Tuesday, December 27, 2016

අනුන්ගේ කලිසම් සහ මගේ ලන්කට් (52)



කාලය ගෙවෙන්නේ ඉතා වේගයෙනි. ඒ වේගයෙන් යන්නට බැරි තැන්වලදී මම හිමින් යන්නට තැත් කරමි. එහෙත් ඊට ඉඩක් නැත. බොහෝ දේ ..බොහෝ චරිත  මගේ ජීවීතය හැඩගස්වන්නේ මටත් නොදැනෙන්නටය. ඒ හැමදෙයක්ම හැම කෙනෙක්ම පිළිබද මතකයක්  නැතත්, අඩුම තරමේ යම් කොටසක් හෝ මට මතක තිබේ.  සමහර තැන්හී ඒවා මතක් වී දෙනෙත් කදුළෙන් පිරෙන්නේය..සමහර තැන්හී නොදන්නා පාළුවකින් හිස පිරී යන්නේය..සමහර තැන්හී සතුටු සිත් ඇතිවෙයි. මේ සියල්ල ජීවිතයේ කොටස් වෙයි..මා එහිම කොටස් කාරයෙකි.

(මට තරම් අමතක වන්නෙකු මුළු පවුලේම සිටියේ නැත. ඒ සම්බන්ධයෙන් මා වාර්තා තබා තිබේ. වරෙක පෞද්ගලික පන්තියකට යන අතරමග ලොකු අය්යාගේ එක් අවුරුදු දියණියට කවන්නට අම්මා  දී යන්නටැයි කී, සාක්කුවේ දමාගත් කෙසෙල් ගෙඩිය මට මතක් වුනේ  මා එහි ගොස් ඇයව සුරතල් කොට  බස් එකේ ඉදගද්දීය. අන්තිමේ  චරප්ප වූ කෙසෙල් ගෙඩිය නිසා 'නන්දලාල් සර්ගේ එකවුන්ට්ස් පන්තියත්' මට නැතිවිය.) 

අලුත් ඉස්කොලේ පටන් ගැන්මම මට මහා අවුලකි.  ඉස්කෝලේ දින චරියාව මට හරියන්නේම නැත. උදෑසන අවදිවී දත් මදින්නට වීම මහා කරදරයකි. දෙවැන්න එකම කලිසම - කමිසය   අදින්නට වීමයි..නැත්නම් අය්යලා විසින් හම්පඩ ගසා  මට අදින්නට දෙන කලිසම් කමිස ගැන මගේ අකමැත්තයි.
ඒ අතරේ අම්මා විටින් විට අපේ නෑදෑයන්ගේ  හෝ අම්මා දන්නා හදුනන අයගේ ඇදුම් ගෙන ආවාය. අප ඒවාට ආසා කලෙමු. ඒවා අලුත්ම අලුත් නොවුනත් අපේ හිත් සතුටු කලේය. එහෙත් සමහර අවස්තා වල විහිළුවට බදුන් වන්නට වන කාරණාද විය. මගේ මතකයෙන් මේවා මැකී නොයන්නේම ඇය්දැයි විටක මා කල්පනා කරමි. සමහර විට ඒ සිදුවීම් මගේ ජීවීතය ආක්‍රමණය කොට ඇත්තා සේය. ඒවා මට නිරන්තරයෙන් මතක් වෙයි.
වරෙක මගේ සපත්තු ඉස්කෝලේ විහිලුවකට බදූන් විය. ඒ සපත්තු දෙක පිරිමි දෙකක් නොවන වගට මගේ මිතුරෝ කැට ලෑහ. මා පරදින්නේ නැත. ඒ අලුත්ම විලාසිතාව යැයි මා කියන කියන වාරයක් පාසා කොල්ලන් මට හිනාවුනේ මුත් මා ඒ කිසිත් තැකුවේ නැත. අඩුම තරමේ මා පරාද වන්නෙකු නොවන වගවත් ඔවුන්ට පෙන්නුම් කලෙමි. එහෙත් සපත්තුවේ මල් හැඩයට සිදුරුකල සපත්තු දැම්මේ බාලිකාවන් බව මා දැන සිටියෙමි. ඒ හිල් වහන්නට කලු සපත්තු පොලිෂ් ගුලි පිටින් ගෑවෙමි. අදත් මගේ රැකියාවට යන්නට සපත්තු දෙක ඔප කරනා හැමවිටම මට මතක් වන්නේ මගේ අර බාලිකා සපත්තු දෙකය.

සපත්තු වලට අමතරව මට තිබූ කලිසම් වල නිල්පාට සේදී ගොස් නිලෙහී ලා ම පාට වර්ණය මතුවී තිබුණත් මම ඒ ගැන තැකීමක් නොකලෙමි. එහෙත් 'ලමයින්' කොල්ලන් වී යට ඇදුම් අදින්නට පටන් ගන්නා කාලයේ හැම විටම මා අර දුහුල් කලිසමෙන් මතුවී පෙනෙනා දේවල් පරෙස්සම් කරගන්නට මහන්සි ගත්තෙමි. අන්තිමේ ගෙදරට අදින හිර කලිසම්වල කකුල් කපා යටට ඇන්දෙමි. එහෙත් එක දවසක මා වතුර බොන්නට පයිප්පය ලග නැවෙත්දී ලොකු කොල්ලෙකු මගේ රෝස පැහැති යට කලිසම දැක ' ඈ බං අක්කාගේ එක ඇදන්ද ආවේ ' කියා ඇසුවේ වතුර  පයිප්පයත් මාත් පමණක් මතක හිටින සේ මා අන්ධකාර කරවමිනි. වතුර බීම පසෙක ලා පන්තියට යන තෙක් මා සිටියේ ඒ අන්ධකාරයේමය. එවන් අන්ධකාර සිතිවිලි මට ඕනෑ තරම් දැනී තිබේ. එදා ගෙදර ගොස් මා අම්මා සොළවා මගේ ඉස්කෝලේ මාරුකර දෙන ලෙස ඉල්ලු විට ඈ හැමදාම මෙන් ..'හරි හරි තව ටික දවසනේ ..' කීවාය. මා කලින් කීවා මෙන් ඇගේ සිතේද, මට මෙන් 'හෙට ' ගැන බලාපොරොත්තුවක්  තියෙන්නට ඇත.
කීවාක් මෙන් දෙවැනි අය්යා මා ඊලග දවසේ කූද්දා මා අත කුඩා බ්‍රවුන් පේපර් බෑගයක් තබා..' ඇදන් පලයන්..' කීවේය. එකල ඔහු පංචිකාවත්තේ මෝටර් රථ අමතර කොටස් විකුණන තැනක වැඩ කලේය.

(ඔහු ගැන මට ලියන්නට බොහෝ දේ තිබේ. එහෙත් ඒ ගොනු කරගන්නට නොහැකිව ලතවෙමි. අද මා ඔහුගේ අය්යා මෙන් හැසිරෙමි. විටෙක මා ඔහුට යකෙකු සේ කඩා පාත් වන්නෙමි. විටෙක ඔහු හා වාද වන්නෙමි. බොහෝ වෙලාවන්හී මම ඔහු හා කතා බස් කරන්නේ නැත. මේ කියවන ඔබට ඒ ගැන ඇතිවන හැගීම ගැන මා කිසිත් අහිතක් සිතන්නේ නැත. මා එසේ වීමම නිසා ඔහු අද අඩුම තරමේ මහගෙදර තනිකඩව ජීවත් වන්නේය කියා මට දැනෙන සතුටු හැගීමක් තිබේ.  ඒ ගැන කමන්න.)

කෙසේ හෝ එහි තිබුනේ යට ඇදුම් දෙකකි. දෙකම තනි සුදුය. අම්මා ඒ දුටු විගස 'අපරාදේ කළු හරි දුඹුරු හරි ගේන්න තිබ්බේ ..' කියා කීවේ මගේ තරම දන්නා නිසාය.  පහුවෙනිදා මා ඉස්කෝලේ ගියේ පුදුම ආඩම්බරයකිනි. වතුර පයිප්පය ලගද , චූ පෝලිමේද මම කලිස්ම ටිකක් පහලට වන්නට ඇන්දෙමි. එහෙත් එකෙකු වත් මගේ අලුත් යට ඇදුම දැක්කේ නැත. ඒ ගැන මට දුකක් ඇතිවුනද කුමක් කරන්නද...

අද රැකියා ස්ථානයේ මා විසින් මෙහයවන තරුන කොල්ලන් අදින්නේද ඉනට නොව දනිහිසට නිසා උන් දකින මගේ සිත යලි මගේ ' ලන්කට් මතක ' අලුත් කරයි. එවිට මට තනියම සිනා යයි. එහෙත් එදා මගේ යට ඇදුම ඉස්කෝලේ කොල්ලන් නොදැක්කා සේම මුන් මගේ සිතේ සතුටද දන්නේ නැත.

මගේ ජීවිතයේ බොහෝ දේ යලි පුනරාවර්තනය වෙයි. සමහර දේ ගැන මටත් පුදුමය. ඉස්කෝලේ යන කාලයේ එක අවුරුද්දක මා ඇන්දේ කවුරුන් හෝ පිටරටක සිට ගෙනා සුදු අත්කොට කමිස කිහිපයකි. මෙහි දෙපැත්තෙම සාක්කු තිබුණු අතර උරහිස උඩින් බොත්තමක් අල්ලා සවිකොට තිබුණු යම් කොටසක් විය. ඉස්කෝලේ කොල්ලන් මේ මොනවාදැයි අසන්නට වුවත් මට ඒ පිළිබදව අදහසක් තිබ්බේ නැත. බාලදක්ෂයන්ගේ ඇදුමේ මේ ' උරපටිය'  අස්සෙන් විස්ල් එක එල්ලා තිබුණා මට මතකය. කොල්ලන් අන්තිමේ ඒ පිටරට බාලදක්ෂ ඇදුමක් බව තීරණය කලෝය. මමද ඒ ආඩම්බරයෙන් සිටියෙමි. ඒ කමිසයේ පොඩි ගතියක්ද තිබුණේය. එහෙත් එක දවසක ඉස්කෝලේ ගුරුවරයෙකු මේ කෑලි දෙක අයින් කරගන්නා ලෙස සත්තමක් දැම්මෙන් මා ගෙදර ගොස් ලොකු අම්මාට කියා ඒ කොටස අයින් කරගත්තෙමි.

එයිනුත් වසර දහයකට දොලහකට පසු ඕමානයේ මගේ නිල ඇදුමේ කමිසය එයම විය. එයිනුත් වසර පහකට පසු තානාපති කාරයාලයේ  'මවුන්ට්බැටන් හවුස්' හී නිල  ඇදුමේ කමිසයද එයම විය. එයිනුත් වසරකට පසු මගේ රාජකාරී ස්ථානයේ කමිසයද එයම විය. මීට අවුරුදු හතරකට පහකට පෙර අපේ ආයතනයේ අලුත් නිල ඇදුමක් හදුන්වා දුන්නේ නැත්නම් මම තවම අර කමිසය අදිමි.
මට ඒ ගැන සතුටුය..එහෙත් දුක මට ඒ කමිස ගෙනවිත් දුන් කෙනා පිළිබද මතකයක් නැති වීමයි. ඔහු හෝ ඇය කවුරුන් වේවා මා මේ මොහොතේ ඔවුන් මතකයට නගමි.
බොහෝ පින් වේවා යයි පතමි.