් සදා තිබුනේ ඉතා නිස්කලංක ලෙසය. එකල පුංචීගේ අය්යා වැඩ කලේ ඕමානයේ රජ්ජුරුවන්ගේ සත්තු වත්තේ බව මට මතකය. අපි නැදෑකම් පසෙකලා  'පෙරේරා අය්යා' කී බාප්පා ඉතා හොද කෙනෙකු මෙන්ම සරල මනුස්සයෙකුද විය. පුංචී අතිශය විනෝදකාමී සැහැල්ලු ජීවීතයක් ගතකලාය. කෑමට බීමට ලෝබ නොවුවාය. ඇගේ කුඩා දරුවන් දෙදෙනා එකල අවුරුදු අට දහය තරම් විය. මට ඔවුන් මට අය්යේ කීවේන් මම ලොක්කෙකු ලෙස හැසිරුනෙමි. ඒ ගෙට එක වැටක් වමට වන්නට ලොකු ළමයින් සිටි 'ටියුෂන් ඇන්ටි' ලෙස මට මතක නැන්දා කෙනෙකු පුංචීගේ ලගම හිතවතිය විය. ඒ ගෙදර අය්යලා අක්කලා සියළුදෙනාම විශ්වවිද්‍යාල වලට ගිය බව මට මතකය. එ අය්යලා විසින් ගමේ ළමයිනට අමතර පන්ති පැවැත්වීම නිසා ටියුෂන් ගෙදර ලෙසත්, නැන්දා ටියුෂන් ඇන්ටී ලෙසත් හැදින්වූවා  කියා මට යන්තමට මතකය.

කෙසේ හෝ අම්මා එදා රෑ එහි නතර වී පහුවෙනිදා ගෙදර යන විට ඇරලවන්නට අපි සියල්ලෝ පයින් යනු මට හොදට මතකය. අම්මාත් පුංචිත් නතර නොවන කතාවෙන් ඉදිරියෙන් යද්දී අපි කානුවලට බහිමින් ගස්ගෙඩි කඩමින් ගස්වල අතු කඩමින් පස්සෙන්ම යන්නෙමු. අම්මා බස් එකක නැගී නොපෙනී යනතුරු සිට යලි අර ගස් ගානේ කානු ගානේ බැස එන්නෙමු. අප ඒ තරම් ඒ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තේ ඉන් පස්සේ එලඹෙන මාසයකින් පසු අම්මා මා එක්කා යන්නට එනතුරු අර ඉඩමේ වැටෙන් එලියට අඩිය තැබීම අපට තහනම් වන නිසාවෙනි.

අම්මා ගිය පසු දින දෙක තුනක් පාළුවක් දැනුනද මල්ලිලාගේ අලුත් අලුත් වර්ගයේ සෙල්ලම් බඩුත්, පුංචීගේ අළුත් අළුත් කෑමත්, බිස්කට් කේක් සහ පලතුරුත් නිසා මට ගෙදරට වඩා පානදුරය ලං වන්නේය. අන්තිමේ මම ඒ ගෙදර එකෙක් වන්නේය.

වෙසක් එන්නේත් ඒ එක නිවාඩුවක මා ඒ ගෙදර එකෙකු වී සිටි කාලයකය. මල්ලිලා සමග එකතුවී කූඩු සැදීම ඇලවීම ආදී සියල්ල පිරිමැස්මෙන් හා අපූරුවට කරන මා දකින වාරයක් පාසා පුංචී ගේ කටින් පිටවන වචන කිහිපයක් තිබේ. ඒ '' උඹට නං තාත්තගේ අත් හම්බවෙලා තියෙන්නේ කොල්ලෝ..'' යනුවෙනි. ඈ උඹ කීවේත් කොල්ලෝ කීවේත් ආදරයටය. මම ලැජ්ජාව මිශ්‍ර කුමක්දෝ හැගීමකින් සිනාවෙන් පමනක් ඇයට උත්තර දෙමි. මන්ද තාත්තා කූඩු හැදූ හැටි මට මතක නැති නිසාවෙනි.

ඒ කෙසේ වුව එවර ඈ අලුත් යෝජනාවක් කලාය. ඒ  ගෙයි මිදුලේ තොරණක් සැදීමයි. මම එක පයින් කැමැති වුනෙමි. ඇය කොහේදෝ කාමරයක සිට වයර් බල්බ් හෝල්ඩර් ආදී නොයේක විධ කළමණා තොගයක් කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක තිබී සාලයේ හැලුවාය. ඒවා ඕමානයේ සිට පෙරේරා අය්යා ගෙනවිත් තිබූ දෑ වන්නට ඕනෑය. තොරණට සැකිල්ල සදා දුන්නේ ටියුෂන් ගෙදර ලොකු අය්යා හෝ අනෙක් වත්තේ කෙනෙකු බව මට අපැහැදිලි මතකයක් තිබේ. තොරණට ''සත්සතිය'' ඇන්දේ මමය. සත් සතිය පැන්සලෙන් ඇද පාට කරන්නට පාට හදා දුන් විට මල්ලිලා පාට කලේය. මම අර තොරන් සැකිල්ලේ ප්‍රමාණයට සත්සතිය තැන් තැන් වල අලවා පිළිවෙලක් කලෙමු.  එහෙත් ලයිට් එල්ලන්නට මට පුළුවන් වෙතැයි මා සිතා සිටියෙන් අර බල්බ සහ වයර් එකෙන් එක අමුණා අන්තිම කොන් දෙක දිග වයරයකට ඇමුණුවෙමි. වෙසක් දිනට පෙරදින රෑ වනතෙක් තොරණේ වැඩ කටයුතු සිදුවෙමින් පැවතිනි. ඒ අතරේ අපේ තොරණ අඩි දොලහක්වත් උස නිසා කෙලින් සිටුවන්නට වැඩිහිටි සහය අවශ්‍ය විය. තොරන උස්සා කෙලින් කලපසු එය දැවැන්ත විය. අඩි තුනක් හතරක් උස අපට පමණක් නොව වැඩිහිටි අයටත් තොරණ දැවැන්ත විය. ඒ අනුව පුංචීගේ වියදමෙන් බීම දන්සැලක්ද...ටියුෂන් අය්යා කෙනෙකුගේ මැදිහත්වීමෙන් සත් සතිය විස්තර කෙරෙන කැසට් පටයක් පුංචිලාගේ ලොකු කැසට් යන්ත්‍රයේ උදව්වෙන් විකාශය කිරීමටත් තොරන් රාජයා විවෘත කිරීමට උත්සවයකුත් සංවිධානය කරගැනීමට හැකිවිය. එහෙත් අවසාන මොහොත දක්වා මගේ අවාසනාවට කවුරුවත් තොරණේ ලයිට් දමා බැලීමට උත්සුක වුනේ නැත. මමද නොදන්නාකම පෙන්වීමට ''බැරි බැරියාව '' නමැති රෝගයෙන් පෙලී අවසාන මොහොත දක්වා සියල්ල හොදින් කෙරී ඇතැයි සිතා කල් හැරියෙමි.

 වෙසක් සද උදා විය.

සත්සතිය විරාජමානව බැබැලෙන්නේය. කැසට් යන්ත්‍රය මෙන්ම  විසාල ප්ලාස්ටික් බදුනකට පිරවූ  අන්නාසි බීම සහ කෝප්පද ලැහැස්තිය. එදා ආරාධිත අමුත්තා වූයේ  ටියුෂන් ගෙදර මාමාය. ඔහු කොළඹ නැවැතී රස්සාවක් කල කෙනෙකු නිසා මට පමණක් නොව හැමෝටම අමුත්තෙකු විය. ඒ මාමා මා දැක ඇත්තේද දෙතුන්වාරයකි.  අන්තිමේ පුංචි විසින් ගෙදර සියලුම ලාම්පු නිවාදමා අප කළුවරේ තබමින්  ආරාධිත අමුත්තාට තොරණ විවෘත කරන්නට ආරධනා කලේය. අමුත්තා  විදිලි ස්විචය එබුවා පමණි තොරණ පිටුපස්සෙන් මල් වෙඩිල්ලක් පත්තුවී ගියේය. අපේ තොරණේ එකම එක විදුලි බුබුලක් පත්තු  වී නිවී යන සැනින් ''පට පටස් '' ගා ගෙයි ඇතුලෙන් සද්දයක් ආවේය.

යලි සියල්ල ඝනදුරේය.

මගේ විදුලි කාර්මික පට්ටම ගැලවෙන්නට ප්‍රධාන පූවරුව පිච්චී ගොසිනි. පුංචි විනාඩි කිහිපයක් යන්නට පෙර ඉටිපන්දම් කිහිපයක් රැගෙන ආවාය. තොරණ පාමුළ අරාධිත අමුත්තා විසින් ඒවා පත්තුකොට විවෘත කරන ලද්දේය. සියල්ලෝඅ අත්පුඩි ගැසූහ. දන්සැලද විවෘත කෙරුණේය. සියල්ල ඝන අදුරේ නිසොල්මනේ සිදුවිය. මා කලකිරිමෙන් සහ ලැජ්ජාවෙන් අදුරේම සැගවී මල්ලිලා සමග කදුළු පෙරමින් ඇඩුවෙමි. ඒ අතරේ අන්නාසි දැමූ සරුවත් කෝප්ප දහයක් දොලහක් හිස් කලෙමි. මට අන්නාසි විස වීමේ ලෙඩක් තිබෙන බව දැන දැනත් කුඩාවට කැපූ අන්නාසි සහිත සරුවත් කෝප්ප හිස් කලෙමි. පැයක් යන්නට මත්තෙන්  ඉදිමී කසමින් පළු දමමින් හුස්ම ගන්නට බැරිවෙමින් දගලන මා,  කෙනෙකු විසින් සොයාගන්නා ලදුව කාගේදෝ බයිසිකලයකින් දොස්තර කෙනෙකු ලගට එක්කාගෙන යනු මට මතකය.
 (ඒ අතරේ පසු කලෙක තවත් කෙනෙකුගේ හිත හදන්නට, අන්නාසි බීමක් බෑ නොකියා බැරිකමට බී අලි පළු දෙකතුනක් මූනේ හදාගෙන හිනාවෙවී සිටි හැටි මට අදත් මතකය. ඒ අයට මතක නැති බව මට විශ්වාසය.)

එහෙත් ජීවිතය හැමදාම පරාද වෙමින් පවතින්නේ නැත. අප එනවිට පුංචිලාගේ ගේට්ටුව ලග සිට මහා එලියකි. ඒ එළියේ දිගු පෝලිමක් මෙන් ගැහැණු මිනිසුන් සහ ළමෝ සරුවත් බොන්නේය. ගේට්ටුව ලගට යන විට මහ හඩින් අර කැසට් යන්ත්‍රයෙන් සත්සතිය පිළිබද වර්ණනා කොට විරුදු පෙලකි. මා බයිසිකලයෙන් බැස හිස උස්සා බලන විට මගේ තොරණ් රාජයා නිමෙන පත්තුවෙන බල්බ වලින් එලිය වැටී විරාජමානය. ඒ ඉදිරිපිට පුටු තබාගෙන අරාධිත අමුත්තා ඇතුළු පිරිස කතා බහකය. මා දුටු සැනින් ඔවුන් නැගිට විත් මගේ අමාරුව අඩුවී ඇති බව දැන මගේ ඔළුව අතගා මා පැසසුමට ලක්කලේය. අරාධිත අමුත්තා මා අත මට දැන් මතක නැති යම් මුදලක් තැබුවේය. ලොකු ලොකු තොරණ් හදන්නට හැකියාව ලැබේවා කියා සුබ පැතුවේය. මගේ සිත පිරී ඇත්තේය. ඊලග වතාවේ කැරකෙන කූඩුවක් හදමි යැයි සිතා ගත්තා පමණි පුංචි පැමිණ අර මුදල් ඉල්ලාගන්නා ගමන් '' උඹලගේ අම්මා අච්චර මැරෙන්නේ උඹ ලොකුවෙලා තොරං ගහනවා බලන්ඩ නෙමෙයි..''  කියා මගේ හිත බින්දාය.  ඈ මා දොස්තර ලගට ගිය වෙලේ කවුරුන් හෝ ගෙන්වාගෙන විදුලි දෝෂය හදවාගෙන තිබේ.

සමහර රිදවීම් කෙරෙහි මා බලන්නේ ඉතා හැගීම්බරවය. සමහරුන් කෙරෙහී රිදවාගන්නා හා ඔවුන් ජීවීතයෙන් ඈත්කර තබන නොමනා කමක් මා ලග ඇත්තේය. එහෙත් එදා පුංචී මා රිදවූ රිදවිල්ල මා වෙනස්ම කෙනෙකු කලේය. අදටත් පවතින පුංචී පිළිබද ආදරණිය හැගීමක් ඇතිකර  දුන්නේය. නිවාඩුව ඉවර වී අම්මා ආ කල ඇය අර මුදල් වලට අමතරව තවත් මුදල් ප්‍රමාණයක් අම්මා අත තබා ඒ මගේ මුදල් බවත් ''කොල්ලා තොරනක් සදා ගමම හෙල්ලු..''  බව කියා කීවාය. මා හෙල්ලූ ගමක් නැතත් ඇය එදා පටන් ''අපේ එවුං වැඩ්ඩෝ..''කියා ආඩම්බරයෙන් කියනු මා හොරෙන් කිහිප වතාවක්ම අසා තිබුණෙමි.

එදාත් අප බස් එකට නගින්නට යන ගමනේ අර කානු වල බැස්සෙමු. ගස් කොල වැල් කඩා පාර පුරා දැමුවෙමු. කොළඹ කොටුවෙන් බැස ගෙදර අයට මිදි කිලෝවක් ගෙන නිදන්නේ නැතිව ගෙදර ආවෙමු. නොනිදා එන්නට මගේ නහරයක් නහරයක් පාසා දුවන ආඩම්බරකම හේතුවන්නට ඇති බව සිතමි.

ප.ලි.
තව ලියන්නට බොහෝ දේ ඇතත් මගේ කොල්ලන් හට ගෙදර එල්ලීම සදහා වෙසක් කූඩු මිලදී ගන්නට ටවුමට යන්නට ඇති හෙයින් නවතිමි.

(මේ ලියමනේ, හදිසිය නිසා ඇතිවූ ජරමරයක් නිසා පානදුරේට යන ගමන කොටුවෙන් ගියා කියා ලියවුණි. එය ඇනෝ කෙනෙකු ඇන පෙන්නා දෙන තුරු මමද දැක්කෙ නැත. එය නුගේගොඩ ලෙස නිවැරදි විය යුතුය...)

Thursday, May 4, 2017

උස මහත මිනිහාගේ කෙටි හෘද සාක්ෂිය... 76


බිත්තර මදර්ගෙන් පටන් ගෙන සාන්ත බ්‍රිජට් කන්‍යාරාමයේ මිතුරියටත් ඇන්ටන් සර්ටත් පින්සිදුවන්නට අතපත ගගා ඉද   කොලොන්නාවේ සෝමා ඇන්ටීගේ ආදර බලහත්කාරය නිසා 'ඉංග්‍රීසි' ඉගෙනගත් මම පිළිවෙලකට ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට බොරැල්ලේ මරදාන පාරේ ඇක්වයිනාස් ඩිප්ලෝමාවට ඉල්ලුම් කලේ කාගේ හෝ කීමකට නොවන වග මට මතකය. '
ඒ පත්තර පිස්සෙකු වූ මම, මරණ දැන්වීමේ සිට මෙලෝදෙයක් තේරෙන්නේ නැති කලා විචාර දේශපාලන විචාර කියවීමේ උන්මාදයෙනි. ඒ උන්මාදය දැන්වීම් කියවීම දක්වාද ඇදී ගියේ නිරායාසයෙනි. සිංහල පත්තරයක ඉංග්‍රීසියෙන් පලකර තිබූ දැන්වීම සදහා පිළිතුරු හා අයදුම් පත් ලබාගැනීමට දිගු ලියුම් කවරයක් එවන් ලෙස එකල හැම ඇබෑර්තුවකම පාහේ තිබුනේය. අද මෙන් නොව ඊමේල් ගනුදෙනු ගැන දැන් නොසිටි අප හැමෝම වාගේ දිග ලියුම් කවරයේ නම ලියා මුද්දරයක් ගසා පොඩි ලියුම් කවරයක බහා අදාල ලිපිනයට තැපැල් කලෙමු.

ආදර ලියුම්.. ප්‍රේම ලියුම්.. අර ලියුම්.. මේ ලියුම් අතරේ මගේ තව විනෝදාංශයක් වූ ගෙදරට ලියුම් ගෙන්වාගැනීමේ මොලේ අමාරුව නිසා නිකං කොල කෑලි එවන ඕනෑම තැනකට මගේ නම ලිපිනය යැවීම අසාමන්‍ය ලෙස වර්ධනය වී තිබුනේය.
ඒ අනුව පෙන්තකොස්ත සබාවේ සිට යොහෝවාගේ පටන් මම දන්නා නොදන්නා හැම මංගල්ලෙකටමද ඉස්ලාම් ධර්මය පිළිබද කුඩා පත පොත  එවු කොළඹ පල්ලියකටද මෙන්ම ජනාධිපති කාර්යාලයටද මම  යැවූ ලියුම් සාර්ථක වී සතිපතා මට ගෙදරට මුද්‍රිත පොතපත ආවේ අපේ 'ලියුං අය්යාද' පුදුම කරවමිනි. එදා ලියුං බෙදූ අප අය්යා කී මනුස්සයා අද අප සමගම වයසට ගොසිනි. මේ ලගදීත් ඔහු මා දැක සිනා වී 'එන්නං..'' කීය. ඔහු කවරදාකවත් වචන දෙක තුනකට වඩා කතා කලේ නැත. හැමදාම කීවේ 'එන්නං..' කියා පමණි. මීට අවුරුදු විසිපහකටත් කලින් බයිසිකල් පැදි ලියුං අය්යා අදත් බයිසිකල් පදී. එදත් ලැජ්ජාවෙන් කතා නොකල ඔහු අදත් එහෙමය.

බයිබලය පිළිබද පාඨමාලා නිසා මට තැපැල් මාර්ගික ඩිප්ලෝමාවක්ද හිමිවී තිබේ. ඒකත් අපූරුය. සතිපතා උත්තර ලියන්නට ආ ප්‍රශ්න පත්තරය එක්ක පිළිතුරු පත්‍රයද එවා තිබුනේ, 'හෘද සාක්ෂියට එකගව ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු ලියා පසුව උත්තර පත්‍රය මගින් නිවැරදි කරගන්නා' ලෙසය. මම එකල අවුරුදු පහලවක දාසයක කොල්ලෙකු නිසා ඔය කී හර්ද සාක්කිය ගැන හාංකවිසියක් දැන සිටියේ නැත. පස්සේ කාලෙක දැනගත්තාට.. අදත් දන්නේ නෑ වගේ ඉන්නා බහුතරයක් මෙන් මමද එදා උත්තර පත්‍රය බලාගෙන ඉතාමත් ලස්සනට දැකුම්කළුව ප්‍රශ්ණ පත්‍රය පුරවා යලි තැපැල් කලෙමි. උත්තර පත්තර කොළඹ යැව්වාට සහතිකය සහ කුඩා බයිබලය ආවේ අමරිකාවේ සිට තැපැලෙනි. එහෙම රට රාජ්ජ වලින් තැපැල් පාර්සල් ආවේ එහෙමත් කෙනෙකුට නිසා මම කොහොමත් ලොකු ඔලුව තව ටිකක් පලල් කර ගත්තෙමි. දෙවියන් මට මේ සියල්ලට කමා කරන්නට ඇති බව මම සිතමි.
ඒ කෙසේ වෙතත් මුස්ලිම් ආගමෙන් ප්‍රශ්ණ පත්තර ආවේ නැත. ඒ කියවීම් ඉතා සරල විය. පෙන්තකොස්ත සබාවේ අය මා හමුවීමට අවශ්‍යයය කියා එවා තිබූ කිසිදු ලියුමකට මම උත්තර ලීවේ නැත. එහෙත් නුගේගොඩ සබාවේ දින කිහිපයකම වැඩමුළු වලට ගියෙමි. හැම දෙයක්ම වාගේ මට ඉක්මණින් එපාවෙන නිසා මම 'ආගං' පස්සෙන් යාම අතහැරියාට ඒ ලිපි, පොතපත කියවීම  නිසා මෙන්ම මේ 'යුනිෆෝම්' යට ඉන්නා මිනිසුන් ගැන දන්නා නිසා ආගං පිළිබදව යන්තං ටිකක් දනිමි.

ඒ නිසාම  පොලොව මත සියළුම ආගම් වලින් ඈත්ව සිටිමි.

එහෙත් ජනපති කාර්යාලයට යවන ලද ලිපිය අති සාර්ථක විය. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා, ප්‍රේමදාස ජනපතිතුමා පවත්වනු ලබන සියලුම නිල දේශන, සාකච්චා සහ ප්‍රසිද්ධ කතාවල මුද්‍රිත පිටපත් මගේ ලිපිනයට නොවරදාවම ලැබිනි. ජනාධිපති කාර්යාලයේ මුද්‍රාව සහිත ලොකු සුදු ලියුං කවර අපේ ගෙදරට එන  එකත්  ගැම්මක් එන වැඩක් බව කියන්නට ඕනෑ නැත. දැනුත් ඒ ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක ව්නවා ඇතැයි මා සිතමි.

එහෙත් මගේ අතින් සිදුවූ යම් ලියුම් ලිවීමක් නිසා මට හොද මිතුරියක් නැතිවිය. දෙවියන් වෙනත් වැරැදි වලට සමාව දෙන්නට ඇතැයි සිතා සිටියද මේ වැරැද්දට සමාවක් ලැබෙනු නැතැයි මම අදත් සිතමි. ඒ සිද්ධිය මරදානේ බිෂොප් නිවසට  තාප්පයේ මෙහා පැත්තේ සිදුවූ නිසා ටක්කෙටම සමාවක් නම් නැතැයි සිතමි.

එය සිදුවුනේ මා ඇක්වයිනාස් හී ඩිප්ලෝමාවට ගිය පසුය. අපව විවිධ කාණ්ඩ වලට තෝරාගැනීමේ පරීක්ෂණය අනුව මා වැටී තිබුනේ ද්විතීය කාණ්ඩයටය. ඒ කාණ්ඩයේත් පළමු තැන මට පලාත මතක නැති මගේ කතා නායිකාව වන ප්‍රින්සිට හිමිව තිබුනේය. දෙවැනියා මමය. ඒ අනුව පන්තියේ මොනිටර් ප්‍රින්සිය. මම ඇසිස්ටන්ට්ය. ප්‍රින්සිගේ ගතිගුණ සාමාන්‍ය වුව පන්තියේ කොල්ලන්ට අමුතුය. ඇය වෙලාවට එන්නේය. පන්තිය පටන් ගන්නා විට ලේඛන ලකුණු කොට හමාරය. පරක්කු වී එන එවුන්.. සිගරට් බාග ඇද බොරැල්ලේ සිට දුවන එවුන්.. ගෑණු ළමයා ගෙදර සිට කිලෝමීටර් සීයක් තනියෙන් ආවත් බොරැල්ලේ සිට අඩි දෙක තුනක් දුර පන්තියට කවදාවත් තනියෙන් නොයවන ආරක්ෂක ප්‍රේමවන්තයන්ගේ ප්‍රමාදවීම්.. වෙනමම කොලයක ලියා එකල අපව බාරව සිටි ෆාදර් මොරිස්ට දෙන්නේය. පන්තියේ ගුරුවරයා වශයෙන් සිටි රාජකීය විද්‍යාලයේ විශ්‍රාමික රාජපක්ෂ සර් හරි හොද කෙනෙක් නිසා ෆාදර් මොරිස් දෙන කොලේ හැමදාම සර්ගේ ලොකු ඉංග්‍රීසී පොත අස්සේ හිරවෙනවා මිස මුකුත් වෙන්නේ නැත. මුකුත් වුනොත් වෙන්නේ ප්‍රින්සි රාජපක්ෂ සර්ටත් ' සර්රුත් කිසි පිළිවෙලක් නෑනේ..!' කියමින් මූණ නොරොක් කරගන්නා එක විතරය. සර් ඒකටත් හිනාවෙයි. (මගේ මතකය නිවැරදි නම් සර්ගේ නමත් මොරිස්ය.) සමහර විභාග වලින් පසුව පොත් මාරුකරගෙන ලකුණු කරන්නට වෙන අවස්ථා වල ප්‍රින්සිට පොත නොලැබෙන්නට අපි හැකි සෑම වෙරක්ම දරන්නෙමු.  එකල රාජපක්ෂ සර්ගෙන් ලකුණු ලැබුණාට ප්‍රින්සිගෙන් ලකුණු ගන්නට ඇත්තේ පුදුම අමාරුවකි. සින්හලෙන් කතා කලොත් වදින සත පනහේ හෝ රුපියලේ දඩේ ප්‍රින්සි ඇරෙන්නට අපි හැමෝම ගෙව්වේ මට ඩග්ලස් අය්යාගේ නය පොත සිහි කරවමිනි.
එහෙත් ප්‍රින්සි මගේ මිතුරියය. ඇය මට  කියා ලස්සනට බෝඩ්, පෝස්ටර් ඇදගෙන පන්තියේ ප්‍රදර්ශනය කලාය. හොද ඉන්ග්‍රීසී පොත් ගෙනවිත් මටද කියවන්නට දුන්නාය. විටෙක මම ' මේක බං සෙනසුරාදා ඉරිදා විතරයි...! උඹ සුමානෙම ජීවත්වෙන්නේ මේකෙදැයි..?' ඇසූ විට, ඇගේ හීනය මට කීවාය. ඇයගේ දෙමාපියන් දුප්පත්ය. ඇයට ඕනෑ වී තිබුනේ ඇගේ අම්මාගේ හීනය වූ 'ඉංගිරිස් ටීචර්' කෙනෙක් වෙන්නටය. මම ඉන්පසු කිසිත් නොකීමී. මගේ යාලුවා වූ නිසා ඇය මට ඒ අතරේ රහසක්ද කීවාය. ''ඔයාට තියෙන්නේ අමුතුම හිනාවක්..මම මාර ආසයි..'' මම එකල ඒවා ගැන ඒ තරම් හිතුවේ නැති නිසා කැන්ටිමේ මා එනකං ප්ලේන්ටී දෙකක් ගෙන බලා සිටින මගේ මිතුරියගෙන් සෑහීමකට පත්වීමී.

එහෙත් මගේ මිතුරු කොල්ලන් ප්‍රින්සීට බඩ බැදගෙන වෛර කලේය. ඔවුනට ප්‍රින්සීව පෙන්නන්ට බැරි විය. අද මා කල්පනා කරන්නේ කිසිම හේතුවක් නැතිවත් කෙනෙක් පිළිබද වෛරයක් තබාගන්නට පුළුවන් බවකි. එහෙත් එදා එහෙම නොවේ කීවත් ඔවුන් පිළිගත්තේ නැත. ඩිප්ලෝමාව මාස හයකි. මාස තුනක් ගිය තැන මට මගේ 'සිගරට් බාග කණ්ඩායමෙන්' යෝජනාවක් කෙරිණි. මම එක වරම බෑ කීවෙමි. ඊලග මාසයේත් යෝජනාව කෙරිණි. ''උඹත් ප්‍රින්සිට පු* දෙනවා..'' යැයි කීවෙන් මම කැමැති වුනෙමි. ඒ අනුව ප්‍රින්සිට දීර්ඝ ලිපියක් ලීවෙමි. ලීවෙ 'මු' කියා කියන්නට බැරි මා ලියූ නිසාවෙනි. ඉන්ග්‍රීසි ඉගෙනගන්නට ආවාට රීතියක් බාෂා විලාසයක් ව්‍යාකරනයක් දැන නොසිටියාට සියළුම කුණුහරුප  ලියා ඇයට මාස හය ඉවරවන විට යන්නට වන්නේ අල්ලපු වැටේ කාසල් එකේ වාට්ටුවකට බවත් ලීවෙමි. අකුරු හදුනාගන්නා නිසා අප කිහිපදෙනෙක් වාක්‍යයෙන් වාක්‍ය කඩින් කඩ වෙනස් අකුරු වලින් නැවැත ලීවෙමු. ලියූ ලිපිය සෙනසුරාදා යනවිට ඇගේ ඩෙස් බංකුවේ ලාච්චුවේ දැමුවෙමු. පහුවෙනිදා අප එනවිට ප්‍රින්සි ඩෙස් බංකුවේ ඔලුව ගසාගෙන මහ හඩින් අඩන්නේය. වෙනදා අර පොත් මේ පොත් පෙරලමින් ෆාදර්ට නම් ලියමින් සිටි ප්‍රින්සිගේ කම්මුල් තෙමමින් කදුළු වැටෙන්නේය. කෙල්ලන් ඇය අස්වසන්නට හැදුවද ඇය කුමක් වීදැයි කියන්නේ නැත.  පසුව ඈ නැගිට පන්තියෙන් පිටව ගියාය. මට මහා 'අමන කමක' කළුවර හැගීමක් ඇතිවී හරස් පාරේ මුස්ලිම් පල්ලිය ලග කරත්ත කඩෙන් සිගරට්ටුවක් බී ගෙදර ගියෙමි. ඊලග සෙනසුරාදා ඈ සුපුරුදු විලස ආවාය. රාජපක්ෂ සර් වෙත කල ඉල්ලීමෙන් මොනිටර් කමෙන් ඉවත් වූවාය. අපේ මිතුරුකමද දුරස් වී ප්ලේන්ටී දෙක වෙනුවට ඈ එකක් ගන්නා හැටි මා කෙරෙහීම  වූ අපමණ කලකිරීමෙන් බලා සිටියෙමි.

ඊලග මාස දෙක නිමාවී අවසාන පරීකෂණයටද මුහුණ දී ප්‍රතිපල අනුව ඈ පළමුවැනියා විය. මම අටවැනියා හෝ දොලොස්වැනියා විය.  ලියුම් යෝජනා කල එවුන්ද තුන හතර පහ ස්ථාන ගත්තෝය.  මා දොලොස්වැනියා වීමට අර කළුවර හැගීම බලපාන්නට ඇත. අන්තිම දවසේ අප හැමදෙනාම කුඩා කතාවක් කර ඇක්වයිනාස් ආයතනයටත් ගුරුවරුන්ටත් ස්තූති කලෙමු. අන්තිම කතාව කලේ ප්‍රින්සීය. ඈ කතා කරමින් ඇගේ ගමනට ශක්තිය දුන් සැමටම ස්තූති කලාය. ඈ නිල්වලා අධ්‍යාපන පීඨයේ ගුරු පුහුණුවක් සදහා තේරී පත් වී ඇති බව කීවාය. ඇගේ ගමනට උදව් කල විශේෂ කෙනෙක් සිටී යැයි කියමින් මගේ නම කීවාය. සියල්ලෝ අත්පුඩි ගැසුවෝය. ඒ අත්පුඩි ගැසීම් මධ්‍යයේ ඈ මගේ ලගටම විත් ලියුම් කවරයක් දුන්නාය. මම අර සිදුවීම අමතක කොට සිටි නිසා වෙනසක් නොදැනුනෙන් කවරය දිගහැරියෙමි. මා ඇයට බැනවදිමින් ලියා දුන් ලියුම කුඩා කෑලි වලට ඉරා සීසීකඩ කොට තිබුණේය. මම ඉන්නේ කොතැනදැයි නොදැන සිතිවිළි ලෝකයක පාවී දුවන්නට තැනක් නැතිව අතරමං වෙද්දී මට ලියුම ලියන්නට යෝජනා කල එවුන් ප්‍රින්සීට සුබ පතා වැලදගනිමින් සිටිනු දුටුවෙමි.

මගේ වයසැති ප්‍රින්සි අද ලංකාවේ ඉන්නේ නම් කොහේ හෝ පාසලක විශිෂ්ඨ ඉංග්‍රීසී ගුරුවරියක් වන්නට ඕනෑය. ඇය ඒ තර,මට දක්ෂය. කැපවීමෙන් කටයුතු කරන්නීය. අවංකය. අහිංසකය.

මා කලින් කී පරිදි දෙවියන් සමාව දීම හෝ දඩුවම් දිම තීරණය කරනු ඇත. එහෙත් ඔහු එකක් කලේය. මට අද වනතුරු ප්‍රින්සීව මුණ නොගස්වා, ඇගෙන් සමාව නොගැනීමේ පවුකාර හැගීම පහව යන්නට නොදුන්නේය.

ඒ කෙසේ වුව මම දිගින් දිගටම නොයේක විධ ලියුම් ලීවෙමි. පසුකලෙකද ලීවෙමි. එහෙත් ඒවායින් කිසිවෙකුට බැන වැදුනේ නැත. සමහරුන් ආසාවෙන්ද.. සමහරුන් බෑ කියන්නට බැරිකමෙන්ද.. මගේ ලියුම් කියවීය. සමහරුන්ට අති දීර්ඝ ලියුම් ලීවෙමි. ඒවා මාගල් වැනි යැයි කියා හිනාවුණු අයද සිටියේය.

අද මා ලියුම් ලියන්නේ නැති තරම්ය. රාජකාරී ලියුමක්වත් ලියන්නේ වචන දෙක තුනකිනි.

මා ඒ තරම් කෙටි මිනිසෙකු වී ඇත්තේය.ජීවීතයේ සමහර කළුවර පැල්ලම් කොතරම් උස මහත මිනිහෙකු වුව කෙටි කරන්නේ යැයි කියා මම සිතමි.

Thursday, April 27, 2017

මාත් නළුවෙක් තමයි ....75



''ජයලත් ලොන්ඩරි'' බෝඩ් එක ලා නිල් පාට අකුරෙන් කලු පසුබිමක සුදු පාටද මිශ්‍රව ඇදතිබුනා මට මතකය. එය එල්ලා තිබූ උලුවස්ස යට වීදුරු අල්මාරි වල නෙක වර්ණයෙන් යුතු කමිස කලිසම් සාරි මෙන්ම මහත්වරුන්ගේ කබායනද එල්ලා තිබුණේය. ඒ අල්මාරි පාස්කර යනවිට එක පිට එක සුදු රෙදි තොගයක්ම දැමූ මේසයක, අඩියක් විතර දිග පලල පිගන් ගඩොලක් මත, බෙලෙක් පියනක් තබා ඒ මත පොල්කටු අගුරු ඉස්ත්‍රික්ක රාජයෙක් වැඩ උන්නේය. අපේ ගෙදරත් පොල්කටු ඉස්ත්‍රික්කයක් තිබ්බාට මේ රාජ ඉස්ත්‍රික්කේත් එක්ක බලන විට එය හුංජං බිජ්ජෙකි. අනෙක අපේ ඉස්ත්‍රික්කෙන් කමිසයක අතක් මදින්නට වරුවක් ගතවන විට දුමින්දගේ තාත්තා කිසිම කලබලයක් නැතිව අර ඉස්ත්‍රික්ක රාජයා එක පාරක් කමිස පලුවක් මැද්දේය. ඒ මදින කලාව මමද ඉගෙන ගත්තෙමි. කළු අගුරු රතු පාටෙන් දිලිසි දිලිසි අර ඉස්ත්‍රික්කයාගේ පස්ස පැත්තේ ඇරෙන වැහෙන රවුම අස්සෙන් හිනාවෙන විට යන්තම් තෙත්කල ඇදුම් උඩින් තැබූ විගස ''චිරිස්.. සොස්...සාස්..''  ගාගෙන සුදු මීදුමක් මෙන් ජල වාෂ්ප නගින්නේය. ඉස්තිරික්කයේ රස්නය අඩුකරගන්නට නම් අර වතුර බේසමට අත දමා වතුර බේරෙන ඇගිල්ලෙන් ගෑවෙන නොගෑවෙන තරමට තට්ටුවක් දමා අර රවුම පහලට දමා කුහරය වසන්නට ඕනාය.  රස්නය වැඩිකරගන්නට අර රවුම අරින්නේ නම්  ඉස්ත්‍රික්කේ නහය ටිකක් මේසයෙන් එලියට තියන්නට ඕනෑය. නැතිනම් හීන් දැලි කුඩු අර නහයෙන් උඩට පාවී එන්නේය.  මොන ඇදුම මැද්දත් කමිසයක් නම් කොලරය පිටුපසද, කලිසමක් නම් ඉනපටිය පිටුපසද එකවරක් මැද බලන්නට ඕනෑය. සමහර වර්ණ මෙන්ම බාල රෙදි නැත්නම් පිච්චෙන්නේය. දුමින්දගේ තාත්තා ප්ලීට්ස් තබා නැති කලිසම් වල නීට් එකට ඉර තබා මැද්දේ නැත. දැන් අවුරුදු තිහකටත් පසුව මගේ කලිසම් වල මම ප්ලීට්ස් නැති නිසා ඉර තියන්නේ නැත. එහෙත් ලංකාවේ පමනක් නොව කොයි ලෝකයේත් මගේ කලිසම් ලොන්ඩරියෙන් එන විට අර ඉර ''තිතට'' මැද එවන්නේය.
ඒ කලාවට මං ආසා කලේ ඒ නිසාවෙනි. එහෙත් දුමින්දගේ තාත්තා අර ඉස්ත්‍රික්ක රාජයා නිවුනු පසු ඇදුම් මදින කලාව කියා දුන්නේ හිනාවෙමිනි. ඒ මට අර ඉස්ත්‍රික්කේ උස්සා එහා මෙහා කරන්නට බැරි නිසාවෙනි. හාල්මැස්සෙකු මෙන් පරඩැල් මා පරදවා අර ඉස්ත්‍රික්කේ ජයගත්තේය.

මම මේ මැදිල්ල යන්තම් ඉගෙනගෙන එදා අතහැරියාට   පසු කලෙක ලොකු ප්‍රයෝජනයක් ගත්තෙමි. අදද   මගේ ඇදුම් මදින්නේ  මම පමණකි. අනෙක් සියලුම මැදිලි මගේ බිරිද කලත්, ගමනක් යන්නට ඕනෑ වූ විට ඇයත් කොල්ලන් තුන් දෙනාත් මගේ පස්සෙන් එන්නේ ඇදුම මැදගන්නටය. ඒ ඉරි.. ඒ වතුර ඉහිලි... ඒ නැවිලි... අදත් මම ප්‍රයෝජනයට ගනිමි. ඒ නිසාම වරෙක මා එංගලන්තයට රැගෙන යන්නට ලොකු වෙහෙසක් දැරූ සුදු යුවලගේ නම මතක නැතත් චාල්ස් කුමාරයාගේ ඇදුම් මැද්දා මතකය.

(චාල්ස් කුමාරයා මට මතක තිබෙන තැන් තුනක් තිබේ.  එකක් ඔහුගේ ඇද අයිනේ පැති මේසය උඩ ඔහුගේ අම්මා වූ මහ රැජිනගේත් තාත්තා වූ පිලිප් කුමාරයාගේත් පින්තූර රාමුවයි. අප බලාපොරොත්තු වූ පරිදි ඩයනාගේ හෝ කැමිලා පාකර්ගේ පින්තූර වෙනුවට ඔහු ඇදෙන් නැගිට්ටේ මහරැජිනගේ රූපය දකිමිනි. අපේ සිරිපාලටත් එංගලන්තේ චාල්ස් කුමාරයාටත් අම්මා මහාරැජිනක් බව මම එදා දැනගතිමි.  දෙවනුව 'කුමාරයා මඩ නෑ' ආකාරයයි. එය වෙනමම ලියන්නට තරම් ලොකු කතාවක් වුවත් ලංකාවේ නම් දෙකයි පනහේ දේසපාලකයන්ගේ පවා ඔලුව පීරන පනාවත් දෝතට ගන්නට තරම් නීච ඇම්බැට්ටයන් දැක ඇති මම එදා වෘත්තීය ගරුත්වය රැකෙන්නටත්, අනිකාගේ අපහසුතාව දකින්නට තරම් සමබර මනසක් ඇතිවත් රාජකාරි කල නිලධාරී මහත්වරුන් ගැන සිතා නොලියමි. තෙවැනුව, පරිවාර රථ දාසයක් පිරිවරා ගුවන්තොටුපලට යන්නට පිටත්වූ චාල්ස් කුමාරයා අපට ස්තූති කරන්නට බැරිවූ  බව මතක් වී රථපෙල යලි හරවාගෙන, මැදපෙරදිග රටක අගමැති කෙනෙකු ඇතුළු කුමාර කුමාරිකාවන් විස්සකට පමණ කන්නට දී පාන් කියාගන්නට බැරිව මේසයක් උඩ කකුල්වන වනා උන් ලංකාවේ උන් හතරදෙනෙකුටත්, විනෝද සාගරයක් බදු කේරලකාරයෙකුටත් අතට අත දී කුඩා සිහිවටනයක්ද දී ලොකු අය්යාට ''උඹ නං ඔමාර් ශෙරීෆ්' වාගේමැයි කියා විහිලුවක්ද කර පිටට තට්ටුවක්ද දමා යාමයි. )

එහෙත් එදා ජයලත් ලොන්ඩරි රගහලේ කුමාරයා වූයේ මමය. මන්ද ඒ ලොන්ඩරි කාමරය පසුකර ඊලගට තිබෙන නිදන කාමරය සෑම ඉරිදාම අපේ රගහල වන නිසාවෙනි. එහි එක ඇදක් පරණ වියන් ඇදක් විය. මේ වියන් ඇද වටා දුමින්දගේ අම්මාගේ සාරි එල්ලා රගහල තනන්නට එදාට දුමින්දගේ අක්කලා දෙන්නාද එකතු වෙති. එදාට අපට නිදහස වැඩිය. ඒ කාමරය පසුකර කුස්සියද පසුකර ගිය විට ඉරිදාපොලට මුහුණලාගෙන වැටෙන තහඩු වහලය සහිත කුඩා මඩුවේ දුමින්දලාගේ අම්මා තාත්තා හාල් විකිණීමේ අමතර ව්‍යාපාරයක් ඉරිදාට පමණක් කලේය. ඒ නිසා අම්මා තාත්තා හවස්වනතුරු ගෙට එන්නේ නැත. දුමින්දගේ අම්මා දවල් බත් කා කකුල් කෙඩෙත්තුව නිසා අපේ රගහල ඉදිරිපිට බිම වාඩිවී 'එහෙනන් පෙන්නපල්ලකො මටත් උඹලගේ නාට්ටිය '' කියන සැනින් ගොරවමින් නින්දකට වැටෙයි. ගෙරවිල්ලට හිනාවෙමින් නාට්‍ය රගපාන්නෙමු. ඒ විනාඩි දහයකටය. ඉන්පස්සේ හදිසියේ අවදිවන ඇය. ''අර මනුස්සයා තනියෙන් ..බොලා මාව නැගිට්ටුවේ නැත්තේ ඇයි'' කියා දුවන්නේය. පිටපතක් නැතත් නාට්‍ය එකදිගට ගලා යයි. ඒ ඇද උඩ රගහලේ වෙන ඕනෑම දෙයක් අපේ නාට්‍යයයේ කොටසක් වන්නේ නිතැතිනි. දුමින්දගේ නහය හෑරිල්ලද..මගේ සදාතනික බඩගින්නද..දුමින්දගේ ලොකු අක්කාගේ ඉක්මන් කේන්තියද අපේ නාට්‍යයයේ කොටස් වෙති. කුමාරයා ලී කඩු වනමින් කොට කලිසමේ කිනිසි හිරකරගනිමින් රගති.  දුෂ්ටයා දුමින්දගේ අය්යාය. ඒ දුෂ්ටයා 'තොපේ මලකරදරේ මට නිදාගන්ඩත් නෑ..' කියමින් හාල් කන්ද සමග හැප්පෙන අම්මාට කේලම් කියති. දුමින්දගේ අම්මා හාල් සේරුවක් මැන ගණුදෙනුකාරයාගේ මල්ලට  හලන ගමන් එහා කොනේ අපට කෑ ගසති. ''ඔන්න ඔය කොල්ලට ගෙදර යන්ද කියපන් ..දැන් ඇති ඔය මගුල..''

මට හිත රිදෙන බව දන්නා නිසා ලොකු අක්කා සහ දෙවැනියා නාට්‍ය පිටපත වෙනස් කරති.  ඒ අනුව එය ගොළු රගහලකි. කටින් කියන්නට ඕනෑ දේ අතින් පයින් කියන්නට වීම එක අතකට ලොකු අභ්‍යාසයකි.  සමහර දාට දුමින්දගේ අම්මා පැමිණ මා එලවා දමන්නේය. මම අඩ අඩා දුවන්නේ හිතේ අමාරුවටය. එහෙත් දවල් වන විට දුමින්ද මා සොයා එන්නේය. ' අම්මා උඹව බත් කන්න එක්ක එන්න කිව්වා..'

කෑමත් ලැජ්ජාවත් අතර මගේ සම්බන්ධයක් නැත.

ඉතින් මම දුමින්දයාගේ පස්සේ වැටී රතු හාල් සමග අලි බත් පිගානක් ගිල හාල් වෙලදාම ඉවර වන තුරු සිට ගෙදර එන්නෙමි. ඒ මතකයන් කොයිතරම් සුන්දරද..අදත් මට ඒ ගේදොර සිතෙන් මවාගත හැක. ඒ වටපිටාවේ ජීවත්විය හැකිය. ඒ බැනුම් ඇසිය හැකිය. අර බෙලෙක් බත්පිගානේ රතුහාල් බත්ගෙඩිය ගිලින්නට හැකිය. එහෙත් ඒ සියල්ල පසුකොට මා සෑහෙන දුරක් පැමිණ ඇත. එදා මට හමුවූ  මේ අහිංසක මිනිසුන් සමග සසදන විට අද හමුවෙන කපටින් දුෂ්ටයන් සහ මුල අමතක වුන් අහසට පොලොව මෙනි.

එහෙත් ජීවීතය එයමය. නතර නොවී ගලා යන්නට දිය යුතුය. මමද නතර නොවෙන්නෙක්මි. ඉදහිට අපූර්ව වෙස්මුහුණු පළදාගත් කපටින් සමග නතරවුවද නතර නොවෙන්නෙක්මි.

ඒ නතර නොවීමෙන් මට රගපෑමේ උණක් හැදුනේය. ඒ උණ හොදකරගන්නට ඉස්කෝලේ යන ගමන් සෙනසුරාදා දවස්වල බෞද්ධාලෝක මාවතේ සරණ පාරේ ෆිලීක්ස් ප්‍රෙමවර්ධනගේ ජාතික කතෝලික මණ්ඩලයේ නාට්‍ය හා රංගකලා පාඨමාලාවක් හැදෑරුවෙමි. එය නොමිලයේමය. එකල ෆිලීක්ස්ට කොහෙන් හෝ මුදල් ලැබෙමින් තිබුණේය. අපට එකල මාධ්‍ය ලෝකයේ රංග කලාවේ පතාකයෝ පැමිණ ඉගැන්වූයේය. නිහාල් සිල්වා සමග පාලිත ආවේ පොඩි ගැට කොල්ලෙකු ලෙසය. සුනිල් අය්යා  (සුනිල් මාධව ) කල දේශන වලට අපි කුඩු ගැහුවා සේ ආශක්තව සිටියෙමු. සුනිල් අය්යා සම්ප්‍රදායක ලෙස මේසය පිටුපස පුටුවේ ඉදගන්නේ නැතිව මේසය උඩ ඉදගෙන අපට වරෙක හිමින් මුමුණමින්ද වරෙක කේන්තියෙන් කාටදෝ බනිමින්ද ලෝකය ගෙන අප පාමුළ දිග හැරියේය. සෑම පත්තරයකම වගේ කතෘවරුන් පැමිණ දේශන කලේය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් සිංහ රත්නතුංග සමග වූ දේශනය විවාදයකට ගොස් කාලගෝට්ටියක් විය. පසුකලෙක සිංහ මට තැන් දෙක තුනකදීම හමුවිය. ඔහුව හිරේ දැමූ දවසේ මගේ ලොකු පුතා උපන්නේය. මතක අලුත් වන්නට ඒ ඉපදීම අඩිතාලමක් විය.
එක දවසක අප වැඩමුළුවට යන විට විදුලිය තිබ්බේ නැත. ජෙනරේටරයක් ගෙන්වාගත් ෆිලීක්ස් සර් ''අද හොදම දවස'' කියා වීඩියෝ කැසට් යන්ත්‍රයක් හා ප්‍රොජෙක්ටරයක් ආධාරයෙන් 'කළුවරේ ජරමරේ ' පෙන්නුවේය. පහුවෙනිදා අපි යනවිට කොල්ලන් රහස එලිකරගෙන සිටියෝය. ෆිලීක්ස් සර් පහුගිය අවුරුදු කීපයේම ලයිට් යවා ඇත්තේ හරියටම 'කළුවරේ ජරමරේ ' පෙන්නන්නටය. ඒ අපි නාට්‍ය පටන් ගන්නට පෙර ලයිට් නැතිවීමේ ජරමරය ගැන හිත හදාගන්නා නිසාය.

ඒ කාලයේ මාත් සමග ගිය එවුන් පවා මට මතක නැතත්, ගියා කියා මතක එකෙකුගෙන් ඇසූ විට '' ඇයි බං අපි ගියේ බිස්කට් කාලා තේ බීලා එන්ඩනේ..'' කීය. දේශකයනට සිගරට් සමග තේ ලැබෙන විට අපට ඕනෑතරම් බිස්කට් සමග තේ දුන්නා මට මතක් වුනේ එවිටය.

කෙසේ වෙතත් මේ රගපෑමේ හැකියාව නිසා මම මා ලගින්ම ඇසුරු කරන අයටත්, මට ආදරය කරන අයටත්, මා ආදරය කරන අයටත් මගේ බැනුම්- කේන්තිය සහ වුවමනාවෙන් කරන මගහැරීම් ''මගේ සැබෑ හැටි'' කියා සිතාගන්නා ලෙස කියා ඇත්තෙමි. මම රගන්නට දක්ෂයෙකු නිසා ''සුකුමාර- සීතල- ඉතා හොද..'' මගේ සැබෑ සැටි ලෙස නොගන්නා ලෙස අවවාද කර ඇත්තෙමි. ''උඹලාට ඕනෑ නම් මට උඹලාට ඕනෑ විදියටම රගන්නට ලොකු හැකියාවක් ඇති බව''  මම කියා ඇත්තෙමි.

ඒ නිසා මට ආදරේ නම් මට ''රඟන්නට ඉඩ නොදෙන ලෙස'' මා අදද කියමි.

Tuesday, April 11, 2017

මමත් ජනපති කෙනෙකි...74


අපි ඉරිදාපොලේ සෙල්ලම් කරන විටත් ගස් නගින විටත් පොලේ වැට අයිනේම ගෙදර ගෑණු ළමයින් දෙන්නා බලා සිටියේය. අක්කා නගෝ දෙන්නා අප කරන කියන හැම වැඩක් දෙසම බලා හිනාවී හෝ තරහා වී හෝ බලා සිටියා මිස වචනයකදු දෙඩුවේ නැත. එහෙත් ඒ දෙන්නා අප එකිනෙකා පෙන්වමින් මොන මොනවදෝ කුටු කුටු ගෑවේය. එහෙත් ඒ එකක්වත් අපට තෙරුණේ නැත..

හේතුව සරලය...

ඒදෙන්නා කතා කලේඉංග්‍රීසියෙනි.

ඉතින් අපි නොතේරෙන මංගල්ලෙට ගොස් වරිගේ නහගන්නා ජාතියේ වැඩ  කොට ඒගොල්ලන්ගේ හිනා වී කියන කතා වලට පෙරළා හිනා වුනෙමු. එවිට ඔවුන් දෙන්නා අත් අල්ලාගෙන බක බක ගා හිනාවුනු තැන් ඕනෑ තරම් විය. මම පහුකලෙක මගේ හොදම මිතුරිය බවට පත්වුණු ඒ දෙන්නාගෙන් බාලයාගෙන් උත්තරය ලදිමි.
''අක්කා හිනාවෙන්ඩ තමයි ඔයාලට එක එක ඒවා කියන්නේ...ඒත් ඔයලත් ඒකට ඔව් කියනවා වගේ හිනාවෙනකොට අපිට ඉතින් හිනාකාලා මැරෙනෙවා.''.

 ඒ ගෙදර ගෑනු ලමයින් දෙන්නා ඉස්කෝලේ ගියේ කොළඹ කන්‍යාරමයකටය. ඒ ගෙදර අය නුවර පැත්තේ බවත්, තාත්තා හදිසියේ මියගිය පසු කොළඹ ආ බවත් අප වැඩිහිටියන්ගේ කතා වළින් දැන සිටියෙමු.  මා පසුකලෙක  ඒ ගෙදර යාවජීව සාමාජිකයෙකු වූ කල, ඒ තාත්තාගේ කළුසුදු ඡායාරූපයක් දිටිමි. මැද සාලයේ රූපවාහිනිය තිබූ තැනට ඉහලින් එල්ලා තිබූ රාමු කල පින්තූරයට උඩින් සුදු ප්ලාස්ටික් මල් මාලයක් දමා තිබ්බාද මට මතකය. කුඩා කාලයේ නොවුනත් පියෙකු අහිමිවීම දරුවන් කෙරෙහි බලපා තිබූ අසරණකම කෙතරම්දැයි මට අද දැනේ.
එදා මම අපේ තාත්තාගේ බීමත්කම ගැන වචනයක් හෝ පිට කල සැනින් ඒ ළමයින් දෙන්නාම කීවේ . ''ඔයාට අඩුම තරමේ කෑගහන්න හරි, බයින්න හරි  තාත්තා කෙනෙකු ඉන්නවානේ..'' කියාය. ඒ ස්වරයේ දුක සහිත හැගීම මට එදා තේරුණේ නැතත් අද දැනෙයි. විශේෂයෙන් ගැහැණු දරුවෙකුට පියෙකුගේ අඩුපාඩුව දැනීමේ ලොකු වේදනාත්මක පැත්තක් ඇතැයි මම අත්දැකීමෙන් දන්නා අය සිටිති. ඔවුන් වේදනාව පිටකරගන්නට විදින දහසකුත් දුක්බර හැගීම් මම අද දනිමි. එහෙත් එදා කාලය ඒ මාතෘකාව පිටමං කරමින් අමතක කරමින් ඇදී ගියේ මා ඒ ගෙදර පිරිමි දරුවෙකුගේ අඩුවවත් පුරවමිනි.

මුළින් වැටෙන් බලා සිටියාට අප හා කතාබහට නොආ ඔවුන් දෙදෙනා අම්මාගේ එක කෑගැසීමකින් ගෙදර දිව්වේ ඉතා හදිසියෙනි. පොලේ සෙල්ලම් කරන අපට නම් අම්මලා දහ දොලොස් වතාවක් කතා කරන තුරු ගෙදර යාමක් නොවුණු ඒ කාලයේ මේ ලමයින් දෙදෙනා එක වචනයෙන් ගෙදර දුවන හැටි අපට පුදුමයක් විය.
කෙසේ හෝ ටිකෙන් ටික මුලින් ගොළු බාෂාවෙන්ද පසුව හිනාවෙන් හා අත වැනීමෙන්ද අවසානයේ හත් අට වතාවක් ට්‍රයිකොට බෝලය ඒළමයින්ගේ වත්තට යැවීමෙන්ද ඒ ලමයින් දෙන්න අපේ බෝලයට අහුවී යාළු විය. එහෙත් යාළු කම හොද මිත්‍රකමක් වී අපි දෙල්කදින් එනතුරු පැවැතුනේ මගේ පමණි. හේතුව මගේ ඉවසීම මෙන්ම රස්තියාදුවද, දන්නා නොදන්නා හොද නරකසැම සමග ආශ්‍රයද මෙන්ම තොරතෝංචියක් නැතිව අහුවෙන හැම කඩදාසි කැබල්ලක්ම කියවීමද විය. ඒ අනුව මගේ ජීවීතයේ කොහේ හෝ තැනක වැදගත් වන යමක් තිබිණි. කියවීමෙන් ලද දැනුම තිබිණි. චිත්‍ර අදින්නට කවි ලියන්නට පුලුවන් පොඩි පහේ හැකියාවක් තිබිණි. මම ඒ දැනීම ඔවුනට බෙදා දුන්නෙමි. ඔවුන් මට ඉතා ඕනෑකමින් මට අඩුව තිබූ ඉන්ග්‍රීසිය බෙදා දුන්නෝය. මම ඒ ඉන්ග්‍රීසිය පුදුම ලෝබ කමකින් බෙදා ගත්තෙමි. විටෙක ඔවුනට මගේ 'මොට කඩුව' එපා වී හිනාවෙන්නටත් බැරිව කටවල් අතින් වසාගෙන සිනාසෙන විටත් මම කඩුව අත නොහැරියෙමි. ඒ බෙදිල්ල මට පසු කලෙක බොහෝ ප්‍රයෝජනවත් විය. ටික දවසක් ගතවන විට ඒ දෙන්නාට මාවද මට ඒ දෙන්නාවද නැතිව බැරිවිය. එහෙත් එකම පන්තිවල උගෙනමින් සිටි බාලයා හා මා අතර මිතුදම සමීප එකක් විය.
මම දවසෙන් වැඩි කාලයක් මේ ගෙදර ගත කලෙමි. ඔවුන්ගේ අම්මා නුවර කෙනෙකු නිසා පෙනුමෙන් ආඩම්බර ගතියක් තිබුණත් මගේ යාලුවන් නපුරු කුඩම්මා ලෙස නම් පට බැද තිබුණත් ඉතා ඉක්මනින් තෙත්වන හදවතක් තිබුනේය. වරෙක වාර විභාගයකදී මගේ මිතුරිය අඩුවෙන් ලකුණු ගත් විට මා ගේට්ටුව ලගදීම එලවා දැමූ ඒ අම්මා නැවැත එහි නො එන ලෙස කීවාය. තදින් බිදුණු හිතක් ඇතිව  හයිලෙවල් පාරත් පැන අපේ ගෙට ඇතුල්වන කොන්ක්‍රීට් ලෑලි පාලම පනිද්දී කවුදෝ මගේ අතින් අල්ලාගත්තේය. මම කදුළු වැටෙන මූණ හරවා බලද්දී ඒ ඇගේ අම්මාය. ඈ කිසිත් නොකියා මා අල්ලාගෙන ආපසු එක්කාගෙන ගියාය. ඒ ගමනේදී කිසිත් නොකී ඇය ඒ ගෙදරදී ''මට කෙන්ති ගියා පුතේ ..''කීවේය. ඒ කේන්තිය සාධාරණය. විභාග වල ලකුණු අඩු වෙද්දී දෙමාපියනට කේන්ති යාම මා ඕනැතරම් දැක ඇත්තෙමි. එය අම්මලා මහන්සිවෙන තරම දන්නා මට නම් ලොකු දෙයක් නොවේ.

කෙසේ වුව එදත් කවදත් මට ඒ ගෙදරින් සැලකිලි තිබ්බේ මගේ අසරණ කමට නම් නොවේ. මගේ දැනීමේ තරමට බව මම සිතමි. ඒ දැනීම ආවේ රස්තියාදුවෙනි, පාරවල් ගානේ ඇවිදිමෙනි, පොඩි එවුන් හට අකැප දේ දැකීමෙනි, කුණු බරට විසී කරන පොත් පත්තර කියවීමෙනි. ලොකු අම්මාගේ දියණියගේ මිහිර කියවීමෙනි. අටේ කණුවේ මහප්පාගේ ඉංග්‍රීසී පත්තරය කියවීමෙනි. ඒ නිසා මා කටපුරා ලොකු අක්කේ කී මගේ මිතුරියගේ අක්කාගේත් මගේ මිතුරියගේත් දහසක් ප්‍රශ්ණ හා විචිකිච්චා වලට උත්තර ලැබුණේ මගෙනි. ඒ නිසා මා ආශ්‍රයකල යුතු හොද ලමයෙකු සේ ඔවුන් මට සැලකුවේය.

 වරෙක ඇගේ පාසලේ යම්කිසි උවමනාවක් සදහා එක ප්‍රමාණයට කපන ලද කඩදාසි තොගයක් වුවමනා වී ඇගේ අම්මාත් පුන්චි අම්මාත් එකතු වී දහ අතේ කල්පනා කල බව මට ඈ කීවාය. ඒ වෙලාවේ මට කීවානම් මොකක් හෝ පිළිතුරක් ලැබෙයි කියා ඈ ඇගේ අම්මාට කිවූ විට මා පොඩි කොල්ලෙකු නිසා මොනවා දන්නවාදැයි අම්මා කිවූ බව ඈ මට දුකෙන් කීවාය. මම ඒ කොල කැබැල්ලත් තිබේ නම් අම්මාගෙන් යම් මුදලකුත් රැගෙන එන ලෙස කියා යැව්වෙමි. අම්මා ඈ විස්වාස නොකලත්..මා කෙරෙහි වූ ඇගේ දඩබ්බර විස්වාසය නිසා එවා තිබුනාය. මම ඇයත් සමග හනි හනික පොල පිටුපස්සේ පරන පාරෙන් දෙල්කදට විත් හරස් පාරෙන් පැන ඇල උඩ පාලම පසුකොට ''වික්‍රමාරච්චි ඇස් කණ්නාඩිය'' පසු කොට මුද්‍රණාල වලින් ඉවත දමන කොල එකතුකරන දෙමළ මනුස්සයාගේ කඩයට ගියෙමි.

ඒ යනවිටත් එකල දැන තරම් ජනාකීර්ණ නැති වාහනත් අඩු තැන්වල පවා පාර පනිද්දී ඇගේ අත අල්ලාගෙන සිටියෙමි. මා අත අල්ලාගන්නට ලැජ්ජාවුනු තැන්හී ඈ මගේ අත අල්ලාගත්තාය.  අපි මේ අත් ඇල්ලීමේ ප්‍රීතියෙන් කොල කඩේට වැද ඕනෑකරන ප්‍රමාණයෙන් කොල තොගයක්ම මිලදී ගත්තෙමු. ඒ සදහා ගිය වියදම ඇගේ අම්මා පසුව 'අදහාගන්නටත් බැරි' තරම් බව කීවාය. ඒ තොගයම ඒ කොල කඩේ කොල්ලා අර ගිලටිනයේ තබා 'සයිස්' කර දුන්නේ හිනාවෙමිනි. අපේ හිනාව ඔහුගේ ගාස්තුව විය. ඒ අතරේත් මා වීරයා සේ අර කොල ලොකු හතරැස් යකඩ පෙට්ටියකට බහා යකඩ මෝලකින් කොටන අයුරු ඇයට පෙන්වා විස්තර කලෙමි. කොල හොණ්ඩරයක්වත් පමණ  ඒ අඩි දෙකයි දෙකේ කොටුවේ නොපෙනී යන හැටි,  ඈ කෙසේ වෙතත් මම නම් සියවන වතාවටත් බලා සිටියෙමි. අප දෙන්නා එන අතරේ ඉතුරු මුදල් වලින් ටොෆි වර්ගයක් කෑවා මට මතකය. ඒ සමග කුඩා එකතු කරන   වීරයන්, ක්‍රීඩකයන් හා විවිධ ස්ථාන වල කාඩ්බෝඩ් පින්තූර ලැබුණාද මට මතකය. එදා කොල තොගයම මටත් නොදී දෑතින්ම බදාගෙන ආ ඇයව මට තාම මතකය. ඊටත් වඩා ඇගේ අම්මා ඉදිරිපිට මා වීරයෙකු කිරීම සදහා ' අම්මලා කොල ගෙනල්ල කප කප හිටියනම් මට ලබන අවුරුද්දේ තමා...' කියූ හැටි මතකය.

නවවන ශ්‍රේණියට එන්නට කලින් එකල මම උදේ වරුව ඉස්කෝලේද, හවස්වරුව පොල පිට්ටනියේද, රෑ වනතුරු ඒ ගෙදරද  කාලය කෑවෙමි. ඒ රෑ ගතවුනේ ටී වී බලන්නටය. ඇගේ අම්මා අපට රූපවාහිනිය බලන්නට කාලයක් වෙන්කර තිබුණාය. ඒ වෙලාවේ 'නයිට් රයිඩර්' ටෙලි මාලාවද, පොලිස් යතුරුපැදි තිබුණු Supercop හෝ එවැනි නමක් තිබුණු ටෙලි මාලාවක් නැරඹුවෙමි. විබාග දාට අක්කාට සහ ඇයට හිමි නොවුණු නයිට් රයිඩර් බලන්නට මට අවස්ථාව හිමිව තිබිණි. ඒ මම ඉස්කෝලේ ඇරී අවුත් පාඩම් කලෙමි.. කියන පතාක නාගරාජයා ඒ අම්මා ලග අතහැරීමෙනි. මා නයිට් රයිඩර් ඔය තරම් ආසාවෙන් බැලුවේ මට ඕනෑ නිසා නොවේ. ඒ පහුවෙනිදා  ඈ මගෙන් ඒ සතියේ කතාව සම්පූර්‍ණයෙන් අහන නිසාවෙනි. මගේ කතාවට සංගීතය තිබේ..ඇක්ෂන් තිබේ...ඒ අස්සේ තේරුම් ගැනීමට බැරිවූ තැන්වලට මගේම කොටස් බද්ද කර තිබේ. ඒ ගෙදර ලොකු පෝටිකෝවේ වේවැල් පුටු මත ඉදගෙන පොඩි මල්ගවුමේ වාටිය අල්ලාගෙන මගේ ඇක්ෂන් සහ සංගීතය පිරුණු කතා ඈ අසා සිටියා මට තාම මතකය. නයිට් ර‍යිඩර් එනවිට ඇහෙන සංගීතය මගේ කටෙන් පිටවන්නේ ඒ හුරුවෙනි. මයිකල් දුෂ්ටයාගේ මූණ පුරා ගහන පාරක් ගානේ ඩිම්..ඩිෂුම් ටෑංං ගාන්නේ කතාව සජීවී වෙන්නටය. අවසානයේ කතාව ඉවරයක් වීගෙන එන විට මගේ රසිකයා නැගිටින්නට සූදානම් වන විට මට දුක හිතෙයි. ඊලග සතියේත් ඇගේ අම්මාට කේන්ති ගොස් ටී වී බලන්නට නොදෙන්නේ නම් කියා කුපාඩි පහේ කල්පනාවක් එයි. එහෙත් ඒ සැමදා සැබෑවන හීන නොවේ.

 ඒ හීන වුව.. ඒ මතකයන් නැවැත එන්නේ නැත. මා ඈට පමණක් ලියා දුන් කෙටිකතාවක් සම්පූර්ණයෙන්ම දුප්පත් දරුවෙකු ලොකු වී රටේ ජනපතිවරයා වී කුඩා කල මේ ජනපතිවරයාට උදව් කල අයට ඇමැතිකම් දෙන හැටි පිළිබද විය. ඒ කතාව කියවූ ඇය ඇයට අගමැතිකම ඉල්ලුවාය. ''එතකොට මට ඔයාගේ ලගම ඉදන් වැඩ ඔක්කොම කරලා දෙන්නට පුළුවන් '' කීවාය. මේ කතාපොත ඇගේ අක්කාද දැක තව ලියන්නට කියා ඇයට අධ්‍යාපන ඇමතිකම දෙන ලෙස ඉල්ලුවාය. ඇගේ ඉස්කෝලේ ගුරුවරු දෙදෙනෙක් ලංකාවෙන්ම පිට ඉස්කෝලෙකට පලවාහරින්නට ඕනෑ බව කීවාය. ඉන්පසු ඒ කතාව කවුරුන් හෝ දැක්කේ නැත.

මේ වන් විකාර කතා සැබෑ වී ඇති බව දැන් ලංකාවේ හෝ වෙන කොහේ හෝ හොද ජීවිත ගත කරන ඔවුන් දකිනවා ඇත. ඔවුනට මා මතක් වෙනවා ඇතැයි මම නිතර සිතමි. ඔවුන් මට දෙල්කදින් ගොස් වැඩිකාලයක් යන්නට පෙර අහිමි විය. ඒ ගෙදර ඔවුන්ගේ කුලී ගෙයක් වීමෙනි. ඔවුන් අප දෙල්කදින් ගිය පසු වෙන කොහේ හෝ කුලී ගෙයකට පදිංචියට යන්නට ගොස් ඇත. 
ඈ මට බෙහෙවින් හිතෛශී වූවාය. මගේ පොත්වල අඩුපාඩු පිරවූවාය. මා සාමාන්‍යපෙල විභාගයට කලින් දෙල්කදින් යන්නට පෙර ඇගේ පිහිටෙන් හොද ලකුණු ගනිමින් සිටියෙමි. මට බැරිම විෂයයන් වූ ගණිතය හා විද්‍යාව ඈ මට කියාදුන්නාය. ඇගේ අම්මා අප තුන්දෙනාටම කුඩා මේස තුනක් සාදවා ඒ ගෙයි වටේටම තිබුණු කොරිඩොවේ පහසුකම් සැලසුවාය. පාඩම් කරන වෙලාවට තේ සදා බිස්කට් සමග ගෙනවිත් දුන්නාය. මගේ මිතුරිය අක්කාට හොරෙන් මගේ කවකටු පෙට්ටියේ අර බිස්කට් සැගවූවාය.  මගේ ජීවීතයේ මට එසේ ආදරය කල අය හමුව ඇත්තේ අල්පයක් පමණය. එහෙත් කිසිදිනෙක මට ඒ ආදරයන් මට සමීප ලෙස හමුවුනේ නැත. කොහේදෝ සිට ආ සුලං රොදක් සේ ඒවා මා සිහිල් කොට හමා ගොස් අතුරුදන් වූයේය. මා දෙලකදින්යන බව පැවසූ දා ඈ මා තදින් බදාගෙන කදුළු පෙරමින් ඇඩුවාය.වැඩි වෙලාවක් එසේ ඉන්නට බැරි බව දැන මගේ කනට කොට 'ඉක්මනින් ජනාධිපති වෙනවා නේදැයි...' ඇසුවාය. මම ඔලුව වැනුවෙමි.
ඈ හිනාවී ' නැත්නම් මට වෙන ජනාධිපති කෙනෙක් හම්බවෙයි ..'කීවාය.

ඒ ඉන් දශක කිහිපයකට පසු මා අත්විදි ආදරය හෝ ප්‍රේමය නම් සරුව පිත්තල බොරුව නොවේ.. එය අපගේ මිතුරුදමේ බැදීමයි. අවංකව ලෙන්ගතු වීමේ හැගීමයි.

මගේ ජීවීතයට සමීප කිසිවෙකු.. කිසිදෙයක්...සිදුවීමක් අමතකව යන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. ඒවා මගේ හිතේ පුදුමාකාර බැදිමකින් තැන්පත්ව ඇත්තේය. සමහර දේ ඉතාම නොවටිනා ඉතාම කෙටි සරල සිදුවීමක් වන්නට පුළුවන එහෙත් ඒවා මගේ මතක ගබඩාවේ තැන්පත්ව තිබේ. එහෙත් ඒ සමහර සිදුවීම් අසාමාන්‍ය ලෙස වේදනාකාරීය. මතකයට නැගෙන නැගෙන වාරයක් පාසා මා ඒ මොහොත ගත නොකලානම් කියා සිතෙන්නේය.

මගේ ජීවීතයේ මා තේරුම් ගත් එක දෙයක් නම් මේ කිසිවක් මට බලෙන් අමතක කරන්නට බැරි බවයි. ඒ නිසා මා දැන් අමතක කරන්නට උත්සාහ කරන බොහෝ දේ ..අමිහිරි මතක..අමිහිරි මිනිසුන් හා ගැහැනු පිළිබද මතක් කරමින් සිටිමි. ඔවුනට මා මතක් වේ යැයි සිතමින් සිටිමි. අය අපූර්ව අභ්‍යාසයකි. මා මතක් කරමින් එකේන් එක පැටලුම් සහිත මිනිසුන් ගැහැණුන් ලෙහා දමමි. එවිට මට ඉතිරිවන මගේ මතකයේ තබාගත යුතු දේ තවත් ගුලිකොට හදවත සමීපයේ තබමි. (එසේ ගුලිකොට තබාගන්නා චරිතයක් බවට  කන්‍යාරාමයේ යෙහෙළිය පත්ව ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. )

එය අමතක කරන්නට උත්සාහ කරමින් දුක්විදිනවාට වඩා ලෙහෙසිය...සරලය...
ජනපති කෙනෙක් වනවාට වඩානම් අමාරුය...

Wednesday, April 5, 2017

තට්ට බාගයාගේ පොල් ලොවි සහ මගේ අහින්සක සියඹලාව 73


ගියවර ලියැවිල්ලේ කමෙන්ටුවක dmg podi විසින් දෙල්කද පහුකරන් යන විට, මම අර කී මාර ගස දැන් නැද්දැයි අසා  තිබුනෙන්,  මටද මම ''මං'' ගැන නොදන්නා කම ගැන දුක් වුනෙමි. ඔය මාර ගසත් අනික් ගස් ටිකත් ජීවීතයේ අතරමග හමුවූ තවත් ලොකු පොඩි ගසුත් ''මම'' ය. ඉතින් මට අමතක නොවූ එහෙත් කාලයක් දකින්නට නොලැබුණ ගස් සොයා මගේ අතීත මම සොයා දෙල්කද බලා ඉගිල ගියෙමි. එදා අපි දෙපැත්ත බලන්නේ නැතිව පැනපු මහපාරත්, බයිසිකල් රිම් හා ටයර් පැදි තාරපාරත් අද නැත. වාහන.. මිනිස්සු හා ඒ දෙකේ සම්බන්ධයක් නැති,  මලඉලව් රියදුරු නළා නැතහොත් සින්හලෙන් කියන ''හෝර්න්''  හයි කරගත් නළා කාරයන්ගේ  මහා කාලගෝට්ටියක් මැද...  මම 'මගේ ගස්' සොයා ගියෙමි.

මාර ගස එසේම හයිලෙවල් පාරට මූණ හරවාගෙන තද නින්දක වැනිව වයසට ගොස් ඇත්තේය. සියඹලා ගස එදා තිබූ තරුණ ජවයෙන් නැතිව,  පොලමැද්දේම තිබූ කොස් ගස දිහා බලාගෙන කල්පනාවකය. ඒ සියල්ලන් මැදි කරගෙන කුඩා කැලෑවක් නිර්මාණය වෙමින් තිබෙන්නේ අලුත් දළු ලමිනි. මම යලි අර කලබලයෙන් මිදෙන්නටත් ..තනිවෙන්නටත්.. නිස්කලංක වෙන්නටත්..   වාහනයේ රේඩියොවේ හඩ වැඩි කලෙමි. මට යලි මෙහි එන්නට ඕනෑය. මෙහි මතක සමග වරුවක් ගත කරන්නට ඕනෑය. තට්ට බාගයා නිසා මා 'අහින්සක සියඹලා' ගහෙන් වැටුණු හැටිත්, ජර්මනියේ සිට වැඩම කල සුදු හාමුදුරුවන් කොස් ගහ යට බාවනා කල හැටිත්, යලි දකින්නට ඕනෑය. (ඒ සියල්ල දීර්ඝ වැඩි නිසා කඩින් කඩ ලියමි. )

සියඹලා ගහේ නාකී කාලයක් තිබ්බා මට මතකය. එවිට ගහේ එක කොළයවත් නැතිව දඩු රිකිලි පමණක් වේලී පරඩල් වී ඔහේ සුළගේ වැනෙන්නේය. එහෙත් ටික කලක් ගිය තැන ඒ නාකි දඩු අගින් ලා කොල පාට දළු නගින්නට පටන් ගනී. ඒ දඩු අන්තිමේ හීන් කොල වලින් වැහී, තද කොල- ලාකොල පාට අහුරා මහා විසල් රුකක් තනන්නේය. අදත් පාට කෙරෙහි ඇති විස්මිතය මෙය බව මා දනිමි. මේ ගස් කොලන් ..ගල් බොරළු වල පාට, මා දන්නා ගෑණු මිනුසුන්ගේ කපටි පාටවල් මෙන් කවදාවත් වෙනස්වුනේ නැත. එදා මගේ හිතේ ඇදි කොල පාට අදත් ඒ කොල පාටමය. කළු ගලේ පාට ඒ පාටමය.

එකල මට කැමරාවක් තියා ඒ මොකක්දැයිවත් නොදැන හිටියාට මගේ හිතේ ඇදි චිත්‍රයට අමතරව පැස්ටල් කූරු දෙකකින් මේ ගහ ඇන්දෙමි. ඒ ජයසින්හයේ ඉද්දීය. ඒ චිත්‍රය නිසා ජයසින්හයේ මැද බිල්ඩිම නොහොත් වේදිකාගාරය තිබූ තැන පිට බිත්තිවල ''අපේ පාසල හොදම පාසල'' ලෙස ලොකුවට අදිමින් අර සියඹලා ගස තීන්තෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කලෙමි. බිත්ති චිත්‍රයක් ඇන්දෙමි. ඒ ඇන්දේ හතර පන්තියේදීය. මට එය මතක  සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසින්හ අධ්‍යකෂණය කල චිත්‍රපටයක කඩේ මුදළාලිගේ චරිතය රගපෑ හොද මනුස්සයෙකු වූ අපේ ප්‍රන්සිබල් සර්  මාව උදා රැස්වීමේ කොඩිකණුව ලග පකිස්පෙට්ටි වේදිකාවේ නංවාගෙන ඔලුව අතගගා මා වර්ණනා කල නිසාය.

එහෙත් සියඹලා ගහ ප්‍රසිද්ධ වුනේ වෙන හේතුවකටය. ලොකු අය්යාට මතක ඇති වෙන්නට ඕනෑ පොල පිටුපස්ස වැටේ උඩහමුල්ල පාරට මුහුණලා තිබූ ගෙදර මාමා නැන්දා හා එකම පිරිමි දරුවාගේ නම් මට මතක නැත. එහෙත් ඒ ගෙට අයිනේ වහලය ලගටම හැදුණු ලොකු ලොවි ගහ හැමදාම  රතු ටීක් බෝල වැස්සක් සේ පොල් සයිස් ගෙඩි හැදෙමින් අපව බඩගිනිකාරයන් කලා නම් මතකය.   ඒ මාමාට අප නලලත් හිස මුදුනත් කෙස් නැති නිසා ''තට්ට බාගයා'' කිව් වග නම් නිට්ටාවට මතකය. එහෙත් ඒ මාමා අපට වැටුණු ගෙඩියක්වත් අල්ලන්නට දුන්නේ නැත. අප එකතු වී සාප කරමින් හූල්ලමින් කෙල හලමින් ඔය ගහ මහ හුළගක් ඇවිත්වත් කඩා වැටියන් කියා  ගහ දිහා පෙරේත බැල්ම හෙලුවෙමු. එහෙත් අපේ සාපයන් ආශිර්වාදයන් වීදෝ අවුරුදු පතා ගසත් ලොකුවී ගෙඩිත් ලොකුවී බැබලුනේය. එහෙත් කොකා තිත්තයා මෙන්  අපටද වාරයක් ආවේය. ඒ වෙනදා ගහ පරෙස්සන් කරන නැන්දා,  මාමා සමග අමනාප වී වෙන කොහේදෝ පදිංචියටම ගිය නිසා බව මට මතකය.  එක දවසක මේ තට්ට බාගේ මාමා අප සෙල්ලම් කර කර හුන් තැනට විත් අලුත් යෝජනාවක් කලේය. එනම් ලොවි ගහේ ගෙඩි කඩන ඕනෑම කොල්ලෙකුට ඉන් අඩක් දෙන බවයි. අපේ සෙල්ලම නැවතී කටවල් ඇරී එකග වූවද ගහට නගින්නට එකෙකුවත් කමැති වූයේ නැත. අන්තිමේ හැමදාම මෙන් මම නැමැති පණ්ඩිතයා දුකට කරගැසුවෙමි. කොල්ලන් ගහ යට ඉද්දී මම අත්තෙන් අත්ත නැග ගෙඩි අතු පිටින් කඩා පහල කොල්ලන් දෙපැත්තෙන් අල්ලන් සිටි තට්ට බාගයාගේ සරමකට අතහැරියෙමි. තට්ට බාගයා ඒවා එකතුකොට කූඩයකට පිරවූයේය. එහෙත් හොදම ගෙඩි ඇති පොකුරක් හමුවූ විට මගේ සාක්කුවේ ඔබාගතිමි. දැන් ගහේ හොදම ගෙඩි කඩා අවසන් මුත් මට නගින්නට අමාරු අත්තක තව තද කුණු ලේ පාට පොකුරක්ම දැක තට්ට බාගයා මා දිරිගැන්වූයේය.''ඕං කොල්ලො ඔය අත්ත  උඩම වල්ලත් බිමට දාලා බැහැපන්..කීවේය.

මම දන්නේ එපමණකි. සිහිය එනවිට මම අර සියඹලා ගහ යට පොල පැත්තේ නොව කන්‍යාරාමයේ ලමයාගේ වත්ත පැත්තේ බිම දිගා වී සිටියෙමි. මා වටකරගෙන තට්ට බාගයා ජයලත් ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ අම්මා ඇතුළු වැඩිහිටි කිහිපදෙනෙකු සිටියත් මා සමග ලොවි කැඩූ කිසිවෙකු සිටියේ නැත. මා ඇස්පිය හෙලූ සැනින් තට්ට බාගයා බේත්තෙල් වෙදෙක් මෙන් කියවනවා මට ඇහුණත් මට ඊට උත්තර තිබ්බේ නැත.

''මං මේ ලොවි ටිකක් කඩන්ඩ කෙක්ක ගත්තා විතරයි දඩස් ගාලා සද්දයක් ආවා බැලින්නං ...මේං මේ කොල්ලා සියඹලා ගහෙන් වැටිලා..හොද වෙලාවට මං හිටියේ නැත්නං කොල්ලා මෙතන කවුරුත් දන්නේ නෑ... ''

මම ඇස් ඇර කවුරුත් අහන ප්‍රශ්න ඔක්කොටම උත්තර දී ගස් නැග්ගාට බැනුම් අසා ගෙදර ඇවිද්දේද හරි අමාරුවෙනි. එදාම තට්ට බාගයා ලොකු ලොවි මල්ලක් අරන් මා බලන්නට ඇවිත් අම්මාට මා රස්තියාදුවේ යන එක පාලනය කරන ලෙස උපදෙස්ද දුන්නේය. මම තට්ට බාගයාත් තට්ට බාගයාගේ හත්මුතු පරම්පරාවත් එකසැනෙන් කුඩුපට්ටම් කර දැමුවෙමි. (ඒ හිතෙනි.) ඒ හිතම කටක් ඇර කිසිත් නොකියන ලෙස මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එහෙත් හිත එහෙම තිබුණාට පහුවෙනිදා නැගිටගන්නට බැරිව මම එකතැන් වුනෙමි. අම්මා මා රැගෙන සිල්වා මහත්තයා ලගට ගියෙන්, කොන්දේ ගාන්නට ඉටිකොලයක එතූ යමක් සහ පෙති කිහිපයක් දුන්නා මට මතකය. එහෙත් එන ගමනේ අම්මාට මා එක්කාගෙන සිංහල බෙහෙතක් කරන ලෙස සිල්වා මහත්තයා උපදෙස් දුන්නද අම්මා පුරුදු පරිද ඉංග්‍රීසි බෙහෙත විස්වාස කලාය. මට දින දෙක තුනකින් සුව විය. (අම්මා අදද විස්වාස කරන්නේ ඉන්ග්‍රීසි බෙහෙත්මය. සමහර ලෙඩරෝග දොස්තර මහත්වරු බෙහෙත් මෙන්ම ඒ ඒ ලෙඩ වලට යායුතු දොස්තරලා ගැන අම්මාගේ තිබූ දැනුම එකල  බොහෝදෙනා පුදුම කලේය. )

ලෙඩ සුවවූ විගස අම්මා මා මුදාහැරියාය. ඒ එක කොන්දේසියක් සමගිනි. ''එක එකාගේ ගස් නැගලා ආයෙත් වැටියං පුලුවන්නං...ඊට පස්සේ උන්ගේ බොරු අහන් ඉන්ඩත් වෙන්නේ මට.....''

මම අම්මා දෙස කට ඇරගෙන බලා සිට,  ප්‍රශ්න කෝට්යක්ද ඊට උත්තරද සොයා එදා ලොවි කැඩූ කොල්ලන් සොයා ගියෙමි. අඩුම තරමේ මගේ සාක්කුවේ ඔබාගත් ලොකු ලොවි ගෙඩි වලට කුමක්වීදැයි අහන්නට මට උවමනා වී තිබුනේය. ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ කට වටා තුවාල ඇවිත්ය. අනෙකාගේ කිහිල්ලේ ලොකු ගෙඩියකි. තුවාලේ කැක්කුමට අතත් උස්සාගෙන උන්දෙන්නා මට රහසින් කීවේ..

''උඹ එනකං තට්ට බාගයා අපිට ඕනතරං ලොවි කඩාගන්න කිව්වා බං ..''කියාය.

කටවල් වන වෙනකං කිහිලි වන වෙනකං උන් ලොවි කා ඇත. මම අමුතුම සතුටක් වින්දෙමි. අර ලොවි ගහ දෙස නොබැලුවෙමි. එහෙත් මම නිසා අර සියඹලා ගහ වටකොට ලොකු කටුකම්බි වටයක්ම ගසා තිබුනේය. ඒ ජයලත් ලොන්ඩරියේ දුමින්දගේ අම්මා විසිනි. ඒ අපව රැකගැනීමටය. ඒ අම්මලාගේ හැටිය. ...

ඒ අම්මලා මෙන්ම සියඹලා ගසද අහින්සකය.

Wednesday, March 29, 2017

ජීවිතේ රවුං රවුං එකකි....72


ඉරිදාපොලට ඇතුළුවන්නට කටවල් දෙකක් තිබිණි. ඒ හයිලෙවල් පාරට මුහුණලාය. ඒ ඉස්සරහින් සිටගත්විට දකුණු පැත්තේ උඩහමුල්ල පැත්තටත්, පරන පාරටත්, යන හරස් පාර මායිම්ව ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමද.. ඊට මායිම්ව සිසිර අය්යලාගේ ඉඩමද පසුකල විටම එකල ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයේ සේවය කල  මද්දුමබණ්ඩාර සර්ගේ තට්ටු දෙකේ ගේද ... කොස්ගහ යට සිල්ලර කඩේ ගාමිණි අය්යාටද ඊට අල්ලපු හොදිමාළු හෝටලය රත්නසිරි ශීලා යුවලටද අයිතිව තිබුනේය.

(එහිම පිටුපස්සේ රත්නසිරි හා චන්ද්‍රා අක්කාගේ තාත්තා අසනීප තත්වයකින් පෙලෙමින් ලේන්සුවකින් මූණ වසාගෙන පොඩි කාමර කෑල්ලක සිටියා මට මතකය. අප ඉරිදාපොලේ ඉරිදා හැර ක්‍රිකට් ගහන සැම වෙලාවකම අර කොට තාප්පේ උඩින් බලා සිටි ඇඩ්ඩිං මාමා මියගිය වකවානුව හෝ මලගේ මට මතක නැතත් ඒ මූණ මට හොදහැටි මතකය. )

ඊලගට හෝටලයත් කඩපේලියත් වෙන්වන සේ ඉරිදාපොල බිමට ඇතුල්වන කොටසට මෙහා පැත්තේ පටන් ගත් තැනම කඩය කාගේදැයි මට මතක නැතත් කාලයක් තිස්සේ වසා තිබ්බා නම්  මතකය.(ඒ වහපු කඩේ බුළත් පුවක් දුංකොල තිබ්බා වාගේ යන්තම් මතකයක් තිබේ.) ඊලග කඩයේ ඩයස් බඩාගේ හෝටලයද ඊටත් එහායින් ටයර් කඩේද ටයර් කඩයට අල්ලපු කඩේ ජයලත් ලොන්ඩරියද තිබ්බේය. මේ කඩ පෙලිය  ඉස්සරහා මුහුණත හයිලෙවල් පාරටද, පසුපසු ඉරිදාපොලේ වෙළදාම පිණිස තහඩු වහලයක් සහිතවද සාදා තිබිණ. ඉන්පස්සේ පතාක මාර ගසත් මගේ කන්‍යාරාමයේ මිතුරිය සිටි ගෙදර ගේට්ටුවත් අතරේ ඊලග ඉරිදාපොල පිවිසුම තිබුණේය. මේ ඉරිදාපොළ පිවිසුම අසලින්ම පටන්ගෙන ඉරිදාපොල මායිම දිගේම අඩි හතරක් පහක් පලල  තහඩු මඩුව එකින් එක පුරුද්දා පරණ පාර මායිම දක්වා දිග බද පටියක් මෙන් සාදා තිබුණේය. ඒ  පෙලිය අවසානයේ පරණ පාරත්, පොළ බූමියත් වෙන්කර කම්බි වැටක් ගසා තිබුණු අතර ඉන්පස්සේ පොලේ අඩක් හිමිව තිබූ රාලහාමිගේ නිවසද.. ඊලග මායිම ඉස්කෝල හාමිනේගේ ඉඩමක කොටසක්ද... අන්තිමට සිසිර අය්යාගේ ඉඩමේ කොටසක්ද... මද්දුම බණ්ඩාරසර්ගේ තට්ටු දෙකෙ ගෙයත් යලිත් දකින්නට හැකි විය. ඒ ගේ මායිම් වුනේ අර රවුමේ අන්තිම කොටස වූ ගාමිණි අය්යාගේ කඩේ ලගිනි.

පොළ ඉස්සරහින් හිටගෙන අනෙක් පැත්ත බැලූ විට, වනාත පාරද ඊට අල්ලා ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේද.. ඊට අල්ලපු වත්ත පුරා ලී මඩුවද... ලී මඩුවේ වැටෙන් මෙහා අපේ ගේද.. ඊට අල්ලපු ඉඩමේ රත්නසිරි අය්යාගේ ගේද.. ඊටත් එහා මෝටර් රංජි අය්යාගේ මෝටර් ඔතන චන්ද්‍රා මෝටර්ස්ද ඊට අල්ලපු ඉඩමේ නැවෙන් එහා මෙහා ගිය සරත් අය්යාගේ ගේද.. ඊට අලලා හැදූ,  මම ඉස්කෝල නිවාඩුවක් හාල්- සීනී -තේකොළ- බූමිතෙල් කිරූ කඩ කෑල්ලද.. ඊටත් අල්ලපු වත්තේ ආනන්දසිරි අය්යලාගේ කොට තාප්පය සහිත ඉඩමද එක පෙළට තිබූ අතර, ඊලග වත්තේ තිබ්බේ මැනිං මාකට්ටුවේ ජයවර්ධන අය්යලාගේ තට්ටු දෙකේ ගෙදරය. ඊට එහා පැත්තේ පල්ලමට ඇති පාරේ නම මට දැන් මතක නැතත් ඊලගට ආයෙත් කඩ පේලියක් තිබ්බා මතකය. එහි තුවාල වලට බෙහෙත් දැමූ මොන්ටි පදිංචිව සිටියේය.

මේ රවුම මට මගේ ජීවීතයේ දුෂ්කරම එහෙත් සුන්දරම සිදුවීම් වටා බැදී තිබුණේය. ඒ නිසාවෙන් මගේ ලියමනේ තව දුර යන්නට පෙර මට මේ රවුම යළි මතක් කරගන්නට සිත් විය. මා මේ රවුමේම කරක් ගැසීම ගැන ඔබෙන් සමාව ඉල්ලන්නේ ඉන්පස්සේ මගේ ජීවීතය වෙනම රවුමකට වැටෙන නිසාවෙන් හා මේ තරම් සුන්දර  යලි යලි මතක් කිරීමට තරම් සොදුරු දේවල් නොලැබෙන නිසාවෙනි.

කීවා මෙන්ම මේ රවුම මගේ ජීවීතයේ බාගයකටත් වඩා වසාගෙන ඇත්තේය. අදත් මට මේ ප්‍රදේශය පසුකරගෙන යන විට විවිධාකාර මතක මැවෙයි. ඒ අතරේ ජෝරිස් මහින්ද අය්යා අඩි දහයකටත් වඩා උස, අඩුම තරමේ මීටර් දෙතුන් සීයක් දිග 'නයා සරුන්ගලයක්' සාදා හයිලෙවල් පාරේ එක කොනක සිට, නූල් පන්දුව පාර හරහා ඇද තිබුනු වයර් කම්බි උඩි විසිකර කර  ලී මඩුව තිබුණු තැන සිට මොන්ටිගේ තුවාල සාප්පුව ලගට නූල හදාගෙන, අර පත සරුන්ගලය උඩ යවන්නට දිවූ හැටි මතක් වෙයි. ඒ සරුංගලය අපට එකල අල්ලන්නටවත් දෙන්නේ නැත්තේ එහි බරට අපවත් පෙරළාගෙන වැටෙන නිසාය.
සරුංගලය උඩ යන්නේ අර රෝල්කර තිබූ නයි නැට්ට දිග හැරෙන ගමනේය. එය බලන්නට ලස්සන දර්ශනයකි. අන්තිමේ මේ අලි පත නයා අහසේ උඩින් උඩටම ගොස් තිතක් නැතහොත් අපේ බාසාවෙන් ඩොටේ වෙන්නේ අපේ ඇස් ගෙඩි බෙල්ල රිදෙන තුරු අර අහස දෙස බලා ඉද්දීය.  සමහර දාට මහ රෑ වනතුරුත් අර සරුන්ගලය බිමට බහින්නේ නැත. වරෙක දෙවරක ඉටිපන්දම් එල්ලූ බකට් අර නූල දිගේ යැව්වා මට මතකය. මේ ලඟදීද අපේ ගෙවල් ලග LED බල්බ එල්ලූ සරුන්ගලයක් දැක මම එක පිම්මේ දෙල්කද දිව්වෙමි. ඒ හිතෙනි. එහෙත් අද එහෙම කරන්නට කළබලයක් නැතුව තියා පාර පැනගන්නටවත් ඉඩක් නැත.මේ සරුන්ගල් කතාවේ මට ඉඩක් නැතත් එක සරුන්ගලය බාන වෙලාවට නූල් ඔතන්නට මහින්ද අය්යා මට අඩගසන්නේය. ඒ මගේ සකසුරුවම් වැඩ නිසාවෙනි. ඒ හැම පාරකම මගේ 'පුක්මූණ' දැක 'හරි බං ඊලග පාර උඹට දෙන්නං නග්ගන්ඩ..' කීවාට එහෙම දෙයක් උනේ නැති එක හොදය. එහෙම වුනා නන් අර කෙසග මම  අර පත නයා සමග තාම අහස උඩය.

 එහෙත් හැමදෙයකටම අවසානයක් තිබේ. මහින්ද අය්යා දැන් අපි මෙන් හැම මංගල්ලේකම එල්ලී.. 'අපේ' කරගන්නට දුක් විදින්නේ නැතිව අන්තිම දවසේ අර නයාගේ නූල කඩා නිදහස් කලේය. නයා පාවී පාවී ගොස් අතුරුදහන් වුනේය. මහින්ද අය්යා සියල්ල අතහැර කිසි දුකක් නැතිව ඊලග අවුරුද්දේ හුලං එනතුරු සිටියේය. එහෙත් පසුගිය අවුරුද්දක දෙකකට කලින් මට හමුවූ මහින්ද අය්යා ජෝරිස් පරම්පරාවේ ඔලුව හෙලවිල්ල වැඩිකරගෙන තිබ්බේය. ඒ පරම්පරාවේ හැමෝම 'දෙකක් දා ගත් විට' වැඩිපුර ඔලුව හොල්ලන්නේය. මෙවන් දක්ෂයෙකු එසේ හොල්ලන්නට පටන් ගැනීම දුකකි. එහෙත් එය සාපයක් මෙන් ඒ පවුලේ ඒ පරම්පරාවේ පිරිමි දරුවන් අතරේ බෝවුනේ ඇයිදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඔවුන්ගේ  දහසක් හොද ගතිගුණ අතරේ ''බීවද- නොබීවද ''වෙනස් නොවනා මනුස්ස ගතිගුණ තිබ්බේය.

එහෙත් සරුන්ගල් කලාවේ රජා සිටියේ පොල පිටුපස්සේ පරණ පාරේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කූඩු කැටයං චිත්‍ර කලාවේ මම දුටු රජ්ජුරුවන් විය. ඔහුගේ අතිශය කදිම නිමාව නැතහොත් සින්හලෙන් මාර නීට් ගතිය මම කවදාවත් කොහේවත් දැක තිබුනේ නැත. ඉන්ග්‍රීසී කොඩිය මොණර සරුන්ගලේ ඇලවූ පසු පිල් රැළ්ල තනිකරම නිල් රතු සුදු පාටෙන් කෙස් කැරැල්ලක් මෙන් සැලෙන්නේය. හෙන්රි අය්යා සරුන්ගල් කාලයට සරුන්ගල්ද වෙසක් පොසොන් කාලයට කූඩුද හදා කීයක් හරි හොයාගත්තේය.

එහෙම පුළුවන් තව කෙනෙක් අපේ ගෙදරත් සිටියේය. ඒ අපේ තාත්තාය. අපේ තාත්තා අපට නැතත් පසු කලෙක මගේ දරුවන්ට නම් අනර්ඝ සරුන්ගල් සදා... අලවා.. ගෙනවිත් දුන්නේය. තාත්තාට ඒ කාලයේ අපව අමතක වෙන්නට ඇත්තේ දේශපාලනයත්, මිතුරු හවුලත්, මෙණ්ඩිස් මහත්තයාත් නිසා වෙන්නට ඇත. තාත්තාගේ අකුරු- වෙසක් කූඩු- සරුන්ගල් හා ලියවිලි තරම් තාත්තාගේ ජීවීතයත් 'නීට්' උනා නම් වැඩි සතුට අපට නොව අපේ දරුවන්ට බව මගේ සිතිවිල්ලක්ව මගේ සිත ඇතුලේම මිය යන්නේය. ඒ ගැන තර්ක කිරීමෙන් පලක් නැත.

අඩුම තරමේ අපේ තාත්තාගේ අර නීට් කමවත් මට ලබුණු එක ගැන මම සතුටු වෙමි.

ජීවීතයේ බොහෝ දේවලට වඩා සතුට වටින්නේය.

Wednesday, March 22, 2017

හොරකම් කොට තැනූ ශිෂ්ටාචාරය71



මා සොරකම් කර ඇති සමහර දේ බලන විට මට ලොකු දුකක් දැනෙන්නේය. ඒ දුක ඒ සමහර සොරකම් කිසිවෙකු ''අල්ලාගත්තේ '' නැති එකය. මා අල්ලාගත්තේ නෑ කීවේ මගේ සොරකම් දැක මා අල්ලා ගස්බැද ගුටිදී මා හොරෙකු කිරීම ගැන නොවේ. මගේ සොරකම් වලින් මගේ මග සොයාදෙන්නට කිසිවෙකු සමත් නොවූ නිසාවෙනි. එක අතකට එහෙම හිතීම අභව්‍ය කාරනයක් වන්නටත් පුලුවන. කෙසේ වුව මගේ සොරකම් මගේ ළමා කාලයේ මගේ සිහින ලෝකයේ එසේත් නැත්නම් මගේ  මනෝමන්දිරවලම ඉපද බිහිවෙමින් යලි සදාතනිකව නැතිවී ගියේය. එහෙම මනෝමන්දිර සැබෑවටම තැනූ තැනක් වූයේ අපේ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි මිදුලය.

මෝටර් රංජි නොහොත් රංජි අය්යාගේ මල්ලී වූ විල්සන් කරුගේ මල්ලිගේ පෙනුම කෙනෙක් මෙන් පෙනුම තිබූ රත්නසිරි අය්යාට අයිතිවූ නිවස ලොකු අම්මාගේ  ගෙට අල්ලා තනි බිත්තියකින් වෙන්කර තිබූ අතර ඉදිරිපස මිදුල වෙන්ව තිබුනේ ජම්ඹු ගහකින් හා ලොකු බෝගන්විලා පදුරු කිහිපයකිනි. අපේ වත්තේ එක පැත්තක තිබූ දැවැන්ත යාපනේ බට් අඹ ගස මුළු මිදුලම වසා සෙවන දුන්නේ අපේ හිතවත් නෑ කෙනෙකු මෙනි.
රැයද දවාලද පායන කාලේද මහ ධාරානිපාත වැස්සේද මේ ''නෑ අඹගහ''  මල් පිපි එක පොකුරක ගෙඩි විස්සක් තිහක් හැදී ගැට අඹ වල නැට්ට පැත්ත රෝස පාට වී දිලෙන විට ඉදුණු අඹ වලින් ආ සුවද මා පමණක් නොව බාප්පාවද ගහේ කරටියටම නැග්ගුවේය. මා නැග්ගේ ගහේ ඉහල අත්තක සිට රස අඹයක් කා අතද ලෙවකා බහින්නට වුව බාප්පා නැන්ගේ අඹ වලු අල්ලා පෝරමළු බදින්නටය. එවිට ලේනුන්, වවුලන්ගෙන් බේරාගතහැකි මෙන්ම ඇස්වහ කටවහ වලින්ද බේරෙන්නේ යැයි මාත් සමගම උනන්දු වී ගස් නැග පෝර මළු එල්ලන බාප්පා කීවේය. එහෙත් බාප්පා දැන නොසිටි කාරනය නම් බාප්පා නැතිවෙලාවට අවේලාවේ ගස් නගින කොල්ලෙකු අර පෝර මළු ලෙහා හොදම ගෙඩි කඩාගන්නා බවයි.  එහෙත් කොල්ලා දැන සිටි කාරනය නම් ගෙඩි කඩන දවසට පැත්ත පලාතක නොසිටින්නට වග බලාගත යුතු බවයි. කෙසේ වුව ගහ බාල වී,  හැදෙන ගෙඩි පොඩිවීමටත්, ගෙඩි දහයක් පහොලවක් එකතුකොට බැද දමන පෝර බෑගයේ ගෙඩි අටක් දහයක් ඉතිරිවන්නේත්, වෙනදාට දහයක් හැදෙන පොකුරේ පහ හයක් තියෙන්නේ ඇයිදැයිවත් බාප්පා කොල්ලාටගෙන් ඇහුවේවත්, කොල්ලා බාප්පාට කීවේවත් නැත. කොල්ලා නොකීමට හේතුව බාප්පා කට අරින්නේ කුණුහරුපයක් සමග නිසාවෙනි.

එහෙත් බාප්පා දිනක මගෙන් එක ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය. ඒ ''ගෙයි මිදුලේ සොහොන් වලවල් හාරන්න උඹට මොලේ අමාරුවක්දැයි..'' කියාය. එයට හේතුව එකල අපට ඉගැන්වූ   පැරණි ජනාවාස හා ශිෂ්ටාචාර පිළිබද පාඩමයි. ඉතිහාසය කියවීමට මගේ තිබූ තදබල ආසාව මතින් නැගුනු නව ශිෂ්ටාචාරයක නටඹුන් සහිත 'මොඩල් ශිෂ්ටාචාරයක්' මමත් අපේ මිදුලේ හදා තිබීමයි. අපේ ඉඩම ලොකු බෑවුමක් මෙන් පිහිටා තිබීම නිසා සෝදාගෙන ආ වැල්ලෙන් මිදුලම පිරී තිබුනෙන් පස් හා වැලි මිශ්‍ර බිමේ හැරීම, කැනීම, තැනීම ඉතා පහසු විය. ඊටත් අමතරව බෝගන්විලා පදුරු මගේ ශිෂ්ටාචාරය අනුන්ගේ ඇස්වලින් හංගාගත්තේය. මම ඒ අස්සේ බිම දිගාවී මට හැරෙන්නට පෙරෙලෙන්නට ඉඩ හදාගෙන මේස හැදි,මේසන් හැදි කියත්පටි ලී පටි යොදාගෙන නව ශිෂ්ටාචාරය ගොඩනැංගුවෙමි.

(ඒ අතරේ ''පෝතක බාලදක්ෂ ගෙවතු වගා පදක්කම'' සදහා අපට තම තමන්ගේ ගෙවතුවල කුඩා පැල තවානක් සාදා පෙන්වන්නට තිබිණ. මම ශිෂ්ටාචාරයට තබන ලද උනන්දුවෙන් දශමයක්වත් නොතියා පස් කන්දක් ගසා මිරිස් ඇට අහුරක් විසි කලෙමි. එහෙත් ඒ ඇට , පැල වී දළු ලන විට වතුර දමා රැකගතිමි.)

මගේ ශිෂ්ටාචාරය කොයිතරම් සූක්ෂමද කිවහොත් උඩින් බලන්නෙකුට හොදින් පෙනෙන පරිද වීදුරු කැබැලි යොදා තිබුණු අතර ජම්ඹු ගසට මුලට වතුර බල්දියක් හැලූ විට ගලා ආ ගංගාව මගේ ශිෂ්ටාචාරයේ කානු අස්සෙන් ගලා ගොස් දියපිරුණු පොකුණු පිරවූයේය.  ගලා එන ජලය අඩුම තරමේ පැයක්වත් රැදෙන්නට කැඩුණු පිගන් කබැලි ඇලවීම ඉතා පහසු වුවත්, ජෝරිස් අයියලාගේ ජනෙල් හදන්නට ගෙනා වීදුරු 'අතුරුදහන්' කරවීමට නම් පහසු නොවීය.
එක වරෙක ජනේලයට ගෙනා වීදුරු අඩුවී විජේරාමේ වීදුරු කඩයකට මාවත් නංගාගෙන බයිසිකල් පැද්ද ජෝරිස් ආනන්ද මට අදත් මතක් කල හැක. එදා ඒ වීදුරු කැබල්ල මට මගේ ශිෂ්ටාචාරයට ලොකු උදව්වක් වූවත් ජෝරිස් ආනන්ද අය්යාට මා කලේ 'මහ කැත වැඩක්' බව මට දැන් හිතේ. එහෙත් එකල මං දැන් තරම් හිත අමාරුකරගන්නේ නැති කෙනෙකු නිසා මට ඒ වගක් දැනුනේ නැත.

(අද නම් මම මගේ ගෙදර හදන කාලේ ඇවිත් ''ඕං මාත් උදව් වුනා ජනේලයක් හදන්න..'' කියා වීදුරු කෑල්ලක් අර හදන ජනෙල් පට්ටමට තියා හිනාවුනු මගේ යාලුවෙකුගේ වියෝවෙන් මම අදද තැවෙමි. අදත් මගේ ගෙදර ජනේලයක ඇති ඒ වීදුරුවේ මතක සටහනක් ලෙස එදා තැබූ අකුරු බොදවී නැතත් මගේ යාලුවා මගෙන් සදහටම බොදවී ගොස් ඇත්තේය. ඉතිරිව ඇත්තේ මේ වන් මතක පමණි.)

 මගේ ශිෂ්ටාචාරය ඉතා පැහැදිලි එකක් විය. එය නැරැඹූ එකම ප්‍රෙක්ෂකයා වූ ලොකු අම්මාගේ දුව මගේ පැහැදිළි කිරීම් පුදුමයෙන් බලා සිටියා මට අදද මතකය. ඇතුල් ගේට්ටු.. පිට ගේට්ටු.. වහලවල් නැති නිවෙස්වල කාමර.. කුස්සි පමණක් නොව කක්කුස්සි පවා මැටි හා වැලි බිත්ති වලින් වෙන්කොට පාරවල් දිගේ ලයිට් කනු පවා ඇද තිබුනෙය. ආනන්දසිරි අය්යාගේ අය්යා වූ ඉස්කෝල මහත්තයාගේ නොයෙකුත් වැඩ සදහා ගෙනවිත් තිබූ සර්කිට් බෝඩ් වල LED බල්බ කඩා සොරාගත් මම ඒ ලයිට් කණුවල සවිකර කුඩා බැටරි මගින් එළිය කලෙමි.
එහෙත් ඒ අතරමග දවසක  ඒ අය්යා පැමිණ මගේ සුළු සොරකම් ලොකු වන්නට පෙර හදාගන්නැයි අම්මාට කියා ගියේය. (පහුවෙනිදා ආනන්දසිරි අය්යා මට පාට තුන හතරකින් ...බල්බ්ද පෑස්සීමට ගන්නා ඊයම්ද..වයර් අඩි දෙක තුනක්ද ගෙනවිත් දුන්නේ මේ කතාව කොහෙන් ආරංචි වීදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් ඒ ''මනුස්සයා..'' මගෙන් කිසිත් ඇසුවේ නැත. අඩුම තරමේ සොරකම් කල බල්බ තබා ඒවායින් කුමක් කලේදැයිවත් ඇසුවේ නැත.)
 කොටින්ම එදා සුලබ නොවූ බීම බට වලින් කක්කුස්සියේ වතුර පිරවූ පසු ඒ බට දිගේ ගලා ගොස් එකතුවන වලක්ද මගේ නිර්මාණයට අයිතිවිය. වැල්ලෙන් සැදූ චෛත්‍යයයේ අසල බෝගස වෙනුවට සිටවූ මල්පැලය ලොකු වී වීදුරුවේ වදින විට ගලවා ඉවත්කිරීම ලෙහෙසිපහසු නොවේ. අනෙක ඒ පරිමාණ වලින් ගස් වෙනස්වූ විට සංකීර්ණය ඉතා කැතට පෙනේ. වීදුරුවලට අතපය කපාගෙන ඒවාකලේ මගේ තනි මහන්සියෙනි. ඒ මහන්සියේ ප්‍රතිපල ලැබුනේ කළුවර වැටුණ පසු ඇවිත් බැටරියට සම්බන්ධ කොට ලයිට් දැමූ පසුය.
 එදා බිම දිගා වී මේ ''මිනි සිටි කම්ප්ලෙක්ස් '' නතහොත් නගර සංකීර්නය වෙන කෙනෙකු බලා සිටියානම් මා අද මෙතැන ඉන්නේ නැත.  එහි වැරද්ද එදත් අදත් මාගේය. (මගේත් නොව මගේ ගල්බ්බාගේය.)

  ඒ වැරැද්දෙන් මා පාසල් ගිය දිනක ඉඩම බෙදාවෙන්කරන්නට ආ පිරිස අර බෝගන්විලා ගාල කපාදමා මිරිස් පාත්තියද පාගාදමා මගේ ශිෂ්ටාචාරය වනසා දමා ඒ හරහා කණු සිටවා කම්බි ගසා ගොස් තිබුනේය. මා ගෙදර ගොස් දෙවනත් වන තුරු කෑගසා ඇඩුවෙමි. එහෙත් සියල්ලන් සිතා තිබුනේ මගේ ගෙවතු වගා පදක්කම සදහා මා සිටවා තිබූ මිරිස් පාත්තිය විනාස වූ නිසා කියාවෙනි. ලොකු අම්මාද සිටියේ ඇඩූ කඳුලෙනි. ඇගේ නිදන කාමරයේ අඩක්ම කම්බි වැටේ මායිමට අසුව තිබුනේය.
මේ සියල්ල වූ පසු වැඩ ඇරී පැමිණි බාප්පා  මිදුලට බැස අල්ලපු ගෙදර දිහා බලා කුණුහරුප වැලක් කියා මා හමුවට පැමිණ ''මම හිටියනන් උඹේ සොහොන් ගෙවල්  ටික කඩන්න දෙන්නේ නෑ බං..'' කීය.

පසුදාම මම මගේ පාත්තිය යලි 'අටවා' ගත්තෙමි. පෝතක බාලදක්ෂයන් බාරව සිටි ගුරුවරිය පැමිණ පිරික්සද්දී අම්මා සිදුවීම විස්තර කලාය. මගේ පදක්කම අලුපාට බාලදක්ෂ කමිසයේ පසුවෙනිදාම විරාජමාන විය.

ශිෂ්ටාචාරය වදවී බොදවී ගියේය.

Thursday, March 16, 2017

මං නොදන්න ක්‍රිකට්........70


කාලයක්ම අපේ නවාතැන වූ ලොකු අම්මාගේ ගෙයි බෙදා වෙන්කොට පාවිච්චි කල කොටස එදා අපට ලොකු 'අපේ' කමක් නොතිබ්බාට අද මට ඒ ගැන ලොකු දුකක් තිබේ.

මගේ මතකය නිවැරදි නම් අපි හන්වැල්ල පොලීසීය ලග තේ කඩේ සුදු අක්කලාගේ කුලී ගෙයි අදුරු මුල්ලේ සිට කොළඹ එන්නට මග පෑදුවේ ලොකු අම්මාය. ඒ වෙලාවේ ඇයට අප දුන් - නොදුන් රුපියල් සියයක කුලී මුදලට වඩා දසදහස් ගුණයක් විශාල උපකාරයක් ඇය අපට ඒ ගෙය දීමෙන් ඉටුකලාය. මට අදත් මගේ ජීවීතයේ සුන්දරම - කටුක මතක ඇත්තේ එහිය. 1989 අපට (ප්‍රථම වරට මම.) කුලී ගෙදරකින් අපේම කියා තැනකට යන්නට පිහිට වූ දෙදෙනෙකු සිටියේය. ඒ තම තරුණ ජීවීතය පිටරටටම කැප කල ලොකු අය්යාත් ඒ එවන ලද මුදල් වලින් සත පහක්වත් තම ප්‍රයෝජනයට නොගෙන ලොකු පොතක ලියා, හැකි සෑම මොහොතකම තම ශ්‍රමයෙන් දාඩියෙන් අපට ඉන්නට ගෙයක් හදාදුන් දෙවැනි අය්යාත්ය. ඒ කතාව අතිශය දීර්ඝය.

ඒ කතාවට අතුරුදහන් වූ ආනන්දසිරි අය්යාත්, තමන් ගැන නොහිතා බීමත්කමෙන්ම මියගිය ජෝරිස් පවුලේ රංජි අය්යා ඇතුළු කොල්ලන්ටත් ආරාධනය කල යුතුය. ඔවුන් ඉන්නේ මගේ ලෝකයේ සදාතනිකවමය. අදත් මහගෙය දකින විටෙක, කොල්ලන් රංචුවක් පරණ හන්දියේ තෙක් බස් රථයක විත් එතැන් පටන් හරි‍යටම කිලෝමීටර දෙකක් විතර පයින්ම විත්, අපේ පාරේ අන්තිම කොනේ කැලෑඉඩම එළිපෙහෙළි කල හැටි , අත්තිවාරම් කපපු හැටි මට තාම අද වගේ මතකය. අපේ වත්තේ පොල්ගස්වල කපන ලද කුරුම්බා පමණක්ම නොව පොල්ගොබද කා අම්මා උයාගෙන එන බත් බෙදාගෙන අර පස්කණ්ඩි උඩ වාඩිවී හිනාවෙන ආනන්ද අය්යා ජෝරිස් ආනන්ද ජෝරිස් රන්ජි, මහින්ද සිසිර අය්යා මගේ ඇස් අදද බොද කරවන්නේය.

කුඩා පස් වලක් හිමින් හිමින් මහා ලොකු වලක් වී හතරැස් වී බඹයක් දෙකක් ගැඹුරට යන හැටි මා මින් පෙර අත්දැක තිබුනේ නැත. පස් කූඩයක් තබා අල්ලක්වත් නොහෑරූ මම අර මිනිස්ගති තිබූ එවුනට පිහිට වන්නට 'කළු බාසුන්නැහේ ' හැදූ කක්කුස්සියේ හරි බරි ගැහී අලුත් පෝච්චියේ ශරීරකෘත්‍ය කලෙමි.

ගෙයි වැඩ පටන්ගත් කාලයේ මා එක්කාගෙන එන්නට බැරි බව අය්යලා කීවේ උන්ගේ කොළු වැඩ හා විහිළු වලට මා බාල වැඩි නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මෙවන් ගමන් මගේ ආසාව පමනක්ම නොවේ. අපේ ඉඩමේ..අපේ වත්තේ..අපේ ගේ හැදුන හැටි බලන්නට මට අයිතියක් තිබේ කියා අම්මා සමග රණ්ඩු සරුවල් ඇල්ලීමෙන් අය්යලාට බෑ කියන්නට වැඩ සිද්ද කරගනිමින් 'අපෙ ගේ' හදන තැනට ආවෙමි.  අපේ අය්යලා ගජරාමෙට වැඩකලේ අපේ ඉඩම අයිතිව තිබූ කෙනාගේ ලස්සන දූවරුන් එකල තරුණ නිසා මෙන්ම කිචි බිචි ගගා ඒ ගෙදර අක්කලා බලං හිටපු නිසා බව මම කියන්නේ නැත.

එහෙත් පසුකලෙක අපේ අය්යලා සියලු දෙනාගේත් මගේත් ජීවීත වෙනස් කල පරිසරයක ජීවත් වෙන්නට සිදුවීම පිළිබද මගේ සතුටක් නැත. මා හිතන්නේ කාලය අප සියලු දෙනාවම පරීක්ෂාවකට ලක්කොට ඒ ඒ තීන්දු තීරණ අනුව වෙනස් මගවල් ඔස්සේ යැවූ බවයි.

එහෙත් මා කියන්නට ආවේ එය නොවේ. (ලියන්නට පටන් ගත් විට මතක පටුමං වලින් හැරී කොහේ හෝ ගොස් අතරමං වෙන එක මගේ ගතිය නිසා මෙහෙම වන්නට ඇත,.) මම ලියන්නට පටන් ගත්තේ මගේ ක්‍රිකට් ජීවීතය ගැනය. එහෙම අදහසක් ආවේ අපේ ගෙයි අලුත්වැඩියාවක් සදහා ආ බාසුන්නැහේ කෙනෙකු අටුවේ දූවිළි කකා තිබුනු පොඩි පුතාගේ ක්‍රිකට් බෑගය දැක ' මහත්තයාත් ක්‍රිකට් ගැහුවාදැයි'  ඇසීමෙන් පසුවය. ගෙවල් හදන එක ගැන හිත හිතා සිටි මට අපේ මහගේ හැදූ මතක පාරේ ටිකක් ඇවිදීම  සාධාරණ බව සිතමි. 

මම ක්‍රිකට් ගහන්නට පටන් ගත්තේ ඉරිදාපොලේ සතියේ දවස්වලය. 'සතියේ දවස්වල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට' ලොන්ඩරියේ ගෙදර ජයලත්, වනාත පාරේ නිමල්, ගෙඩි ඇඩ්ඩිං අය්යාගේ නෑදෑයකුගේ පුතෙක් සහ 'චොපර්' බයිසිකලයක් තිබූ කොල්ලෙකුද, හෙන්රි අය්යාගේ ගෙවල් පේලියෙන් පල්ලෙහා පටුමගේ කොල්ලන් හතරපස් දෙනෙකුද ඇතුලත් හය ගානේ බෙදී ගහන්නට පුලුවන් කණ්ඩායමක්ම හිටියේය.  ඒ කණ්ඩායමේ ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ දක්ෂයා මම වුවත්, හැමදා නායකයා මම වුවත්, කණ්ඩායම් බෙදා වෙන්කරන අයිතිය මට තිබුනත් මේ කොල්ලන්  තනිකරම මගේ අනසකට යටත්ව හිටියේ සතියේ දිනවල පමණි. හේතුව සති අන්තයේ සෙනසුරාදා හා පෝය නිවාඩුවල අපට වැඩිමල් අය්යලා සෙල්ලං කරන්නට ආ විට අප විසික් වෙන නිසාය. එදාට කණ්ඩායමට එකතු නොවී මගහරින්නටද අප කුඩා එවුන් පුරුදු වී සිටියේ අපව කණ්ඩායමට ගත්තද බැට් කරන්නට ආ විට ලොකු එවුන් එක බෝලෙන් අපව අවුට් කරන නිසාවෙනි. අපට තැනක් ලැබෙන්නේ නැතිම නිසාවෙනි. අපෙන් වැඩක් උනේ බෝල අහුලන්නට පමනක් වීම අපේ හිත් රිදෙන කාරනාවක් විය. ඒ නිසා අපි විශේෂයක් ලෙස නිවාඩු දවස්වල ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගැහිල්ලේ ප්‍රෙක්ෂකයෝ වීමු. (ලොකු අය සමග ක්‍රිකට් ගහන්නට ගොස් පීචං වී මගේ 'ලොකු සීන් කැප්ටන් කම' නැතිකරගන්නට බයෙන් නිසාද වෙන්නට ඇත.)

මේ අතරේ ජයලත් ලොන්ඩරියට අල්ලපු ටයර්කඩේ අයිති අය්යාගේ පුතා කොළඹ ඉස්කෝලෙක 'ලෙදර් ටීම්' එකක සෙල්ලම් කරමින් සිටියේය. අපේ වයසේම මේ කොල්ලාගේ නම මට මතක නැතත් උඩහමුල්ල පාරේ ලොකු ගෙයක් තිබ්බා මට මතකය. ටයර් කඩේට ආ වෙලාවක අපි මිතුරු වී ඔහු මට අර 'ලෙදර් බැට්, පෑඩ්, ග්ලවුස් ..' ගැන කියව කියවා සිට මගේ කුතුහලය අවුස්සා මටද ලෙදර් බෝල් ක්‍රිකට් ගහන්නට ආසාවක් ඇති කලේය. එහෙත් ඉස්කෝලේ ක්‍රිකට් ගහන්නට මට ආසාවක් නැතිවිය. හේතුව ඒ සදහා මුල සිටම ඇදුම්, සපත්තු, අදාල බඩුබාණ්ඩ ගැනීමේ වත්කමක් අපට නොතිබූ නිසා බව මම සිතමි. එහෙම හිතන්නේ මම ඒ ගැන අම්මාට කියන්නට පවා උනන්දුවක් නොගත් නිසාවෙනි. එහෙත් ටයර් කඩේ මිතුරා මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් අර බඩු භාණ්ඩ බෑගය පෙන්වා එකින් එක මට අදුන්වාදුන්නේය. ඒ අතරේ අර 'බෝල් ගාඩ්' එක මගේ සිත් ගත් නිසා ලන්කට් දෙකක් ඇද මැදට 'සෙට්' කරගන්නා හැටිද කියාදී , ග්ලවුස් දෙකක්ද මට දුන්නේ ඒවා පරන ඒවා බව කියමිනි.  මම ගෙදර විත් කලිසම අස්සේ අර බෝල්ගාඩ් එක රදවාගෙන ග්ලවුස් එකත් දාගෙන ලී මඩුවේ ජෝරිස් ආනන්ද හදා දුන්  බැට් එකෙන් ඉස්තෝප්පුවේ ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. එහෙත් රූපවාහිනියේ දැක ඇති ලෙස පෑඩ් දෙකක් නැතිවීම ගැන වදවෙවී ඉද්දී ටයර් කඩේ යාලුවා මට පරණ පෑඩ් දෙකකුත් දුන්නෙන් මම එකල වීරයන් වූ රෝයි ඩයස් බන්දුල වර්ණපුර  දුලිප් මෙන්ඩිස් ආදී ක්‍රීඩකයන් පරදවමින් සෙරෙප්පුවක්වත් නැතිව අර කෝටු කකුල් දෙකේ පෑඩ් බැදගෙන අතට ලොකු ග්ලවුස් කුට්ටමත් දාගෙන දැන් වැටෙයිදැන් වැටෙයි කියා  දෙපරැන්දේ හිරකරන් උන් බෝල්ගාඩ් එකත් අල්ල අල්ලා තනියෙන්ම ක්‍රිකට් ගැසුවෙමි.

ඒ ගහන අතරේ පාලිත පෙරේරා මෙන් විස්තර විචාරයක්ද දුන්නෙමි. අද මට ඒ සිදුවීම ඉස්තෝප්පුවේ තාප්ප කෑල්ලේ වාඩි වී බලන්නට ආසාය. මට මාව දකින්නට ආසාය.

එහෙත් මගේ ක්‍රිකට් උන්මාදයට වැඩි ආයුෂ තිබ්බේ නැත. ටික දිනකට පසු ටයර් කඩේ යාලුවා පැමිණ 'අම්මා බයිනවා බං..'  කියා අර අඩුම කුඩුම ටික රැගෙන ගියේය. ඉන්පස්සේ යලිත් රබර් බෝල සෙල්ලමට එකතු වූ මම  යමක් කමක් දැනගෙන ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. අන්තිමේ නුගේගොඩ, රත්තනපිටිය, පැගිරිවත්ත,විජේරාම, මහරගම පමණක් නොව බස් දෙකක නැගී විත් ඈත ඔරුවල වානේ සංස්ථා පිට්ටනියේද ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ අතරිනුත් 'ගල්පිට්ටනියේ ක්‍රිකට් ටීම් එකේ' නැතිවම බැරි එකෙක් වීමී. මේ කොල්ලන්ව මට දැන් මතක් කරගන්නට ඕනෑය. එහෙත් මේ ලියන මොහොතේ 'ගෙවල් පේලියේ මහින්දයා' ඇරෙන්නට මට මතක් වෙන කවුරුත් නැත.

අන්තිමේ මගේ ජීවන මග සහමුලින් වෙනස් කල යාල වනෝද්‍යානයේ හෝටලයේ සේවය කරද්දී අමදූව මුහුද අයිනේ මගේ ජීවීතයේ ඉමහත් ගරුකරන චරිතයක් මෙන්ම මගේ ගොන්කං- ගොන්පාට් කපා කොටා දැන් ජීවන මගේ එළියවැටී සිටින මගෙන් බාගයක් විතර ගොඩ දැමූ මගේ හෝටලයේ කළමණාකාරවරයා වූ එහෙත් මට කටක් ඇර 'සර්' කියන්නට බැරිවූ ''අජිත් අය්යා'' සමග එකතු වී ක්‍රිකට් ගැහුවෙමි. ඒ චරිතය ගැනත් අමදූව ගැනත් සුදුවැල්ලේ හා කුඩාවැල්ලේ මාළුවාඩිය ගැනත් කියන්නට මතක පිරුණු කලයක් මගේ හිස මත ඇතත් ඒ ගැන ලියන කාලය එනතුරු ඉදිමි.

ඊලගට තව ටිකක් මට්ටං කොට සුද්ද කරවා එළිපෙහෙලි කරගන්නට හැකිවූ මගෙ ශරීරය, මා කොතෙක් ලොව වටා ගොස් ඇතත් තවම එවන් නිහතමානී මනුස්ස කොට්ටාසයක් හමු නොවූ ඕමානයට රැගෙන ගියෙමි. ඒ ලොකු අය්යාට පිං සිද්ද වෙන්නටය. ඕමානයේ මගේ ජීවිතයේ සුන්දරම තැන් තිබේ ..එයටත්,  මෙහි ලියන්නට තව කල් තිබේ.

එහිදී ඕමාන ජාතික මැනුම් සහ සමීක්ෂණ අධිකාරියේ වැඩකල ජයකොඩි අය්යා හරහා එහි ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බැදුනෙමි. ජයකොඩි අය්යා දක්ෂ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු වනවිට, ඔස්ට්‍රේලියානු ජාතික  ග්‍රැහැම් කණ්ඩායමේ නායකයා විය. එදා National Survey Authority  කණ්ඩායමට සෙල්ලම් කල අයගෙන් මට මතක ඉන්දියාවේ වෙන්කට්  සහ පුෂ්පකර් මට ඉතා ලැබැදිව උන්නේය. වරෙක ඔවුන් මට ඉන්දියාවෙන් අනර්ඝ ක්‍රිකට් පිත්තක් තෑගි කලේය. ජයකොඩි අය්යා පාවිච්චි කල පෑඩ් ග්ලවුස් ඇතුළු බොහෝදේ මට ලැබුනේ කණ්ඩායමට අධිකාරියෙන් ලැබුණු ඒවාට අමතරවය. එ අතරේ ග්‍රැහැම් නිවාඩු ගොස් එනහැමවිටම මට ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් ලෙදර් බෝලයක් ගෙන ආවේය. ඔහු මගේ පන්දුයැවීම කෙරෙහි අතිශයෙන් පැහැදී සිටියේය. සැමදාම පුහුණුවීම් සදහා සවස්වරුවේ  කදවුරේ සිට ක්‍රීඩාංගනයට අප රැගෙන යාමට බස් රථයක් තිබුනේය. වේදිකාවේද රූපවාහිනියේද දැන් හඩකැවීම් ශිල්පයේ දක්ෂයෙකු වන නිමල් ජයසිංහ අය්යා යන ගමනේ සිංහල සින්දු කීවා පමණක් නොව ග්‍රැහැම් ඇතුළු සිංහල නොදන්නා අයට තේරුමද කියා දුන්නා මට අද වගේ මතකය.

අප  ඉන්දියානු පාසල් කණ්ඩායම් සමග තරග කල සෑම තරගයක්ම වාගේ ජයගත්තද පකිස්තානු ළදරු කණ්ඩායම් වලට පවා  පරාජය වුනෙමු. ඔවුන් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂයෝ වූහ. ඊට අමතරව ඕමාන රාජකීය හමුදාවේ සෑම කණ්ඩායමක්ම සමග වාගේ තරග කලෙමු. බොහෝ තරග ජයගත්තෙමු. එකල ඕමානයේ ක්‍රිකට් පතාකයන් වූ 'ලයන්ස් ක්‍රීඩා සමාජයට' ක්‍රීඩා කරන්නට මගේ තදබල ආසාවක් තිබුණාට අපි ඉතා පහල මට්ටමේ ක්‍රීඩකයෝ වීම නිසා අවස්ථාවක් ලැබුනේ නැත. එහෙත් විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහතික ලත් ලොකු අය්යාගේ යාළුවෙක් වූ එරල් අය්යා මට අවස්ථාවක් දෙන්නට සැරසෙන විටම මම ඉතා හදිසි විවාහයක් කරගත්තෙමි.

 එහෙත් මම නව විවාහ ජීවිතයද ක්‍රිකට්ද අතනොහැරියෙමි

මගේ ඕමාන ක්‍රිකට් දිවිය එළිපෙහෙළි වෙමින් එද්දී පුහුණුවීම් සදහා ගොස් ගෙදර එන්නට හවස් වීම සාමාන්‍ය දෙයක් වූවත් එක දිනෙක ජනෙලයෙන් මා එනතුරු බලාසිටින මගේ බිරිදට අසභ්‍ය බැල්මක් දැමූ එකෙකු නිසා මට පුහුණුවීම් වලට නොගොස් ගෙදර නවතින්නට සිදුවිය. එහෙත් පුහුණුවීම් නොමැතිව කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කිරීමට ග්‍රැහැම් මට ඉඩානොදුන්නේ නරක පූර්වාදර්ශයක් වෙන්නට ඇති බව කියමිනි. ඒ කතාව කියන්නටත් මා ඔහුගේ ගෙදර එක්කාගෙන ගොස් සිය බිරිදට කියා රසවත් කෑම වේලක්ද සාදා මට තේරුම් කරදුන්නේ මගේ කලකිරීම පිළිබද දැනගෙන වන්නට ඕනෑය.

 එවර මම ක්‍රිකට් ජීවීතය අතහැරියෙමි.

ග්‍රැහැම් අද මෙල්බර්න් හී සිය සැදෑසමය ගෙවන්නේය. ඔහු ඇත්තෙන්ම මහත්මයෙකි. ඔහුට මේවා මතක් කරන්නට යන්නට මට ආසාවක් තිබේ. එය ළගදීම ඉටුවෙනවා ඇතැයි යන්න බලාපොරොත්තුවකි. මගේ බොහෝ බලාපොරොත්තු ඉටු වී තිබේ .

මා බලා ඉදිමි.


Saturday, March 11, 2017

සපත්තුවෙන් බෝවෙන පපුවෙ අමාරුව.....69


'දුවන්ඩ නං සපත්තු දෙන්ඩ බෑනේ දයා...මේ ළමයි කැමැති නෑනේ..' කීවේ මගේ හදවත පසාරු කරයන ලෙසටම විදිමිනි. අම්මා එහෙත් පින්සෙන්ඩු වූවාය. පරෙස්සම් කර ආපසු දෙන වගත පොරොන්දු වූවාය. එහෙත් අපි දෙන්නා සපත්තු ඉල්ලන්නට ගිය ගමන අන්තිම අසාර්ථක විය.

ඉන් හැරී මග එන ගමනේද අම්මා කිසිත් නොකීවාය. එහෙත් මම ඇගේ වේදනාව හැදින්නෙමි. මා කොතෙකුත් මෙවන් අසරණ අවස්ථාවලට පත්ව ඇත්තෙමි. ඒ හැම අවස්ථාවකම අම්මා කුමක් හෝ කර මා ඒ අවස්ථාවෙන් ගොඩ ගත්තාය. අඩුම තරමේ ගමනක්, පාසල් චාරිකාවක් හෝ කුමක් හෝ තැනක මට යාගන්නට බැරි තැනකදී මා නොයවා සිටීමට, මා නින්දෙන් නැගිටවන්නේ නැතිව මට නිදන්නට හැරියාය. මා අවදි වූ පසු 'දැන් ඉතින් පරක්කුය..' කියා මගේ ගමන වැලකුවාය. මා ඒ මොහොතේ දුක්වෙන මුත් පසුව අම්මාගේ තීරණය නිවැරදි බව තේරුම් ගත්තෙමි. එක දුකකින් පීඩාවට පත්ව ඇති මට තවත් දුකක් ඇතිවන්නට නොදෙන්නට අම්මා තීරනය කරන්නට ඇත.

 එය නිවැරදි තිරණයක් නොවේ යැයි කෙනෙකුට කියන්නටපුලුවන . දරුවෙකු  ඉදිරිගාමී ලෙස උනන්දු නොකරන සම්මතයක් නොවනවා යැයි කියන්නට පුළුවන. එහෙත් ඒ කිසිවෙකු මගේ සපත්තුවට බැස තිබුනේ නම්..? අම්මාගේ අර දිරාපත් පපු කුහරයට බැස ඒ අවස්ථාවේ තම කුසෙන් උපන් දරුවාට පිහිට වන්නට බැරිකම දැක තිබුනේ නම් ඒ කිසිත් නොකියනු ඇත.

 ඒ කෙසේ වෙතදු අම්මා මා මෙන් ජීවීතයේ ''විදවන'' තැන්වලින් පලා නොගියාය. ඇය අදත් ඒ විදවිල්ලේ සතුටෙන් ඉදී. විදවන අනෙක් අය සමග එකට එකතු වී විදවන්නීය. ඒ ඇය මට වඩා දහස් ගුණයක් ශක්තිමත් නිසාය. සමහර තැන්වලදී මා සමග තරහා වී දුකේම ගැලෙන්නේද ඒ ශක්තිය නිසාවෙනි. මට නැත්තේද ඒ අම්මාගේ ශක්තියයි. අදද මා ඉදහිට මා දවන දෑ වලින් පලායන්නෙමි. මට මගේ නිදහස ඕනෑය. ඉතින් ඉතා අමාරුවෙන් වුව පලායමි. මම මගේ නිදහසට අසීමිත ලෙස ආදරය කරන්නෙමි. මගේ පලායමේ ''නිහින කම '' ඇගේ හිතේ කොතනකවත් ගෑවීවත් නැත. එහෙත් ඈ මා මෙන් ජීවීතයේ පලායන්නියක වූවා නම් මා මෙන්ම අන් සියලු දෙනාද අද මෙතැන ඉන්නේ නැත. අද ගතෙන් දුබල වූවාද ඇය තවමත් සිතෙන් සටන් කරන්නීය. අදටත් අපේ වාරුවට වඩා,  ඇගෙන් දරුවෙකුට දෙන්නට වාරුවක් ඇත්නම් නොපැකිලෙන්නේය.

අම්මා සමග සංසන්දනය කලහොත් මා අගුටුමිට්ටෙකි. ආත්මාර්ථයෙකි. එහෙත් කුමක් හෝ නිසා මා මගේ ලෝකය නම් මා විසින්ම සදාගත් අර කලින් දවසකත් කී ඉබිකට්ටට ප්‍රේම කරමි.

අපි සපත්තු සොයන්නට ගියේ බාලදක්ෂ කදවුරකට සහබාගී වන්නට අවශ්‍ය කලමනා අතර උදෑසන ව්‍යායම් කට්ටලයේ සපත්තු සදහන් කොට තිබුණ නිසාය. මට තිබුණු කළු සපත්තු කුට්ටම ඒ සදහා කිසිත් සුදුසු නොවීය.  මේ කළු සපත්තු කුට්ටම දුවන්නට පනින්නට හපනෙකි. තාප්පවලින් පනින්නට හපනෙකි. එහෙත් ලිස්ට් එකේ මේ කළු සපත්තුවට තැනක් නැත.

අම්මා කිවූ පරිදි ඇගේ මිතුරියගෙන් අපට ලැබෙන උදව්වක්ද නැත. මම පසුදා ඉස්කෝලේ ගොස් ඇවිත් අම්මාට මගේ බොරු මල්ලෙන් එකක් අතහැරියෙමි.
'ජයසේකර සර් කිව්වා හැමෝටම කළු සපත්තු විතරක් අරන් එන්න, වැස්ස නිසා දුවන්න වෙන්නේ නෑ කියලා..''
අම්මා මගේ බොරුවෙන් සතුටුවන්නට ඇත. මගේ බොරුවෙන් මමද සතුටු වුනෙමි.

පසු දවසක අප මහ පාන්දරක ඉස්කෝලේ සිට ගම්පහ මීගහතැන්නේ බාලදක්ෂ කදවුර සදහා පිටත් වුනෙමු. ඒ උදෑසන ජයසේකර සර් අවශ්‍ය කළමනා ලැයිස්තුව නැවැත පරීක්ෂාකිරීම සදහා මහ හයියෙන් කියෙවුවේය. ඒ සමග ඒ ලැයිස්තුවේ අදාල දේ නැති අය, අත උස්සන ලෙසද අණ කෙරුණේය. එහෙත් ඉදහිට සුළු දෙයක් වෙනුවෙන් අත ඉස්සුනද 'රනින් ෂූස්' වලට අත උස්සන කෙනෙක් මා දැක්කේ නැත. මම 'ඒක වෙන්නේ පස්සෙනේ..'  කියා අත්දෙකම තදින් පස්සට බැද සිටියෙමි.

අන්තිමේ අපේ ගමන උදෑසන අටට කළින් මීගහතැන්න පන්සල භූමියෙන් අවසන් විය. එහි පසුපස කැලෑ භූමිය අපේ කදවුරු භූමියට අගේට ගැලපුනේය. ලොකු ගස් සහිත පිට්ටනියේ කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදා අපව වෙන්කලේ අපටම නිදන්නට, උයන්නට, ඇදුම් වේලාගන්නට, හා වැසිකිලි සාදාගන්නට ඉඩ වෙන්කරමිනි. එහි පළමු කටයුත්තේ අපේ ජේෂ්ඨ බාලදක්ෂයෝ වැසිකිලි වලවල් නොහොත් ''කයිබොව'' කපා ඒ මැදින් ලී දඩු දෙකක් දමා සැදූ අතර, අපට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට ලීදඩු කපා හමුදා ටෙන්ට් රෙදි ආවරණය කොට නවාතැන සදාගැනීමට අපටම සිදුවිය. මේ සියල්ල කෙරුනේ කපාගත් ලීදඩු සහ කොහුලණු අධාරයෙනි. අන්තිමේ විසාල ගල්තලාවක් පාමුළ අපේ කදවුරු භූමිය ඉතා අගනේව දකින්නට ලැබුනේය. අපි ''පළමුවෙනි නුගේගොඩ''   ''පනස්වන කොළඹ''  ලෙස අපේ බාලදක්ෂ ව්‍යපාරයේ අපට හිමි තැන ලියූ ලොකු ලෑලි කැබැල්ල සවිකරන විට ඊට පිටුපසින් අපටම නිදාගන්නට ලී මැස්සක් වැනි ඇදන් සමූහයක්ද, කුස්සියට අවශ්‍ය කළමණා තබන තැනක්ද, ඇදුම් වේලන මකුළුදැලක් වැනි යමක්ද. හවස්වරුව සදහා ගිණිමැලැයක්ද යන කරණා සදහා ලකලැහැස්ති වී සිටියෙමු.

එය කොතරම් ආශ්වාදජනක දර්ශණයක්ද කිවහොත් පන්සලේ හාමුදුරුවනද, ගමේ අයද පැමිණ කදවුරු බූමියෙන් පිටට වී බලාසිටීම අමුතු ගතියක් ගෙන ආයේය. ඊටත් අමතරව ජයසේකර සර් සහ බණ්ඩාර අය්යලා එකතු වී ලොකු කඹයක් ගස් දෙකක් අතර බැන්දේ අපේ ශාරිරික අභ්‍යාස වලට බව දැනීමෙන් මගේ කොන්ද දිගේ හීන් විදුලියක් කෙටීය. මේ තරම් සුන්දර අත්දැකීමක් විදගන්නට මගේ හිතේ තිබුන ආසාවන් හෙට උදෑසණ වන විට පහව යන බව මා දනිමි. එහෙත් එතෙක් මම ඒ සියළුදේ විදගනිමි යැයි සිතුවෙමි. ඒ අනුව කැලේ අතමං වූ විට මග සොයාගැනීමට කෙරෙන පුහුණුවීම්, ගෙනයන සීමීත අහාර ප්‍රවේශමෙන් පරිහරණය කරණ හැටි, කළමනා නැතිවිට අහාර සපයාගන්නා හැටි, උයන බාජන නැතිවූ විට පොල්ගෙඩියයක ''පිරිමි පැත්තේ''  ඇහැක් හාරා  හාල් දමා මැටියෙන් වසා ගිණිමැලයකින් පිසගන්නා හැටි, වතුර සොයාගන්නා හැටි, ගිණි අව්වෙන් බේරෙන්නට ගස්කොලන් නැති තැන අපේ කමිස එකෙන් එක බොත්තම් වලින් අමුණා කූඩාරමක් තනන හැටි. අතපයක් කැඩුණු විට අපේ කරපලදන ත්‍රිකෝණාකාර රෙදිකඩ පාවිච්චිකරනා විදිහ  ආදී සියල්ල ඉගෙනගත්තෙමි.

එය ළමයෙකුට ලැබෙන්නට ඕනෑ සුන්දරම දැනීමක් බව මම අදද සිතමි. අද මට පවා මගේ රැකියාවේ ස්වභාවය නිසා ඉගෙනගන්නට සිදුව වායුසමීකරණය කරන ලද කාමරයක් ඇතුලේ, ප්‍රොජෙක්ටර් ඔස්සේ ඉන්ග්‍රීසියෙන් ඉගෙනගන්නේ මේ එදා ලද අත්දැකීමමය. මම අදද මේ පන්තිකාමර අත්දැකීම විදින විට අර මීගහතැන්නේ සැරිසරමි. ඒ ගහකොළ ඒ කදවුරු බූමිය පමණක්ම නොව අර මහා ගල්කන්ද හඹා එන දහවලේ ගිණිසුලගද රාත්‍රියේ සීත මදපවනද විදිමි. හිටිවනම ඉංග්‍රීසියෙන් විදින ඊතලයකට ගොදුරුවන්නට පෙර සීතකල කාමරයට යලි එමි.

අවසානයේ එදා රෑ මා නිදාගත්තේ නැත. ඒ... අප විසින්ම දරලිපේ උයාගත් බත් සහ පරිප්පු සමග සම්බෝලයක් කා, ගිණි මැලය වටේ වාඩිවී ගීත ගයමින් නාට්‍ය රඟදක්වමින් ලැබූ ආශ්වාදය නිසා නොවේ. විමල් කුමාරද කොස්තා දැක්කානම් ලැජ්ජාවට  හිනායන්නට ඕනා මගේ අභිරූපණ රංගනය සැමගේ සිත් ගත් නිසා නොවේ. පසුදා උදෑසන හතරට අවධි වී ''රනින් කිට් එකට බහින්නට'' ජයසෙකර සර්ගෙන් ලැබුණු අන නිසාය.

පහුවෙනිදා හතරට කලින් කොල්ලෝ අවධි විය. උන් දත් මදින්නට, ඇදුම් ඇදගන්නට, සපත්තු දාන්නට පටන් ගන්නා විට මට මගේ ''පපුවේ කැක්කුම පිළිබද පණිවිඩය''  ජයසේකර සර්ට යවන්නට පුළුවන් විය. ජයසේකර සර් ඇතුළු ජේෂ්ඨයෝ මගේ ලණුඇද වටා රොක්වූයේ මට රගපාන්නට නොව හුස්ම ගන්නටවත් ඉඩක් නොතබාමය. අන්තිමේ සර් රැවුල කරකවා ' මේ ළමයාව මම බලාගන්නං බණ්ඩාර එහෙනන් අනික් කට්ටිය පී.ටී  එක්ක යන්නැයි''  කීය.

මගේ පපුවේ අමාරුව හොද විය.

ජයසේකර සර් මට අමාරුවක් නැති බව දැනගෙන එළිය වැටෙනතුරු සිට ලග ගෙදරක කෙනෙකු එක්කාගෙන ආවා මට මතකය. ඒ ඉස්පිරිතාලෙක නර්ස් කෙනෙකි. ඔහු මා පරීක්ෂාකොට බඩදැවිල්ලත්, පපුවේ අමාරුව ලෙස දැනෙන්නට පුළුවන් බව කියා මා එක්කාගෙන ගම්පහ ඉස්පිරිතාලෙට ගොස් ආපසු එක්කා ආවේය. එහෙත් ශාරීරික ව්‍යායාම සදහා මා සහබාගී නොකරගන්නා ලෙස උපදෙස් දී තිබුණේය.  මම උදෑසණ අවධි වී තේ හැදීමේ වැඩට උදව් දුන්නද අනෙක් කොල්ලන් පැයක්දෙකක් මීගහතැන්න ගම වටා දුවන අභ්‍යාසයෙන් බේරුනෙමි.

ජයසේකර සර්ද, අනෙක් කොල්ලන්ද මා හොදින් බලාගත්තේය. මගේ පපුවේ අමාරුව ගැන කතා කලේ නැත. මට ව්‍යායාම වලට සහබාගී වන්නට නොවීම ගැන සතුටෙන් කතාකලේය. කොල්ලන්ට උදෑසන නැගිට මේ දුවන දිවිල්ල එපා වී තිබුණේය. ඊටත් වඩා මා සමග ගිය තිහ හතළික් පමණ වූ එකෙකුවත් අද වන තුරුත් මගේ පපුවේ අමාරුවට හේතුව දන්නේ නැත.

හෙට මේ කියවන එදා මීගහතැන්නේ ගිය එකෙක් කතා කර ' යකෝ තෝ එදා අපිටත් කියලදුන්නනං අපිත් අර මගුල් දිවිල්ලෙන් බේරෙනවානේ..' කිව්වාට මට පපුවේ අමාරුව හැදුනේ ඇයි කියා කියාදෙන්නට බැරිය.

Wednesday, March 8, 2017

නාකි සුමුදුටත් මටත් හිටියේ එකම කෙල්ලෙකි......68


නාකි සුමුදු ආවේ මහරගම ජනාධිපතියේ සිට අතරමග බව මට මතකය.

එහෙම අතරමග ආ අය බොහෝදෙනෙක් එකල සිටියෝය. ඒ අයගෙන් අතරමග එන්නට සිදුවුනු කාරණය ඇසූ විට ඒ හැමෝගේම උත්තරය වුනේ තාත්තා මාරුවන තැන්වලට එන්නට වෙන නිසා ආ බවය. රජයේ රස්සාවල උන් තාත්තලා අම්මලාගේ ළමයින් ඉස්කෝල මාරුකිරීම එක අතකට අමුතු අත්දැකීමකි. එහෙම ආ සමහර අය බදුළු බණ්ඩාරවෙල අනුරාධපුර පොලොන්නරුව ආදී පලාත් ගන රස කතා කියන විට අහන් ඉන්නට ආසාය. එහෙත් දෙමාපියනට නම් මේ මාරුවීම් වදයක්ව තියෙන්නට ඇත.

එහෙත් නාකි සුමුදු ආවේ වෙන හේතුවකට බව මට යන්තමට වගේ මතකය. නාකි සුමුදු හැඩකාරයාය. අපි වාගේ හාල්මැහි සරීර නොව සුමුදුට උසට සරිලන මහතක්ද, කෙල්ලන් ආසා සුදු හමක්ද තිබුනේය. එහෙත් අපේ ''වාසනාවට'' සුමුදුගේ කොණ්ඩය අකලට පැහී තිබුනෙන් අපි ඉතාම සන්තෝසයෙන් ''නාකි සුමුදුවා'' කීමු. එහෙත් කල් යත්ම සුමුදුද ඒ නමම බාවිතා කරන්නට විය. අප හැමෝටම නම් ගොතා තිබුනේ මුත් මටත් අනික් සියළුදෙනාම පාහේත් එකල ඒ නම් වලට කැමැති වුනේ නැත.

සුමුදු ආ විගස අප කිහිප දෙනෙකු සමග මිතුරු විය. මා සමග මිතුරු වීමට සුමුදුට තව හේතුවක් තිබුනේය. ඒ අප දෙන්නා මහරගම වත්තෙගෙදර හන්දියේ රණවක සර් ලග ගණිත පන්තියකට යාමයි. රණවක සර් එකල නීතී විද්‍යාලයේ සිසුවෙකු වූ අතර පසුව නීතීඤයෙකුද වී නගර සභා මන්ත්‍රී කෙනෙකුද වූවා මට මතකය. රණවක සර්ගේ මල්ලී අපට ඉංග්‍රීසී ඉගැන්වූයේ එකල ඔහුද කොහේ හෝ යුරෝපා රටක යන්නට ඉන්ග්‍රීසී ඉගෙන ගනිමිනි. ඒ නිසා අපට ඔහුගේ කතා සහ සරල විනෝදය සමග ප්‍රියජනක ලෙස ඉගෙන ගන්නට පුලුවන් විය. මේ සර්ගේ නම මතක නැතත් රණවක සර් මෙන් කැත කළු නොවී, තළෙළු ප්‍රියමනාප කෙනෙකු වීම මෙන්ම අපට වඩා අවුරුදු හය හතක් වැඩිමල් වීම ගෑණු ලමයින්ගේ පන්ති ඒමේ අතිශය උනන්දුවටද අපේ ඉරිසියාවටද හේතු විය. සුපුරුදු ලෙස මට ගණං බැරි  නිසා රනවක සර්ව එපාවීමද ඉංග්‍රීසී වලට ආසා නිසා පොඩි රණවකට කැමැති වීමද ඉතා ඉක්මනින් දැනෙන්නට විය. එහෙත් ගණිත පන්තිය මගහැර සිටිය නොහැකි විය. එක ගෙදර දෙන්නෙකුගෙන් ඉගෙනීම ඊට හේතුවය. මා මගහැරීමට උත්සාහ කල අවස්ථා දෙක තුනම පොඩි රනවක නිසා අසු වී කන පිරෙන්නට ලොකු රණවකගෙන් බැනුම් ඇසුවෙමි.

ඒ නිසාම නොවෙතත් මම නොවරදවා පන්ති නම් ගියෙමි.

ඒ නාකි සුමුදු මහරගමදී හමුවී වල්පල් කතා කර කර පන්ති එන  එකත් නිසා නොවේ.  ඒ පන්තියට මගෙන් රනවක සර් සල්ලි ගත්තේ නැති එක නිසාවත් නොවේ. මාත් එක්කම දෙල්කද සිට පන්තියට ගිය බාලිකා පාසලක ලස්සන ලමයෙකු නිසාය. මේ ලමයාගේ තාත්තා අප පන්ති පටන් ගත් කාලයේම නැතිවූ නිසා කරදර මැද්දේ ආවත් ඇයගේ මවට යමක් කමක් තිබුනාය. ඒ නිසා අපට මෙන් නොව ලස්සනට අදින්නට හා පන්ති ගාස්තු ගෙවන්නට මුදල් තිබුනාය.  මේ කොතෙක් වෙතත් ඇය හා මා අතර ලෙන්ගතුකමක් ඇති වී තිබුනේය. අප දෙන්නා දෙල්කද ඉරිදාපොල බස් නැවැතුමෙන් මහරගම බලා යන සීටීබී බස් එකක නැගී (අප එකල මහරගම පන්ති යන නිසා නුගේගොඩ දෙල්කද හරහා මහරගම කියා ගත් වාරප්‍රවේශපත්‍රයෙන් උදේ වරුවේ ඉස්කෝලේද හවස පන්තිද යන දෙකම කරගතිමු. එකල මගේ වාර ප්‍රවේශපත්‍රයට අනුග්‍රහකත්වය දැක්වූයේ අපේ ගෙට ඉස්සරහාම හයිලෙවල් පාර ඉදිරිපිට වැල්ඩිං වැඩ කල සිසිර අය්යාය.) කිසි කතා බහක් නැතිව මහරගම හන්දියෙන්ම බැස්සත්, ඈ ඩ්‍රයිවර් උන්නැහේ මගේ වාසනාවට බ්‍රේක් තද කරන හැම විටම මගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය. ආසනයක් හිස්වූ වහාම මගේ පොතුත් උදුරාගෙන වාඩිවී මම අල්ලාගෙන ඉන්නා ඉදිරිපස අසුනේ අධාරකය ඇයද අල්ලාගත්තාය.
අද ලොකු දෙයක් ගෑවුනත් වැඩි ලකයක් නැති එකේ එදා ඇගේ සුලගිල්ල මගේ අතේ වැදෙන විට අපි දෙන්නා කසාද බැද ළමයි හදා ඒ ළමයි එක්ක මගේ කාර් එකේ නුවර එළි යන එක ගැන පතරංග හීනයක් මැව්වෙමි. එහෙත් ඒවා හීනම මිස මගේ කටෙන්වත් එළියට ආවේ නැත. මගේ ආදරය එහෙමම වැඩෙමින් තිබ්බා මුත් ඇගේ හිතේ කුමක් තිබ්බාදැයි මා නොදනිමි.  කොච්චර ආදරයක් තිබ්බාද කිවහොත් මම එකවරෙක මගේ මාසීක වාර ප්‍රවේශපත්‍රය ගන්නට සිසිර අය්යා දුන් මුදල් වලින් ඇයගේ වාර ප්‍රවේශපත්‍රය අරන් දුන්නෙමි.  පරන සීසන් එකෙන් හොරාට හැංගී සතියක් දෙකක් ඉස්කෝලෙද.. පන්තිද... ගියෙමි. කොන්දොස්තර මහත්වරු දැන හෝ නොදැන මට යන්නට දුන්නද අර ලස්සන ලමයා කුමක්දෝ හේතුවකට සිසිර අය්යාගේ කනේ තියා මා අමාරුවේ දැම්මේය.
සිසිර අය්යා මට ඉතා ඉහලින් තගරියක් දමා පුස් බයිසිකලේ මා ඉන්දවාගෙන ගොස් ඊලග මාසයේ සීසන් එකත් මේ මාසයේ ඉතුරු ටිකත් උඩහමුල්ල ඩිපෝවේ වැඩකල ඔහුගේ ඥාතියෙකු හරහා අරන් දුන්නේය. මම ලැජ්ජාව වසාගන්නට බැරිව සති කිහිපයක් ඇයව මගහැරියෙමි. අන්තිමේ විජේරාමේ හෝටලයක් අයිති කොල්ලෙක් හා ඇය ඇත්තම ආදරයක් පටන් ගත්තාය. පසුව විවාහ වුනාය. දැන් අවුරුදු දෙකකට විතර පෙර  නුගේගොඩ සරසවියේදී ලොකුමහත් දියණියක් සමග මට හමුවූ විගස ඇය මා හැදින්නාය. මට අදුනාගැනීමට නොහැකි වූ විට ඈ 'ඇයි ලමයෝ අර මටනේ සීසන් අරන් දුන්නේ පන්ති යන්න ..' කීවාය. මම දෙවැනි වරටත් ලැජ්ජාවෙන් මිරිකුණෙමි. එහෙත් ඇගේ ඊලග ප්‍රශ්නයට මට කට උත්තර නැති විය. 'තාමත් සීසන් අරන් දෙනවාද කෙල්ලන්ට ...'කී විට මම කිසිත් නොකියා සිනාසුනෙමි. අප දෙදෙනා ආගිය තොරතුරු කතාකරමින් ඇගේ දියණිය පොත් කීපයක් මිළදී ගන්නා අතරේ කාලය කා දැමුවෙමු.

එහෙත් මට මා ගැන ආඩම්බර හිතෙන්නට යමක් සිදුවිය. අප කතා කර කර සිටි තැන පොත් රාක්කයේ තිබූ මගේ පොතක් අතට ගත් ඇගේ දියණිය පිටු කිහිපයක් පෙරලා කියවමින් සිටියාය.මා එදා සරසවියට ගියේද ඒ පොත්වල විකුණූ මුදල් ලබාගන්නටය. අපි සමුගන්නා විටත් ඇයගේ දියනිය  මගේ පොත ලැමට තුරුලු කරගෙන සිටියේ මිලදී ගන්නට වෙන්නට ඕනෑය. මම ඒ සතුට තුරුළු කරගෙන ගෙදර ආවෙමි. වාහනයේදී මගේ බිරිද ' මොකෝ අද හැපි මූඩ් එකෙන් ..පරණ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක්වත් හම්බ වුනාද.''  ඇසුවාය...

මා  ''නෑ'' කීමී.

ඇත්තටම ඇය මගේ හිතේ හිටියාට කවදාවත්ම ඇගේ හිතේ මා සිටියේ නැති බව දනිමි.

එය සාමාන්‍ය දෙයකි. එහෙත් මගේ දුකට එදා නාකි සුමුදු පිහිට විය. ඔහු මගෙන් උදව්වක් ඉල්ලුවේ මා බලාපොරොත්තු වී සිටියාක් මෙනි. සුමුදුට එකල පෙම්වතියක් සිටියාය. මට මෙන් මගේ ඔලුවේ නොව ඇත්තටම සුමුදුට මහරගම පාසලක ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් සිටියේය. ඒ ලමයාට ලියුම් ලිවීම මට බාර විය. එදා සිට අප ඉස්කෝලෙන් ඉවත් වන තුරු මම සුමුදු වෙනුවෙන් ලිවුම් ලීවෙමි. මගේ හදවතේ අර ළමයා වෙනුවෙන් ඉතුරු වී ගොඩ ගැහී තිබුණු සියල්ල සුමුදු හරහා සුමුදුගේ ගෑණු ළමයාට ලීවෙමි. සමහර දාට කව්, නිසැදැස් ලීවෙමි. ඒ ලියුම් කියවූ ඇය කිහිපවර ඇස් තෙමීගෙගෙන වැටෙන කදුළු පිස දමමින් 'සුමුදු මම ඔයාට ආදරෙයි...ඔයාගේ ආදරේ මට මේ ලියුම් වලින් දැනෙනවා ..කී වග සුමුදු මට කිහිපවර කියා සිටියේය. එදාට මට සතුටක් වගේම කැන්ටිමෙන් ගල්බනිස් එකක් කිඹුලාවෙක් වරදින්නේ නැත.

එහෙත් සුමුදු ඒ ළමයාව බැන්දේ නැත. අම්මාවත් අක්කලා දෙන්නාවත් ගොඩදමන්නට හමුදාවට බැදුනේය. බැදී ඉතා ඉක්මණින්ම මුලතිව් යුද්ධයේදී අතුරුදහන් ලැයිස්තුවට ඇතුල් විය. මට අදත් සුමුදු අර ඉදුණු කෙස් ගස් දෙපැත්තට අතගගා ' මගේ ලියුං මෙහෙමනං උඹේ ලියුං උඹ කොහොම ලියනවා ඇත්දැයි..' කියා ලොකු කරගත් ඇස් වලින් අසනු මතකය.

එහෙත් එතෙක් මෙතෙක් මා ලියූ කිසිදු ආදර ලියුමක් මගේ ජීවීතයට ලංවුනේ නැත. මා ඒ ගැන අද සතුටු වෙමි.

 ඒ ලියුම් ඵල නොදැරීම ගැන සතුටුවෙමි.

Thursday, March 2, 2017

හැකිනම් මකන්නෙමි...67


නුගේගොඩ ඉස්කෝලේ ගේට්ටුකණු දෙක දෙපැත්තේ ''සල්ලිකාරයෝ '' දෙන්නෙක් සිටියහ. අයිස්ක්‍රීම් විකුණන මනුස්සයාත් අච්චාරු විකුණන අම්මාත් සිටියේ දෙපැත්තේ වුව දකින ඕනම වෙලාවක මේ දෙන්නා අර කණු දෙක දෙපැත්තේ සිට මොන මොනවාදෝ කියවූයේය. ඒ අතරේ දේශපාලනය ආර්ථිකය හා සමාජය පිළිබද කතාබහක් ඇතිවන්නට ඇත. එහෙත් ඒ සියල්ලටම වඩා මගේ සිත ඇදී ගිය කාරනය නම් අර සත විසිපහ පනහ වැටෙන කාසි මල්ලයි. අයිස්ක්‍රීම් කාරයාගේ සාක්කුව කලු පැහැ ගැනෙන තුරු අත ගෑවී, කාසි බරට  එල්ලා හැලෙන සාක්කුව පුරවමින් කාසි වැටෙන හැටිත්, අච්චාරු අම්මා බිම දිගාකෙරූ පන් මල්ලකට අත දමා කාසි මාරු කරනා හැටිත් මගේ විශ්ම ලෝකයේ තදින් ඇදුනු චිත්‍ර විය. ඒ වන විට මා සිතා සිටියේ ඔවුන් දෙදෙනාම මේ කාසි නිසා ලොකු සල්ලිකාරයන් වන්නට ඇති බවයි.

එහෙත් අද ඒ චිත්‍රය මකා දමන්නට බැරිව මම ලතැවෙමි. ජීවිතයේ ඇදෙන සමහර චිත්‍ර බලෙන් වුව මකා දමන්නට බැරිය.

අයිස්ක්‍රීම් කාරයාද, අච්චාරු අම්මාද ඒ සොච්චමෙන් පවුලක්ම නඩත්තු කරන්නට ඇත. නැතිනම් පවුලේ තවත් පරම්පරාවක් නඩත්තු කරන්නට ඇත. ඔවුන් ආවේ කොහි සිටදැයි මා නොදන්නා මුත් අච්චාරු අම්මා වෙළදාමෙන් පසුව අවිස්සාවේල්ල බස් එකක නැග යන හැටි මා දැක තිබේ. අයිස්ක්‍රීම්කාරයා අර දිරාපත් බයිසිකලය පැදගෙන කොහුවල පැත්තට හති දමන හැටි මම දැක ඇත්තෙමි.

අච්චාරු අම්මා  කළබල කරන අච්චාරු ගොඩේ වැටී දගලන්නට හදන අමන කොල්ලන්ට ''පුතේ'' කියා කතාකරන විට අයිස්ක්‍රීම් කාරයා කිසිත් නොකියා දුෂ්ට බැල්මක් හෙලාගෙන අයිස්ක්‍රීම් වික්කේ ''කොහොමත් විකිනෙන'' නිසා වෙන්නට ඇත. අච්චාරු අම්මා කුඩා කැන්ද කොලවලට තම්බන ලද වෙරළු, තම්බා අච්චාරු දමන ලද වෙරළු අඹ නෙල්ලි මෙන්ම අඹරැල්ලා අච්චාරුද එකම හැන්දෙන් බෙදා දෙන විට අර කැන්ද කොලය දිගේ බේරෙන මිරිස් ලුනු මිශ්‍ර අතිසැර දියරය අපේ අත්ල දිගේ වැලමිට දක්වා බේරෙන්නේය. අච්චාරුවේ රස ඇත්තේ එතැනය. උදේ සිට දූවිල්ලෙන්ද දහදියෙන්ද පැන්සල් කුඩු පෑන් ඉරි හා ගුටි කෙලගත් දාහක් විෂබීජ සමග අපි අර අච්චාරු හොද්ද අල්ලේ සිට වැලමිට දක්වා ලෙවකන්නෙමු. නුගේගොඩ හන්දියේ දාහක් සෙනග මැද අර ලෙවකෑම පිළිබද මට අද සිතාගන්නටත් බැරිය.

මට තව එක වරක්වත් එහෙම වෙන්නට පුළුවන් නම් කියා හිතෙන්නේ එවිටය.


සල්ලි දී ගන්නා අච්චාරුවට අමතරව අච්චාරු අම්මා,  මූණ දිහා බලන් ඉන්නා විට දුක හිතී තව කුමක් හෝ අච්චාරුවකින් හන්දේ ගෑවෙන නොගෑවෙන තරම් ප්‍රමාණයක් දමන්නේය. සල්ලි දී ගත් එකට වඩා අර වැඩිපුර දේ අපට කට 'ඇදෙන්නට' සතුට වැඩෙන වැඩකි. අර කැන්ද කොලය අතට ගත් වහාම කටට කෙල උනන්නේ මොලයේ සිටය.මා වැඩිපුරවෙලාවට පයින්ම ගෙදර යන නිසා මගේත් අච්චාරුවත් කැන්ද කොලයේත් පෙම වැඩෙන මුත්, බස් එකේ යන කොල්ලන් බස් එකට පොරකන්නට ඇති ආසාව නිසාත් පාසල් බස් එකට නැගුනොත් කන්නට නොව දන් දෙන්නට වන නිසාත් දඩිබිඩියේ කා දමන්නේය. ඒ කැන්ද කොල ගේට්ටුව ලග සිට බස්නැවතුමේ හතර අත වැටී තිබුනද ඊලග දවසේ එනවිට අතුරුදහන් වී ඇත්තේය. ඒ කුමන හේතුවක් නිසාදැයි මම නොදන්නෙමි.

 මේ සියල්ල නරඹමින් විඳිමින් දෙල්කද බලා පිටත් වන්නෙමි. ඒ  ගමනේදී වෙරළු ගෙඩියක් නම් ගෙදර යනකම් කටේ එහා මෙහා වන්නේය. මම අඹ අච්චාරු ගන්නේ නැත. මන්ද මගේ අයිතියට සින්න වූ අඹ ගහක් ගෙදර මිදුලේ පතාකයෙකු සේ සෙවන දෙමින් තිබුන බැවිනි.
මම වරෙක මේ යාපනේ බට් අඹ දෙකක් පොත් බෑගයේ හංගාගෙන ගොස් අර අම්මාට දුනෙමි. මා සිතා සිටියේ ඇය මා  අත කාසි කිහිපයක් තබනු ඇත කියා වුව, ඒ මනුස්සයා ' අනේ පිං පුතේ..' කියා අච්චාරු හැන්දක්ම වැඩිපුර බෙදුවේය. එදා බිස්නස් ප්ලෑන් එක හරිගියේ නැත්තේ මම කතා නොකල නිසාය. මගේ හිතේ තියෙනා දේ ඒ මනුස්සයා නොදන්නා නිසාය. නැතිනම් මම තවමත් අර අච්චාරු අම්මාට අඹ කඩමින් ගහ උඩය.

එහෙත් අයිස්ක්‍රීම් කාරයා හා කතාබහට නොගියද මම ඔහු දෙස බලා ඉන්නට ආසා කලෙමි. ඔහු මුදල් ගන්නා විටද ඉතුරු දෙන විටද අයිස් ක්‍රීම් එක දෙන විටද හිනාවෙන්නේ නැති මුඩුමයෙකි. එහෙත් අත ඇති ගාන අසා අර දැන් වේෆර්ස් ජාතියට හුරු බිස්කට් එක දෙකට හෝ තුනට කඩා හතරැස් පෙට්ටියේ පියන අරිමින් මේස හැන්දකින් අර බිස්කට් කැබැල්ල මත පිරමිඩයක් මෙන් අයිස්ක්‍රීම් අතුරන එක නොව බලන් ඉන්නට ලස්සන ඒ වාරයක් වාරයක් පාසා ඔහුගේ දිව කටේ ඒ කොනේ සිට මේ කොනට තොල තෙමාගෙන යන අපුරුවය. මෙය කුමක් නිසා වන්නේදැයි මා නොදනිමි. එහෙත් අපේ කොල්ලන්ට අනුව 'ඌ අපේ සල්ලි වලින් ගන්න අයිස්ක්‍රීම් වලි බාගයක් හිතෙන් කන්නේය...අපි ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙනකොට ඕකාගේ දිවෙන් බාගයක්ම ගෙවෙනු ඒකාන්තය..' මේ බිස්කට් එන්නට පෙර හෝ පසුව කුඩා දිදාලයක් වන් කෝප්පයක් තිබුනා මට මතකය. එය ඕනෑනම් අගලක් උස වන්නට ඇත. ඒ අගල පිරෙන්නට අයිස්ක්‍රීම්  පුරවන අතර එය කන්නට වන්නේ දිවෙන් පමණකි. එහෙත් අපුල වන්නේ අර කාඩ්බෝඩ් දිදාලය අන්තිම ටික පෙගී කඩදාසි රස එන විටය. එවිට කාපු අයිස්ක්‍රීම් වල රස වෙනුවට වේන ඒවා මතක් වෙයි.

මා අයිස්ක්‍රීම් පෙරේතයෙකි. අදද කුකුළ් මස් පළුවක් හා අයිස්ක්‍රීම් ලීටරයක් ඇතොත් මගේ කටේ එහ කොනේ සිට මෙහා කොනට හිනාවක් යයි. මගේ බිරිද අදද මට අයිස්ක්‍රීම් වෙනම බෙදන්නේ නැත. සියල්ලන්ට බෙදූ පසු  අර ලීටරේ ප්ලාස්ටික් බදුන පිටින් මට දෙන්නේ..'බඩට අයිස්ක්‍රීම් - හිතට අයිස්ක්‍රීම් පෙට්ටිය.' කියාය.
(ඉස්කෝලේ ලග අයිස්ක්‍රීම් කතාව මතක් කලේ දුක සැප මෙන්ම මගේ බංකොලොත් වැඩ වලදීත් බෙල්ල දෙන මිත්‍රයෙකි. ඒ මතකයෙන් පසු මට තව බොහෝ දේ මතක් විය. )

තවත් වරෙක ඉතාලියේ හිමවැටෙද්දී, කබායට උඩින් - යටින් ඇදුම් දෙක තුනක් ඇදගෙන සර්වාංගේම ගැහි ගැහී මට කලක් ඉතා සමීපව සිටි කෙනෙකු සමග අර ගිරි සීතලේ අයිස්ක්‍රීම් කෑවෙමි. ලගදීත් මගේ ඉතාලි යාලුවා කතා කොට ''උඹලා අයිස්ක්‍රීම් කාපු පින්තූරේ තියනවා ..'' කීවේය. ඒ කෙනා මෙන්ම පින්තූරයද බලන්නට මට ඕනෑ නැත.
ජීවිතයේ සමහර චිත්‍ර මකන්නට උත්සාහ ගනිමින් සිටින මොහොතක  මකන්නට ක්‍රමයක් ඇත්නම් කොයිතරම් වටින්නේද කියා හිතෙන්නේය.

(මා ලියාගෙන එන විට ''අච්චාරු අම්මා'' සහ ''අයිස්ක්‍රීම් කාරයා'' කීවේ ඒවා එකල පුරුදු හැටියටය. නැතිව වෙනසක් පෙන්නන්නට නොවේ. එහෙත් දවසක් අයිස්ක්‍රීම් එකක් ගෙන රස බලන්නට එතැනින් මෑත්වන විට අච්චාරු අම්මා ' මුං මහා මදාවි කොල්ලෝ..' කියා බැන්නාය. එහෙත් අයිස්ක්‍රීම් කාරයා ' පිස්සුද අක්කේ කොල්ලන්ගේ හැටි ඔහොම තමා අපිත් ඔය කාලේ ඔහොම්ම තමයි..'' කීය.

එහෙත් එදත් අදත් මූනේ හිනාවටත්,  කතාවේ ලතාවටත් මම රැවටෙන්නෙමි. හදාගන්නට බැරි ස්නායුව ඒකය.

එක්කෝ ඔහේ තිබිච්චාවේ...

Saturday, February 25, 2017

මගේ අමතක වීම මට මතකය...66



අමතක වීම මගේ ජන්ම ගතියකි. එහෙත් මා ලෙහෙසියෙන්   අමතක කරන්නෙකු නොවේ. මගේ ජීවීතයේ ඉතා කුඩා සිදුවීමක් පවා මගේ මතකයේ රැදී ඇත්තේය. එහෙත් ඒ බව බොහෝ දෙනා දන්නේ නැත. ඒ මා ඒ ගැන කතා නොකරන නිසාවෙනි. දැනටමත් මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේවල් මගේ බිරිද පවා දැනගන්නේ මේ ලියැවිල්ලෙනි. මට අමතක වීමේ රෝගය හැදෙන්නටත් මෙන්ම මතකයේ සදාතනිකව රදවා ගන්නටත් හේතුව මගේ සිතිවිළි ලෝකයයි. මා සමහර විටෙක කිහිපදෙනෙකු අතරේ ආගිය තොරතුරු කතා කරන විටත් මේ නිමක් නැති සිතිවිළි අතර සරිසරන්නෙමි. ඒ ඒ තැන්වල දුක සතුට විදින්නෙමි. එහෙත් තවමත් අර සංවාදයේද නිරතව ඉන්නෙමි. ඒ තරමට මට මගේ සිතිවිලි ලෝකය වටින්නේය.

එහෙම ඉන්නා තැන්වල මට වැරදුන තැන්ද අප්‍රමාණය. සමහර තැන්වල මා කට අරින විට පෙරහර ගොස් අවසානය. සමහර තැන්හී මගේ අදහස මතුවන්නේම නැතිව අන් අය තීරණ ගෙන හමාරය. බොහෝ දෙනා සිතන්නේ මට ඒ පිළිබද අදහසක් නැති ලෙසය.

එහෙම දේ බොහෝ සිදුවී ඇතත් ඉස්කෝලේ ඉංග්‍රීසී දිනයේ ඇතිවූ සිද්ධිය මට තාම මතකය.

ඇන්ටන් සර් ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වූයේ අමුතුම ආකාරයකටය. ඒ ඉන්ග්‍රීසිය මගේ ආසාවට හේතු විය. ඒ නිසා ඒ කාලයේ අපේ නෑදෑයන් අතරේ ඉංග්‍රීසි පත්තරයක් මිලදි ගෙන කියවූ විජේරාමේ මහප්පා අයින් කරන ඩේලි නිව්ස් මිටි පිටින් ගෙනවිත් කියවූයේ මමය. පත්තර ඉල්ලාගන්නට ගියවිට මහප්පා එක බණ්ඩලයක් දී ' ඕකේ කිලෝ පහ හයක් තියනවා..' කීවේය. ඒ කීවේ මම කෙලින්ම ඒකත් අරන් දෙල්කද බෝතල් කඩේට දී කීයක් හරි ගතැයි ඔහුගේ තිබූ අදහස නිසා වෙන්නට ඇතිය. එහෙත් මම පත්තර කියවූවෙමි. ඩේලි නිව්ස් බාසාව සැරවැඩි නිසා පින්තූර කියවන්නට පටන් ගත්තෙමි. එහෙම එකතු කරගත් පත්තර වලින් පින්තූර කපා වෙනමම අඩුක් කලෙමි. අනෙක්වා ගොඩ ගසා වේයන්ට දුන්නෙමි. එහෙත් පත්තර කොල කෑලි වලට ආසා වුනේ අපේ ගෙදර වේයන් පමණක්ම නොවේ. අපේ ගෙදර නවාතැන් ගෙන සිටි රණසින්හ අංකල්ද මේ පත්තර උදේ සිට හවස් වනතුරු කියෙව්වේය.
(එක අතකින් මහප්පා කී කතාවත් අර්ධයක් නිවැරදිය. මගේ කොටස් කපාගැනීමෙන් පසු කවුරුත් කියවා අවසන් වූ වහාම මම මේ පත්තර අනිවාරයෙන් දෙල්කද බෝතල් කඩේ තැන්පත් කලෙමි. එහෙත් බෝතල් කඩේ දෙමළා මට හැමදාම නෝක්කාඩු කීය. මගේ පත්තරේ තැනින් තැන හිල් හැදී තිබෙන නිසා හැමදාම 'බඩු' ගන්නා අය දොස් කියනා බව කියමින් ඔහු මැසිවිලි නැගුවේය. එහෙත් මම අර අහින්සක මූන හදාගෙන ඉන්නා විට ඔහු 'ශරි ශරි..ඊලග පේර බලමු..' කියා මා අත අර කාසි දෙක තුන තැබීය. මේ මිනිහා තාමත් මට මතකය. ඔහු පරණ පත්තර අතරේ තිබී හමුවන මැදපු කොලයේ පින්තූර එකතු කොට මට දෙන්නේය. එකල මැදපු කොලයේ මුද්‍රණය කල පින්තූර සුලඹ නොවීය. ඒ අතරේ වරෙක 'පිටරට අක්කා කෙනෙකු නූල්පටක්වත් නැතිව නාන' මැදපු කොලයේ මුද්‍රිත පින්තූරයක් හමුවී මම ඉස්කෝලේ ගෙනවිත් ක්ෂණකින් 'වීරයෙකු ' වීමී.

ඇන්ටන් සර් නිසා මම ලස්සනට අකුරු ලියන්නට පුරුදු වුනෙමි. ඉන්ග්‍රීසියේ i සහ j අකුරු උඩින් ලොකු බෝල ඇද ලස්සන කලෙමි. g j q අකුරු වල අග,  නැට්ටක් මෙන් දිගු කලෙමි. මාතෘකාව නිල් කලු පාට දෙකෙන්ම ලීවෙමි. ඇන්ටන් සර්ගේ ප්‍රතිචාරය මගේ අනාගතයට බලපෑවේය. ඔහුගේ අතින් උඩින් විසික් වී ආ මගේ පොත මගේ මූනේ වැදුනේය. ' මේ මොන කෙහෙල්මලක්ද...යකෝ මල් පාත්තියක් වගේ..' කියා අර හැමදාම කලවා පැත්තට ගහන අඩිරූලෙන් දෙකක් ගහුවේය. 'අකුරු ලස්සන කරන්ඩ කලින් වචන ඉගෙන ගෙන හිටපිය..' කීවේය. මම පොත දිහා බැලුවෙමි. අර මල් පාත්තියේ එක වචනයක්වත් නිවැරදි නැත. මගේ මල් පැල සියල්ල රතු පෑනෙන් දිගට හරහට කැපී ඇත්තේය. එදා සිට මම අර මල් හිටවිල්ල අමතක කොට හරියට ලියන්නට ඉගෙනගත්තෙමි. ඒ ඉගෙනගැනිල්ලේ ප්‍රතිපලය ලෙස මට සාමාන්‍යපෙල විභාගයේ ඉංග්‍රීසි වලට පමණක් විශිෂ්ඨ සමාර්ථයක් හිමිවිය.  (ඊලග අවුරුද්දේ මගේ හෝමාගම අතිජාතයා  මෙන්ම මගේ 'කනබොන පාට්නරයාද' වූ මිත්‍රයා වෙනුවෙන් සහයට දෙවනි වරටත් විභාගයට පෙනී සිට තව විශිෂ්ඨ සමාර්ථයක් ගත්තෙමි. )

ඒ තරමට ඇන්ටන් සර් හරියට බාසාව ඉගැන්වූයේය. ඉනුත් වසර කිහිපයකට පසු නාවික හමුදාවට ඇතුල්වීම සදහා පාසල් සහතිකයක් ගන්නට ගියවෙලේ ඇන්ටන් සර් උගන්වමින් සිටි පන්තියේ පොඩි කොල්ලන්ට මා පෙන්වා  'මේං බලාපල්ලා හරියට ඉගෙනගත්ත එවුන්..මගේ ගෝලයෙක්...තොපි වගේ හරක් නෙවෙයි කියා' සතුටු විය.

එහෙත් ඇන්ටන් සර් මා නිසා අපහසුතාවයට පත්වූ අවස්තාද නැත්තේ නොවේ.

 එක්තරා අවස්ථාවක මා පාසලේ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය දින උත්සවයේ එක්තරා අංගයක් සදහා ඇන්ටන් සර්ගේ මෙහෙයවීමෙන් ඉදිරිපත් වුනෙමි. ඒ  Where are my glasses? පැදි පෙලයි.

Where are my glasses? where, oh where?
On the table, or under the chair?
Near the window, or near the door?
In my pocket, or on the floor?
I´m looking here!
I´m looking there!
Where are my glasses? where, oh where?

Oh, here they are! on my head!

 
එහි මට තම කන්නාඩි දෙක ඔලුවේ රදවාගෙන සොයන අමතක කෙනෙකුගේ චරිතයක් තිබිණි. එය එකල පාඩම් පොතේ තිබුනාද මට මතකය. කෙසේ හෝ මම ඒ අංගය සදහා අර දෙතුන් සීයක් සෙනග මැදට බටු විටම මට වෙන මොනවාදෝ මැවී පෙනෙන්නට විය. මගේ සිතිවිලි යෝධයා මා පෙරලාගෙන අර වේදිකාවෙන් පහල බලා උන්නේය. කවදාක හෝ මේ වන් සෙනගක මැද අර ආරාධිත අමුත්තා මෙන් වාඩිවී ඉන්නෙමියැයි සිතුවෙමි. ඉන්පස්සෙ ආරාධනා කල විට පවත්වන දේසනය ගැන කල්පනා කලෙමි. වේදිකාවේ පහල සිටියේ අපේ ආදී ශිෂ්‍යයෙකු වූ සිරිල් හේරත් පොලිස්පතිතුමා බව මට මතකය. එදා ඔහු වටකරගත් අපේ විදුහල්පතිතුමා ඇතුළු පිරිස ඔහුට දැක්වූ ගෞරවය මා සිත්ගත්තේය. අපේ සර්, පොලිස්පතිතුමාට සර් කීවේද නැත්නම් පොලිස්පතිතුමා අපේ සර්ට සර් කීවේදැයි දැනගැනීමේ ආසාවක් තිබුනෙන් එය දැනගන්නා හැටි කල්පනා කලෙමි.  ඒ අව් අස්සේ හීන් කසු කුසුවක් මතුවී හූවකට ඔන්න මෙන්න කියා තිබියදී මම පියවි ලොවට ආවෙමි. මා මගේ චරිතාංගය පටන් ගත යුතුය. එහෙත් මට මතක නැත. where, oh where? කියමින් දෙතුන් පාරක් තටමෙවුවත් සිහියට එන්නේ නැත. ඇන්ටන් සර් අර වේදිකාවේ සිට හනි හනික පැමිඇන අර තිර රෙද්දට මුවා වී මට ඉතිරි පෙල මතක් කර දුන්නේය.

 උත්සවයෙන් පසුව ඇන්ටන් සර්  මට පුරුදු ලෙස බැනවැදුනද, පොලිස්පතිතුමා මගේ රංගනය හිතාමතා කල එකක් ලෙස සිතා ප්‍රේක්ෂකයන් උද්වීපනය කල බව කියා ම පැසසූ බව කියමින් මහා හයියෙන් හිනා විය.
  (2003 හෝ හතර අවුරුද්දේ මගේ ලොකුපුතාගේ පුරවැසි සහතිකය සදහා වූ ගැටළුවක් සමතයකට පත්කරගන්නට ගිය වෙලේ මගේ අයදුම්පත උඩින් කෙටි සටහනක් දැමූ මේ ප්‍රතාපවත් මිනිසා දෙස එදත් මගේ සිතිවිළි යෝධයා මා පෙරලාගෙන බලා සිටියත් මා 'බොහොම ස්තූතියි..!'  කියා හැරුණෙමි. ඔහු එකල ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ස්ථීර ලේකම් කෙනෙකු විය.)

එහෙත් මට එදායින් පසු කැන්ටිමේද..පිට්ටනියෙද  වෙන පන්තිවල උන් කෙසේ වෙතත්,  අපේම අතිජාත මිත්‍රයෝද අර පෙල මතක් කරන්නට විය. උන් කීවේ ''where, oh where?  where are you අනේ ඔයා..'' කියා ය.  මගේ මාරයා ආවේශ වී කුණුහරුපෙන්ද බැරිම තැන අතින් පයින්ද උත්තර දෙන විට මටත් නොදැනීම මා ඒ නමින් රෙජිස්තර විය.

කලක් යනතෙක්ම උන් හට මේ පෙල අමතක වූයේ නැත.

ජීවිතයේ බොහෝ දේ මෙන්ම, ''අමතක වෙලා'' වාගේ හිටියාට මට අදද අමතක නැත.

Monday, February 20, 2017

මා ගල් ඉබ්බෙකි 65



දැරණියගල සර් සින්හල උගන්නන්නට ඇවිත් ඉස්සෙල්ලාම කලේ ගණං පාඩමකි. අපි  වෙනත් පාසල් කීපයකින්ම ඇවිත් සිටි නිසා විවිධ ආකාරයේ අය සිටීමත්, ඒ ඒ ඉස්කෝලවලට ආවේනික ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කිරීමට යාමත් දැරණියගල සර්ට ඇල්ලුවේ නැත. ඒ නොඇල්ලීම අන්තිමට ගියේ කෝකිලගේ පිටිනි. කෝකිල දදුවම් ලැබිය යුතු වරදක් නොකලත් දැරනියගල සර් හුණු කොට්ටෙන් කෝකිලට දමා ගැසුවේය. ඒ සැනින් කෝකිලගේ කලිසමෙන් අතදමා ඇදගෙන විත් කම්මුල හරහා දෙකක් දුන්නේය..ඒ මදිවාට කලුලෑල්ලේ හේත්තු කරගෙන හොදවායින් දෙකක් කියා කදුළු පෙර පෙර අඩන කෝකිලයාව පන්තියෙන් පිට දනගැස්සුවේය. ඒ ගැහිල්ල වැදුනේ කෝකිලට පමනක් නොවේ. අපි තිස් ගනනම මීක් නැතිව හිටියෙමු. අන්තිමේ දැරැණියගල සර් සිංහල උගන්නන්නට පටන් ගත්තේය. දැරණියගල සර්ගේ සිංහල කසාය මෙන් තිත්ත වුව අපි බයටම පාඩම් කලෙමු, ගෙදර වැඩ කලෙමු. එහෙත් මේ මුල් දවසේ 'ගණන් පාඩම' සර් අනුගමනය කල උපක්‍රමයක් බව අප දැන සිටියේ නැත.

එහෙත් සිංහල ඇතුළු සියලුම විෂයයන් මට එපා වී තිබුණද ටික දවසකින් මගේ කලදවස හොද විය. ඒ අපේ සිංහල පොතේ පාඩමක් වූ 'ඔව් නෑ බෑ කියන්න බෑ' නිසාය. එකල මගේ මතකයේ හැටියට ගුවන්විදුලියේ ජනප්‍රිය වූ මෙය සීලරත්න සෙනරත්ගේ වැඩසටහනක් විය. දැරණියගල සර්ද අපට මේ වැඩසටහන ගැන කියාදී එය ප්‍රායෝගිකව අත් හදා බලන්නට නියම කලේ එකිනෙකා ඉදිරියට ගෙනවිත් 'සීලරත්න සෙනරත් ' කිරීමෙනි. පලමු වාරයේදීම මෙහෙයවන්නාට කිසිවෙකුත් පරාද කිරීමට හැකිවූයේ නැත. සැවොම වාගේ ජයගත්තේය. දැන් දැන් එකම සීරුවට ඇදෙන වැඩසටහන දියාරු වී යන්නේය. අහන ප්‍රශ්නද ලැබෙන උත්තරද එකම නිසා කොල්ලන් කියන්නං වාලේ කියා දැමුවේය. අන්තිමේ මම ඉදිරිපත් වන විට පන්තියම නිදියාගන්නට ඔන්න මෙන්න සිටියේය.

මා එකලද නිහඩ චරිතයකි. ඒ නිහඩ කම මගේ උවමනාවක් මිස උප්පත්තියෙන් ආ එකක් නොවේ. මා නිහඩව ඉන්නට ආසා මගේ සිතිවිලි ලෝකයේ සැරිසරන්නටය. ඒ වෙනුවෙන්ම මා ඉදිකරගත් ඉබි කටුවක් මා සන්තකව තිබේ. එහෙත් එදා මම 'නිහඩ මිතුරා' මග දමා පන්තියේ ඉදිරිපිටට ආවෙමි. ආ සැණින් වෙන අය මෙන් අවසර ගැනීම් ස්තූතී කිරීම් නොකර සින්හල ලියන පොත රෝලක් මෙන් අඹරා මයික්‍රෆෝනයක් කරගත්තෙමි. මගේ ලැජ්ජා බය කොහෙන් පාවී ගියාදැයි මා දන්නේ නැත. සුදු අත්කොට කමිසය සුදු කලිසම හැදි දැරැණියගල සර් ඔලුවේ අත තබාගෙන දැන් මේ මංගල්ලේ ඉවරයි කියන ලීලාවෙන් අඩ නින්දක උන්නේය.

'සුබ උදෑසනක් මගේ ප්‍රිය මිතුරනි..මේ ලැබී තිබෙන සීමීත කාල සීමාවේ මා කැමැතියි මිලග තරගකරුවා මේ වේදිකාවට ගෙන්වාගැන්මට...නිකාඩෝ පපඩම් සමාගමේ අනුග්‍රහයෙන් ඔබ සැමගේ රසවින්දනය වාගේම නුවනැස පුළුල් කිරීම සදහා අදත් ඔබ වෙත මේ ගෙන එන්නේ 'ඔව්ද ..නෑද..බෑද..' නොව ඔබටත් හැකි නිකාඩෝ ඔව් නෑ බෑ තරගයයි...!!
අද අප මෙහි පැමිණ සිටින නිකාඩෝ පපඩම් සමාගමේ ගරු සබාපති දැරැණියගල මහත්මා සාදරයෙන් පිළිගන්නා ගමන් මාලුපාන් සහ බනිස් විශේසඤයෙකු වන අත්තිඩියේ ඉනෝක පෙරෙරා මහතා මෙහි කැදවීමට මා සූදානම්..!!

කියනා විට දැරැණියගල සර්ගේ අත බිම වැටී කට ඇරුණේය. අත්තිඩියේ බේකරියක් හිමි තාත්තා කෙනෙකුගේ පුතෙකු වූ ඉනෝක මට රවමින් ඉදිරියට ආවේය. (මේ ඉනෝක ගෙදර බේකරියක් තිබ්බාට අපේ කැන්ටිමේ කුඩා කවුළුවෙන් පොරකකා මාලුපාන් බනිස් ගැනීමට එකතු වුනේය. සමහර දාට අර පුන්චි කවුලුවෙන් දිග ඇරෙන අත් සීයකගේ කෑගැසීම ඉවසා ඉන්නට බැරිම තැන කැන්ටිමේ අංකල් මිට මොලවා අර අත්වලට ගැහුවේය. ඒ අස්සේ වෙන එකෙක් ගෙවූ සල්ලි වලට දෙන මාලුපාන් ඩැහැගෙන දුවන කොල්ලෝද විය.) ඉනෝකගෙන් පසුව පන්තියේ හැම එකාම වාගේ ඉදිරියට නෑවිත් බැරිකමට පැමිණ, එක පාරෙන් ඔව් හෝ නෑ කියා විසික්වෙන්නට විය. එකෙකුටවත් දිගින් දිගටම රැදීමේ වුවමනාවක් තිබ්බේ නැත. දැන් වැඩසටහන නැගලා යන අතරේ සිනුව නාද විය. කොල්ලන් කැන්ටිම පැත්ත බලාගෙන දුවන්නට ලැහැස්ති වන විට දැරැණියගල සර් මා නැවැත්වීය..

කොහෙද බං මෙච්චර කල් හිටියේ...

කියා ලොකු දේසනාවක් දුන්නේය. එහෙත් ලොකුම ජයග්‍රහණය පැරැද්වීම නොව ටික වෙලාවක් රදවාගැනීම බව කීවේය. ඊලග වාරයේදී එ ගැන සලකා බලන ලෙස උපදේසයක්ද දුන්නේය. එහෙත් දරැණියගල සර්ගෙන් මිදී කැන්ටිම පැත්තට යන විට කුණුහරුප පෝලිමකි.

'තොට පිස්සුද යකෝ අපි මේ සින්හල පීරියඩ් එක ඉවරවෙනකන් ඉන්නවා උඹ ප@#යා වෙන්න හදනවා.හෙට ආයෙත් ඕකම තමා ....'

කියා දන්න නොදන්න හැම සින්හලකින්ම බැනුම් අහන්නට සිද්ද විය. දැන් මා වැටුනේ අමුතු වලකටය. ඒ වලේ උඩ දැරැණියගල සර්ය. යට මගේ අතිජාතයෝය. කොහෙන් ගොඩ එම්දැයි නොදැන මං අතරමං වුනෙමි.
පසුදා කුමක් කරන්නදැයි මා නිදිවරා කල්පනා කලෙමි. එහෙත් උත්තරය ලැබෙන පාටක් නැත. සර්ගේ කැමැත්තට ලක්වී මිත්‍රයන්ගේ උදහසට ලක්වන්නටද බැරිය. සර්ගේ වුවමනාව අහක දමන්නටත් බැරිය. මං ඕනෑම @#$% වෙන්ඩ කියා පහුදා ගියෙමි. ගොස් සින්හල පාඩමට කලින් පන්තියේ වුන් නතු කරගත්තෙමි. ඒ මම මේ 'නෑ බෑ කතන්දරේ ' කරගෙන යන විට සර්ට තව සුමානයක් දෙකක් සින්හල පාඩම අමතක වන බවට කරුණු කියාදීමෙනි. ඒ අනුව ලියන්නට කියවන්නට දෙයක් නැතිව අඩුම තරමේ සුමානයක්වත් ගොඩදාගත හැකිය.

එදා මම පන්තිය ඉදිරිපිට ඔව් නෑ බෑ මෙහෙයවන විට එක සැනෙන් ඔව් කියා යන්නට හදන කොල්ලන් දමනය කලෙමි. ඒ ඔව් කියන්නටත් බෑ කියන්නටත් බැරිවෙන විදියට විනාඩි බාගයක් විතර කතා කිරීමට අල්ලා ගැනීමෙනි. අන්තිමේ ඒ අතරමග විහිලුවක් දෙකක්ද කලෙන් සර්ගේ මුහුණේ ලොකු එළියක් දකින්නට පුලුවන් විය. කොල්ලන්ද වෙනදා නැති සැහැල්ලුවෙන් කාලය ගතකලේය.  එහෙත් අබාග්‍ය වූයේ මටය. එකල දැරැණියගල සර් හයේ පන්තියේ A අකුරේ සිට F දක්වා වූ පන්ති හයටම සින්හල උගැන්වූ පීරියඩ් වල අර ඔව් නෑ බෑ මෙහෙයවන්නට මට සිදුවිය. ඒ පන්තිවල කොල්ලන්ද මේ වැඩසටහනට කැමැති විය. අන්තිමේ මම ඔව් නෑ බෑ පකීර් කෙනෙකු වීමී.

දැරැණියගල සර් මේ හැම තැනකදීම  මා දිනක රටේ ජනප්‍රිය වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නෙකු බවට පත්කරන බව කීය. සමන් අතාවුදහෙට්ටිගේ සින්හල ගුරුවරයාද තමන් බව කී සර්, මා සමන් අතාවුදහෙට්ටි වෙත එක්කාගෙන යන බවට පොරොන්දු විය. එකල සමන් ගුවන්විදුලියේ ජනප්‍රිය නිවේදකයෙකු විය. දැරනියගල සර් මා ඔහු වෙත එක්කාගෙන යාමට වෙලාවක් වෙන්කරවාගෙන මට දැන්වූ පසු මම පුරුදු ලෙස අර ඉබිකටුවේ හැංගුනෙමි.

ඒ මගෙ හැටිය.

 අදටත් මට යමක් ලබාගත හැකි අය සමග මා සම්බන්දකම් පවත්වන්නේ නැත. ඒ හීනමාන ගතිය මගෙන් ඇරෙන එකක් නැත. මේ බ්ලොගය කියවූ මට මගේ ආයතනයේ ඉහලම නිලධාරියෙකු එවූ ඊමේල් පණිවිඩ‍යට පවා මා තවම උත්තර යවා නැත. එහෙත් මා වෙනත් අයගේ වුව්මනා සදහා ආයතනයේ ලොක්කන් හමුවී උපකාර ලබාගෙන තිබේ. ඒ අයට ඒවා මතක නැතැයි මම දනිමි. ඒ වුනත් මා මගේ ඉබිකටුවට මේ තරම් ආදරේ ඇයිදැයි මා දන්නේ නැත.

එහෙත් පසුගිය අවුරුද්දේ නේපාලයේ සිදුවූ භූමිකම්පා සිද්ධියේදී සහන සෙවා සදහා එහි ගිය මට ගුවන් යානයේදී සමන් අතාවුදහෙට්ටි හමුවිය. සමන්, දයා ගමගේ,  අනෝමා ගමගේ සහ තව පිරිසක් අග්‍රමාත්‍යතුමා නියෝජනය කරමින් පැමිණ සිටියේය. අප රටතොට හා මේ සිදුවී ඇති විනාසය ගැන කතා කලෙමු. පොතක් එලිදැක්වීමකදී ඔහු කල කතාවක් මා සිත්ගත් බව කියා ඒ ගැන කතා කලෙමු. ඔහු සමග ටික වෙලාවක් කතාකලමුත්, ඔහු මට සිය දුරකතන අංකය දුන් නමුදු ඔව් නෑ බෑ සිදුවීම මම ඔහුට නොකීවෙමි. අර ඉබ්බා ගල් ඉබ්බෙකු වී මා සගවා ගත්තේය.

ඒ ඉබ්බා මා හැර නොයනු ඇත. මා මියෙනදා පවා මා සමග ''සතුටෙන්'' ඒ ඉබ්බා ඉන්නවා නිසැකය.