Tuesday, November 1, 2016

බේකරි රස්සාව


ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේට පාන් බනිස් ගෙනා බේකරිය අටේ කනුවත් ජයසින්හෙත් හයිලෙවල් පාරට යා කරන පටු මගේ පිහිටා තිබිණි. මේ බේකරිය දරපෝරණු බේකරියක් වූ අතර සමහරදාට වැඩිපුර බනිස් හා පාන් ඕනෑ වූ විට ඩග්ලස් අය්යා මා අත එහි පණිවිඩයක් යවන්නේය. මේ බේකරියට අල්ලපු ඉඩමේ ලොකු ගෙයක් තිබූ බව මතකය. ඒ ගෙදර අය සමග මගේ හිතවත්කමක්ද තිබූ බව මතක වූවත්, ඒ අය කවුදැයි මට දැන් මතක නැත.

කෙසේ හෝ මම පෝරණුවේ පිච්චී තාර කලුවුණු පාන් තැටි , බනිස් තැටි, මාජරින් කදු මැන්දෙන් බාස් අය්යා සොයා ගියෙමි.  බාස් අය්යා කිසි දවසක උඩ ඇදුමක් ඇන්දේ නැත. කම්මුල දිගේ පෙරෙන දාදිය පපුව දිගේ විත් සරමේ බදපටියද තෙමාගෙන දෙපරැන්ද අස්සෙන් ගලා යන්නට ඇත. ඒ නිසාම එක අතකින් 'මෝලිය අල්ලනා' අතරේ ඉනෙන් පල්ලෙහා තව මොකක්දෝ අල්ලා සැරෙන් සැරේ එහා මෙහා එකලාසයක් කලේය. මේ ඇල්ලිල්ල ඔහුටම වදයක් වන්නට ඇත. ඒ නිසා හැම තිස්සේම ඔහු කතා කලේ නොරිස්සන සුළු ලෙසය. '
ඇයි මොකෝ..' ' මල මගුලක්නෙ ..එක පාර කියන්ඩ කියපන්කො..' මේක ලේසි කෙළියක් කියලද හිතන් ඉන්නේ ..' කියා මහා ඝර්ජනාවකින් පසු' හ්ම් හ්ම්..එහෙනං ගිහින් කියපන් වැඩේ හරි කියලා..'
කියා බාස් අය්යා ටිකක් සීතල වෙන්නේය. ඒ සීතල අස්සේ මම උණු උණු බනිස් වලට සීනී 'අල්ලන' හැටිද, කිඹුලා බනිස් දුං දාන හැටිද, මාලුපාන් වලට පාට එන්නට බුරුසුවෙන් මාජරින් 'අල්ලන' හැටිද බල බලා හතර වටේ කැරකෙන්නෙමි. මේ බනිස් එන්නේ පාන් පුච්චා ඉවරවූ හැටියේ නිසා බේකරියේ සුවද මගේ ඉහමොල අස්සෙන් ගොස් බඩට පණිවිඩයක් දෙයි. එදාද මා හිතුවේ බඩගිනි එන්නේ බඩෙන් කියාය.එහෙත් මෙතැන කිසිවෙකු නිකං නං පාන් වාටියක්වත් දෙන්නේ නැත. එහෙත් කොයි මොන ලෝකේ හිටියත් මට මොකෙක් හෝ 'සෙට්' වෙන ජාතියේ එකෙක් හම්බවෙයි. එහෙම එකා ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේට පාන් ගෙනා එකාය. ලෑලි පෙට්ටිය බයිසිකලේ 'ලගේජේ' බැද, පෙට්ටිය වැහෙන්නට ඉටි කොලයක් තබා පරන බයිසිකල් ටියුබ් එකක් දමා හිරකරගන්නා මේ මනුස්සයා වැඩි කතා බහක් නැතිවම උදේ හවස බයිසිකල් පැද කඩ දහයකට දොලහකට පාන් බෙදුවේය.  මා පණිවිඩ අරන් යන හැමදාම මේ මනුස්සයා මට අර කලින් රවුමක් ගොස් විත් බේකරියේ බිත්තියට හේත්තු කර තිබූ පෙට්ටියෙන් සීනී බනිසක් හෝ කිඹුලෙක් අරන් දෙන්නේය. ආපසු මග දිගට මම අර බනිසේ වහ වැටිලාය. එහෙමත් දවසක මැදට ජෑම් දැමූ පාන් එකක් ලැබුනේය. එවා වැඩිය හදන්නේ නැත. කෙසේ හෝ ටික දවසක් යනවිට මම උවමනාවට වඩා නුවුමනාවේම බේකරියේ කරක් ගැහැවෙමි. අන්තිමේ මා එන්නේ ලාබයක් නොව අලාබයක් කරන්නට බව මේ මනුස්සයාටම තේරුණෙන් එක දවසක ''අදින් පස්සෙ බනිස් කන්ඩ සල්ලි අරන් වරෙන් ..' කීවෙන් මගෙ නිකං බනිස් කෑම එහෙම් පිටින්ම හබක් විය. අන්තිමේ ඒවාට සල්ලි ලැබුනේ අසරන අම්මාගෙන්ද, ලී මෝලේ 'ඇගිලි හපන' ප්‍රේමසිරි අය්යාගෙන්ද, මා කිසිදා නිවන නොපතන 89 මිරිහානෙන් 'පැන' යන්නට සැලැස්වූ ආනන්දසිරි අය්යාගෙන් වැනි 'හිත ලොකු' ගෑණු මිනුස්සුන්ගෙනි. එහෙත් මේ බනිස් ජාති ඩග්ලස් අය්යාගේ කඩේ රුපියලක් හෝ දෙකක් වන විට මට ලැබුණේ සත විසිපහ ගනනේය. මේ ලාබය මා තේරුම් ගන්නා විට මා මේ බනිස්වලට ඇබ්බැහි වී සිටියෙමි. මා පමනක් නොව අක්කලාද ඇබ්බැහි වී සිටියා මට හොදට මතකය.

මේ කාලයේමදො කොහෙදෝ 'ෂොපින් බෑග්' ආ යුගය විය. එකල අපේ ගෙදර 'ෂොපින් බෑග්' දෙක තුනක් තිබුනා මත මතකය. අපේ ගේ ලග සිට බේකරිය දක්වා ෂොපින් බෑගය දබරගිල්ලේ රුවාගෙන මම ඊට හුලන් පිරෙන සේ දුවන්නේ එක හැල්මේය. සමහරදාට බනිස් සමග ඩග්ලස් අය්යාගේ සත පනහක කහට අපේ වේලක් සරි කරන ලද්දේය. එහෙත් මේ බනිස් පාන් කඩවල විකුනගන්නට බැරිව ඉතිරිවී ආපසු බේකරියට ගෙනෙන ඒවා බව පසුව දැනගත්තද මම ඒවා හෙලි නොකෙලෙමි. එක්කෝ අක්කලා ඒ බව දැන ඉන්නට ඇත. අද මම සමහර තැන්වලදී ' ඇගටත් හොදයිනේ..' කියා දුඹුරු පාන් කනවිට මට අර පරණ බනිස් රස දැනේ. ඒ රහට මම තාම ආසාය.

පාන් කතාව මෙහෙම නතර වෙන්නේ නැත. එක වකවානුවක මේ කී බේකරිය වසා දැමුණේය. ඉන් පස්සේ පාන් ගෙනාවේ කට්ටිය හන්දියේ දැනුත් තිබෙන බේකරියෙනි. මේ බේකරියෙන්ද අර පරණ බනිස් කෑමේ සෙල්ලම පටන් ගත්තෙමි. එහෙත් ටික දවසකින් මේ බාස් උන්නැහේ මට රස්සාවක් දුන්නේ ඒ හිලව්වට පරණ බනිස්ද, දවසකට රුපියලක්ද වසයෙනි.  බාස් උන්නැහේ පරන පාන් කෑලි කඩා පෝරණුවේ දමා කෑලි කරන්නේය. ඉන් පස්සේ දුඹුරු පාට පාන් කුඩු වලට සව් ඇට හා සීනී කලවන් කර තඩි ගුලියක් හදන්නේය. මේ ගුලිය මේසය මත රවුම් 'පිං' එකෙන් තුනී කරන්නේය. (පිං එක කීවේ රෝලින් පින් එකට වන්නට ඕනෑය.) තුනී කල මේ ගුලිය ජෑම් බෝතල් මූඩියකින් රවුම් රවුම් කපා බනිස් තැටියක දමා එකක් හරහට තව එකක් තබා තැටි කන්දක් හැදීම මගේ රස්සාවය. මේ  'සව්බොර' හැදිල්ල මා ඉතාම ආසාවෙන් කලෙමි. රස්සාව ඉතා හොදය. අනෙක මට අම්මා විසින් නොකඩා හදා දුන් 'සියුම් දෑතක් ' තිබේ. ඒ දෑතෙන් මම ඕනෑම වල්පල් දෙයක් නිර්මාණයක් බවට පත් කලෙමි. ඒ දැකද කොහෙදො බාස් උන්නැහේ අනික් එවුන්ට මා පෙන්වා..' උගේ අත හොදයි ..බලපන් ''පිං'' එක අල්ලන ලස්සන' යැයි කීවේය. රස්සාව පැය දෙක තුනක් වූවත් මගේ හිත දවසම මේ උද්යොගයෙන් පිරී තිබේ.එහෙත් හදිසියේ දවසක බාස් උන්නැහේ මට සව්බොර රස්සාවට අමතරව ' වෙන සෙල්ලමක් ' කරන්නට ලොකු ට්‍රයි එකක් දුන්නේය. කීවාක් මෙන් මම පෙනෙන හුරුබුහුටි එකා නොවන වග 'ගෙදර ගිහින් උබෙ අම්මට..' කියා සව්බොර අතපයේ ගාගෙන පස්ස හැරි හැරී ගෙදරම දුවා මගේ පස්ස බේරා ගත්තෙමි .ඒ මගේ අවසාන බේකරි රස්සාවත් පරණ බනිස් සෙල්ලමත් විය. මම මේ ලියන්නේ සතුටෙනි. මට යලි පැගිරිවත්ත පාරේ සිට මේ කොල්ලා දුවන හැටි බලන්නට ආසාය. ගෙදර ගොස් ' තෝ කුණුහරුප කියන්නත් පුරුදුවුනාදැයි' කන මිරිකා කවුරුන් හෝ අහයි යන බයෙන් පුටු නැති මේසේ යටට වී හති ලෑ කොල්ලා බලන්නට ආසාය.

ඉටු නොවන ආසාවන් බලාපොරොත්තු කොයිතරම් තිබේද...