Sunday, November 13, 2016

සඳ රවුම සහ උස ළමයා.









මම ඇබ්බැහියෙකි. ඒ ඇබ්බැහියට කාලයක් දෙයක් කියා සීමාවක් නැත. මම කලකට සිංදු වලට ඇබ්බැහි වන අතර කලකට චිත්‍රපට බලමි. කලකට ක්‍රිකට් ගහන්නට යන අතර කලකට උදේ හවා අවේලාවේ යාලුවන් සමග 'මචං' එකේ බියර් බොන්නෙමි. කලෙක පත්තර වලට ලියන අතරේ කලක පත්තර කියවීම පමණක් කරමි. කලෙකට චිත්‍ර අදින අතරේ කලක කැමරාව මානාගෙන පාර පුරා ඇවිදිමි. මගේ ඇබ්බැහියේ ස්වරූපය එයය. එහෙත් මගේ ආදරයේ ස්වරූපයද එසේම නොවේ. මම ආදරය කරන්නේ ඉතාම කලාතුරකිනි එහෙත් එහි මා ගැලී සිටිමි. එහි ගැලී ඉන්නා ඇබ්බැහියෙකු වෙමි. එවිට මගේ ඇග ඇතුලේ ඉන්නා මෝඩ-සංවේදී-උමතු චරිතය එලියට එයි. එහෙත් මා ඒ බව දැනගන්නේ 'පාවිච්චියට පෙර සොලවා ගනු' යන ප්‍රත්‍යයේ නොසිට නිසා අන්තිමේ දුක්වෙමි.

කෙසෙ හෝ මගේ ආදර කතා පටන් ගන්නේ ජයසින්හයෙනි. ජයසින්හයේ මට ආදරේ 'සඳ වාගේ රවුම්' මුහුණැති කෙල්ල සිටියාට මම ඇයට ආදරේ කලේ නැත. මම ආදරේ කලේ ඉස්කෝලේ අයින දිගේ කෙටි පාරේ සිටි උසම උස කෙල්ලටය. ඇය සඳ රවුම තරම් ලස්සනද නැත. සඳරවුම මෙන් මා කෙරෙහි අනුකම්පාවක්ද නැත. සඳරවුම මෙන් පෝසත්ද නැත. එහෙත් මගේ හිත ඈ ගැනය. වර්නන් තිලකරත්නගේ ගෙදර හොරට කඩන පේර ඈ ගන්නේ නැත. ආනන්ද අය්යලාගේ ජම්බු ගන්නේද නැත. ඇදිහැස විස්කෝතු ගන්නේද නැත. ඈ හැමවිටම 'මට එපා මම කෑවා..මම ආසා නෑ' කියන්නීය. එහෙත් දුරින් සිට යාලුවන් සමග මගේ හොර ගස්ගෙඩි කන හැටි මම දකිමි. 'ඇයි මම දෙනකොට කන්නට බැරි' මම අසන හැමවිටම ඈ මට සිනාවක් පෑවා මිස කිසිත් කීවේ නැත. එහෙත් මගේ පොත් නම් අනිවාරයෙන් ඉල්ලා ගත්තීය. ඒවාට 'මැලිබන්' බිස්කට් පැකට් වල දවටන වලින් කවර දැමුවාය. එතකොට පොත් ජරාවෙන්නේ නැති බව මට කීවාය.ඉස්කෝලේ නෑවිත් ලියා නොගත් අඩුපාඩු හැදුවාය. එකල මම පොත් බෑගයක් ගෙනිච්චේ නැත. අගලක් විතර මහත රබර් පටියක් මට දුන්නේ 'මගේ නිමල්' බව මට යන්තමට මතකය. ඒ රබර් පටිය එකතු කොට පොත් මිටියම රදවාගත්තෙමි. ඈ ඒ රබර් පටියේ ප්ලැටිග්නම් පෑනකින් මගේ නම ලියා දුන්නාය. එක කාලයක ජයසින්හේ සීනුව නම් උදැලු තලේට යකඩ ඇණයකින් ගසා 'බෙල්' කිරිල්ල බාරව හිටියේ ඇයය. 'ඔයා කවමදාවත් මා බෙල් එක ගහනවා බලන්නට ඉස්කෝලේ නැත' කියා නම් ඈ දුක්වූවාය. 'කොහේ ඉන්නද ඒ වෙලාවට මම ගහක නොවැ' කියන්නට හිතුනත් මම මගේ හිනාවෙන් 'ඊලගපාර ෂුවර්' කියා බේරුනෙමි. එහෙත් අපි දෙන්නා කවමදාවත් 'මම ඔයාට කැමැති හෝ ඔයාට මම කැමැති' ජාතියේ ආදරය නොකෙලෙමු. ආදරය අදටත් මට මහා විහිලුවක් වී ඇති කල එකල මොන පිස්සුවක්ද..

එහෙත් අප දෙන්නා හැමතිස්සෙම ලග සිටියෙමු. සඳරවුම මට ඈ ගැන දොස් කීවාය. 'ඔය ඔයාගෙන් පාඩම අහගෙන එක වෙන්න හදන්නේ' යැයි කීවාය. මම සඳරවුමටත් හිනාවකින් පමණක් පිළිතුරු දුන්නෙමි.එකල ජයසින්හේ හිටපු සර් කෙනෙකු පාසල් වේදිකා නාට්‍යයක් සදහා ලමයින්ට එන්නැයි කීවා මට මතකය. මෙහි ප්‍රධාන චරිතය කලේ මගේ අක්කාය. මාවද යම් කොටසකට තෝරාගන්නා ලදි. එහෙත් උස ලමයාව තෝරාගත්තේ නැත. සදරවුම තෝරාගත්තත් ඇයගේ අම්මා අකමැති විය. මම සර්ට උස ලමයා ගැන කීමි. එයා ඒ චරිතෙට ගැලපෙන්නේ නෑ. උසත් වැඩියි. කියා සර් මගහැරියේය. අන්තිමේ උස ලමයා සනසන්නට මමද නතරවුනෙමි. ඊටත් වඩා මගේ රස්තියාදුව මට මිස් වෙයි. නාට්‍ය වගේද ගස් ගෙඩි..! කෙසේ වෙතත් අම්මා අක්කාව තනියම 'ප්‍රැක්ටිස් ' යවන්නට අකමැති වූ නිසා මා බලෙන් යවන ලද්දේය. මම උස ලමයාට මම හවස නතර වෙන බව කී විට ඇයද පුහුණුවීම් දවස්වල හවස රැදුනාය. ඈ ගෙදරට කියන්නට ඇත්තේ ඈවද නාට්‍යයට තෝරාගත්තා කියා වෙන්නට ඇත. මට තිබුනේ ඉතා කුඩා චරිතයකි. එහෙත් අක්කා බලාගැනීම 'ලොකු චරිතයක්' නිසා උස ලමයා සහ මම පුහුණු කාමරයේ නිදිකිරා වැටුනෙමු. එහෙත් ඈ වරි වර මගේ ඉලපතට ඇන මා නැගිට්ටුවාය.මම එපා කීමී. එහෙත් ඊලග පාර අනින්නේ කොයි වෙලාවේදැයි ඇස් පියාගෙන බොරු නින්දක වැටුනෙමි. ඈ ඊලගපාර අනින විටම ඇගේ ඇගිලි අල්ලාගත්තෙමි. අපෙ ආදරයේ 'ෆිසිකල්' තරම එච්චරය. නාට්‍ය නිසා බොහෝ දේ සිදුවිය. ඒ සර්ට විරුද්ධව අම්මලා හා අනෙක් ටීචර්ලා එක එක කතා කීය. ඔහු එකල තරුණයෙකි. ඔහු වෙනසක් කරන්නට හොද යමක් කරන්නට හදන්නට ඇත. එහෙත් ඔහුව විවේචනයට ලක්විනි. පසුව නාට්‍ය පමණක් නොව පසලද හැරදමා ඔහු යන්නට ගියේය. අපටද 'ඇගිල්ලෙන් ඇනගන්නට' තිබූ චාන්ස් එක නැතිවිය.

 ඒ අතරේ වාර විභාගයක් අවසානයේ මගේ එහාපැත්තේ මේසයේ විභාගය ලියමින් සිටි කොල්ලෙකු කුඩා කොල කැබැල්ලක් මවෙත විසීකිරීම ගුරුවරියක දැක්කාය. ඇය සිතුවේ එය විබාග හොරයක් කියාය. ඒත් තිබුනේ මගේ නමත් උස ලමයාගේ නමත් යා කොට ලියා හදවත් දෙකක් ඇදි රූපයකි. මේ ගුරිවරිය මේ කොල කැබල්ල පුත්තලං මිස් නම් මගේ 'ආදරණීය පන්තිබාර' ගුරුතුමියට දුන්නාය. ඇය පරල වී ආරූඩ වී දහ අට සන්නියම නැටුවාය. අම්මා තාත්තා දෙන්නාම එක්කා එන ලෙස කීවාය. මම ඇයට වැන්දෙමි. මෙය උස ලමයාගේ වැඩක් නොව මගේ සහ එය විසික් කල එකාගේ වැඩක් බව කියා දිවුරා කීමී. යන්තම් උස ලමයා බේරිණි. විසික් කල එකාට සහ මට දෙමාපියන් එක්කා එන ලෙස පුත්තලං මිස් අන කෙරිණි. දැන් මා කුමක් කරන්නද. අම්මාට කීවොත් අම්මා ලැජ්ජාවට පත්වනු ඇත. පුත්තලන් මිස් අත අරින ජාතියේ කෙනෙකුද නොවේ. මම ගෙදර ගොස් අම්මාට ටීචර් එන ලෙස කිව් බව කීමී. එහෙත් හේතුව නොදන්නා බව කීමී. මම එදා ඇත්තටම ලැජ්ජා වීමී. අම්මා අපගේ බඩවල් පිරවීමට කොයිතරම් දුක්විදින්නේද, කොයිතරම් ලැජ්ජාවලට පත්වන්නේද..මා කුමක් නම් කරන්නද..මම මගේ දුක ලැජ්ජාව හා කෝපය අර කොල කැබැල්ල විසික් කල එකාගේ නහයෙන් ලේ එනතුරු පිරිමසා ගත්තෙමි. එහෙත් හදිසි කෝපය නිසා මට පාඩු විය. මේ කෙහෙල්මල් අස්සේ කරවල සර් හා පුත්තලං මිස් අතර හුටපටය දුරදිග ගොස් ලොකු සිද්ධියක් නිර්මාණය වී තිබීම නිසා අපේ 'කේස්' එක අමතකව ගියේය. එහෙත් මම ගුටි දුන් නිසා එක යාලුවෙක් නැති විය. මේ 'චිට්' එක නිසා උස ලමයා මා පහේ පන්තියෙන් නුගේගොඩ පිරිමි පාසලට යන තෙක් යලි මට අත්‍යාවශය්‍යම කාරණයකදී ඇරෙන්නට කතා නොකලාය.

ඉන් බොහෝ කාලයකට පසු ඈ මට මුණ ගැහුනේ  නුගේගොඩ 'නන්දලාල්' සර්ගේ පන්තියකදීය. ඈ මා සමගම අස්වී බාලිකාවකට ගොස් තිබිණි. (ජයසින්හේ තිබුනේ පහ පන්තිය දක්වා පමණි.) මා දුටු සැණින් ඈ මා හදුනාගත්තාය. දිව විත්ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරි ඇඹරී කතා කලාය. 'කෝ තාම නම් ලියලා චිට් යවනවාදැයි' ඇසුවාය. මම හිනාවී 'තාම ඇගිල්ලෙන් අයින්නට කෙනෙක් හම්බවුනේ නෑ' කියන විටම ඈ සියල්ල අමතක වී මහ හඩින් සිනා සුනාය. ඒ සිනාවට ඈ දෙස ඇස ගසාගෙන සිටි ජැණ්ඩි පහේ කොල්ලෙක් 'පුක්' මූනක් දම්මේය. ඈ යලි සෝමාරි මූනක් මවාගෙන 'මා යන්නම් කියා අර කොල්ලා ලගට යනවා මම හැගීමක් නැතිව බලා සිටියෙමි.