Thursday, October 20, 2016

බිස්කට්

ජයසින්හයට ආසාවෙන් යන්නට තවත් හේතුවක් වූයේ ‘ඇදිහැස’ බිස්කට් සහ හැමදාම වාගේ බිස්කට් බෙදූ ගෑනු ලමයෙකු නිසාය. මේ ඇදිහැස බිස්කට් නියමුවා වූ වික්‍රමසින්හයන් හා ඇදිහැසට ඔහුගේ සම්බන්ධය ගැන ඉතාම මෑතක් වන තුරු මා දැන සිටියේ නැත. රැකියාවට යන අතරේ මේ කයින් මෙන්ම ව්‍යාපාර වලින්ද පතාක යෝධයෙකු වූ වික්‍රමසින්හයන් දැක කතා බස් කර අති නමුත් මා වැන්නෙකුගෙන් මේ මනුස්සයයාට ඇති වුවමනාව කුමක්දැයි මට හිතුනෙන් ලොකු සම්බන්ධයක් නොපැවැත්වූයෙමි. එහෙත් මේ මනුස්සයාගේ බිස්කට් හා බිස්කට් බෙදීම සදහා අපේ පන්තිබාර මිස්ගේ විස්වාසය දිනා සිටි සදක් වාගේ වටකුරු මෙන්ම පියකරු ලමයා මට යලි මතක් වූයේ රූපවාහිනියේ පෙන්වූ වික්‍රමසින්හයන් ව්‍යාපාර ප්‍රවර්ධන වැඩසටහනක් අතරවාරයේය.
ජයසින්හයේ එකේ පන්තියේ සිට පහ දක්වා පන්ති වලට බිස්කට් බෙදීම සිදුවූයේ මගේ අක්කාගේ අධීක්ෂණයෙනි, එ වන විට ඇය ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට ලැහැස්ති වෙමින් සිටියාය. එකල අද මෙන් නොව 'ළමයින්' ශිෂ්‍යත්වයට පෙනී සිටි නිසා කලබලයක් කොහොමත් නොවීය. බිස්කට් බෙදීම සදහා වන විවේකයේ අක්කා ගබඩා කාමරයේ තවත් ලමයින් සමග ලකලැහැස්ති වෙයි. උදලු තලේට වදින ' තඩි බෝල්ට් ඇණ ' හඩෙන් පන්තියේ විස්වාසවන්තම ලමයා ගබඩා කාමරයට යවන්නේය. එහිදී අක්කා එක ලමයෙකුට බිස්කට් පහක් හෝ හයක් වෙන්නට නාමලේඛනය අනුව බිස්කට් බෙදා දෙයි. ඒවා රැගෙන යන්නට පන්ති කාමර සදහා වෙන්කල විවිධාකාර භාජන තිබේ. අපේ පන්තියේද ඉලක්කම ගැසූ ප්ලාස්ටික් බදුනක් තිබින. මේ බදුන ' හඳ වාගේ ලමයාගේ' රට සිටි තාත්තා විසින් ගෙනත් දුන් බව මට මතකය.
ඇය තාත්තා ගැන ආඩම්බරයෙන් කතා කලේය. ඇය තාත්තා ගැන වැඩිපුරම කතා කලේ මා සමගය. ඒ ඈ දවසක මගේ තාත්තා ගැන ඇසූ පසු 'අපේ තාත්තාත් රටක තමා' කියා කිවාට පසු ඈ මා සමග බොහෝ මිතුරු විය. එකල අප දෙදෙනා ලියුවේ එකම පැන්සල් ජාතියකිනි. මකන කෑලි දෙකම එකය. සමහර ලියන පොත් එකම වාගේය. ඒ අපේ තාත්තාත් ඇගේ තාත්තාත් එකම රටක එකම ජාතියේ දේවල් එරට සිට එවූ නිසා නොවේ. ඇය මට ඇගේ තාත්තා එවූ එවායෙන් එක බැගින් දුන් නිසාය. ඒ නිසාම ඇගේ අම්මා රතුවන තුරු ඇගේ කන මිරිකුවාය. එහෙත් බොහෝ දවස්වල ඇය මට මේ 'රට බඩු ' ගෙනත් දුන්නාය. සමහර දවස්වල ඇගේ කන කරාබුවට හා අම්මාගේ ඇගිලිතුඩු වලට හසුවී රතුවී තිබුනා මට පෙන්වූවාය. එහෙත් මම එදා ඇයට නැවැත ගෙදරින් පැන්සල් පෑන් මකන කෑලි ගෙන නො එන ලෙස නොකීවෙමි. එ වෙනුවට 'අපේ තාත්තා රට ඉදන් ආ දවසට' මේ සියල්ලට හරියන්නට 'රටබඩු' ගෙනත් දෙන බවට පොරොන්දු වූයෙමි. ඒ නිසා අප දෙදෙනා හොද මිතුරන් වූයෙමු. එහෙත් ඈ මා කෙරේ වැඩි සෙනෙහසක් දැක්වූවාය.
බිස්කට් කතාව ඈදෙන්නේ එතැනිනි. පන්තියේ බිස්කට් බෙදිල්ල එතරම් ලේසි නැත. කොල්ලෝ කෙල්ලන් පෙරලමින් බිස්කට් වලට අත දිගු කරති. සමහර වෙලාවට මේ ඝොසාවට පන්තිවලට කඩා පනින 'ප්‍රින්සිබල්' බිස්කට් වෙනුවට අත පැලෙන්නට වේවැලෙන් ගහති. එහෙත් එක පාරක් ගුටි කෑ එකා ඊලග දවසේද බිස්කට් බෙදනා කෙල්ල පෙරලා හෝ බිස්කට් ගන්නට පොරකති. 'හඳ වාගේ' කෙල්ල හැමදා අන්තිමට බිස්කට් බෙදුවේ මටය. ඉන් පස්සේ භාජනයේ ඉතුරුවන කුඩු හා කැබැළි 'බිස්කට් කුඩ්ඩාට' දුන්නාය. බිස්කට් කුඩ්ඩා මගේ හොද ගජයෙකි. එහෙත් ඔහුගේ පෙරේත කුඩු කෑමට මම ප්‍රසිද්ධියේ හවුල් නොවුනෙමි. ඉස්කෝලේ ඇරී ගෙදර එන ටිකට කුඩ්ඩා බෙදා දෙන කුඩු පංගුවක් මට හැමදාම තිබුණේය. එහෙත් ඔහුට මා කවමදාකවත් අඹ ගැටයක් පේර ගැටයක් හෝ වෙරළු ගෙඩියක්වත් දී නැත. මගේ මුල්ම නමෙන් මා අමතන ඔහු හැමදාම කීවේ එක දෙයකි. ' අර කෙල්ලට කියපන්කො මාත් එක්ක කතා කරන්න කියලා ‘ අර කෙල්ල ගැන කුඩ්ඩාගේ ලොකු කැමැත්තක් තිබිණි. අර කෙල්ල කීවේ 'හඳ වාගේ කෙල්ලටය' . ඒ කෙල්ල කිසිදා කුඩ්ඩා සමග කතා කලේ නැත. ඉස්කෝලේ ඉවර වී එලියට බහිනවිටම ඈ මා ලගට එයි. අප දෙදෙනා පාරේ විරුද්ධ පැතිවලට යන නිසා ඈ ඉක්මනින් දිව එන්නීය. දැන් කීයක් තියනවාදැයි අසා මගේ අතේ බිස්කට් දෙකක් තබයි. ඇය හිතන්නේ මා බිස්කට් එකතු කරනවා යැයි කියාය. මම සිනාවෙමි. මගේ බඩජහරිකම ඇය එදා දැනසිටියානම් ඇය කුඩ්ඩා සමග කතා කරනු නොඅනුමානය.
එහෙම වාසනාවක් පිහිටන රේඛාවක් ඇති බව මා අසා තිබේ... එදත් අදත් එහෙම රේඛාවක් මගේ අල්ලේද ඇදී තිබේ. එහෙම රේඛාවක් නැතුව ධන රේඛාවක් තිබුණානම් කොච්චර හොදද..

No comments:

Post a Comment